https://virgool.ir/feed/@Mshhjfa2026-11-10 20:34:27https://files.virgool.ir/upload/users/3200660/avatar/JplWHk.jpghttps://virgool.ir/@Mshhjhttps://virgool.ir/@Mshhj/لبخندِ-پیش-از-مرگ-g8vlh9e0y3gkامروز ترس از دست دادن معنا رو تجربه کردم. سوالی ذهنم رو مشغول کرد که اگه معنایی که برای خودم ساختم رو به یکباره از دست بدم، چه حالی پیدا می‌کنم؟یکی از صادق‌های درونم پاسخ زیبایی با لحن ادبی داد و گفت:پس از رخت بر بستن معنا از زندگی، آنچه باقی می‌ماند، انسانی است که شجاعتِ زیستنِ رویاهایش را داشته؛ و برای لبخند پیش از مرگ، همین کافیست.آرامش جاشو از ترس پس گرفت و نشست روی صندلی قدرت!SadeghSadeghMon, 07 Sep 2026 01:19:59 +0330https://virgool.ir/@Mshhj/سقوط-در-یقین-و-رها-در-تعلیق-s1g64273libiچطور جرأت می‌کنید روی پل‌های ساخته‌شده از مه راه بروید و اسمش را «زمین سفت» بگذارید؟!چطور با من از «یقین» می‌گویید، وقتی تمام باورهایتان را از جغرافیای تصادفیِ تولد و ژنتیک و محیط وام گرفته‌اید؟!​چگونه ژستی آگاهانه می‌گیرید و قصه‌هایی که فاتحان فریبکار با دستانی آلوده بر کاغذ ثبت کرده‌اند را به عنوان سندی از حقیقت، ابتدا غالب پنداشته و سپس به دیگران قالب (و فرو) می‌کنید؟!​چگونه کسی را قهرمان و دیگری را خائن داستان این هستی جا می‌زنید، جوری که انگار حقیقت در انحصار پلاکِ خانه‌ی مغز ِپوکِ (اینجا عصبانی شدم) شماست و باقی همه در گمراهی و نفهمی و جهالت؟!​شما از حس آزادی‌بخشِ «تعلیق» می‌ترسید و چنگ انداختن به طناب پوسیده‌ی «ایمان» و «یقین» را به پذیرفتن خلأ (خلاء؟) و اعتراف به «نمی‌دانم» ترجیح داده‌اید؛و این تجربه‌ی تکراری ماست که ستون «می‌دانم»هایمان و «حقیقت نزد من است»هایمان روزی فرو می‌ریزد و ما دوباره رها و آزاد خواهیم شد؛و چه حال خوشی است معلق بودن...​و چه حال خوشی است معلق بودن...SadeghSadeghSun, 30 Aug 2026 13:34:41 +0330https://virgool.ir/@Mshhj/نشخوارگاه-bh32djfolsbjمدت زیادی نیست که با ویرگول آشنا شدم. امروز حسی بهم گفت چطوره که تو ویرگول نشخوارهای فکریتو خالی کنی؟! دیدم بد نگفت. انگار اینجا آلوده به الگوریتم‌های درآمدزایی به ازای مصرف نیست، اما احتمالا "آزادی بیان" همچنان عبارت غریبی باشه. نمی‌دونم باید تستش کنم.من اینجا رو یه اتاق زیرشیروونی در نظر می‌گیرم که تنها توش نشستم و "آن چیز که به ذهن آید" رو قاب می‌کنم به دیواراش. چیزی که شاید منطقی و عاقلانه به نظر بیاد، شاید احمقانه باشه، شاید پراکنده‌گویی باشه؛ یا حتی برچسبِ جنایط علیه "بشریط" یا تبلیق علیه "نذام!" یا "این هکومطیه" به حساب بیاد.دیگه چی؟ چی هست که جلوی انسان رو برای حرف زدن می‌گیره؟ آهان... ترس از قضاوت شدن، ترس از مخاطب نداشتن، کمالگرایی و خلاصه هر آن چیزی که در یک اتاق زیرشیروونی "اما"(ویرگول) تبدیل به جسارتِ خلق کردن و قاب کردنش می‌شه (خیلی فکر کردم که جای واژه‌ی "اما" درسته یا نه، "اما" دیدم دارم از "نترسیدن" و "رها کردن" حرف می‌زنم! و این جسارتی به من داد برای گذاشتن این "اما" در اون جایی که باید، یا شایدم نباید!).به نظرم رها کردن افکار باارزش‌تر از دریافت اونا توسط یه شخص خاصه. خیلی از حرفا بعد از مرگ گوینده‌ی اون حرف دریافت می‌شه، شایدم نشه. اصلا مگه مهمه؟ شایدم تظاهر می‌کنم به اینکه مهم نیست و می‌خوام از تظاهر به تمایل واقعی برسم.خلاصه من نمی‌دونم قراره اینجا چی بگم یا چیکار کنم. اصلا نمی‌دونم قوانینش اجازه می‌ده اینجا هر چیزی رو بچسبونی به دیوارش یا نه. من می‌چسبونم، شاید یکی بکَنه؛ بازم مهم نیست. حداقل می‌دونم در آینده حسرت نمی‌خورم که چرا اون لحظه رو نزیستم و به اون شهودی که گفت بنویس و بگو پشت کردم!صادقی داره از شهود می‌گه که همیشه به دنبال منطق بود برای انجام یه کار... چه تحولی! به فال نیک می‌گیرمش و این متن رو پست می‌کنم.پی‌نوشت: تشکر از کسی که منو با این اتاق زیرشیروونی آشنا کرد. نمی‌دونم اینجا می‌شه منشن کرد یا نه، من نکردم.پِی‌پِی‌نوشت: این همه اینستاگرام رو کوبیدم، جالبیش اینجاست که ویرگول تو همون اینستاگرام بهم معرفی شد. چقدر ما آدما گیج و گمیم و نمی‌دونیم چی خوبه و چی بد؛ یا نمی‌دونیم چیزی که دوست داریم تو یه لحظه‌ی خاص بد معرفیش کنیم، خوبی‌هایی هم داشته...اینم از اولین پستم و شایدم آخریش😂 چقدر خوبه رها باشی و زیر بار چیزی نری!SadeghSadeghWed, 26 Aug 2026 14:52:47 +0330