<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mr.interpreter</title><link>https://virgool.ir/feed/@Mr.interpreter</link><description>Interpreter. TED Translator. Backpacker</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:53:02</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/36738/avatar/3BDMOL.png</url><title>Mr.interpreter</title><link>https://virgool.ir/@Mr.interpreter</link></image><item><title>تصمیم گیری با چشم خواب آلود</title><link>https://virgool.ir/@Mr.interpreter/تصمیم-گیری-با-چشم-خواب-آلود-c5zpa87tpiy6</link><description>اصولا من اینرسی خاصی برای یکجا نشینی و سکون دارم. وقتی متنی ترجمه می کنم، اگر ظرفیت مثانه ام بیشتر بود، احتمالا زخم بستر می گرفتم. من حتی دوران مدرسه هم عاشق شطرنج بودم. آخرین بار آقای دکتر، بعد از اینکه عکس مهره های گردنم را مثل آلبوم عکس های عروسی پدرش، زیر و رو کرد، گفت اگر هر بیست دقیقه از صندلی بلند نشوم و چرخی نزنم، احتمالا در آینده نزدیک باید مثل مجسمه های گچی، باقی جوانی ام را با آتل گردن زندگی کنم.  آنجا بود که تصمیم گرفتم، تغییر کنم و دست بر قضا، صاحبخانه عذر ما را خواست.همانطور که حدس زده بودم، مثل همه صاحبخانه ها، ناگهان هورمون های جوانی پسرش به جوشش افتاده بود و قصد ازدواج داشت و زندگی مشترکش را هم، قرار بود توی همین خانه ما آغاز کند.فورا اولین حرکت برای تغییر را با پرش سه گام آغاز کردم و هشت صبح فردا، شخصا خانه جدیدی پیدا کردم.  بعد از یک ماه، امروز آسانسور خانه جدید خراب شده بود. از در ورودی حیاط تا در آپارتمان ما، فاصله ای به اندازه فاصله کف زیر زمین خانه مادربزرگم تا سقف ایستگاه فضایی بین‌المللی بود و مجبور بودم که صد و بیست و دو پله و چهار پاگرد را کوهپیمای کنم.خداروشکر اطلاعات پزشکی ام در خصوص اختراع مفصل مصنوعی زانو، تسکین بزرگی، برای حس ناراحتی ام بود.روی پله بیست و هفتم یا بیست و هشتم بود که نشستم و به تصمیمم برای &#34;تغییر&#34; فکر کردم و شروع کردم به مقایسه.  خانه جدید به تعویض روغنی، مغازه لباس زیر و سبزی خوردکنی، دسترسی خوبی دارد. تقریبا هر شب یکی از همسایه ها، بحث های منطقی خانوادگی اش را به کوچه می کشاند. من هم که از کلانتری محل کد اشتراک گرفتم، به پلیس زنگ میزنم و میگم &#34;همون همیشگی لطفا&#34; . آخر سر هم، دورهمی زیبای همسایه ها با صورت جلسه افسر پلیس، ختم به خیر می شود. اینجا مسیر هر روز تا محل کار، به جز دو تونل و سه روگذر و هیجده دست انداز، کاملا صاف و مستقیم است و هر روز با ویوی شهرک صنعتی و ترمینال جنوب رانندگی می کنم. تفاوت آلودگی هوا با خانه قبلی هم، من را یاد هایدی می اندازد، وقتیکه از خانه پدربزگش توی کوه های آلپ، به شهر برگشت. خانه جدید صمیمیت خاصی دارد، چون معمار این آپارتمان، به دیوار نگاه تزئیینی داشته و این باعث شده همه همسایه ها در مهمانی ها، قهر ها، آشتی ها، صحبت های خصوصی و حتی مشکلات مزاجی همدیگر شریک باشند.  خلاصه با خراب شدن آسانسور، یادم آمد که چندبار در زندگی عجولانه و با چشم خواب آلود تصمیم گرفتم و بعد از آن، هر بار عینک تجربه هایم قطور تر شده.سال بعد، حتما با خانمم به دنبال تغییر می روم یا روی پله بیست و هفتم نمی نشینم</description><category>Mr.interpreter</category><author>Mr.interpreter</author><pubDate>Wed, 20 Mar 2019 02:49:15 +0330</pubDate></item><item><title>به کی میگن مرد؟</title><link>https://virgool.ir/@Mr.interpreter/به-کی-میگن-مرد-bmt6wgxdqqnr</link><description>پدربزرگم می گفت: مردی که تا لنگ ظهر بخوابه مرد نیست. منظور از &#34;مرد&#34;اول جنسیت بود و&#34; مرد&#34; دوم منش. برای پدربزرگم سحرخیزی از توانایی تولید مثل مهم تر بود. اصغر آقا قصاب محلمان معتقد است: مردی که سبیل نداشته باشه مرد نیست. از نظر اصغر آقا میزان پر پشتی سبیل، شاخص درجه مردانگیست. جناب جواد یاکوزا که مشتری ثابت کلانتری محل است، معتقد است که : مردی که غیرت نداشته باشه به درد لای جرز دیوار می خوره. البته تعریف عجیبی هم از غیرت در خمره مغزش دارد که هیچوقت نفهمیدم. همین تعریف عجیب باعث شده هر روز چند نفری را مثل رخت خیس، بچلاند. عمه ام می گفت: مرد فقط حسن آقا.  بس که عاشق شوهرش بود، خودش را خسته نمی کرد که جزئیات ماجرا را توضیح دهد و شوهرش را کپسول فشرده تمام خواص مردانگی می دانست. حسن آقا از معتمدین محل بود که دست به خیر داشت، گاهی هم  دستِ بزن. شاگرد سوپرمارکتِ سر کوچه، که اسمش خاطرم نیست، عمو جانی (احتمالا منظورش جانی دپ است) و جومونگ را مرد میدان نبرد می داند.  آبدارچی اداره ما یک عکس نصفه نیمه با تختی دارد که به دیوار آبدارخانه زده. تختی کشتی می گیرد و او یک جایی آن پشت ها توی جمعیت نشسته. الان آنقدر پیر شده که هربار یادش می رود رئیس، توی لیوان کمر باریک چای کمرنگ می خورد و هربار چیزی شبیه قیر تازه را توی بشکه خیارشور برای رئیس می برد. اما وقتی خاطره تعریف می کند، تمام جزئیاتش را با کیفیت اچ دی بخاطر دارد. می گفت: قدیما هر محلی یه گنده لات داشت. گنده محل ما فقط دعوا نمی کرد، گاهی گلریزون می گرفت برای ندارهای محل، گاهی چراقونی می کرد برا کربلا رفته ها، توی ختم ها جلو در وایمیساد، می رفت طلب بچه محل ها رو نقد می کرد، بدخواه داشتی نابودش می کرد، عروسی داشتی وسط بود. زن نداشت ولی وقتی توی محل راه می رفت اگه در خونه ای باز بود، صدا می زد: آبجی در رو ببند یه وقت نا محرم توی محل میاد و میره. خلاصه خیرش به همه می رسید و یجورایی ستون محل بود. من صبح خیلی زود بیدار نمی شوم و سبیل کم پشتی دارم. هیچوقت هم معتمد محل نبودم، چون بخاطر اجاره نشینی هر سال محلمان عوض می شود. آخرین دعوایم  بر می گردد به دو سال پیش که لفظی بود و آنقدر دایره لغات توهین آمیزم کم بود که بعد از یک دقیقه، سه به هیچ شکست خوردم. بجای رگ غیرت هم که مشکل ورم کردن دارد، کمی عقل و منطق دارم. علاقه عجیبی به خرید کردن و آشپزی دارم و فیلم های کریستوفر نولان را هم بیشتر از جومونگ دوست دارم. اما با همسرم، یک مرد کامل ام.</description><category>Mr.interpreter</category><author>Mr.interpreter</author><pubDate>Wed, 20 Mar 2019 02:42:26 +0330</pubDate></item></channel></rss>