https://virgool.ir/feed/@Mr.xشغل: کارمند اداره بوووووق سن: 29 مهارتها: دیتابیس علاقه مندی ها: فیلم، سریال، کتاب، کافه گردی فوق تخصص: خوب گوش کردن،دلداری دادن(بچه محلا میگن)fa2026-11-11 06:46:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Mr.xhttps://virgool.ir/@Mr.x/آواز-دُهُل-کار-کار-در-شرکت-پیمانکار-kjgtxh2ohzbvاگه دهه شصتی باشی، میدونی که یکی از آرزوهای بالای 90 درصد پدر و مادرها برای بچه هاشون، درس خوندن توی دانشگاه و کار کردن در یک شرکت دولتی بزرگ و داشتن دفترچه بیمه و بازنشستگی و از این دست چیزاست کوچیکه.البته خوشبختانه خیلی از همون پدر و مادرها تغییر رویه دادند و به جای کارمند کردن بچه هاشون به اونا راه و رسم پول درآوردن یاد دادند.اما حالا این شرکت دولتی چی هست که همه دنبال اون هستند رو من واستون تعریف می کنم. من خودم سالهای زیادی تو شرکت های پیمانکار شرکت دولتی کار کردم. یعنی نیروی شرکت پیمانکار توی شرکت دولتی بودم. اینکه شرکت های دولتی جای خوبیه شکی در اون نیست، چون همه چیز سیستماتیک و روتین شده و بدون مشکل جلو میره.اما خیلی از شرکتهای پیمانکار از این قضیه سو استفاده می کنند. یعنی یه شرکت کوچیکِ در به داغون که حالا به هر نحو یه پروژه در شرکت دولتی گرفته، با ایجاد سراب کاذب برای نیروی کار، اونها را با کمترین مزایا (حداقل مزایای اداره کار) استخدام میکنه و به اونها وعده کار در ادارات دولتی رو میده و متاسفانه خیلی از کارجویان در دام این شرکت ها افتاده و در آینده دچار بحران می شوند.البته همه اینها بستگی به کارجویان داره، چون همونطور که گفتم ادارات دولتی معمولا کارای روتین و بیشتر پشتیبانی طور دارند و معمولا کارهای اصلی را خودشون انجام میدهند. کار در شرکت پیمانکار معمولا اوایل بسیار سریع، پر چالش و دقیق انجام میشه و خیلی از افراد شاغل در این مدت چند ماه دچار شکوفایی در کاری که انجام میدهند می شوند ولی بعد از گذشت چند ماه و گذشتن از این روند تازه وارد بودن، با کارهای تکراری جایگزین و به روتین تبدیل میشه و اینجاست که فرد شاغل سه انتخاب پیش روی خودش داره:1- بمونه و با همین شرایط ادامه بده ( بدترین کار ممکن)2- بمونه و خودش رو با کارای دیگه در گیر کنه (در آخر یک جا به کار روتین میرسه)3- شروع کنه به یادگیری عمیق تر در اون مبحثی که در حال کارِ و به شرکت دیگه ایی بره ( بهترین کار)من توی دوران کارم، خیلی از همکارام گزینه 1 رو انتخاب کردند و من خودم گزینه 2. اما هر دو اشتباه بود. عده کمی شماره 3 رو انتخاب کردند. هر کدوم از این انتخاب ها در حالت عادی هیچ مشکلی نداره ولی زمانی به مشکل برخورد میکنید که شرکت پیمانکار با اتمام قرارداد یا تعدیل نیرو مواجه میشه و اولین کاری که میکنه اخراج یا تمام کردن قرارداد افراد( با توجه به سفید امضا کردن بیشتر کارمندان در این ادارات) هستش.اینجا بیشترین ضرر رو افراد گروه 1 و 2 میکنن به این خاطر که سطح معلومات خود را تا یک سطح متوقف کردند و توقف در سطح اطلاعات یعنی مرگ کاری (مخصوصا برای بچه های IT). خوشبختانه من دو بار درگیر این قضیه اتمام قرارداد شرکت پیمانکار شدم و دفه اول ضربه بدی خوردم و احساس کردم 2 سال از زندگیم به باد فنا رفت اما در بار دوم به هر سختی که بود خودم رو وارد گروه 3 کردم، ولی بازم شکست خوردم. ولی چون قبلا تجربه داشتم به سرعت از اون شرکت بیرون اومدم و وارد شرکت دیگه ایی توی همون سازمان شدم و خلاصه تونستم اونجا پیشرفت کنم و تا دیدم شرکت دومی هم داره توی همین وضعیت قرار میگیره، بلافاصله خداحافظی کردم و اومدم بیرون و الان هر شرکتی دیگه ایی رزومه بدم به راحتی قبول میشم و در واقع هر کاری و هر شرکتی که دلم بخواد میتونم برم.اما من افرادی رو میشناسم که 12 -13 سال هست به همین منوال گروه 1 داره میره جلو و خوشبختانه هم شرکت خودش به مشکلی برخورد نکرده و همینطور افرادی رو میشناسم که با همین مقدار سابقه کار متاسفانه بعد از اتمام قرارداد دچار بیکاری شده و داره کارای متفرقه میکنه(به دلیل بالا رفتن سن و نداشتن مهارت به روز).مشکل بعدی کار کردن توی این شرکتها، داشتن دو رییس هست... یعنی یه رییس شرکت خود و یک رییس شرکت دولتی. این در حالت عادی مشکلی برای شما به وجود نمیاره اما مشکل زمانی پیدا میشه که این دو نفر به اختلاف بخورند و قرار گرفتن در این بین یک کابوس وحشتناکه. اینکه کدوم سمت رو بگیرید بستگی به خودتون داره ولی سعی کنید جبهه گیری نکنید و با سیاست عمل کنید. بعد از یه مدت مشکلشون با همدیگه حل میشه و به کار عادی بر میگردند.پس اگه تازه کار هستید و میخواید توی این شرکت ها کار کنید، حواستون باشه پای بند نشید. هوشمندانه کار کنید، یاد بگیرید، پیشرفت کنید و تلاش و تلاش و تلاش تا اینجا بشه سکوی پرتاب شما.اگه که چندین ساله دارید کار میکنید و استخدام این شرکت ها شدید، همیشه خودتون رو آپدیت کنید و به روز نگه دارید.آواز دُهُل کار در شرکتهای دولتی از طریق شرکتهای پیمانکار از بیرون خیلی خوشه اما واقعیت چیز دیگه اییه.نکته خیلی مهم:گول استخدام از این طریق توی ادارات دولتی رو نخوردید...ادارات دولتی فقط از طریق آزمون استخدامی ، نیرو میگیرند.Mr.xMr.xWed, 04 Dec 2019 15:14:48 +0330https://virgool.ir/@Mr.x/فضای-کاری-استارت-آپ-ها-و-فریلنسرها-i1cugq9tlosfامروزه با داغ شدن اکوسیستم های استارتاپی و فراگیری اینترنت و به وجود آمدن موقعیتهای کاری بسیار زیاد در دنیای مجازی و سرعت بالای پیشرفت علم، باعث شده است که افراد به فکر عملی کردن ایده های خود افتاده و به نحوی در کنار حل کردن مشکلات مردم، به کسب درآمد نیز بپردازند.به مانند همه کسب و کارها، کسب وکارهای استارتاپی به عنوان نیاز اولیه، علاوه بر نیاز به نیروی انسانی کارآمد، نیاز به مکانی برای کار کردن تیم درکنار یکدیگر دارد و از آنجایی که معمولا استارتاپ ها در ابتدای کار بودجه بسیار محدودی را دارا می باشند معمولا دچار مشکل تعیین محل کار میشوند چرا که هم از نظر هزینه های سرسام آور اجاره دفتر کار تحت فشار قرار می گیرند و هم از نظر تهیه وسایل اداری مانند میز و صندلی و... باید هزینه کنند و ممکن است در همین ابتدای کار به دلیل نبود بودجه کافی، استارتاپ دچار شکست شود.همچنین طی دهه‌های اخیرمفهومی به نام فریلنسر مطرح شده است که شامل افرادی میشود که به صورت آزاد و بدون سازمان یا شرکت فعالیت میکنند و پروژه های شرکتها و سازمان ها دیگر را انجام میدهند. همچون استارتاپ ها با گسترش اینترنت، فعالیت و تعداد این افراد نیز به شدت افزایش یافته و رو به رشد میباشد. این افراد همانند استارتاپها نمی توانند هزینه های گزافی همچون اجاره دفتر کار را بپردازند و از طرفی می بایست دائما به دنبال پروژه های جدید بگردند.روز به روز به تعداد این اکوسیستم ها و فریلنسر ها در دنیا اضافه میشود، حتی در ایران نیز این افراد و تیم های استارتاپی در حال افزایش می باشند.در دنیا مکانهایی به وجود آمده که افراد و تیم با هزینه بسیار کم در مکانهایی به نام فضای کار اشتراکی مستقر شده و کسب و کار خود را شروع می کنند. فضاهای کاری اشتراکی، مکانهایی هستند که افراد، شامل فریلنسرها یا استارتاپ ها، با تخصص های گوناگون در کنار یکدیگر، فعالیتهای خود را انجام می دهند. در ایران نیز فضاهای کاری اشتراکی وجود دارد و در چند سال اخیر رشد قابل توجهی داشته اند. پیدا کردن این مکان ها در دنیا کار زیاد سختی نیست اما برای انتخاب کردن بهترین فضای کار اشتراکی مناسب، شرکتهای کوچک یا استارتاپ ها و یا حتی فریلنسرها دچار سردرگمی خواهند شد و متاسفانه با اطلاعات کمی که در مورد این مکانها وجود دارد، عده ایی کمی از وجود این مکان ها بی اطلاع هستند. فضاهای اشتراکی مانند پارادایس هاب، زاویه، تیوان و از جمله فضاهای کاری اشتراکی در ایران هستند.چندین مدل مختلف از فضاهای کار اشتراکی در دنیا وجود دارد که هر کدام بسته به امکانات و شرایط خود تقسیم بندی می شوند ولی معمولا فضاهای کاری اشتراکی دارای اتاق جلسات، سالن کنفرانس، میزهای کار اشتراکی، میزهای کار اختصاصی، دفاتر کار اختصاصی، اینترنت پرسرعت رایگان و قهوه می باشند که بسته به نیاز افراد یا تیم ها انتخاب شده و از آنها استفاده میشود.انتخاب کردن بهترین مکان با مناسب ترین هزینه و امکانات کاری نیازمند فکر ، هدر رفت زمان زیاد، هزینه کردن ، مشورت و تجربه کردن فضاهای کاری اشتراکی گوناگون است. همچنین به دلیل اینکه این فضاها در ایران به تازگی کار خود را شروع کرده اند، وب سایتهای اطلاع رسانی و معرفی آنها کامل نیست و یا پشتیبانی ضعیفی در این رابطه دارد و گاهی ممکن چندین هفته فرآیند پذیرش شما در این فضاهای کار اشتراکی به طول بیانجامد.همچنین اغلب، سطح دسترسی به فضاهای کار اشتراکی در ایران و شهرهای گوناگون و پیدا کردن بهترین و مناسب ترین فضای کاری اشتراکی را مطابق با نیازهای شما و تیم شما سخت می باشد. در واقع شما برای ساده ترین و سریع ترین روش ممکن برای رسیدن به فضای کاری و شروع کسب و کار خود مراحل زیادی را باید طی کنید. در برخی از این فضاهای کار اشتراکی میبایست مصاحبه انجام دهید یا رزومه خود را برای آنها ارسال کنید.برای حل این موضوع سرویس هایی( وب سایتهای واسط) مابین افراد و فضاهای کار اشتراکی در دنیا به وجود آمده است که تمام فرآیند های موجود را پشتیبانی می کنند و درخواست شما به مدیران این فضاهای کار اشتراکی ارسال شده و نتیجه نیز به شما اعلام می گردد. از نمونه خارجی موجود می توان به سایت coworker.com اشاره کرد از 160 کشور دنیا می توان فضای کار اشتراکی را پیدا کرد .در ایران نیز سایت startupspace.ir نیز فرآیند مشابهی را در پیش گرفته و حتی پا را فراتر گذاشته و با پیگیری منظم، شما را در یافتن فضای کاری مورد نظر تا شروع کسب و کار خود در فضای کار اشتراکی یاری میرساند. بدین معنی که شما یکبار درخواست خود را ثبت می کنید و در خواست شما به تمامی فضاهای کاری اشتراکی مناسب شرایط شما ارسال شده و از پیشنهادات این فضاها شما را آگاه میکند.اگر بدنبال میز کار اختصاصی یا اشتراکی یا دفتر کار با قیمت مناسب هستید، میتوانید از این سرویس سریع و آسان بهترین انتخاب را داشته باشید.Mr.xMr.xTue, 05 Nov 2019 18:50:27 +0330https://virgool.ir/tourist-attractions/طبیعت-گردی-یا-چی-sqimts7qdpdwامروز میخوایم دررابطه با طبیعت گردی حرف بزنیم.همیشه و خیلی جاها شنیدیم که میگن مادر طبیعت…بیایم اول ببینیم این مادر طبیعت چی هست و اصلا چرا بهش میگن مادر طبیعت…یه چیزی که بیشتر مردم بهش اعتقاد دارن اینه که همه چیز شروعش از طبیعت هستش و این یک واقعیت هستش. اگه بخوایم به گذشته برگردیم و نظریه های پیدایش موجودات زنده رو کنکاش کنیم می بینیم که همه متون و نظریه ها و ادیان و … پیدایش موجودات زنده رو از طبیعت شروع کردند یعنی اینکه همه چیز از درختا گرفته تا موجودات زنده و غیر زنده از یه چیزی به اسم طبیعت شروع شدند.اما چرا بهش میگن مادر طبیعت؟ در واقع این یک اصطلاح هست که بعضیا میگن سرخپوستان بنا بر اعتقادات که به عناصر اصلی (آب،هوا،خاک،آتش) داشتند به طبیعت این اسم رو دادند و در روایتی دیگری هست که میگه یونانی های باستان الهه ونوس رو مادر طبیعت می نامیدند و اونو مظهر باروری میدونستند و طبیعت رو باعث باروری و رشد میدونستندبه هر حال چیزی که همه ما میدونیم اینه که همه چیز از طبیعت هستش، حتی خود ما و ما هیچ وقت رییس طبیعت نیستیم بلکه جزیی کوچیک از اونیماما چیزی که امروز میخوام در موردش صبحت کنیم طبیعت گردی هستالبته منظورم طبیعت گردی به معنای واقعی… حالا چرا میگم طبیعت گردی به معنای واقعی؟البته ما ایرانیا کلا آدمای طبیعت دوستی هستیم یا شاید باید بگم بودیممن خودم یادمه قدیما همیشه آخر هفته ها یه قابلمه غذا (که توی خانواده ما معمولا لوبیا پلو بود ) و یه زیرانداز و کلی آدم تو یه ماشین میرفتیم تا یه جا رودخونه ایی یا کوهی یا حتی شده زیر سایه درختی خارج شهر بشینیم و دور هم بگیم و بشنویم و بخنیدم و بازی کنیم و لذت ببریمالبته هنوزم این روش هستش، اما یه روش دیگه که الان خیلی خیلی زیاد شده طبیعت گردی با تورهستش یا اکیپ های آفرودی که خیلی هامون عکساشو توی شبکه های اجتماعی دیدیم.برای اینکه ببینید چقدر این طبیعت گردی توی ایران طرفدار داره، کافیه یه سر به منیریه تهران بزنید و ببینید که جنب و جوشی عجیب توی مغازهای فروش تجهیزات کوهنوری و طبیعت گردی وجود داره.خیلیا فک میکنند با خرید یه کوله پشتی 40-50 لیتری و کیسه خواب و سایر وسایل کوهنوردی واقعا طبیعت گرد شدند و این به نظر من آفت این قضیه است.به نظر من در واقع سفرهای با تور یا روشهای دیگه در واقع یه پیک نیک توریستیه که اصطلاحا به اون اکوتوریسم هم میگن که مثلا به جای شب خوابیدن توی چادر و دل طبیعت ، توی اقامتگاهای محلی یا حتی چادرهایی بوم گردی که مخصوص توریست ها هستش و امکانات زیادی داره و متاسفانه خیلی ها رو سرکیسه میکنه شب رو میگذرونند.یکی دیگه از چیزای که میتونید ببنید که این صنعت به ظاهر طبیعت گرد چقدر طرفدار داره اینه که یه سر جنگل ها و کویرها ودریاچه ها موقع ایام تعطیلات بزنید و ببینید ، که اینقدر آدم می بینید طبیعت نمیبینید.حالا ما کلا سعی میکنیم به این طبیعت گرد نماها کاری نداشته باشیم و میخوایم دررابطه با اصول طبیعت گردی و اینکه چه کارایی کنیم تا هم بهمون خوش بگذره و هم 4 تا چیز از طبیعت یاد بگیریم ، بگیم.نکته ایی که اینجا باید بهش اشاره کنیم اینه که طبیعت گردی روشهای مختلفی داره و من سعی میکنم بهترین چیزایی رو که هم خودم تجربه کردم و هم اساتید در رابطه با اون اتفاق نظر دارن بهش اشاره کنم.به نظر من اولین چیز سعی کنید جایی که انتخاب می کنید حداقل 50% براتون ناشناخته باشه وچون اگه زیاد واستون شناخته شده باشه ، باعث میشه که توقعتون از اون مکان بالا بره و وقتی رسیدید اونجا توی ذوقتون بخورهمثلا سفر خودم به قلعه رودخان، همیشه تو شبکه های اجتماعی عکساشو میدیدم و میگفتم اووووف عجب جاییه  و من کلی عکس میگیرم و … ولی واقعا اونجوری نشد که دلم میخواست. البته حالا بعدا در رابطه باهاش می نویسم.در درجه بعدی مهمترین توصیه من سبک بودن کوله سفر شما است. جدای از اینکه سبک و راحت سفر می کنید و راحتتر از وسایل حمل ونقل استفاده میکنید همراه داشتن وسایل غیر ضروری مثل کتاب یا لپ تاپ  واقعا دست و پا گیر هستش و حتی به دوستای خودم توصیه میکنم اگه میخوان دوربین حرفه ایی بیارند از کیف هایی استفاده کنند که تو کولشه اشون جا بشه و دست و پا گیر نباشه.نکته بعدی که وجود داره هدفتون رو از رفتن به طبیعت مشخص کنید، یعنی اینکه سفرتون تفریحی خواهد بود یا فقط استراحت کردن مد نظرتونه، البته شاید به نظرتون خیلی با هم تفاوت نداشته باشند ولی واقعا با همدگیه فرق داره.حالا فرقشون چیه الان میگم…فرقی که بین تفریح کردن و استراحت کردن وجود داره اینه که طرف میگه من میخوام برم استراحت کنم ولی اونجا ساعت 2-3 نصف شب میخوابه از اونطرفم تا ساعت 10-11 میخوابه و کلا برنامه نداره یا مثلا خیلیا رو دیدم کتاب میارن میخونند که به نظر من نه جزو تفریح حساب میشه  و نه استراحت. وقتی به قصد استراحت میری سفر یعنی اینکه بیشتر اوقات رو به قول معروف وِلووو بشی رو به یه منظره و از هر چی فکرِ خودتو رها کنی و به منظره رو به روت فقط و فقط نگاه کنی. البته نظر من با شماها ممکنه فرق کنه.اما تفریح یکم راحتره حالا جدای از بحث خواب، سعی کنید واقعا پر انرژی باشید و توی فعالیتها داوطلب بشید ، یعنی اگه با تور جایی میرید برای درست کردن آتیش و یا پختن غذا داوطلب بشید و از این دست کارا. همیشه اولین نفر باشید که یه کاری رو انجام میده و یکم ریسک کنید.نکته بعدی که خیلی خیلی مهمه اینه که همسفر داشته باشید یا تنها برید. البته معمولا طبیعت گردی تنهایی حال نمیده و حتما باید حداقل یکی دو نفر باشند، اینجوری هم از نظر امنیت بهتره و هم این که خوش میگذره اما انتخاب همسفر بد کلا از هر چی سفر و … پشیمونتون میکنه، پس اگه میخواید خوش بهتون بگذره با لبخند و همسفر خوب برید.وقتی میرید طبیعت گردی به این فک کنید که چطوری میشه همه چیزهایی که می بینید با یه نظم خاص کنار هم قرار گرفته و همه چیز سر جای خودش قرار داره و اینجاست که به مفهوم مادر طبیعت پی می برید.در پایان خواهشا مراقب محیط زیستمون باشید و ازش بهترین استفاده رو بکنید .Mr.xMr.xSun, 04 Aug 2019 17:57:21 +0430https://virgool.ir/@Mr.x/دوربین-عکاسی-آری-یا-چی-fyrun6yiyqdy یکی از علاقه مندی هایی که همه ماها داریم عکاسیه، علی الخصوص که امروزه با اومدن شبکه های اجتماعی، ثبت ثانیه به ثانیه لحظات زندگیمون یا وقایع دیگه در جهان اهمیت ویژه ایی پیدا کرده. اما خیلی ها عکاسی را فقط ثبت لحظات نمی دونند و اونو به عنوان یک هنر می شناسند. اگر جزو گروه اول هستید نیازی به خرید دوربین حرفه ایی ندارید و صرفا با دوربین های موبایل کارتون راه میافته ولی اگه عکاسی رو یک هنر میدونید با ما در ادامه همراه باشید.اگه به هنر عکاسی علاقه دارید و تا به حال تجربه خرید یا کار کردن با دوربین ندارید ممکن که سوالاتی در ذهن شما پدید بیاد که چرا اصلا باید دوربین بخرم؟ یا سوالی که مطرح میشه اینه که آیا نیاز به یک دوربین چند میلیونی با پیکسل بالا داریم یا صرفا یه دوربین کامپکت هم کفایت میکنه؟برای یاد گرفتن این هنر عمیق، یکم سطح توقعتون را پایین بیارید، چون چیزهای خیلی زیادی برای گرفتن عکسای خوب وجود داره که صرفا با یک دوربین خیلی عالی عملی نمیشه، مثل نورپردازی درست،انتخاب سوژه یا حتی انتخاب ژست! پس صرفا خرید  یک دوربین HighEnd کمکی به گرفتن عکس خوب نمیکنه و در واقع همان عملکرد دوربین گوشی شما را داره.نکته بعدی که وجود داره قبل از خرید دوربین، حتما به یادگیری عمیق در رابطه با عکاسی بپردازید بدین معنا که ابتدا همه شاخه های عکاسی را مطالعه کنید و پس از اینکه شاخه مورد علاقتون را پیدا کردید نسبت به انتخاب دوربین اقدام کنید. یعنی فردی که به دنبال عکاسی ورزشی هست باید دوربینی انتخاب کند که مثلا سرعت شاتر بالایی دارد. پس قبل از هر اقدام به خرید شاخه ایی از عکاسی که میخواهید  دنبال کنید را انتخاب کنید.انواع دوربینامروزه ما انواع مختلفی دوربین داریم که حتی دوربین گوشی شما هم شاملش میشه! بله درست شنیدید حتی دوربین گوشی شما. اما دوربین های گوشی معمولا به خاطر نبود زوم اپتیکال و کوچک بودن لنز دارای محدودیتهای زیادی دارند. انواع دوربین های عمومی بازار به شرح زیر هستند:1- دوربین کامپکت2- دوربین بریج3- دوربین DSLR4- دوربین بدون آینهالبته دوربین های دیگه هم وجود داره مثل دوربین های 360 درجه و دوربینهای ماجراجویی که معمولا به کار رشته های خاص میاد و برای استفاده عمومی زیاد مناسب نیست. هر کدوم از دوربین های بالا مزیتـها و معایب خاص خودشون را دارند. مثلا دوربین های کامپکت مزایای حمل آسان،قیمت مناسب،لزرشگیرهای قوی و … دارند.اینکه چه دوربینی انتخاب میکنید بیشتر به شاخه عکاسی شما و همچنین مقدار بودجه شما بستگی دارد. مثلا دوربینهای بدون آینه همه مزایای دوربینهای DSLR و دوربینهای کامپکت را دارا هستند اما قیمتهای فوق العاده بالایی دارند.مگاپیکسل بالا یا پایین مسئله این است…!بذارید رک و راست بریم سر اصل مطلب و اون اینه که مگاپیکسل بالا یا پایین هیچ تاثیری تو کیفیت عکس نداره و مگاپیکسل فقط سایز عکس را مشخص میکند و اگه به چاپ عکس با ابعاد بزرگ کاری ندارید زیاد درگیر عدد مگاپیکسل نشید.لنزم را میتونم عوض کنم یا نمی تونم!!؟اینکه لنز دوربین را بتونید عوض کنید یا نه باز به همون شاخه عکاسی که انتخاب کردید برمیگرده. اگه عکاسی حرفه ایی نمیکنید خرید دوربین با لنز قابل تعویض یه صرفه نخواهد بود.اما اگر نیاز به افزایش قابلیت‌های دوربین و لنز خود دارید، بهتر است به دنبال یک DSLR باشید. اما در این بین کسانی هستند که دوربین DSLR می‌گیرند ولی باز هم از همان لنز کیت روی خود دوربین استفاده می‌کنند. اگر شما هم از این افراد هستید، بهتر است به دنبال دوربینی باشید که روی خودش لنز دارد.یک حرفی بین عکاسای حرفه ایی هست که میگه 60% بودجه خرید دوربینت را به لنزش اختصاص بده.ایزوایزو در واقع عمان حساسیت نور هستش. یعنی هر چه ایزو بیشتر باشه توانایی دوربین در گرفتن عکس در نور کم زیاد میشهو البته ایزو نامناسب باعث نویز گرفتن عکس میشه.سرعت شاترشاتر دریچه ایست که مانع ورود نور به داخل دوربین و برخورد آن با سنسور می‌شود. وقتی دکمه شاتر را فشار میدید در واقع شاتر را باز و بسته میکنید. در بعضی از دوربین ها، حتی دوربین گوشی، این امکان وجود دارد.فوکوسفوکوس یکی از بخشهایی است که بسیار در عکاسی مهم است. در واقع شما با فوکوس نقطه ایی را برای بازدید کننده نمایش می دهید که میخواهید وی ببیند. هنگام خرید دوربین به دقت و سرعت و عملکرد فوکوس دقت کنید که بالا باشد.بعد از در نظر گرفتن اینکه شما شاخه ایی از عکاسی را انتخاب کردید و دوربین با توانایی شاخه عکاسی شما را انخاب کردید حالا نوبت سوال اصلی ما میشه…دوربین عکاسی آری یا چی؟خیلی از مردم با شوق و اشتیاق و بودجه سنگین اقدام به خرید دوربین می کنند و بعد از اینکه چندتا عکس از اینطرف و اونطرف و دوست و آشنا گرفتند دچار دلزدگی از عکاسی می شوند و حتی حاضر نیستند دوربین را به مسافرتهای تفریحی هم ببرند. علت این امر این هست که سطح توقع شما بالا رفته و احساس میکنید چون فلان دوربین را خریدید حتما باید عکاسای خیلی خفن گرفته باشید، در صورتی که ممکنه عکاسای شما از عکاسهایی که با گوشی گرفته شده کم کیفیت تر باشه. در واقع شما با عکس گرفتن 50% کار را انجام دادید و هنوز نیمی از راه برای رسیدن به عکس خوب باقی مانده.پس چیز دیگه ایی کنار عکاسی باید وجود داشته باشه که به هنر عکاسی کمک میکنه تا عکسای خیلی خفن بگیرید و اون هنر ویرایش عکس های گرفته شده شماست.در واقع شما با عکس گرفتن 50% کار را انجام دادید و هنوز نیمی از راه برای رسیدن به عکس خوب باقی مانده.همه ما تا اسم ویرایش عکس را می شنویم به یاد فتوشاپ و کات کردن عکس خودمون و گذاشتنش پیش فلان هنرپیشه معروف میافتیم، اما واقعیت اینه که فتوشاپ یا ابزار دیگه ایی به اسم لایت روم (LightRoom) به کمک عکاسی میاد تا به اصطلاح اون عکس خفن بشه. در واقع نیمه دیگر هنر عکاسی، ادیت و ویرایش عکس هستش. البته ادیت فقط به معنای عوض کردن عکس نیست، بلکه در واقع شما با تغییر رنگ یا کنتراست، WhiteBalance و اِلمانهای دیگه میتونید به عکسهای خودتون روح بدید و به اصطلاح خفنشون کنید.پس شما حتی با دوربین گوشی موبایل خودتون می تونید از سوژه ایی عکاسی کنید و با استفاده از ویرایش تصاویر به اون عکسهای روح و رنگ و لعاب جذابی ببخشید.کلام آخراگر به عکاسی علاقه دارید ابتدا در موردش تحقیق کنید و بعد به این فکر کنید که هدفتون از عکاسی چی هست و بعد خودتون را در این چالش قرار بدید که آیا حوصله انجام هر دو نیمه هنر عکاسی را دارید یا خیر؟ و سپس تصمیم به خرید دوربین کنید. در ضمن بین برند های دوربین هیچ تفاوتی وجود نداره و سعی کنید نسبت به نیازهاتون انتخاب کنید.Mr.xMr.xWed, 31 Jul 2019 19:39:17 +0430https://virgool.ir/@Mr.x/مورد-عجیب-ما-fmtvljq1abk7همه چیز با نگاه های عجیب مردم به ما شروع شد، نمیدونم چرا ولی خوب واقعا رفتار ما عجیب بود.بذارید از اول بگم داستان از جایی شروع که من کارمند شرکت بووووق بودم و شرکت ما پیمانکار شرکت های دولتی بود. من به خاطر اینکه از بیشتر مباحث IT یه دستی بر آتیش داشتم از این پروژه به اون پروژه پاس کاری میشدم تا اینکه بعد از اظهار ناراحتی از شغل و موقعیت فعلی خیلی شیک و مجلسی از یه پروژه عادی ، منو پرت کردند تو یه کاری که حداقل تا اون موقع واقعا ازش متنفر و دو-سه سری توی پروژه های قبلی به خاطرش به دفتر رئیس و روسا احضار شده بودم.دیتابیس. بله دیتابیس و کار کردن با اون جزءی از کابوسهای من بود. تنها چیزی که ازش سررشته ایی نداشتم و هیچ وقتم دوست نداشتم که یاد بگیرم. در هر صورت مجبور به قبول کردنش شدم و از اونجایی که روحیه جنگجو و چالش پذیری داشتم (بر خلاف چهره و شخصیت آروم و کم حرفم) ، شروع به یادگیری کردم و بدون اغراق به غیر یکی از همکارام که خودش 2-3 سال پیش یه همچین بلایی سرش اومده بود و کلی کلاس و کتاب و ... رفته بود و خیلی کمکم کرد ، ظرف یکی دو هفته تونستم کوئری بزنم و تحلیل کنم و گزارش بدم.تا اینکه بنا به یه سری تغییرات که در ادارات دولتی ، که یه چیز عادی هستش، یکی از همکاران از طبقه همکف به اطاق ما اومد و قرار شد با من و مدیر پروژه مون کار کنه.اون بدبختم که سابقه بیشتری از من داشت، نشست و همون اول کلی داکیومنت و ... بهش داده شد که بخونه و از اونجایی که قرار بود با من کار کنه ، من مسئول یاد دادن بهش شدم. تا اینجای کار مهم نیست.داستان ما از جایی شروع شد که من و همکارم، یه روز، که فک کنم روز خاصی بود، با هم تنها شدیم و شروع کرد تعریف کردن داستان زندگیش. من به این جمله "Everything Happens for a Reason" خیلی اعتقاد دارم، چون داستان هایی که میگفت قبلا از یکی دیگه شنیده بودم و تک تک کلماتش رو حفظ بودم، حتی اتفاقاتی که واسش افتاده بود، ولی این واقعا داستانش یه حس دیگه داشت. مثل فیلمهایی که از چندین زاویه به داستان رو نشون میدند. از اینجا به بعد همکار بودن ما کنار رفت و رنگ و بوی دوستانه اونم از نوع خیلی خیلی نزدیک گرفت فقط با این تفاوت که ، با اینکه غیر همجنس بودیم ، ولی مثل دو دوست صمیمی همجنس با همدیگه راحت و به قول معروف "خودمون بودیم" و نقش واسه هم بازی نمیکردیم ولی به هم هیچ حسی (جنسی و عاشقانه) نداشتیم.بعد از یه مدت ، نگاه های عجیب مردم به ما شروع شد، پچ پچ ها و زمزمه ها توی شرکت پیچیده بود. اونقدر که مدیر پروژه امون به من میگفت "خبریه" و منم خیلی پوکر فیس میگفتم نه.بنا به ضرورتی مجبور شدیم که من و همکارم کلاس زبان به صورت خصوصی بریم و روز اول استاد زبانمون گفت شما زن و شوهر یا پارنتر همدیگه هستید و هر چی میگفتیم ما فقط دو تا دوست معمولی هستیم باور نمیکرد. هیچکس نمیتونست قبول کنه که یه پسر با دختر بتونند دوست صمیمی باشند. تا جایی که من به استاد زبانمون توضیح دادم که هم ایشون و هم بنده پارتنر های خودمون رو داریم و حتی اونا هم در جریان این دوستی ما هستند و با این موضوع مشکلی ندارند.ولی بازم برای هر کس توضیح میدیم کسی باور نمیکنه ، البته قبول دارم که رفتار ما نسبت به فرهنگ موجود در جامعه امون واقعا عجیبه و ما این حس عجیب بودن رو دوست داریم.خوشحال میشم نظراتتون رو بدونمMr.xMr.xSun, 19 Aug 2018 23:19:50 +0430