https://virgool.ir/feed/@Mrshoqalتا بویی نیست تابویی نیست.fa2026-11-11 20:08:31https://files.virgool.ir/upload/users/2474033/avatar/qjwtzQ.jpghttps://virgool.ir/@Mrshoqalhttps://virgool.ir/@Mrshoqal/دو-انسان-و-یک-ماشه-uoixgyklwockخاکِ سرخ و نم‌دار، مثل خمیر به منقارِ کلاغ‌ها چسبیده بود. من توی گودالی دراز کشیده بودم که عمقش دقیقاً به اندازه‌ی یه قبر بود، و به صدای سوتِ خمپاره‌ای گوش می‌دادم که نمی‌دونستم کجای این دنیا رو قراره به گند بکشه. دستم دور ماشه قفل شده بود، ولی ذهنم یه جای دیگه بود؛ به این فکر می‌کردم که چرا توی هیچ‌کدوم از کتاب‌های تاریخ، اسمی از بوی تعفنِ جسدِ رفقامون نیست.هوا به قدری مرطوب سرد بود، که راسته شلوارم منجمد شده بود‌.شاید هیچی بهتر از این نمیتونست تلنگری به بی عقلی یه جوون بیست و دو ساله باشه که بخاطر تبلیغات و تشویق دولتش میره به جنگ.توی ذهنم،همه چیو باخته بودم؛ توی ذهنم،هیچی معنی نداشت.چند وقتی میشد که یه تیکه اینه هم نبود که خودمو توی تصویرش ببینم.ولی حدسم این بود که زیر چشمام،مثل پر کلاغایی که تن همرزم هامو میخوردن سیاه بود.لباسای تنم مثل خاک خیس و نم و گلی زمین؟اره همه جامو میدیدم که به گوه کشیده شده بود.لبام؟حدسم این بودکه مثل همین کویر خیس ولی بی آب باشه،همونقدر کثیف و چرک وهمونقدر بی آب.به ما گفته بودن که برای دفاع از یه چیز بزرگ،و مقدس اومدیم.هه هه...برام خنده داره...تو وضعی که من توش بودم،تنها چیزی که باید ازش دفاع میکردم خودم بودم.همونجا فهمیدم مقدس ترین چیز جون خود آدمیزادته.زانو هام یخ زدنتوی این دشت بزرگ خالی از سکنه تقریبا کسی نمونده فقط هر چند ثانیه یبار صدای تیر میاد از دور...همین چند روز پیش یه نفر جلوم بی اراده افتاده بود، از سربازای دشمن بود، معلوم بودکه زخمی بودو سرما داشت از کار درمیاوردش،داشت با صدای سوزناک و کوتاهی زجه میزد.تنها بودم لای اون کانال بقیه رفته بودن جلو روی من.دستمو کردم توی جیبش تا ببینم چیزی داره برای خودم بردارم یا نه.دستم رفت روی یه تیکه کاغذ،بیرون کشیدمش.عکس یه زن زیبا و دختر بچه بود.توی چشماش نگاه کردم،چیزی جز همین نداشت.داشتم با چشمام میدیدم که داره زرد میشه و خون از دست میده.داشتم زجرکش شدنش رو میدیدم.خواستم خلاصش کنم،نمیخواستم حداقل به عنوان یه سرباز،بزارم یه سرباز دیگه بیشتر زجر بکشه.قبل از اینکه ماشه رو بکشم، چشاش رو دیدم. اون هم مثل من خاکی بود، اون هم مثل من از سرما می‌لرزید. اون لحظه، من نه یه سرباز بودم، نه یه قهرمان. فقط یه آدم بودم که یه اسلحه دستش بود و به یه آدم دیگه نگاه می‌کرد. من توی اون چشم‌ها هیچ نفرتی ندیدم؛ فقط یه سوالِ گنگ و ترسیده بود: چرا ما باید اینجا باشیم؟تیر رو وسط پیشونیش خالی کردم.اون مَرد مُرد.عکسی که داشت رو گذاشتم توی جیب سمت چپ کتش.تا اندک گرمای کم سوی قلبی که برای اخرین بار وایستاد به عکس خانوادش برسه.اونجا بودکه فهمیدم ما برای چیز مقدسی نیومدیم،کسی از کسی برتر نیست،فهمیدم دشمن کشور و وطن من یه حیوان نیست.یه آدم بود،با چشمم دیدم،یه مرد بودکه خانوادش منتظرش بودن و من اون رو کشتم.کشتن اون برای لباس من مدال داشت، اما برای وجدان من تنزل.برای انسانیت من تنزل داشت.ما همه برده بودیم، برده کسانی که مارو وادار به این جنگ کردند‌.شاید اگه اون مرد رو خارج از میدان نبرد میدیدم،با هم دوستان خوبی میشدیم.شاید باهم نوشیدنی میخوردیم‌.باهم به شکار میرفتیم.نه این که من اون رو بکشم.متصل به افراد ادامه دادم.و با خودم گفتم یه روز از همین روز ها یا نوبت من میشه که قرص آهنین مسکن مغز رو توی پیشونیم خالی کنه یکی از سرباز های دشمن،یاتا اخر عمرم با عذاب درونی زندگی خواهم کرد.آقای شغالآقای شغالWed, 21 Oct 2026 05:05:37 +0330https://virgool.ir/@Mrshoqal/به-من-نگو-فردا-دیر-است-vyq4se5h4s57سیگارش رو زیر پاش له کرد و با چشمایی که انگار سال‌ها بود نخوابیده، گفت: ما فقط اون‌قدر از مرگ دوریم که یادمون رفته داریم هر روز یه تیکه از خودمون رو تو همین خیابونا جا می‌ذاریم.اینو گفت و برای چند ثانیه چشماشو بست و سرشو برد بالا،قطره های بارون یکی یکی میخوردن تو صورت چرک و زخمش و انگاری به یه باغچه ای که چند ساله آب نرسیده داشت آب می‌خورد.زدم به شونش و گفتم هی رفیق،انقدرا هم که میگی سخت نیست یکم اسون بگی زندگی رو و ازش نهایت لذت رو ببر.هنوز چشماش رو باز نکرده بود و سرشو پایین نیاورده بود،یه سیگار دیگه از جیب کتش دراورد و گذاشت لای لب هاش،و روشنش کرد.یه کام عمیق از سیگارش گرفت،طوری که انگار عطش دود اون سیگاره.-پووفواقعا فکر میکنی زندگی اونقدر که فکر میکنی طولانیه؟+اره و نه؛اره به مقداری که غذای مورد علاقتو بپزی و با ادم مورد علاقت بخوری،به اون مقدار که با همون ادم توی بالکن یه فنجون چای بخوری،به همونقدر که بتونی یه دور دور دنیا رو بگردی.اما نه برای خیلی چیزا،برای نگه داشتن ادمایی که باید برن،برای ساختن و نزیستن. برای نشستن و فکر کردن در مورد عمر کوتاه و بدبختی ها.-... حرفات به جا هستن... اما اونقدری هم وقت داری که تا جایی که سیر بشی از تموم شدن یهویی لذت چای با آدم مورد علاقت توی تراس ترسی نداشته باشی؟یا اونقدری دیر کنی که وقتی به نصف دنیا رسیدی زندگیت تموم شه؟خنده ای کردم و گفتم+ پسر اونقدراهم سخت نگیرش...بعضی وقتا تموم کردن مسیر کل داستان نیست،تو وقتی یه رمان یا کتاب میخونی از آخرین بند رمان یا اولش قضاوت میکنی که چه رمانی بوده؟ تو نمیدونی که اون صفحه های وسط چیا گذشته که رسیده به آخرین بندی که تو میبینی.پس به نظر من،زندگی مثل یه کتابه و هر ثانیه اش یه حرف به هر صفحه اش هست. ممکنه هیچوقت نتونی داستانت رو تموم کنی، تو فقط سعی کردی تا جایی که میتونی بنویسیش.این مهم ترین چیز از نظر منه.سیگارش تموم شد و ته سیگارشو انداخت داخل جوب تا آب ببره،پاشد سر و روش رو تکوند و گفت ممنون بابت پاکت سیگار و چایی که مهمونم کردی.امیدوارم زندگی از نگاهت همینطوری ادامه دارباشه.روز بخیر.آقای شغالآقای شغالWed, 21 Oct 2026 03:46:44 +0330https://virgool.ir/@Mrshoqal/شام-خندان-lgbrntfpzkuoوقتی در یخچالو باز کردم یه آدم کامل توش نشسته بود و با خنده گفت دیرکردی. منم بدون هیچ واکنش توی صورتم برای دوثانیه نگاهش کردم با عینک چارچوبه سیاهم بهش،چشامو بالای عینکم بردم و صورتمو اوردم پایین و هرهرهرهرهر خندیدم،اونم داشت میخندید،مردک لاشی،لخت وسط یخچال من نشسته،زل زده بهم با اون چشای سفیدش و رنگ پریده ش داره نگاهم میکنه و نیششو باز گذاشته،یه بطری آب برداشتم یخچالو بستم،صداش خفه نمیشد هی اون تو هرهر کرکر میخندید. منم حوصله تلف کردن وقت روی این چرتو پرتارو نداشتم که،رفتم خوابیدم و ساعت هفت عصر بیدار شدم و دیدم گرسنمه،رفتم سمت یخچال درو باز کردم اون بارم نگام کرد و خندید،«هههه چیه باز اومدی یه تیکه از منو ببری و ببری و بپزی؟» منم گفتم دقیقا مردک قرمدنگ،یه ساتور برداشتم و یه دونه محکم. زدم رو شونه چپش،شونه راستشو هفته پیش خورده بودم،اینبار شونه چپشو میپزم. من نمیدونم جدیدا چرا هر شکاری که میارم خونم،قبل از مرگش زارزار گریه میکنه التماس میکنه که ولشون کنم،ولی وقتی بعد اینکه میکنمشون توی یخچالم هروهر و کرورکر میخندن و تازه دلشونم نمیخواد برن از یخچالم بیرون،چون بدون یخچالم اونا میگندنآقای شغالآقای شغالSun, 13 Sep 2026 01:33:23 +0330https://virgool.ir/@Mrshoqal/چطوری-شغال-شدم-قسمت-چهارمنهایی-o17nocwew0czاز همون لحظه‌ای که شغالِ سیاه بهم گفت تا فردا فرصت دارم برای اثباتِ وفاداری‌ام مستندسازی کنم، فکرم درگیر این بود که چه کاری از دستم برمیاد تا بهش نشون بدم منم یه شغالِ واقعی شدم. یه جورایی داشتم با جریانِ وجودیِ جدیدم حال می‌کردم. منم یه شغال شده بودم، و هر لحظه بیشتر و بیشتر این خویِ شغال‌بودن رو می‌گرفتم. برام داشت لذت‌بخش می‌شد که به این فکر کنم از این به بعد چه کارایی می‌تونم انجام بدم به‌عنوان یه شغال و عضوِ انجمنِ مخفیِ شغال‌ها.خودِ شغالِ سیاه برام یه شخصیتِ تازه بود و اون صورت نمی‌شناختمش. ولی تا جایی که از تیپ و قیافش معلوم بود، بنظر می‌رسید که یه شغالِ سیاست‌زده‌ست. کسی که توی چرخه‌ی سیاسی نقش داشته. بقیه‌ی شغال‌ها هم هرکدوم یه کاره‌ای به نظر می‌رسیدن. از ظاهر یکیشون معلوم بود یه روحانیِ ظاهرنما و متقلبه که توی قالبِ دین، سرِ بعضی‌ها رو شیره می‌ماله. یکی دیگه‌ش ساده بود، مثل خودم؛ انگار یه کارمند یا رئیسِ یه اداره بود. مهم نیست.ولی اون زنی که دیدم... استایل و اندامِ خوبی داشت. انرژیِ زنانه‌ی زیادی داشت و همه‌چیزش برگزیده بود. تنها چیزی که برای پیشرفت توی هرکاری نیاز داشت، یه خصلتِ شغال‌گونه بود.و من... من یه کارمندِ ساده توی سیستمِ آموزشی بودم. توی کارِ خودم، این صفتِ جدید نمی‌تونست زیاد تأثیرگذار باشه. نمی‌خواستم بیشتر از چیزی که توی اون کار استفاده می‌کنم، از صفتِ جدیدم استفاده کنم.از همون لحظه‌ای که شغالِ سیاه گفت «یه کاری کن که ثابت کنی شغالی و ارزشِ موندن داری»، داشتم به این فکر می‌کردم که چطوری بهش ثابت کنم.یه مرتبه یه فکری به سرم زد...من برای تفریح، هر عصر بعد از سرکار، متن می‌نوشتم. اکثراً داستان، توی دفترم. ولی خیلی محافظه‌کارانه و سختگیرانه راجع به موضوعاتِ خاص می‌نوشتم؛ اکثراً متونِ آموزشی و کتاب‌های درسی.اما الان یه شغال بودم. دیگه هیچ‌چیز برام مهم نبود. می‌تونستم در مورد هرچیزی بنویسم؛ دلنوشته، اعتراض، داستان، فلسفه‌های زیرِ پوستِ اجتماع، روانِ آدمیزاد، و حتی کتابِ داستان برای بچه‌سال‌جماعت.این هویتِ جدیدِ من بود. و من تصمیم گرفتم همین کار رو بکنم.شب شده بود. توی این فکرها سیر می‌کردم و آخرسر که به این نتیجه رسیدم، شروع کردم به نوشتن. نوشتن در مورد چیزایی که آدمای معمولی نمی‌نویسن. چیزایی که فقط یه شغالِ باسواد می‌تونه بنویسه.تا صبح تمومش کردم.صبح رفتم سرکار. بعد از اتمامِ شیفت، به سمتِ همون زیرزمینِ نمناک و بتنی رفتم. باز همون حسِ سنگین. همزمان با نم، گردوغبار توی ریه آدم می‌نشست و خفه‌اش می‌کرد.از پله‌ها رفتم پایین و در رو پشت سرم بستم.شغالِ سیاه اونجا نبود. همه بودن، ولی اون نبود. انگار منتظرش بودن. منم روی یکی از صندلی‌ها نشستم؛ صندلی‌هایی که از بشکه‌های نصف‌شده و جوش‌خورده ساخته شده بودن. به‌هرحال دفترِ جلساتِ زیرزمینی از این بهتر که نمی‌تونست باشه؟همه نشسته بودن. توی سکوت. توی فکر. منتظرِ شغالِ سیاه. هرکدوم یه فایل جلوشون داشتن؛ انگار که تکلیفشون بود با شغالِ سیاه.شغالِ سیاه اومد. سرِ میز نشست. یه نگاه به همه انداخت و با همون خنده‌ی شغال‌گونه‌ی مزخرفش قهقهه زد.گفت: «از این فاز و مدلتون بیاید بیرون. شما توی دنیای بیرون نیستید. اینجا زیرزمینِ شغال‌هاست. نباید اینطوری ماتم بگیرید. باید به خرابکاری‌هاتون افتخار کنید.»یه‌دفعه کل جمعیت زدن زیر خنده. منم ناخودآگاه و غریزی، بعد از خنده‌ی شغالِ سیاه، قهقهه زدم. حالا فهمیدم اون قهقهه‌ها از سرِ خوشی نبود؛ داشتیم از سرِ غریزه می‌خندیدیم. غریزه‌ای که رفته‌رفته بیشتر می‌شد.شغالِ سیاه یکی‌یکی پرونده‌ها رو ورق زد و چک کرد. می‌خواست ببینه هرکس توی کارِ خودش چیکار کرده. چه افتخارآفرینیِ خرابکارانه و شیادانه‌ای کرده؟آخرِ سر، نوبت رسید به من.شغالِ سیاه چند لحظه مبهوت موند. بعد پرسید: «این کاری بود که می‌خواستی انجام بدی؟»گفتم: «بله. این کاری بود که من به‌عنوان یه شغال می‌تونستم برای این جمع انجام بدم. البته در حالِ فعل. و بعدترها بیشتر از غریزه‌ام استفاده می‌کنم.»پرونده رو که در دست داشت، انداخت روی میز. شروع کرد به دست‌زدن.گفت: «انتظار نداشتم کاری جز کارِ خودت از دستت بربیاد. امیدوار بودم توی محلِ کارت، به مأموریتی که بهت داده بودم عمل کنی. اینکه خودت بخوای داوطلبانه، خارج از حیطه‌ی حرفه‌ای‌ات، کاری کنی که بخشی از جامعه رو تحت‌تأثیر قرار بده، کارِ جسورانه‌ای‌ست برای شروع. مخصوصاً وقتی تجربه‌ای درموردش نداری.»ساکت شدم. به حرفش فکر کردم. حق با اون بود. من هیچ تجربه‌ای در موردِ انتشار و نوشتن نداشتم، جز برای تفنن. حالا می‌خواستم شروع کنم به نوشتن در موردِ واقعیت‌های جامعه و تابوهای ذهن آدما. هرچیزی که آدما نمی‌تونستن بگن.این کار رو برای شغالِ سیاه انجام دادم. بهش گفتم: «اگه این کار سخت نبود، انتخابش نمی‌کردم. وظیفه‌ی من ساختارشکنی‌ست. و می‌خوام این ساختارشکنی رو در ادبیات نشون بدم. تابوشکنی توی همه‌جا. مثل یه شغالِ واقعی. مثل یه دیوانه که براش مهم نیست بقیه در موردِ حرکات و حرفهاش چه فکری می‌کنن. چون بعضی‌موقع‌ها دیوانه‌ها واقعی‌ترین حرف‌ها رو می‌زنن.»من به‌عنوان یه نویسنده‌ی آزاد توی انجمنِ شغال‌ها پذیرفته شدم. کسی که اهمیتی به ساختار و قواعدِ مقدص ادبیات نمی‌ده و می‌خواد چیزی که واقعاً باید نشون داده بشه رو نشون بده.و حالا، این بود ماجرای تبدیل شدنِ من به آقای شغال.آقای شغالآقای شغالTue, 01 Sep 2026 00:15:21 +0330https://virgool.ir/@Mrshoqal/چطوری-شغال-شدم-قسمت-سوم-yvtarhf2ufvfدر رو باز کردم. یه راه‌پله به زیرزمین می‌رفت. پله‌ها از جنسِ بتن بودن؛ هم پله‌ها، هم دیوارها. نمناک و تاریک. سردی و سختی رو از بین دیوارها حس می‌کردم، با یه خفگیِ مرطوب که نفس‌کشیدن رو سخت می‌کرد.به هر حال... رفتم پایین. قدم‌به‌قدم می‌رفتم، آروم، که کسی صدای پام رو نشنوه. برام عجیب بود که از زیرزمین یه ساختمونِ تجاریِ بزرگ، اون هم جایی که رفت‌وآمدِ آدما توش کمه، صدای خنده‌ی شغال بیاد.وقتی رسیدم پایین، یه صحنه‌ی شوک‌آور دیدم. دوباره به خودم چک زدم. ویشگون گرفتم. خدا خدا می‌کردم که کابوس باشه. ولی نه. بیدار بودم.حالا اونا بهم زل زده بودن. بدون خنده، بدون حرکت، بدون صدا. سکوتِ سنگینی توی اون زیرزمین حاکم بود.با چشمای خودم می‌دیدمش... حدود ده تا یازده تا شغالِ دیگه، دور یه میز جمع شده بودن. اون زنی که توی خیابون دیده بودم هم اونجا بود، روی یکی از صندلی‌ها نشسته بود. همشون نگاهم می‌کردن، بدون هیچ واکنش یا تعجبی.تا خواستم زبون باز کنم که همه‌شون باهم زدن زیر خنده. خنده‌شون چقدر زشت و گوش‌آزار بود...یک‌مرتبه داد زدم: «چخبره اینجا؟!»یکی از اونا که انگار رییسشون بود و شغال‌تر از همه، برگشت و با لحنِ جدی گفت:«به جمعمون خوش اومدی. بگیر بشین تا بدونی داستان از چه قراره و ماها چرا قیافه‌مون تبدیل به یه حیوونِ زشت شده.»نمی‌ترسید از گفتن. از لحنش معلوم بود. کت و شلوارِ مشکی تنش بود، تیپِ خوبی داشت؛ انگار تام کروز رو تبدیلش کرده بودن به شغال.نشستم. بقیه شروع کردن به پچ‌پچ...یهو ازم پرسید: «از کجا اومدی؟ داستانت چیه؟ چرا اینجایی؟»اول خواستم اسمم رو بگم. همین که گفتم «اسم من...» پرید تو حرفم: «ما نیازی نداریم اسمِ لعنتیِ تو رو بدونیم. فقط بگو چطوری اینجا پیدات شد.»منم با آرامش شروع کردم به توضیح. گفتم که اون شب چطوری شغال‌ها رو دیدم و صبحش تبدیل به یه آدمِ شغال‌نما شدم که فقط خودم می‌تونم قیافه‌ش رو ببینم. البته الان شماها هم هستید.اسمش رو پرسیدم.گفت: «ما اینجا هرکس که قبلاً بودیم، هرکاری که قبلاً انجام دادیم، و هویتِ قدیمیمون رو پاک کردیم. برای خودمون اسم‌های جدید با هویتِ شغال‌گونه انتخاب کردیم. اسم من: شغالِ سیاه.»برام جالب بود که اسم‌های جدید انتخاب می‌کنن و هویتِ تازه می‌سازن. ولی چرا؟پرسیدم: «خب، اسم من چیه از این به بعد؟»با یه خنده‌ی کم‌صدا و شیطانی‌وار گفت: «به قیافت که نمی‌خوره اسمِ خفنی مثل مالِ ما داشته باشی. ترجیح می‌دم همون «آقای شغال» صدات کنیم.»بدم نیومد.ولی یه سوال توی ذهنم موند: «چرا ما اینجاییم؟»همه‌ی جسارتم رو جمع کردم و پرسیدم. می‌دونستم ممکنه دوباره با حرفای رکش ضایع‌م کنه.گفت: «ببین پسرجون. ما اینجا الکی برای سرگرمی دورهم نیستیم. ما یه گروهِ خاص از آدماییم که فقط خودمون می‌دونیم چه بلایی سرمون اومده. بقیه، حتی زن و بچّه‌مون، خبر ندارن. فقط کسایی که تبدیل شدن می‌دونن چی به چیه. پس باید مخفی بمونیم، به هر قیمتی. هر جلسه، هر حرفی نباید از ما درز کنه. اگه جامعه بفهمه، مارو به‌عنوان یه فرقه‌ی تباه‌کار می‌شناسن و می‌گن دیوانه‌ایم.»من که دیده بودم داستان چیه، چاره‌ای جز پذیرش نداشتم.شغالِ سیاه ادامه داد: «ما از این به بعد فقط کالبدِ انسان داریم. مثل آدما غذا می‌خوریم، می‌خوابیم، سرکار می‌ریم، خانواده داریم. ولی توی جمعِ خودمون، شغالیم. و این یه موهبته. ما می‌تونیم کارای شغال‌گونه انجام بدیم؛ کارایی که آدمای واقعی می‌ترسن انجام بدن. حرفایی که می‌ترسن بگن. حتی خنده‌های نصف‌شبی که مردمِ عادی هیچ‌وقت نمی‌تونن بکنن، چون باید مثلِ ما شغال باشن.»یه مکث کرد و بعد گفت:«حالا آقای شغال، تو هم یکی از مایی. آزادی که کارای ممنوعه رو انجام بدی. کارایی که برای آدما آزاد نیست، ولی تو به‌عنوان یه شغال می‌تونی انجامش بدی. حتی خوردنِ لاشه‌ی یه سگِ ولگرد کنارِ خیابون.»بعد از این حرف، هرهر خندید و برای بار دوم گفت:به جمعِ ما خوش اومدی، آقای شغال.حالا که یه تازه واردی برای فردات یه کاری باید بکنی،یه ماموریتی که بتونی ثابت کنی که یه شغال واقعی هستی و میتونی تو جمع شغالا بمونی و اون ماموریت رو خودت باید در نحو احسن انجام بدی و با خلاقیت خودت... منتظرم تا فردا بعد از ظهر،من همینجا توی این زیرزمینم و میخوام فردا بیای و بهم نشون بدی که چیکار کردی... آقای شغالآقای شغالSun, 30 Aug 2026 21:48:57 +0330https://virgool.ir/@Mrshoqal/چطوری-شغال-شدم-قسمت-دوم-zno6r6n04ihbخب، حالا یه ویژگی دارم؛ شاید به‌درد بخور، شاید نه. خودم می‌تونم خودمو شغال ببینم.مشکل اینه که فکر می‌کنم این قیافه قراره تا آخر عمر باهام بمونه. یه جورایی ترسناکه که دیگه هیچ‌وقت قرار نیست قیافه‌ی اصلی‌مو ببینم. هرچند که اونم چنگی به دل نمی‌زد.دلم می‌خواست بدونم جریان چیه که شب قبل از خواب چندتا شغال دیدم، خوابیدم، و صبح شبیه اونا شدم.عصر شده بود و داشتم از سرکار برمی‌گشتم. سوار تاکسی شدم. صورتم رو نپوشونده بودم، چون هیچ‌کس نمی‌تونست قیافه‌ی جدید منو ببینه.ولی توی راه، یه چیز دیدم که حسابی منو برد تو شوک.به‌نظرتون چی؟تاکسی با سرعت می‌رفت که یهو توی پیاده‌رو، یه خانوم رو دیدم. اونم شغال بود. همه‌چیزش مثل یه خانوم بود، به جز سرش. دقیقاً مثل خودم؛ منم همه‌چیزم مثل یه مرد بود، به جز یه سرِ شغالی.تا خواستم دست‌وپا کنم و به راننده بگم وایسه، دیدم اون زن از چشمم گم شد. کرایه رو انداختم و با عجله پیاده شدم. دوییدم سمت همون جایی که دیدمش. رسیدم اونجا، ولی هیچ‌کس نبود.چشمم به یه کوچه‌ی تنگ و تاریک افتاد. از همونجا دیدم یه نفر رفت داخل یه ساختمون. ساختمون‌ها رو یکی پشت سر هم گذاشتم و رسیدم به وسط کوچه...صدای شغال. صدای خنده‌های جیغ‌مانند. از پشت یه درِ آهنی با پنجره‌ای شکسته می‌اومد.در رو باز کردم. یه راه‌پله به زیرزمینی نمناک می‌رفت. رفتم پایین...چیزی که دیدم غیر قابل باور بود...و چیزی که دیدم، غیرقابل‌باور بود.آقای شغالآقای شغالSat, 29 Aug 2026 23:39:34 +0330https://virgool.ir/@Mrshoqal/چطوری-شغال-شدم-scli7ea6fgijسلام. من شغالم و می‌خوام یه روایت از خاطرات خودم بگم. نه از اون دورها، از همین دور و اطراف خودمون. شاید بهتر باشه از این شروع کنم که چطوری شغال شدم.راستش، من یه آدم معمولی مثل بقیه بودم. کار داشتم، زندگی داشتم، دوست و همکار داشتم. نمی‌خوام طولش بدم و سرتون رو درد بیارم، پس می‌رم سرِ اصل مطلب.آره، یه آدم معمولی مثل بقیه. توی یه شهر کوچیک زندگی می‌کردم. دورافتاده، دور از شلوغی و سروصدا. اطراف شهرم بیشه‌زار و جنگل بود.یه شب، قبل از خواب، از بیرون خونه صدای خنده اومد. چندتا صدا، نه یکی. فکر کردم شاید یه گروه آدم مست جمع شدن که نصفه‌شب راه افتادن. گفتم چند دقیقه دیگه قطع می‌شه. چشمام رو بستم.اما اشتباه می‌کردم. صدا چند ساعت طول کشید. دیگه هم کنجکاو شده بودم، هم آزرده. لباسام رو پوشیدم و رفتم بیرون.هرچی جلوتر می‌رفتم، صدا بلندتر می‌شد. نور کمتر، خونه‌ها کمتر، و من بیشتر می‌رفتم سمت جنگل. ترس داشت ولَم نمی‌کرد. می‌گفت شاید دارم اشتباه می‌کنم. شاید خطرناک باشه. شاید گم بشم.رفتم و رفتم تا یهو دیدم از شهر و تمدن کلاً دور شدم. وسط بیشه بودم. همون جایی که چند دقیقه پیش ازش می‌ترسیدم.ولی ادامه دادم تا رسیدم به منبع صدا. چند تا حیوون دیدم که دور هم جمع شده بودن. صدا از اونا بود. فهمیدم شغال‌ها هستن که دارن می‌خندن.همین که من رو دیدن، ساکت شدن و خیره شدن بهم. من هم شوک شده بودم. یکی از شغال‌ها برگشت و هرهر خندید و شروع کرد به حرف زدن:«تازه اومدی؟»ترسیدم. با خودم گفتم: «چطور ممکنه یه حیوون حرف بزنه؟» انقدر ترسیده بودم که دست و پام رو گم کردم. عقب عقب رفتم که برگردم خونه و هرچی دیدم فراموش کنم. ولی پای چپم به ریشه‌ی درخت گیر کرد و با سر افتادم روی سنگ و از هوش رفتم.صبح که بیدار شدم، توی تختم بودم. همه‌چی سر جاش. انگار هرچی دیده بودم یه خواب بی‌خود بوده. نگاهِ ساعت کردم، دیدم دیر شده. دو ساعت باید سرکار بودم.لباسام رو پوشیدم و رفتم سمت دستشویی. خواستم صورتم رو بشورم که توی آیینه انعکاس چهره‌ی خودم رو دیدم...شغال شده بودم. صورتم و همه‌چیزم، به جز بدنم که هنوز شبیه آدم بود. لباسا تنم بود، ولی صورت، صورتِ یه شغال بود.چند بار به خودم چک زدم. مگه میشه؟ خوابم؟ ولی نه. بیدار بودم. شغال شده بودم، و همین الان هم هستم. انگار از یه خواب، توی یه خوابِ دیگه بیدار شده باشم.صورتم رو با شال گردنم پوشوندم و رفتم بیرون. توی محل کار، سریع و سر به زیر دویدم توی دفترم.چند دقیقه بعد، در باز شد. رییسم وارد شد و جدی خواست که دلیل دیر اومدنم رو بگم. با ترس و استرس نمی‌تونستم توی چشماش نگاه کنم. یه بهونه آوردم که زنگ خور ساعتم خراب بود.قبل از رفتن، پرسید: «چرا شال رو دور صورتت پیچیدی؟»تته‌پته کردم و گفتم صورتم خال زده. ولی همون لحظه، شال رو کشید پایین. من یخ زدم. فکر کردم دیگه تمومه. ولی اون برگشت و گفت: «هیچ خالی روی صورتت نیست. مثل همیشه‌ست.»من شوک شدم. گفتم: «باشه.» و رفت.برای اینکه ببینم بقیه چی می‌بینن، رفتم توی راهرو. همه مثل همیشه سلام می‌کردن و خوش‌وبش. هیچ‌کس به من نگاهِ عجیبی نمی‌کرد. انگار نه انگار که من با یه شغال جفتگیری کرده باشم.اون موقع فهمیدم که تنها کسی که من رو شغال می‌بینه، خودم هستم.#چطوری_شغال_شدم1دوستان اگه علاقه ای برای خوندن ادامه این مطلب دارید عضو چنل تلگرام آقای شغال بشید متشکرم.https://t.me/mrshoqal#چطوری_شغال_شدم1آقای شغالآقای شغالSat, 29 Aug 2026 01:54:00 +0330