https://virgool.ir/feed/@Mth.farahmandشاید برای پرواز مینویسم.fa2026-11-11 03:06:32https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Mth.farahmandhttps://virgool.ir/@Mth.farahmand/خاطرات-یک-ستاره-شماره-1-پرواز-opwrzjenqzvg«شاید خیال ، تنها راه فرار بشریت از افکار ناخواسته در زمان است . در جایی خواندم نوشته بود ،" زمان خود ماییم." این ماییم که قلم را در دست میگیریم و  تک تک ثانیه ها و لحظه ها را به رنگ حرف ها ،نگاه ها، و قدم هایمان، مینویسیم. ما با هر فعلی که روی زمین انجام میدهیم، در جهانی موازی جهان زندگیمان، باعث شکوفایی جوانه ای میشویم و یا تنها اتصال یک برگ پاییزی از درختش را جدا میکنیم. » در حال سوار کردن خیالات بر قلم در دستم بودم که دیدم برگ های پاییزی زیر پاهایم نشسته و انگار هر کدام هراسان خیره به کفش هایم هستند که مبادا رویشان بروم و از صدای شکسته شدنشان، حس خوب یک عصر دل انگیز پاییزی را به خود القا کنم.باید اعتراف کنم این راهکار نوشتن و قدم زدن در پارک هم موثر نیست. هنوز هم انگار تک تک فکر های ناخواسته مثل افتادن قطره های باران روی زمین و بلند شدن بوی خاک، همه تلاش هایم را برای پوشاندن خاطراتم بر باد میدهد و هر چند دقیقه یکبار همه چیز مثل فیلم سینمایی پلی بک میشود. عجیب ترین اتفاق ممکن این است که وقتی تمام فکرم در اختیار خاطراتش است، نگاهش را به یاد نمیاورم.به صورتش که فکر میکنم، ذهنم پر رنگ ترین سفید دنیا میشود! گویی تا به حال او را ندیده ام. وقتی تک تک جزئیات در ذهنم حک شده ، پس گرفتن انگشت اتهام به سمت حافظه ام کار درستی نیست. مثل وقت هایی که به منبع نور نگاه میکنی،همه چیز را میبینی جز خود منبع... . من به نشانه ها ایمان دارم، ایمان دارم که اگر همین لحظه، روی همین نیمکت کنار من، این برگ نارنجی بدون هیچ صدایی، از شاخه درخت بالا سرم چرخید و کنار من نشست، دلیل دارد. یا قرار است چیزی را برای من بازگو کند و مسئولیت یافتنش با من است، یا قرار است به عنوان یکی از جزئیات این لحظه در ذهنم حک شود. در عمق آسمان دلم، دچار تناقض شده ام. تمام نشانه هایی که دیدم باعث محکم تر شدن باورم شده بود. اما انگار همه اتفاق ها دست به دست هم دادند تا طناب باورم را پاره کنند و من هم برای پذیرش پایان این باور، سرخم کرده ام.اما نمیدانم چرا انگار هنوز چیزی درونم دست و پا میزند تا دست از این باور برندارم. نمیدانم کار درست چیست.خاموش کردن دکمه‌ی فکر مغزم و ادامه دادن به زندگی ماشینی و یا تمرین صبر کردن برای دیدن نشانه های بیشتر.-چند روز پیش که روی همین نیمکت نشسته بودم و در حال گفت و گو با انعکاس افکار ذهنم بودم ، تصمیم گرفتم مصمم تر برای آزاد کردنم ذهنم تلاش کنم اما وقتی دیدم تلاشی بیهوده است ، با خودم قرار گذاشتم تا به زلالی آب چشمه با خود شفاف باشم.شاید بعضی حرف ها را به هیچ کسی نتوان زد اما چرا برای خودم انکار میکنم و مدام در حال جنگ هستم؟-انگار همه جهان منتظر قرار من با خودم بود. انگار این قرار با تمام قدرت طناب را کشید و پاره کرد  و همه چیز تمام شد. خوشحالم از رها شدن و آزادی ذهنم. حداقل دیگر خاطراتی را به یاد نمی آورم که ناراحت بخش پاک شده آن باشم.حالا دیگر ذهنم رها شده و آزادانه به پرواز خود ادامه میدهد و من مراقبم تا پایم رو برگ های زیبای روی زمین نگذارم.تهران-پاییز1399M.farahmandM.farahmandSat, 07 Nov 2020 15:02:13 +0330https://virgool.ir/@Mth.farahmand/حکم-زینت-بخش-rvwpne4ymzncنگاهی به آیات قرآن کریم حول مسئله پوشش و حجاب«يَا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَى ذَلِكَ خَيْرٌ ذَلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ»؛ ای فرزندان آدم! لباسی برای شما فرستادیم که اندام شما را می‌پوشاند و مایه زینت شماست، ‌‌اما لباس پرهیزگاری بهتر است. این‌ها (همه) از آیات خداست، تا متذکر(نعمت های او) شوند.(سوره‌ی اعراف، آیه‌ی ۶۲) ?عکسازSidikKurniawan لباسلباس از ریشه «لبس» به معنای «پوشاندن» است. «سَوْآتِ» به نقاط ضعف و قسمت‌هایی از بدن گفته می‌شود که گاهی موجب بدی و سوء است. فطرت انسان سالم، اجازه نمی‌دهد که دیگران قسمت‌هایی از بدن او را ببینند، به جز تعداد کمی از انسان‌های دنیا که پوشاندن بدن بر ایشان اهمیتی ندارد. با توجه به مطالب گفته شده، پوشش و لباس در قرآن زن و مرد ندارد و برای هر دو جنس به شکل یکسان ضرورت دارد.«رِیش» به معنای زینت است و استفاده از آن در این آیه، به حسن انسان می‌افزاید و موجب جمال او می‌شود و برای کاستن زیبایی نیست. در این آیه که خداوند در خطاب به انسان درباره عفاف و حجاب می‌گوید، دو دیدگاه وجود دارد:1) لباس نوعی پوشش و حجاب2) لباس موجب زیبایی انسانافراط در پوشش به معنای خانه‌نشین و منزوی‌کردن همیشگی زن در خانه و گرفتن تمام اختیارات و امکانات از اوست و تفریط در پوشش زن را ابزاری تجاری و نمایشی در دنیا نشان می‌دهد و او را به عنوان یک عروسک معرفی می‌کند. پوشش چیزی نیست که اسلام آن را پدید‌ آورده و ایجاد کرده باشد. در ایران، روم، هند و سایر تمدن‌ها تا پیش از ورود اسلام به جوامع در حد خود پوشش داشتند.بالاپوش، زیرپوش، روپوش، ژنده‌پوش، نوپوش، شیک‌پوش و… واژه‌هایی هستند که برای لباس در زبان پارسی استفاده می‌شوند و همگی با بن مضارع «پوش» همراه هستند.خداوند سبحان تاکید دارد «وَلِبَاسُ التَّقْوَى ذَلِكَ خَيْرٌ »؛ این لباس تقوا برای شما آدمیان خیر است. عفت ظاهری باید به همراه عفت درونی باشد و عدم وجود هریک انسان را دچار مشکل می‌کند. قرآن هر دو کارکرد لباس - يُوَارِي - به معنای پوشش و - رِيشًا- به معنای زیبایی را بیان می‌دارد و حدی میانه را برای انسان مشخص می‌کند. در واقع اسلام نگاه شرقی سخت‌گیرانه و نگاه غربی آزادی افراطی را متعادل می‌سازد.زینتدر آیه 31سوره نور داریم، «وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا...»؛ و زینت خود را آشکار نسازند مگر آنچه نمایان است.در این آیه به دو نکته اشاره شده است، یک اینکه در قران برای زن زینت به رسمیت شناخته شده و حق مسلم زنان است، (البته زینت در چارچوب دقیق و درست خود نه برای نمایش و تظاهر) و نکته دوم ، «ابداء» در آیه است.واژه ابداء به معنای آشکار سازی بعد از نهانی است. خداوند می‌فرماید:«زینت برای زن است اما او نباید آن را آشکار کند مگر آن مقداری که پدیدار است.» در حقیقت زیبایی‌هایی که زنان از آن‌ها برخوردارند باید در مسیر استحکام بنای اخلاق اجتماعی و نظام خانواده باشد. زینت انواع مختلفی دارد. در قران زینت برای زنان به دو دسته‌ی «ذاتی» و «اکتسابی» تقسیم میشود.زینت ذاتی در وجود خود زن است مانند چشم، ابرو ،مو و ... . در ارتباط با این زینت خداوند در قران حدی را معین کرده، و پوشاندن صورت (صورت و چهره بدون آرایش) و دست از مچ به پایین را واجب نمیداند، عمده فقها هم هم سخن و هم عقیده با قران هستند. عقل و منطق هم، این گفته را تایید می‌کند چرا که صورت، عامل شناخت و ارتباط است و دست هم برای انجام کار.زینت اکتسابی هم شامل رنگ، لباس و جواهرات و ... است.قران درباره این نوع زینت تاکید بر پوشاندن در محافل عمومی جوامع را دارد مگر دو مورد زینت سرمه که برای ضعف چشم است و انگشتر خاتم.در ادامه آیه داریم «وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ»؛ (اطراف) روسری‌های خود را بر سینه خود افکنند(تا گردن وسینه با آن پوشانده شود)...خِمر:جمع خمار-در قرآن به معنای پوشیدن استفاده شده‌است. - نام دیگر شراب، خمر است چراکه پوشاننده عقل انسان است- در لغت عرب هم به آن‌چه موی سر زنان را می‌پوشاند، خمار می‌گویند. یکی از عوامل مهم زیبایی زن، موی سر اوست.:بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنشکاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاستانواع مختلفی برای پوشش سر زن داریم که در این‌جا به شرح مواردی در زبان عرب می‌پردازیم. از ویژگی‌های زبان عرب ، واژه‌های مختلف برای تعابیر یکسان و تفاوت‌های جزئی است که این زبان را از دیگر زبان‌های جهان متمایز می‌سازد.یُخنُق: پوششی که صرفا مو و دور سر را می‌پوشاند و گوش‌ها و گردن آشکار هستند، مانند کلاه پرستاران.خمار: پوششی که علاوه بر مو، دور سر و گردن را هم می‌پوشاند، مانند چهارقد در زبان پارسی کهن.نصیف: پوششی که مقداری بیشتر از سر و گردن را بپوشاند و نیم تنه را در برگیرد.مقنعه: پوششی که سر و گردن و شانه شاید نیم تنه را شامل شود.معجر: پوششی که علاوه بر موارد بالا مقداری پایین‌تر را هم بپوشاند.ردا: پوششی تا زیر زانوجلباب: پوششی تا پایین پامشخص است که با توجه به اسامی گفته شده، در این آیه شریفه خداوند سبحان با استفاده از کلمه خمار حد حجاب را صراحتا برای زن معین کرده و متاسفانه تفاسیر نادرست زیادی از آیات قران در این زمینه ارائه شده که برخواسته از جهالت و عدم آگاهی به ادبیات ابتدایی زبان عرب است.چادر: در ایه 59 سوره احزاب می‌خوانیم:«يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا»؛ ای پیامبرش به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو جلباب‌ها(روسری‌های بلند) خود را بر خویش فرو افکنند، این کار برای این‌که شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند بهتر است، -و اگر تا کنون از آنها خطا و کوتاهی سر زده توبه کنند.- خداوند همواره آمرزنده‌ی رحیم است.همان طور که در قبل گفته شد جلباب پوششی است که سر تا پا را دربرگیرد. با توجه به کلام معصومین و پیشوایان دین، تمام بدن زن پوشیدگی لازم دارد. جلباب باید به گونه ای باشد که پوشش کامل برای حجم بدن را ایجاد کند (لباسی از سر تا پایین پا که کاملا چسبیده به بدن باشد و همه بخش های بدن را نمایان سازد، جلباب نیست)سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که منظور از کلمه جلباب در قرآن به معنای چادر است و یا عبا و ردا.جلباب چیزیست که تمام حجم بدن را بپوشاند. پس منظور از جلباب عبا، ردا و چادر نیست. اگر لباسی راحت، پوشیده و گشاد تمام حجم بدن یک زن مسلمان را بپوشاند مصداق جلباب است. اگرچه چادر یک نمونه عینی مورد پذیرش است. فقها پوشش را به حجم و رنگ تعبیر می‌کنند و جلباب موجب هر دوی این امور می‌باشد. پس جلباب در سرزمین‌های مختلف اشکال مختلفی دارد اما هدف و مفهوم همه یکسان و پوشیدگی است.اما نباید فراموش کرد که لباس خود نباید زینت داشته باشد و جنبه انگشت نمایی داشته باشد. تصور کنید زنی با چادر قرمز در جامعه حضور پیدا کند. اگر چه چادر مصداق کامل و عینی جلباب است اما این لباس باعث انگشت نمایی وی، می‌شود و منطق پوشش و جامه در قرآن را زیر سوال می‌برد.حکمت حجاب «ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ»؛ این کار برای آن است که به عفت و حریت شناخته شوند و از تعرض و جسارت مصون بمانند.در این آیه دو فلسفه زیبا برای حجاب بیان می‌شود:یک) «أَنْ يُعْرَفْنَ» یعنی زن مسلمان با پوشش، شخصیت و جایگاه درستی پیدا می‌کند و از عروسک شدن برای دیگران در امان می‌ماند. زن می‌تواند منزلت و جایگاه واقعی و ارزشمندی پیدا کند که این یکی از مهم‌ترین فلسفه‌های حجاب در قرآن است.دو) « فَلَا يُؤْذَيْنَ » یعنی ایجاد مصونیت و محفوظیت. حجاب انسان را از توقعات نا به‌جا، شهوت‌رانی‌ها، بی حرمتی‌ها و اهانت‌ها حفظ می‌کند.پس طبق آیات شریفه حجاب دو نعمت برای انسان به ارمغان می‌آورد، منزلت، معرفت و ارزش واقعی (برتر از ارزش جسم) و دوری از تعرضات و کامجویی‌ها و لذت بخشی دیگران.__________________________________________________منبع : کتاب «زن از منظر قرآن کریم» نوشته دکتر محمد علی انصاریM.farahmandM.farahmandTue, 06 Oct 2020 21:08:32 +0330https://virgool.ir/@Mth.farahmand/عشق-در-یک-قاب-d8jxswvcoc9gدنیایی جدیدچشــمانم را کــه بــاز کــردم نــور خورشــید را از میــان بــرگ درختــان می‌دیــدم کــه بــه صورتــم می‌تابیــد، صــدای آواز گنجشــک‌هــا، آوایــی آرامــش‌بخــش را مجســم می‌کــرد و دســتان مهربانــی کــه مــرا در آغــوش گرفتــه بودنــد و نوازشــم می‌کردنــد. کمــی دورتــر را کــه نگریســتم، دیــدم در دنیایـی جدیـد قـدم گذاشـته‌ام.مـن بـودم و مـن.تـا چشـم کار می‌کـرد دنیـا پـر بـود از ناشـناخته‌هـا؛ آدم‌هایـی کـه تصـوری از چهـره واقعیشـان نداشــتم، از رفتــارهایــی کــه معنــی درستشــان را نمی‌دانســتم، از راه‌هایــی کــه شــناختی از درسـتی و غلطـی آنهـا نداشـتم، از بـی‌تجربگـی تصمیـم و انتخـاب و از تقابـل عقل و احسـاس...بــرای شــناخت و فهــم همــه ایــن‌هــا، نیــاز بـه زمـان داشـتم. زمانـی بـرای بـزرگ‌شـدن و تجربــه‌کــردن و شــناختن و فهمیــدن. امــا بــه تنهایــی قــادر بــه انجــام همــه آنهــا نبــودم. مــن بــرای ایــن دنیــا هنــوز کوچــک بــودم. بایــد کســی در کنــار مــن دختــر می‌بــود تــا همیشــه بــه او تکیــه کنــم، کســی کــه همیشــه مطمئــن باشــم هســت، کســی کــه تــهِ تــه دلــم، عشــق و علاقــه‌ی بــه او پشــتوانه تمــام احساسـات دیگـرم باشـد و کسـی کـه مثـل کـوه پشــتم باشــد! ?عکسازLucaUpper عشق عمیقوقتـی بـزرگ شـدم، وقتـی کـم کـم داشـتم یاد مـی گرفتـم عقل و احساسـم را در دسـتانم بگیرم و بـا نگاهـی درسـت بـه تمـام آن ناشـناخته‌هـا نزدیـک شـوم وتجربـه کنـم؛ بایـد محکـم قـدم برمی‌داشــتم. دختــر بایــد ســتون‌هــای محکمــی داشــته باشــد تــا پشــتوانه و اطمینــان خاطــرش باشــد، بایــد قلبــی باشــد کــه همیشــه و در همــه حــال جایــی بــرای یــک دختــر در آن وجــود داشــته باشــد.بسـیاری از مـا تجربـه‌ی خوانـدن ایـن دعـا را داریم: «اللهــم اجعــل نفســي مطمئنــة بقــدرك، راضيــة بقضائــك، مولعــة بذكــرك ودعائــك، محبــة لصفــوة أوليائــك، محبوبــة فــي أرضــك وســمائك، صابــرة علــى نــزول بلائــك، شــاكرة لفواضــل نعمائــك...» بــه تعبیــری ایــن انســان اســت کــه از خــدا می‌خواهـد در ایـن دنیـا، هـم حبیـب باشـد هـم محبـوب؛ هـم عاشـق باشـد و هـم معشـوق... و چـه عشـقی عمیـق‌تـر از دختـر و پـدر در یـک قـاب.سیاهی بومیـادم مـی‌آیـد روزهـای نوجوانـی‌ام را سـپری می‌کــردم. آن روزهــا حســاس‌تــر از هــر زمــان دیگـری بـودم. هـر حرفـی مـن را بـه فکـر فـرومی‌بــرد و می‌توانســتم تــا ســاعت‌هــا از جملــه‌ی سرشـار از افتخـار نزدیکـی، خوشـحال باشـم و یــا مثــل آن روز آخــر آذر، همــه‌ی ســیاهی‌هـای عالـم را در یـک حـرف در قلبـم بریـزم... .چهارشــنبه صبــح بود. قــرار بــود بــه مناســبت برنــده‌شــدن در یــک مســابقه بــا چنــد نفــر از آشــنایان، دور هــم جمــع شــویم و یــک روز پــرخاطــره بســازیم.مــن و بابــا زودتــر از همــه در پــارک بودیــم و درحـال آمـاده‌کـردن خوراکـی‌هـا بـرای پذیرایـی از مهمـان‌هـا. سـاعت 11 بـود و هنـوز چنـد نفـری نرسـیده بودنـد. ماهـم مشـغول عکـس گرفتـن بودیـم. همیشــه دلــم می‌خواســت یــک عکــس خانوادگـی روی میـز کنـار تختـم داشـته باشـم و هـر شـب قبـل از خـواب بـا عشـق بـه آن خیـره شــوم تــا در خــواب فــرو روم. امــا قســمت ایــن بــود کــه همــه‌ی عکــس‌هـای مـا دو نفـره باشـد... مـن و بابـا کنـار هـم زیــر درخــت ایســتاده بودیــم و لطافــت گرمــای نور خورشــید صورتمــان را نــوازش می‌کــرد.-آماده‌اید؟ یک....دو....سه «تلیق»!و یــک عکــس دونفــره‌ی دیگــر بــه آلبــوم خاطراتــم اضافــه شــد. ســریع بــه ســمت دوربیــن رفتــم تــا ببینــم عکــس قشــنگمان چطــور شــده. درحـال دیـدن عکـس‌هـا بـودم کـه صـدای حـرف‌هایـی کـه در لابـه‌لای خنـده‌هـا از آدم‌هــای پشــت ســرم مــی‌آمــد، حواســم را پــرت کـرد. صحبـت دربـاره مـن بـود. دربــاره دختــر تنهایــی کــه همیشــه در آرزوی داشـتن عکـس سـه نفـره روی میـز کنـار تختش اسـت تـا هـر شـب قبـل از خـواب آن قدربـه آن نـگاه کنـد تـا خوابـش ببـرد. و تمام آن روز قشنگ برای من سیاه شد. انـگار کسـی یـک سـطل رنـگ سـیاه را روی بــوم نقاشــی شــده کــه در حــال تکمیــل اســت بریــزد! از آن لحظـه بـه بعـد دیگـر نتوانسـتم لبخنـد بزنــم، بابــا هــم فهمیــده بــود در قلبــم چــه می‌گــذرد و مــن در چشــمانش می‌دیــدم کــه امیـد بـه آرامـش خیـال مـن داشـت کـه قلـب پـر از اشــکم، ســرریز نشــود! ســعی کــردم آن قــدر خــوب تعادلــم را حفــظ کنــم تــا حتــی یــک قطــره اشــک هــم از قلبــم نریــزد. چنــد روزی میشــد کــه تمــام ایــن خاطــره را لحظــه‌لحظــه بــرای خــودم مــرور می‌کــردم و وقتـی بـه قسـمت دوربیـن و دیـدن عکـس‌هـا می‌رســیدم، بالشــم خیــس می‌شــد و مــن در خــواب فــرو می‌رفتــم.نرگس صبحگاهیصـدای بسـته‌شـدن در اتاقـم را شـنیدم و بـا بـوی گل نرگـس چشـمانم را بـاز کـردم. بلنــد شــدم نشســتم و دیــدم روی میــز کنــار تختــم، یــک دســته گل نرگــس اســت. بابــا می‌دانســت چقــدر گل نرگــس دوســت دارم. دسـته گل را کـه برداشـتم تـا جلـوی صورتم بیـاورم، پاکـت زیـر آن توجهـم را جلـب کـرد. در پاکت را باز کردم. یــک قــاب دونفــره از مــن و بابــا کــه زیــرش نوشــته بــود: «دخترکم، تا وقتی من هستم، تو هیچ وقت تنها نیستی. دوستت دارم، بابا»و مــن فهمیــدم هیــچ عشــقی عمیــق‌تــر از دختــر و پــدر در یــک قــاب نیســت.۱ : زیارت موسوم به «امین اللهM.farahmandM.farahmandTue, 06 Oct 2020 21:06:33 +0330