https://virgool.ir/feed/@Munfa2026-11-11 14:00:40https://files.virgool.ir/upload/users/4844745/avatar/VYUZHi.jpghttps://virgool.ir/@Munhttps://virgool.ir/@Mun/پختگی-یعنی-آرامش-jmy13zslqm7iپختگی یعنی آرامش. و آرامش یعنی توان تحمل خود، یعنی هنر خوکردن با خود، یعنی قدرت آرام گرفتن با خود. در یک کلام، مدیریت هرچه بیشتر تنهایی وجودی و سرشتی. تنهایی را در وهله نخست نمی توان تاب آورد. وحشت انگیز است و ما هزار کار میکنیم که یک لحظه با خود تنها نمانیم. در گذر از بی‌قراری تنهایی، و همزمان با بیشتر شدن سن و جبر فاصله و دشواری روزگار، تنهایی بر ما هجوم بیشتری می‌آورد. در برابر هجوم تنهایی آدمها دو دسته میشوند: برخی تنهایی را تاب می‌آورند و برخی نه‌ آنهایی که تاب نمی‌آورند این تنهایی را در هزار کار مشروع و نامشروع فرامی افکنند. سیاستمداران بی فایده و پیر، هوس بازی‌ها، پول پرستی ها، جنون مصرف و شهوت تملک، از نمونه های این تاب نیاوردن تنهایی است. به قول آن جملهٔ عجیب بسیاری از هلاکت‌های تاریخ برای آن بوده است که آدمی در گوشه اتاق خود آرام نمیگیرد. اما آنهایی که تاب می آورند. هنر تاب آوردن تنهایی و آرام گرفتن با خود و آرام نشستن در گوشه اتاق یعنی همان پختگی. این پختگی حرارتش بسیارست و تحملش سخت. تلخی اش فراوان است و زمختی‌اش نفس بر. نیازمند گفت وگوی مدام با خود است و کشتی‌گرفتن همیشگی با فکرها و میل‌های خود. آدمی در هر لحظه باید خود را افسار بزند که در واکنش به دهشتناکی تنهایی، به عمل بیجا دست نزند. بلکه آرام بگیرد و از دیو تنهایی، فرشته ای دلفریب و مونسی دلارام بتراشد. ابزار این تراش، شیره کند جان است و عرق روان جبین. آدمی ذره ذره آب و اندک اندک پخته میشود، تا بتواند از دیو تنهایی، مونس بتراشد؛ تا پای او را در اتاق و خانه اش بند کند. آن وقت است که از آن نمی‌گریزد. آن وقت است که شاید این بند شدن در اتاق، تاریخ و انسانهای دیگر را کمتر در رنج بیندازد.محمد نجفیمحمد نجفیFri, 24 Apr 2026 11:28:26 +0330