https://virgool.ir/feed/@Moujخیام اگر ز باده مستی خوش باش - با ماه رخی اگر نشستی خوش باش - چون عاقبت کار جهان نیستی است - انگار که نیستی چو هستی خوش باشfa2026-11-11 16:19:02https://files.virgool.ir/upload/users/4799225/avatar/XzEaPf.jpghttps://virgool.ir/@Moujhttps://virgool.ir/@Mouj/داستان-کوتاه-فانتزی-بازگشت-پادشاه-شیاطین-woiy5jxlaqhfروزی روزگاری در این سرزمین دروازه‌ای باز شد و هزاران شیطان پا به این جهان نهادند. آنان مظهر آشوب بودند و هر کجا پا می‌گذاشتند تنها نابودی و ترس به ارمغان می‌آوردند. در آن زمان سرزمین انسان‌ها گروهی از بزرگترین جادوگران و شوالیه‌های هر نژاد را فراخواند. آنان را گروه قهرمانان نام نهادند. قهرمانان به جنگ شیاطین رفتند و لشکر اصلی آنان را شکست دادند. سرانجام نبرد سهمگینی میان پادشاه شیاطین و قهرمانان سر گرفت و در آخر قهرمانان پیروز شدند. آن قهرمانان لقب نجیب‌زاده گرفتند و نوادگانشان قرن‌ها بر این سرزمین حکومت کردند.بخشی از کتاب تاریخ پادشاهی جادوگزارش سرباز گارد پادشاهی از روز حادثه - سال 600 پس از پیروزیامروز امیدهای جوان پادشاهی دور هم جمع ‌شده‌اند. فرزندان بزرگترین نجیب‌زادگان قدرت نمایی می‌کنند و جایگاه خود را نشان می‌دهند. شنیده‌ام شاهدخت سوم مونا جوایز را اهدا می‌کند. تمام سعیم را کردم که جمعیت را کنار بزنم و چهره کسانی که برکت خدا را دریافت کرده‌اند از نزدیک ببینم. همگی خوش چهره و سرحال و بسیار قدرتمند بودند. ولی آن‌طور که انتظار داشتم هاله الهی در ظاهرشان پیدا نیافتم. فرزند مبارزان کوهستان که کیان نام داشت از بقیه بیشتر توجه‌م را جلب کرد. او بین همه 66 شرکت کننده نفر آخر شده بود. پیدا بود بقیه از او دوری می‌کنند. احتمالا به خاطر آن لباس‌های کهنه و صورت پر از زخم‌های تازه‌اش تنها بود. البته او همچنان که درخور نواده بزرگ مردان کوهستان باشد با غرور ایستاده بود. البته به نظرم بیچاره آمد. می‌خواستم این مراسم عروسک گردانی شکوهمند را ترک کنم که یکباره دروازه‌ای سرخ زیر پای نجیب‌زادگان جوان باز شد و آنها را بلعید. همه چیز در یک چشم به هم زدن اتفاق افتاد. لحظه آخر چشمم به چشمان نوادگان قهرمانان افتاد، آنها ترسیده بودند.کیانبعد از سقوط همگی وحشت کرده‌ بودیم ولی شاهدخت کنترل جمع را بدست گرفت. مونا زیبا و باوقار و باهوش است. از آنهایی است که انگار برای رهبری به دنیا آمده‌اند. شاهدخت جزو معدود اشرافی است که ازشان بدم نمی‌آید و فکر می‌کنم او هم جزو معدود افرادی است که از من بدشان نمی‌آید. به نظر می‌رسد دروازه ما را به دوزخ آورده. جای ساکتی است و همه اینقدر ترسیده‌اند که به من توجهی نمی‌کنند. اینحا بیشتر از مراسم احساس آرامش می‌کنم. شاهدخت همه را در چند دسته قرار داد و توضیح داد که باید به سمت نور قرمز پشت کوه حرکت کنیم. او از تمام اشرافی که در مناطق نزدیک کوهستان بودند درباره عبور از کوه سوال پرسید. به نظر می‌رسید باقی این نازپرورده‌ها چیز زیادی درباره کوه نمی‌دانستند و داشتند مزخرف تحویل او می‌دادند. به او گفتم شیب این منطقه خیلی زیاد است و با توجه به سستی خاک و سنگ‌ها احتمالا نمی‌توانیم از کوه عبور کنیم. شرایط منقطه را بیشتر برای شاهدخت و سایر اشراف توضیح دادم که ناگهان یکی از اشراف بلند سرم فریاد کشید. او فرزند دریادار جنوب و یکی از برندگان رقابت قهرمانی، آرش بود. آرش به من گفت که یک اشراف‌زاده ترسو و ضعیف هستم و موانعی که گفتم جلوی نوادگان قهرمانان هیچ نیستند. راستش حوصله بحث نداشتم و البته بخشی از حرف‌های او درست هستند. من واقعا ضعیف هستم و برای اینکه زنده بمانم نیاز داشتم که ترسو بشوم. کوهستان‌های غرب مثل باقی جاها آرام و در صلح نیست. پر است از جنگ‌های داخلی و خیانت و شورش و سرکوب و سقوط.بعد از آن تحقیر، مرا از دایره مشورت کنار گذاشتند و بعد شاهدخت تصمیم گرفت باید از کوه عبور کنیم. دوست دارم تنها باشم و رهایشان کنم ولی در جهنم داشتن چند یار -هرچند که از تو بدشان بیاید- احتمال بقا را خیلی افزایش می‌دهد. با آنان راهی شدم. حداقل وجود شاهدخت کمی به من آرامش می‌دهد. در دفترچه خاطراتی که همراه دارم نوشتم: ((تا به حال که جرئتش را نداشته‌ام. اما اگر از این واقعه نجات پیدا کنم به شاهدخت اعتراف می‌کنم که دوستش دارم. حتی اگر تمام سرزمین به من بخندند))شاهدخت مونایک بیابان بزرگ با خاکی سرخ و پر از صخره‌های تیز و خشن و چشمه‌های متعدد مذاب. هیچ موجود زنده‌ای در اینجا نیست. یک سکوت وحشتناک همه جا را فرا گرفته بود. انگار از آسمان ترس ‌می‌بارد. در کوهی از دور دست نور قرمزی می‌بینم. شبیه به نور همان دروازه‌ای بود که ما را به اینجا آورده. برای اشراف توضیح دادم که در کجا هستیم و گفتم احتمالا باید به طرف آن نور سرخ حرکت کنیم. از اشراف درباره جغرافیائ این ناحیه پرس و جو کردم ولی چیزی نمی‌دانستند. کیان که از اول آرام به نظر می‌رسید جلو آمد و لپ کلام‌اش این بود که نمی‌توان از این منطقه عبور کرد. حرف او منطقی است ولی احتمالا مجبوریم از این کوه عبور کنیم وگرنه اینجا ماندن چیزی جز مرگ به همراه ندارد. توضیحات او داشت ترس به دل دیگران می‌انداخت و اینگونه کنترل‌شان سخت می‌شد. به همین خاطر به جناب آرش گفتم که برود کاری کند تا دیگران حرف‌هایش را جدی نگیرند و آرام شوند. از این جهت که در دوئل کیان شکست سختی از آرش خورده بود حرف‌های آرش در دل اشراف اعتبار بیشتری از کیان داشت. به هر جان‌کندنی که بود به پای کوه رسیدیم. از اینجا تازه عذاب واقعی شروع شد. هر چند ساعت یکبار یکی از اشراف سقوط می‌کرد و جان می‌داد. کنترل این همه آدم در همچین جایی واقعا دشوار است. فکر می‌کنم در زندگیم هیچوقت چنین وحشتی را تجربه نکرده باشم. وقتی به بالای کوه رسیدیم تقریبا تنها 20 نفر از اشراف زنده مانده بودند. بجز کیان همه بازماندگان جزو رتبه‌دارهای قدرتمند بودند. پشت کوه دره عظیمی پر از گاوها و بزهای وحشی بود که همگی در سکوت خشکشان زده بود. صحنه وحشتناکی بود. ناگهان فشاری عظیم بر همه ما وارد شد و به زانو در آمدیم. جلوی‌مان پیرمردی خمیده با ردایی به رنگ سرخ تیره ایستاده بود. به طور غریزی همه از او وحشت داشتیم؛ بدون آنکه حتی بدانیم او کیست. پیرمرد ناگهان خنده کریهی سر داد و گفت: ((بعد از این همه وقت دوباره توانستم دروازه‌ها را باز کنم و ببین چه شکاری گیرم آمده. فرزندان برکت گرفته)). سرم را بالا گرفتم و گفتم تو کیستی. پیرمرد پاسخ داد: ((من خدای این جهانم.که احتمالا شما به من بگویید خدای شیاطین)). هیچکس جرئت تکان خوردن یا حرف زدن نداشت. شیطان آرام گفت: ((شاید اینقدر ها هم شکار خوبی نداشته باشم. شما که قبلا برکت خدای خودتان را دریافت کرده‌اید و آن موجودات-با دست به گاو و گوسفند‌ های خشک شده اشاره کرد- هم که از دنیای شما آمده‌اند شعور و استعداد لازم برای دریافت برکت مرا ندارند)). حالا به نظر کلافه می‌رسید و ناگهان جیغ کر کننده‌ای کشید. ((حالا که از شما به من خیری نمی‌رسد حداقل سرگرمم کنید. بیایید معامله کنیم. یکی از همرزمانتان را قربانی من کنید من هم شما را از این کوهستان عبور می‌دهم. جان یک انسان دربرابر این همه. بازی جالبی است، نه؟)). بعد دوباره جیغی کشید و محو شد. تنها زمانی شیطان رفت دوباره توانستیم نفس بکشیم و بایستیم. اینجا واقعا جهنم است.آرش فرزند دریا جنوباز کودکی مادرم برایم داستان‌‌ پهلوانان کوهستان‌های غرب را تعریف می‌کرد. اولین قهرمانانی که بر علیه شیاطین به جنگ رفتند از کوه‌های غرب بودند. می‌گفتند آنان بیشترین جنگ آوری و شجاعت را دارند. ولی کیان فرزند کوهستان مرا نا امید کرد. او حساس و ضعیف بود. تقریبا ضعیف ترین اشراف زاده‌ای که تا به حال دیده بودم. راستش از او کینه‌ای نداشتم ولی او به انتظاراتم خیانت کرد. پس چه وقتی در دوئل مقابل او قرار گرفتم و چه وقتی درخواست شاهدخت را شنیدم، فقط می‌خواستم عصبانیتم را تخلیه کنم. در کوه جهنمی خیلی از مبارزان قدرتمند را از دست دادیم ولی او مانند موش زنده ماند و این به داغ دلم افزود. پس وقتی شاهدخت گفت که قصد دارد با شیطان معامله کند تنها کسی که به نظرم آمد لایق قربانی شدن است کیان بود. شاهدخت ابتدا پرسید کسی داوطلب می‌شود یا نه و معلوم بود کسی جان عزیزش را به شیطان نمی‌سپرد. در نهایت تصمیم گیری بر عهده شاهدخت بود. ابتدا شاهدخت و سپس همه اشراف باهم به کیان نگاه کردیم. شاهدخت گفت: ((برای به اینجا آمدن تلفات زیادی داده‌ایم. حتی اگر بتوانیم از کوهستان عبور کنیم احتمالا باید با لشکر حیواناتی که برکت شیطان را گرفته‌اند مبارزه کنیم. فرزند کوهستان تو در بین ما ضعیف‌ترین هستی و در مبارزه کمکی نمی‌کنی. غرور اجدادت را حفظ کن و خود را فدای پادشاهی کن. قسم می‌خورم نامت به نیک بماند)). کیان به فکر فرو رفت. حق با شاهدخت بود. یک نفر باید فدا می‌شد. کیان مانند یک تاجر حقیر زیرک بود و احتمالا داشت فکر می‌کرد چطور با کلمات بازی کند تا ما را راضی کند. دستم را روی شمشیرم گذاشتم و رو به او گفتم: ((ما از تو کینه‌ای نداریم ولی درک کن این فداکاری باشکوه و لازم است)). فرزند کوهستان بعد از دیدن شمشیرم کمی لرزید و بعد گفت: ((شاهدخت دستور تو روشن است و تو آدم منطقی هستی. یقین دارم که اگر فدا کردن خودت شانس زنده‌ماندن این جمع را افزایش می‌داد روح خود را به شیطان می‌فروختی. و حالا به نظر می‌رسد برای من چاره‌ای نگذاشتید. تنها یک درخواست دارم. از من یک قهرمان نسازید. به مردم و خانواده‌ام بگویید به زور تیغ مرا که ضعیف‌ترین اشراف بودم به دست شیطان سپردید. این تنها خواسته من از شما نجیبان است. البته اجباری نیست. اگر احساس می‌کنید دینی به گردن من دارید به این وصیت عمل کنید)). بعد از این سخن دفترچه‌ خاطراتی که در جیب داشت را به عنوان آخرین مرثیه به شاهدخت سپرد و بدون مقاومتی شیطان را صدا زد. برای اولین بار احساس کردم این پسر کاری درخور پهلوانان کوهستان انجام داده. ناگهان شیطان با جیغی از زیرپایمان در آمد و ما را به پایین کوه فرستاد و گفت: ((انتظارش را نداشتم فرزندان آن قهرمانان چنین معامله‌ای را بپذیرند. آن پسر برای مدتی اساب سرگرمی مرا فراهم می‌کند. در بحثتان راجب مبارزه شنیدم. راستش نیمه‌شیطان های من هنوز برکتشان را کامل دریافت نکرده‌اند که بخواهند مبارزه کنند. ولی آن کودک را خوب فریب دادید. ها ها)). شیطان خنده دیوانه‌واری کرد. بعد نیمه شیطان‌هایش را پراکنده ساخت و دشت خون خالی شد. شیطان به ما نگاهی انداخت و با لبخند به بالای کوه باز گشت. هنوز صدای خنده او در گوشم بود که صدای داد و فریاد بلند شد. صدای ناله کیان بود. صدایش جیغش آنقدر بلند و تیز بود که می‌توانست گوشت را از استخوان جدا کند. در بالای کوه شیطان کیان را به آغوش کشیده بود و کیان ناله می‌کرد. شاهدخت لبانش را گزید و دستور داد به سمت نور سرخی که حالا پیدا بود دروازه است، راهپیمایی کنیم و به پشت سرمان هم نگاه نکنیم. سه روز طول کشید تا به دروازه برسیم و در تمام مدت یک لحظه هم صدای فریاد کیان قطع نشد. ابتدا فقط ناله و گریه بود. بعد خواهش و التماس. ((نجاتم بدهید. اشتباه کردم. نمیتوانم این درد را تحمل کنم)). بعد شروع به توهین و ناسزا به تمام اشراف کرد. بعد از مدتی دوباره شروع به التماس کرد؛ فقط اینبار التماس می‌کرد برویم و راحت‌ش کنیم. هیچگاه برنگشتیم. همگی خسته و تشنه بودیم و می‌دانستیم اگر بخواهیم به او کمک کنیم هیچگاه نمی‌توانیم به دنیای خود بازگردیم. در روز روز آخر تنها ناله می‌کرد و حرف‌هایی بی‌معنی می‌زد. فکر کردم فشار شکنجه عقلش را از بین برده. از خودم بدم می‌آمد. فکر می‌کنم همه اینجا از خودشان بدشان می‌آمد و جرئت نداشتند رویشان را برگردانند و از دور کیان را ببینند. وقتی به دم دروازه رسیدیم شیطان با کیان در دستش رو به روی ما ظاهر شد. تن کیان که تقریبا با پاره‌ای گوشت خام بی دست و پای تفاوتی نداشت را به طرف ما گرفت و گفت: ((‌به شما یک فرصت آخر می‌دهم. اگر از دروازه خارج شوید دروازه پشت سر شما بسته می‌شود و من تا ابد این پسر را شکنجه می‌دهم. اگر حالا برگردید و از کوه بالا بیایید شاید فرصت نجات دادنش را داشته باشید)). و بعد خندید. هیچکس چیزی نگفت. کیان دهانش را که حالا واقعا قابل تشخیص نبود باز کرد و گفت: ((خواهش می‌کنم مرا بکشید. التماس می‌کنم مرا بکشید. اگر مرا نکشید همه‌تان را می‌کشم. هر طوری که شده اینکار را می‌کنم. فقط مرا بکشید. نگذارید از درد نابود شوم. حس می‌کنم دیگر خودم نیستم. التماستان می‌کنم)). بعد کیان شروع به خندیدن کرد. خنده‌ای جیغ مانند و کر کننده بود. شاهدخت که بغض کرده بود دستور داد خارج شویم. کیان تنها ماند.پس از خروج قهرمانان شیطان دستی به سر کیان کشید و گفت: ((هرموقع ارده کنی می‌توانی برکت خدای نور را رها کنی)) بعد کیان را رها کرد و ناپدید شد. کیان تنها ماند. بالای کوه. برای همیشه.امروز، بعد از 606 سال از پیروزی قهرمانان، دروازه دیگری باز شد و پادشاه شیاطین دوم و لشکرش از آن بیرون آمدند.پایان.علیرضا محمدیموجموجWed, 16 Sep 2026 14:03:50 +0330https://virgool.ir/@Mouj/مجموعه-کوتاه-پنجره-ها-ja12aiap2itkتصور کنید قلمی به شما می‌دهند و از شما می‌خواهند "تنهایی" را در هر فرمی که می‌توانید به تصویر بکشید. با همین ایده این اثر را نوشتم. تابلوهایی به درون که با کلمات کشیده شده‌اند. پنجره‌ها. همین.تابلوی اول - تنهاییتو خونه‌ تنها بودم. حدودا 7 - 8 سالم بود. قلبم سنگینی می‌کرد. دوچرخه‌‌ام رو تازه خریده بودم‌ و برام خیلی عزیز بود. برش داشتم و رفتم بیرون که یک چرخی بزنم. خیابون‌ پر از آدم و سر و صدا بود ولی هیچ کجا دوستانم رو پیدا نکردم. هیچکی نبود باهاش دوچرخه‌سواری کنم. دوچرخه‌ام رو یک گوشه وسط شهر ول کردم و پیاده برگشتم خونه. زنگ در رو زدم ولی کسی برام باز نکرد. نشستم پشت در و زانوهام رو بغل کردم. یکهو صدای زنگ در تو سرم پیچید. از خواب بلند شدم. 38 سالمه و تو خونه تنهام. راستش بچگی هیچ دوستی نداشتم و همیشه تنهایی دوچرخه‌سواری می‌کردم.تابلوی دوم - خودخوریتوی یک اتاق سفید تنها بودم. سرد. ساکت. منگ. زمان گذشت و هوشیارتر شدم. چند نفر دیگه هم اون‌ طرف اتاق بودن. یکی کف زمین افتاده بود و سه نفر دیگه بالای سرش، داشتن می‌زدنش. کسی که کف زمین بود از همه سنش بیشتر به نظر می‌رسید و تقریبا جوان بود. بقیه کوچیک و کوچیک‌تر بودن. چهره هر 4 تاشون مثل برادرای خونی، شبیه هم بود. حس آشنایی داشتن ولی یادم نمی‌اومد این‌ها رو کجا دیدم. نگاهم رو ازشون گرفتم؛ هنوز سرد و بی‌تفاوت بودم. یک لحظه بعد به خودم اومدم و دیدم همه جای بدنم درد می‌کنه. بعد چشمام سیاهی رفت... .چشمام رو باز کردم و دیدم منم دارم اونی که رو زمین افتاده بود رو می‌زنم. به نفس نفس افتادم. انگار بدنم دست خودم نبود. نمی‌تونستم از حرکت بایستم. همه جا سکوت بود و ضربه. اون موقع دلم به حالش نسوخت ولی خواستم صورتش رو ببینم که دوباره از حال رفتم. اینبار با یک درد شدید بیدار شدم. دیدم کف زمین افتادم و چند نفر دارن به من حمله می‌کنن. با هر ضربه بدنم آسیبی نمی‌دید ولی دردش توی سرم مثل زنگ می‌پیچید. خواستم چیزی بگم ولی صدام در نمی‌اومد. بدنم رو چنگ زدم. چشمام رو روی هم فشار دادم. خواستم فریاد بزنم و التماس کنم. ولی توی سرم صدای وحشناکی شنیدم که انگار مغزم رو خراش می‌داد. دینگ دینگ.از خواب پریدم. صدای گوشیم رو قطع کردم. بدنم خیس عرق بود و می‌لرزید. خواستم بلند شم که چشمم به آینه افتاد. یادم اومد اون چهره لعنتی رو کجا دیده بودم.تابلوی سوم - حسرتاز توی راهپله صدای گریه شنیدم. به سمت در رفتم ولی صدا قطع شد. در رو باز کردم و یک دختربچه حدودا 3 - 4 ساله رو دیدم که داشت تنهایی از پله‌ها پایین می‌رفت. نزدیک بود بیفته. از دم در دستش رو گرفتم. خواستم برم تو راهرو که دیدم کف زمین خیلی کثیفه. دنبال کفشام گشتم ولی یک لنگش نبود. حدس زدم باید تو جاکفشی باشه ولی دستم به جاکفشی نمی‌رسید. سعی کردم برم سمت جاکفشی ولی بچه از جاش تکون نمی‌خورد. حتی نتونستم بلندش کنم. یک لحظه ولش کردم تا برم کفشام رو بیارم و ببرمش پایین؛ با خودم گفتم حتما می‌تونه یک لحظه سر جاش وایسه. نتونست. تو چشم به هم زدنی افتاد پایین راهپله و همه جا ساکت شد. با پای پتی آروم از راهپله رفتم پایین و بغلش کردم. دست‌ها و پاهام چرک و خونی شدن. به صورت بی‌رنگش نگاه کردم و ته چشماش انعکاس خودم رو دیدم. همون موقع یکهو بدنم سرد و ‌سفت شد. نه می‌تونستم کاری بکنم و نه فریاد بزنم. بعد یک جاذبه نامرئی من رو بلند کرد و آروم از دخترک دور شدم. توی اتاقم کشیده شدم و افتادم روی تختم. غم غریبی به سینه‌م فشار آورد و چشمام رو بستم. بعد چشمام باز شد و از خواب بیدار شدم. رفتم توی راهرو ولی در جاکفشی رو باز نکردم.کاش می‌گفتم. کاش آسمان عاطفه‌ای می‌داشت.تابلوی چهارم - خستگیتمام روز پشت میزم نشستم و دارم یک کاری می‌کنم. فقط کار، فقط کار، فقط کار. دیگه خسته شدم. بلند می‌شم و می‌زنم زیر میز. به سمت کمدم می‌رم و پتو و بالشتم رو برمی‌دارم. بالاخره بیرون زدم. سرم درد می‌کنه. بیرون پتو رو می‌کشم رو سرم تا کسی من رو نبینه و من هم کسی رو نبینم. راه می‌رم تا جایی که دیگه نمی‌تونم ادامه بدم. فکر کنم وسط یه خیابون باشم ولی اهمیتی نمی‌دم. همین‌جا بالشتم رو می‌ذارم و می‌خوابم. برای یک لحظه احساس آرامش می‌کنم. لحظه بعد صدای گوش‌خراش بوق یک ماشین رو می‌شنوم. فقط پتوم رو می‌کشم رو سرم و چشمام رو محکم می‌بندم. امیدوارم چرخای درشت ماشین سرم رو له کنه. ولی نکرد. ناچار از خواب بیدار می‌شم. وقتشه برم سر کار.تابلوی پنجم - بی‌حوصلگیروی سنگی در ساحل نشسته بود. از تکرار و تکرار و تکرار خسته شد. بلند شد و روی شن‌ها طرحی کشید. بازهم کشید و کشید و بعد از کشیدن خسته شد. نشست و نگاه کرد. موج ها آرام طرح ها را پاک کردند. چیزی نماند. از ساحل و موج ها خسته شد. شاید دفعه بعدی کوتوله بسازد و شاید جنگل و شاید مزرعه‌ای. خودش می‌داند با خودش. اصلا مگر طرح از این چیزها سر در می‌آورد؟پایان.در دنیای واقعی، خواب سورئال‌ترین تجربه و عمیق‌ترین برخورد ما با ناخودآگاه خود است. فروید در تعبیرخواب می‌گوید: ((خواب در حقیقت دارای معنایی است و تنها در اثر فعالیت ناقص مغز، چنان که دانشمندان پنداشته‌اند، به وجود نیامده است. - تعبیر خواب شاهراهی است به شناخت فعالیت‌های ناخودآگاهِ ذهن.))از آن جهت که کشف لذت بخش است؛ فکر می‌کنم توضیح اضافه خیانت به خواننده باشد -که اگر اینطور باشد من در حال خیانت‌ ام-. گاهی باید برای خواننده فضای خالی گذاشت تا هرطور مایل است پر کند. این یعنی ادبیات مینیمال.چخوف در نامه‌ای به برادرش نوشت: ((کوتاهی خواهر استعداد است؛ به تو توصیه می‌کنم شیفته‌ی توصیف‌های طبیعت نشوی و کوتاه بنویسی.))نقلی از اوکام هست که گفته است: ((افزودنِ بسیار برای کاری که با اندک می‌شود، بیهوده است))علیرضا محمدیEdward Hopper - پسرک خیره به دریاموجموجFri, 14 Aug 2026 15:48:09 +0330https://virgool.ir/@Mouj/داستان-کوتاه-کت-قهوه-ای-pag5ldb4pow2غروب برفی. هوای دلگیر. خاکستری. آلوده. نویسنده‌ی بی‌پول در حال برگشتن به اتاق‌اش بود. در دفتر روزنامه کار می‌کرد ولی از روزنامه‌نگاری متنفر بود. نه پولش خوب بود؛ نه خبری از ایده و الهام بود. با تمام حقوق امروزش دو قرص نان خریده بود. می‌توانست یک نان با کیفیت بخرد ولی سیراش نمی‌کرد. البته دو نان هم برای او زیاد بود. در خیابان سعی می‌کرد نان‌های ارزان‌اش را پشت‌اش پنهان کند. او قبلا آرمان و آرزوهای زیادی داشت. می‌خواست به شهر بیاید و نویسنده بزرگی شود. در نهایت کمی از پس انداز پدرش را دزدید و به شهر آمد. مغرور و ناپخته. می‌خواست پولی چاق به جیب بزند. بعد برگردد به آبادی و برای پدراش گاوآهن بخرد. شاید هم در شهر می‌ماند و پول را صرف خوشگذرانی می‌کرد. دهاتی خوش‌خیال. اما چند کتاب ناموفق -که حتی چاپ هم نشدند- و شغلی از سر اجبار، تغییراش دادند. دیگر نمی‌دانست از چه خوشش می‌آید ولی خوب می‌دانست از چه چیزهایی متنفر است. بیشتر از همه هم از مردم بدش می‌آمد. فکر می‌کرد مردم ارزش ادبیات نمی‌دانند و فقط دنبال اخبار، فوتبال و این مزخرفات هستند.نیمچه نویسنده به سر مجله گدایان رسید. البته فقط خیابان‌هایش مال گدایان بود. نویسنده با خجالت چهره‌اش را پوشاند ولی نان‌ها را جلوی‌اش گرفت.در ابتدای خیابان مرد نحیفی ایستاده بود. پشت مرد پسر بچه‌ای پنهان شده بود. سعی کرد اهمیت ندهد ولی مرد نحیف به نویسنده نزدیک شد. او سراش را پایین انداخت و دست‌اش را به گدایی دراز کرد و گفت: ((لطفا کمی از نان‌ات به من بده. برای خودم نمی‌خواهم. پسرم گرسنه است)). نویسنده از کنار مرد رد شد؛ بعد لحظه ای ایستاد و فکر کرد. بعد به سمت مرد نحیف برگشت. نان‌ها را به سمت‌ مرد گرفت. مرد لبخندی زد و این لطف را قبول کند. او یک نان برداشت. در این حال نویسنده سریعا دست مرد را در هوا گرفت. با نگاهی به سردی هوا، گفت: ((اکت‌ات را به جای‌اش می‌خواهم)). مرد کت قهوه‌ای به تن داشت. کهنه و پینه بسته. معلوم بود در زمان خودش کت خوبی بوده ولی عمر خوداش را کرده بود. مرد نحیف در سکوت نان را سر جای‌اش گذاشت و رفت کنار پسرش نشست. نویسنده به مرد پشت کرد و پوزخندی زد. راه اتاقش را پیش گرفت و پشت سرش را هم نگاه نکرد. قبل از خواب با خودش فکر کرد: ((مرد از ترس سرما برای پسراش نان نگرفت. شاید پسراش از گرسنگی بمیرد؛به خاطر یک کت قهوه ای کهنه. هه هه. عجب داستانی بشود)). چشمان‌اش را بست.خواست بخوابد ولی خوابش نبرد. چند ساعتی و گذشت نور شمع‌اش خاموش شد. داشت خوابش می‌برد که یکباره چشمان‌اش باز شد و سراسیمه برخاست.مانند کسی که صاعقه خورده باشد حیران گشته بود. اتفاقات چندی پیش را باور نمی‌کرد. باور نمی‌کرد خودش این کارها را کرده باشد. سرش را به دیوار می‌کوفت و تلاش می‌کرد بفهمد این‌ها را در کدام داستان خوانده بود؟ چندی که گذشت شال و کلاه‌اش را برداشت خواست بیرون برود که چشم‌اش به کیسه‌ی نان‌های دست نخورده دم در افتاد. آن را هم برداشت. به وسط خیابان گدایان که رسید کسی را نیافت. چرخی زد و اطراف را برانداز کرد. زیر لب گفت: ((حتما خواب بوده)). برگشت به سمت اتاق‌اش و همان جمله را زیر لب تکرار می‌کرد. به دم در که رسید لحظه‌ای خشک‌اش زد. کیسه نان دست‌اش را به گوشه‌ای از خیابان پرتاب کرد. به داخل اتاق رفت و سعی کرد بخوابد. با اولین پرتو نور خورشید دوباره از تخت برخاست. هنوز خسته و آشفته بود. صبح زود از خانه بیرون زد. هیچ کیسه نانی ندید. آرام شد و کمی اطمینان خاطر یافت. به سمت دفتر روزنامه رفت. این بار یادش رفت چهره‌اش را بپوشاند.یک خیابان بالاتر گروهی دید که دور هم جمع شده‌اند. جلوتر که رفت پیکر کودکی را دید که به دورش یک کت قهوه‌ای کهنه پیچیده شده. ذهنش خالی شد. سعی کرد خودش را از خواب بیدار کند. افسر شهربانی که تازه به آنجا رسیده بود گفت: ((سرمای دیشب خیلی سخت بود. پسر هم که بجز پوست و استخون جونی نداشته. احتمالا بخاطر ضعف مرده)). نویسنده با اضطراب از آن محل گریخت. مانند مجرمان تحت تعقیب‌ صورت‌اش را پوشاند. فکر کرد باید از شهر بگریزد و به آبادی دور دستی برود.به خیابان گدایان که رسید پرید داخل یکی از کوچه‌ها. در میانه کوچه مرد نحیف را دید که گوشه‌ای افتاده بود. او درحالی که یک نان کثیف و کپک زده در دست داشت؛ جان‌اش را تسلیم کرده بود. ظاهرا سرما سردتر بود. نویسنده بالای سراش ایستاد. نمی‌توانست حرکت کند. کمی بعد پیرمردی از دری نزدیک همان‌جا بیرون آمد. با دیدن نویسنده و جنازه کمی شوکه شد. نزدیک‌تر آمد و جنازه نگاه کرد. رو به نویسنده گفت: ((نمی‌خواد بگردیش. این بابا یه هسته خرما هم ته جیباش نی. سر تا پاش فقط یه جفت کفش درست حسابی داشت. اونم دیشب وقتی اومده بود واسه گدایی تونستم با یدونه نون مونده باهاش طاق بزنم. معامله پر سود. هه هه )). پیر مرد با غرور و افتخار به کفش هایش اشاره کرد. ادامه داد: (( بهش گفتم بعدا بر نگردی بزنی زیر معامله‌! اونم درجا قبول کرد. ولی بعد یه مدت برگشت و گفت دیگه به نون احتیاجی نداره. گفت البته می‌تونم کفشارو هم نگه دارم. فکر کردم می‌خواد بعدا به پلیس بگه من کفشاشو دزدیدم. حتما می‌خواست اسم منو خراب کنه. سرش داد زدم و گفتم بره گم بشه. حالا این عوضی طماع رو ببین چی به سرش اومده.)) پیر مرد خندید و رد شد. نویسنده نمی‌دانست چه کند.. پیرمرد از ته کوچه برگشت و جیب‌های جنازه را گشت. چیزی نیافت. کمی عصبانی شد و به تن بی‌جان مرد لگدی زد. چشمش به نان کپک زده افتاد. آن را برداشت و در جیب گذاشت. بعد راه‌اش را کشید و رفت. وقتی برف‌ها آب شد نوبت دومین ملاقاتی رسید.افسر شهربانی که بالای سر کودک دیده بود، ته کوچه ظاهر شد. به طرف نویسنده آمد. نویسنده بدون مقاومت دستان‌اش را به طرف افسر گرفت. ولی افسر از کنارش گذشت و به طرف جنازه رفت. بعد از بررسی جنازه به نویسنده گفت: (( این بابا رو می‌شناسی؟)) نویسنده با صدای لرزان گفت: ((نه نمی‌شناسم، ولی...)) افسر بی توجه به حرف‌های نویسنده؛ گفت: ((به هرحال اگه آشنایی چیزی داره بگو بیاد هزینه کفن و دفن‌اش رو بپردازه. البته اگه دنبال دیه‌ ست بهتره بره از آسمون شکایت کنه و وقت شهربانی رو نگیره)). افسر خندید، جنازه را بر کول‌اش گذاشت و رفت. نویسنده حس کرد باید به دنبال افسر برود و اعتراف کند. آرام و با احتیاط قدمی برداشت. وقتی نگاه‌اش به افسر و جنازه افتاد متوجه کت افسر شد. همان کت قهوه‌ای بود. نویسنده ایستاد و دیگر به دنبالشان نرفت. حالا فقط خودش مانده بود.داستان بالا را در وسایل برادر بزرگترامکه تازه به دهات بازگشته بود؛ یافتم. آن را برداشتم و به شهر بردم. خواستم ببینم از چاپش چیزی کاسب می‌شوم یا نه. جلوی در نقاشی یک گاو قرمز بزرگ بود. از نقاشی خوشم آمد. داخل رفتم. مرد خیکی و زشتی کاغذها را از من گرفت. خیکی به من گفت: ((قصد دارم داستان را در روزنامه چاپ کنم. فقط باید اسمش را عوض کنیم. اسم "کت قهوه‌ای" زیاد جالب نیست. "اعتراف" رو بیشتر دوست دارم. ممکنه سر و صدا زیادی کنه)) به او گفتم هرکاری دلش می‌خواهد بکند فقط پول من را بدهد. کمی بد خلاقی کرد و نهایتا گفت که بعد از ویرایش نهایی برگردم. موقع بیرون آمدن از دفتر روزنامه باز نگاهم به نقاشی گاو قرمز افتاد. بعد از دیدن سردبیر خیکی، تازه معنی این نقاشی را فهمیدم.بعد از گرفتن پولم به دهات برگشتم. خواستم کمی از پول را به برادرم بدهم ولی قبول نکرد. به من گفت: ((من هیچوقت در زندگی‌ایم هیچ ننوشته‌ام. اصلا بی‌سوادم. دیگر هم نبینم به کسی بگویی من به شهر رفته‌ام!)) احتمالا کار سر زمین دیوانه‌اش کرده. باید از این دهات بگریزم. شاید به شهر بروم و نویسنده شوم. سردبیر که گفت استعداداش را دارم.René Magritte - GolcondaموجموجWed, 12 Aug 2026 06:20:05 +0330https://virgool.ir/@Mouj/همجنس-گرا-یان-را-نرنجانید-شاید-فردا-بین-ما-نباشند-بررسی-کوتاه-زیستی-و-فرهنگی-همجنس-گرایی-gijsrtnhrvyyسرتان را درد نمی‌آورم. حقیقت این است که ما دقیقا نمی‌دانیم چرا آدم‌ها همجنس‌گرا می‌شوند. درواقع فرضیه‌های خوبی داریم اما نمی‌توانیم بطور قطع هیچ‌کدامشان را تایید کنیم. شاید نظریه نهایی ترکیبی از همه اینها یا شاید کلا چیز دیگری باشد. پس با نوشتن این اراجیف خودم و شما را سرکار گذاشته‌ام‌؟ خیر، شما با مطالعه این مطلب تا حد خوبی متوجه می‌شوید چرا هنوز علم پاسخ قطعی برای این پدیده ندارد و واکنش ما به این افراد باید چه باشد. همچنین امید دارم بتوانید جماعتی را بهتر درک کنید و این به شما کمک کند که خودتان را بهتر بشناسید.خیلی‌ها دوست دارند همجنس‌گرایی را کلا گردن فرهنگ بیاندازند. این طرز فکر ساده‌انگارانه و غلط است! رفتارهای همجنس‌گرایانه در بیش از 1500 گونه جانوری مشاهده شده‌اند. فکر نمی‌کنم دلفین‌ها بخاطر دسیسه غربی‌ها یا تبلیغات رسانه‌ای همجنس‌گرا بشوند. البته ما به‌طور دقیق ژنی نیافته‌ایم که موجب همجنس‌گرایی یا دگرجنس‌گرایی ما شود. قضیه یکم پیچیده است.یکی از فرضیه‌هایی جالب خطای ماژول است(نامگذاری از خودم است سخت نگیرید). ماژول ها مسیر های عصبی ناخودآگاهی هستند که نشانه های جنس مخالف را شناسایی می‌کنند و باعث تحریک جنسی می‌شوند. انسان‌ها در ساوان‌های آفریقا هم نواحی جنسی خود را می‌پوشاندند. یعنی شما راهی برای بررسی مستقیم جنسیت سوژه خود نداشتید ولی می‌توانستید نشانه‌هایی را بررسی بکنید. این نشانه‌ها مثلا شامل جنس صدا، نرمی و شفافیت پوست، نسبت کمر به لگن، برجستگی سینه، مقدار موی صورت و احتمالا آرایش هستند. خب بیایید فرض کنیم به دلایلی تشخیص دو جنس از همدیگر دشوار شود. مثلا مردان آرایش کنند و با صدای نازک عشوه بیایند و زنان لباس های مردانه بپوشند و مردانه رفتار کنند. اینجا شما آگاهانه می‌دانید سوژه همجنس شما است ولی ماژول‌هایتان نشانه های لازم را دریافت کرده‌اند و دارند سر و صدا می‌کنند که باید تحریک بشوید. مثال جالبی برای خطای ماژول نوشابه های بدون قند هستند. شما آگاهانه می‌دانید که نوشیدنی که در دست دارید کالری ندارد ولی هنوز از خوردن آن لذت می‌برید و دهانتان آب می‌افتد.از این دست فرضیه‌ها بسیار است و فهم بسیاری از آنها نیازمند دانش زیست شناسی بالایی است. مثلا مشاهده شده تعداد برادران بزرگتر احتمال همجنس‌گرایی افزایش می‌دهد. گویا سیستم ایمنی مادر نسبت به پروتئین های مرتبط با کروموزوم Y حساس می‌شود و در بارداری های بعدی این اثر خودش را روی مغز نوزاد می‌گذارد. این تغییر خیلی کوچک چطور می‌تواند همچین اثر بزرگی روی مغز کودک بگذارد؟ شاید بتوان این را با اثر متیو توضیح داد. اثر متیو می‌گوید در بعضی الگوها تفاوت های کوچک در شروع تغییرات بسیار بزرگی را رقم می‌زند. یک کیسه تصور کنید که تعدادی گوی آبی و قرمز درون آن است. در الگوی متیو هربار که یک گوی تصادفی خارج می‌کنیم یک گوی به همان رنگ به کیسه اضافه می‌کنیم. اگر در ابتدا 2 گوی آبی و 1 گوی قرمز درون کیسه داشته باشیم و هزار بار این بازی را انجام دهیم می‌بینیم آن یک گوی آبی ناقابل اضافی تاثیر بشدت زیادی روی نتیجه می‌گذارد. برگردیم به بحث خودمان. فرض می‌گیریم مسیر های عصبی را شناسایی کردیم که میل جنسی ما را به جنس مخالف یا موافق تشکیل می‌دهند. اگر در زمان تشکیل مغز در جنینی یا زمان رشد مغز در کودکی فقط چند بار بیشتر مسیرهایی که مرتبط به همجنس‌گرایی هستند را تحریک کنیم طبق اثر متیو ممکن است در بزرگسالی فرد تغییرات بزرگی بکند. این قضیه شبیه به اثر پروانه‌ای است. حتی ممکن است آن تاثیرهای ابتدایی کوچک مرتبط به سبک زندگی یا فرهنگی باشد که فرد در آن بزرگ شده. آه فکر کنم رسیدیم به آن جمله کلیشه‌ای قدیمی که می‌گوید ((همه چیز به کودکی آدم بر می‌گردد)). اثر هورمون‌های جنسی بر همجنس‌گرایی هم فرضیه پرطرفداری است ولی توضیح بیشتر این فرضیه‌ها از حوصله بحث ما خارج است.در توضیح همجنس‌گرایی با زیست‌شناسی همیشه با یک سد بزرگ طرفیم. انتخاب طبیعی و تکامل. شما می‌توانید تا فردا دلایل زیستی بیاورید که چرا فردی همجنس‌گرا می‌شود ولی آخرش آقای داروین با چکش ((عدم فرزندآوری همجنس‌گرایان)) روی سرتان می‌کوبد. چرا تا الان همجنس‌گرایی حذف نشده؟ راستش دقیقا نمی‌دانیم ولی فرضیه‌هایی داریم. البته قبل از بیان این فرضیه‌ها باید شما را از دست یک خطای بزرگ رها کنم. همجنس‌گرایی صفر و یکی نیست. رفتار ما در این زمینه شبیه یک بازه است در یک سر آن همجنس‌گرایی و در سر دیگر دگرجنس‌گرایی قرار گرفته. یعنی همه تا حدی استعداد یا میل کمی به همجنس‌گرایی را دارند. حالا چرا ژن‌هایی که ما را مستعد همجنس‌گرایی می‌کنند حذف نشده‌اند؟مشاهده شده خواهران و مادر پسری که همجنس‌گرا است تولید مثل نسبتا موفق‌تری دارند. یعنی چه؟ یعنی عوامل فرهنگی یا زیستی که منجر به افزایش استعداد همجنس‌گرایی در پسر شده در زنان باعث ازدواج و فرزندآوری بهتری می‌شود. انگار نیروی زنانه(فمنیست‌ها عاشق این اصطلاح هستند) این خانواده بیشتر شده. ژن های این خانواده از طریق دخترانشان به نسل بعدی منتقل می‌شود حتی اگه پسران در این زمینه عملکرد ضعیفی داشته باشند. این الگو را برعکس هم می‌توان دنبال کرد. فکر کنم تا الان متوجه شده‌اید که دلایل زیستی و فرهنگی جدا از هم نیستند. شاید اصلا استعداد همجنس‌گرایی مستقیما از طریق ژن‌ها منتقل نمی‌شود و بیشتر مربوط به نحوه بیان ژن‌ها و تاثیر محیط و فرهنگ باشد. فرضیه جالب دیگری هم می‌گوید افراد دارای استعداد و میل به همجنس‌گرایی همیشه بین ما بوده‌اند ولی نتوانسته‌اند این رفتار را بروز دهند. چرا که در گذشته در اکثر فرهنگ‌ها همجنس‌گرایی عملی ضدارزش و سرکوب شده بوده. یعنی حتی اگر فردی میل به همجنس داشته این میل را سرکوب می‌کرده و با توجه به خواسته سایر افراد خانواده یا قبیله جفت دگرجنس را انتخاب می‌کرده. امروز چطور؟ بعد از انقلاب جنسی و همچنین انقلاب‌های فمنیستی که اتفاق افتاد همه می‌دانند اوضاع دیگر مانند گذشته نیست.کلی از این فرضیه‌های جالب دیگر ماند که شما را نمی‌دانم ولی از سواد من یکی خارج‌اند. به‌طور کل عوامل متعدد و پیچیده ژنی، اپی‌ژنی، هورمونی و فرهنگی روی میل ما به انتخاب شریک جنسی/عاطفی اثر می‌گذراند و واقعا نمی‌توان به طور قطع پاسخ داد عامل همجنس‌گرایی چیست. حتی نمی‌توان گفت آیا همجنس‌گرایی یک بیماری است یا یک انتخاب یا شاید یک موهبت(حداقل برای برادران یا خواهران غیر همجنس‌مان). خلاصه منطقی بنده این است: عوامل متعدد زیستی به طور متنوعی باعث مقداری میل و استعداد همجنس‌گرایی در همه افراد می‌شوند. عوامل محیطی و فرهنگی هنگام رشد هم این استعداد را تقویت یا تضعیف می‌کنند. در بزرگسالی و بلوغ تقابلی بین میل به همجنس‌گرایی و موضع اجتماع نسبت به همجنس‌گرایی به وجود می‌آید و در نهایت ممکن است فردی همجنس‌گرا بشود. البته باز هم می‌گویم قضیه پیچیده‌تر از این حرف‌ هاست و ما خیلی ساده‌سازی کردیم. در موخره کار هم می‌خواهم فرضیه خودم را به این نوشته اضافه کنم که فقط تکرار مکررات نکرده باشم. به بزرگی پیشینه علمیتان ببخشید اگر ضعفی در پایان‌بندی بنده دیدید.چه ما سخت مخالف همجنس‌گرایی باشیم چه موافق آن باید اجازه بدهیم افراد این علاقه را بروز بدهند. چرا؟ ببینید اگر بخواهیم دلایل زیستی همجنس‌گرایی را دنبال کنیم با بروز میل به همجنس‌گرایی انتخاب طبیعی کار خودش را می‌کند و جمعیت همجنس‌گرایان در نسل های بعدی رو به افول می‌رود. البته انتظار نداریم این تنوع کاملا از بین برود ولی می‌توانیم بگوییم جمعیتشان بشدت کاهش میابد. درواقع افرادی که میل به همجنس‌گرایی دارند ولی ممکن است بخاطر فرهنگ و شرایط اجتماعی دگرجنس‌گرا شوند با رضایت خودشان از چرخه زادآوری حذف می‌شوند. اگر هم دلایل فرهنگی را دنبال کنیم می‌بینیم صرفا با آزاد گذاشتن همجنس‌گرایان موج عظیم رسانه‌ای که درباره این پدیده وجود دارد شکسته می‌شود. افراد زیادی معتقدند نباید کودکان در معرض این همه اخبار و مطالب مربوط به همجنس‌گرایی باشند(اثر متیو و تاثیر همین چیزهای کوچک را یادآوری می‌کنم). فکر ‌می‌کنم خود همجنس‌گرایان هم بیشتر دوست دارند آزاد باشند تا نقل مجالس رسانه‌ای و جدل بین راست‌گرایان و چپ‌گرایان. در نهایت فرهنگ همجنس‌گرایی خودشکن است چون نسل آینده فرزندان دگرجنس‌گرایان‌اند. پس اگر یک راست‌گرا یا مذهبی تندرو هستید دندان روی جگر بگذارید و اجازه بدهید این افراد آزاد باشند. گهواره‌ها انتقامتان را می‌گیرند.دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ - ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچدانی که پس از عمر چه ماند باقی - مهر است و محبت است و باقی همه هیچگهواره‌ها انتقام ما را می‌گیرند.این اصطلاح معروفی در سیاست است. زمانی جمعیت مهاجران غیر کاتولیک کانادا بر کاتولیک‌ها غالب شدند. کاتولیک‌ها از اینکه ممکن است کشورشان دست مهاجران بیافتد وحشت کردند. در آن زمان نقل است که اسقف کلیسایی به مردم مذهبی می‌گوید نگران نباشید گهواره‌ها انتقام شما را می‌گیرند. آینده برای گروهی است که فرزندان بیشتری بیاورند. این نقل قول جالب در علم هم صدق می‌کند. آمارها نشان می‌دهند جمعیت کسانی که به نظریه تکامل اعتقاد دارند هرساله رو به کاهش است. زیست شناسان می‌توانند دلایل زیادی برای اثبات فرگشت بیاورند ولی تا زمانی که مذهبی‌ها فرزندان بیشتری می‌آورند آینده در دستان آدم هبوط کرده است نه داروین و میمون‌هایش.اثر فریب عنوان.موقع نوشتن این مطلب ایده جالبی به ذهنم رسید و اسمش را گذاشتم فریب عنوان. ما ممکن است در هنگام خواندن عنوان مطلبی دچار سوگیری بشویم و تا انتهای مطلب دنبال سرنخ‌هایی برای تایید سوگیری خودمان باشیم(خطای تایید) و قطعا نشانه هایی میابیم و اعتبار نوشته را زیر سوال می‌بریم. البته ممکن است در نوشته مطالبی کاملا مخالف سوگیری اولیه ما باشد ولی چون آگاهانه به دنبال آنها نیستیم توجهی هم نمی‌کنیم. مثلا عنوان این نوشته در همان ابتدا این سوگیری را ایجاد می‌کند در نهایت این یک مطلب برای حمایت از همجنس‌گرایان است. حقیقتا اینطور نیست. عنوان از طبع طنز بنده نشئت می‌گیرد. وگرنه ما که مخلص و چاکر قوانین اسلامی هستیم.من معتقدم اگر ایده‌ای در ظاهر بتواند همه را راضی بکند بیشتر از همه باید به آن شک کرد. فکر کنم درپایان هم یکی از همین ایده های زرد را مطرح کردم. نظر شما چیست؟Albert Bierstadt - دره‌ی یوسیمیتیعلیرضا محمدی - 26 اردیبهشت 1405موجموجSun, 17 May 2026 06:20:07 +0330https://virgool.ir/@Mouj/صداقت-زیبایی-در-دوران-مدرن-bqhaemxly4fjصداقت ذهن و جسم انسان را زیبا می‌کند. ولی چگونه؟ما احساسات گوناگونی داریم. می‌خندیم و می‌گرییم و خشمگین می‌شویم. بخشی از این احساسات طی میلیون‌ها سال تکامل به ما ارث رسیده‌اند و بخش دیگر آنها از طریق یادگیری و تجارب ما مخصوصا در دوران کودکی در ما تشکیل شده‌اند. ما برای احساساتمان تصمیم نمی‌گیریم ولی آنها بخشی جدا ناپذیر از وجود انسان هستند. بعضی سعی بر کنترل یا سرکوب یا جعل احساسات خود هستند. این کارها فایده‌ای ندارد. احساسات در ناخودآگاه ما هستند و تاثیر آنها بر تصمیم گیری هایمان بیشتر از خودآگاهمان است. از این جهت کنترل و سرکوب احساسات اغلب با شکست مواجه می‌شود. اگر شخصی را دیدید که ظاهری بی احساس دارد شک کنید که او در عمق بیشتر از همه ما توسط احساساتی که انکارشان می‌کند کنترل می‌شود. بگذریم. حرف من بیشتر متوجه کسانی است که سعی بر جعل احساسات دارند. منظور من خندیدن و گریستن و دیگر بروز دادن احساسات با هدف دنبال کردن جمع، آن هم وقتی که نه واقعا شادیم و نه واقعا غمگینیم است. اینکار هویت مستقل ما را انکار می‌کند. انسان‌ها متفاوت هستند و زیبایی توانمندی انسان‌ها به این تفاوت هاست. ولی ما گاهی بخاطر فشار اجتماع آنچه هستیم را پنهان می‌کنیم. با ادامه این کار کم کم فراموش می‌کنیم واقعا چه چیزی را دوست داریم و از چه چیزی متنفریم. فقط آنچه هویت جمعی دوست دارد را دوست می داریم و نفرت و خشممان نیز فقط بخاطر آن چیزی است گروه از آن انزجار دارد. البته این کار در سرشت انسان است. ما میل ذاتی به تعلق داشتن به گروه و تشکیل هویت اجتماعی داریم. این کار مارا توانمند می‌سازد. من نمی‌گویم بر خلاف میل ذاتی‌مان اجتماع را ترک کنیم و کنج عزلت گزینیم. حرف من این است با حل نشدن در گروه خود را گم نکنیم. و خود را انکار نکنیم. این صداقت دو پیش‌نیاز مهم می‌طلبد. اولی قدرت است. صداقت مارا آسیب پذیر می‌سازد. در مقابل آن فریب و دروغ دو سازوکار تکاملی و طبیعی هستند که از ما دربرابر خطرات اجتماعی محافظت می‌کنند. پس ما برای صادق بودن باید قدرتمند هم باشیم. دومی آگاهی است. این یکی حتی نیاز به گفتن ندارد. برای بیان حقیقت باید اول آن را بدانیم. برای صادق بودن بیشترین آگاهی که به آن نیازمندیم شناخت خود است. اینکه بدانیم چه ضعف‌ها و توانایی‌هایی داریم. ما توانایی هایمان را برجسته می‌کنیم و ضعف هایمان را انکار می‌کنیم. غافل از اینکه همان ضعف‌ها معمولا عامل اصلی دروغ و فریب هستند. ما برای صادق بودن به آگاهی و خرد نیازمندیم. صداقت دشوار ولی زیباست.آنهایی که صادقانه می‌خندند و صادقانه می‌گریند از نظر من زیبا ترند. اول آنها هویت مستقل خود را فراموش نکرده اند و این خنده و گریه آنها را خاص می‌کند. دوم بدن ما گاهی حتی بیشتر از ذهن ما با احساسات ما همراه می‌شود. من می‌بینم که جسم آن کسی که نمی‌خواهد بخندد ولی می‌خندد و آن کس نمی‌خواهد بگرید ولی می‌گرید با او همراهی نمی‌کند. لبخندهایی از سر فریب و خنده‌هایی برای قبول شدن در جمع ناقص و زشت هستند. سوم آنها که صادق‌اند قدرتمند، خردمند و آگاه هم هستند. آنها چون قدرتمندند سعی بر فریب ما ندارند و چون آگاهند فروتنند.در این مطلب کمی پراکنده گویی کردم ولی خلاصه بگویم: صداقت با خود و دیگران ما را زیبا می‌سازد.لبخندی، اخمی یا اشکی که از ته دل(شناخت خود) و بی هیچ قصد و نیت و فریبی(قدرت) باشد بهترین زیور جسم و ذهن انسان است.---علیرضا محمدی - 24 فروردین 1405---خارج از متن:دوستان متوجه شدم بخش کامنت‌ها بسته‌ست. خب پس متاسفانه نمی‌تونید نقدی، نظری یا توهینی به بنده بکنید. ناراحت کننده‌ست.درمورد اینکه چرا این متن رو نوشتنم بذارید صادق باشم. چند وقت پیش که یک آهنگی رو گوش می‌دادم متوجه شدم شعر ساده‌ای داره ولی خیلی به دل من می‌شینه. شعرش با اینکه آرایه های زیادی نداشت در انتقال احساسات خیلی خوب بود و به اصطلاح قفلی زدم روش. بعد از یکم فکر متوجه شدم دلیل گیرایی شعر صداقت شاعره. همیشه خودم می‌گفتم این کسایی که پاپ ایرانی گوش می‌دن فازشون چیه؟ بعد به ذهنم رسید ممکنه همچین احساس و صداقتی رو از خواننده بگیرن. حالا دیگه از دگم بودن خارج شدم و به هرکسی هر سبک موسیقی گوش می‌ده احترام می‌ذارم. البته این دلیل نوشتن این متن نیست. راستش داشتم به یکی از دوستان توضیح می‌دادم چرا از فلانی بدم میاد و اون منظورم رو درست متوجه نمی‌شد. خلاصه کلامم این بود که طرف با اینکه مستقیما دروغ نمی‌گه ولی تو چهره‌ش مشخصه احساساتش واقعی نیست. طرف صورت قشنگی داشت ولی همیشه اینگار یا گرفتگی تو حرکتاش بود. بعد از گفتن این حرفا رفیقم یه طوری نگام کرد اینگار براش اصول ساخت پایه های سد- خودمم نمی‌دونم این چه مثالیه- رو گفتم. پس تصمیم گرفتم این متن رو بنویسم و به اون رفیقم بدم که بخونه و متوجه حرفام بشه. درست فکر کردید من می‌تونستم این متن رو از سر علاقه به صداقت شاعر بنویسم ولی انزجارم از یه بدلکار بیشتر بود. دوست خوبم اگه این متن رو می‌خونی لطفا اسم اون شخص رو نگو و آبرومون رو نبر. ممنونم. راستی این دوتا مثال نشون نداد که ما می‌تونیم به حالات مختلف صادق یا فریب کار باشیم؟ مثلا صداقت تو نوشتن یک شعر اون رو زیباتر می‌کنه.اصلا امیدوارم همه دوستام این متن رو بخونن. تا دفعه بعدی که با صداقت تمام، یه حقیقتی که مشخصا همه انکارش می‌کنن رو کوبیدم تو سرشون؛ فکر نکنن من آدم بدیم. تا بفهمن این نشون می‌ده من چقدر آدم خفنیم. دوستان عزیز بنده هم پذیرای حقیقت تلخی که مد نظرتونه هستم. بیایید کمی باهم صادق باشیم.راستی اینم بگم نوشتن متن های فلسفی مثل این رو بیشتر از مطلب قبلیم (کنجکاوی) که شاید حالت مقاله داشت دوست دارم. دلیلش چیه؟ خب می‌تونستم هزارتا دلیل مختلف بیارم ولی صادقانه بگم دلیل اصلیش اینه که تو متن فلسفی می‌تونی هرچقدر دلت خواست چرت و پرت بنویسی و کسیم ازت ایراد نگیره. البته که من چرت و پرت نمی‌نویسم. ولی همه نویسنده ها از اینکه بازخورد منفی بگیرن می‌ترسن. دلیل اصلی دومشم اینه که همچین متن هایی بیشتر حاصل تفکرات شخصی خودمه تا تحقیق علمی و این خیلی لذت بخشه.Wenzel August Hablik - شب پرستارهموجموجTue, 14 Apr 2026 13:14:34 +0330https://virgool.ir/@Mouj/کنجکاوی-جادو-گم-شده-کودکی-mwye4nnigc4kادبیات را می‌توان در زندگی انسان یافت. مثلا کودکی یک رئالیسم جادویی دلپذیر و خاطره انگیز است و بزرگسالی هرچه که هست دارد حوصله‌ام را سر می‌برد.خاطرات کودکیم با هاله ای از رمز و راز پوشیده شدند. انگار آن موقع جادو وجود داشت و سعی بر کشفش داشتم. چیزی ناشناخته کارهای ساده را شگفت انگیز و لذت بخش می‌کرد. در آن زمان با اینکه هنوز نمی‌دانستیم چطور باید خوش گذراند؛ بیشتر خوش می‌گذشت. می‌خواهم جادوی دوران کودکی را که حالا گمش کردیم را به شما معرفی کنم. آن جادو کنجکاوی ارزشمند ماست که ما آنرا از دست داده‌ایم و باید آن را بازیابیم.1. کنجکاوی چیست؟کنجکاوی همان میل و احساس درونی است که مارا به جمع آوری اطلاعات و یادگیری سوق می‌دهد. البته که کنجکاوی یک لوکس فکری و جزوی از مد روشن فکران نیست. کنجکاوی یک مکانیسم کاربردی بقاست که با سیستم پاداش دهی(مثلا از طریق مسیر های دوپامینی) مارا به سمت دریافت اطلاعات سوق می‌دهد.کنجکاوی انتخابی نیست و جزوی از ذات انسان است. میلی که معتقدم امروزه بیشتر از هر زمانی به آن نیازمندیم ولی قدرش را نمی‌دانیم. در کودکی از آنجا که باید سریعا اطلاعات جمع کرد و موضوعات زیادی را یادگرفت؛ کنجکاوی انسان بسیار زیاد است. بعد از کودکی نیاز به جمع آوری سریع اطلاعات کم تر می‌شود ولی همچنان کنجکاوی سودمند است. توجه کنید که کنجکاوی معمولا میلی است که انسان را از محدوده امنش خارج می‌کند؛ گویا کنجکاوی شکلی از تنش مفید است که در کوتاه مدت اندکی ما را به خطر می‌اندازد ولی در بلند مدت بسیار سودمند است. در یک مدل ساده سازی شده می‌توان کنجکاوی را به 3 بخش تقسیم کرد: کنجکاوی ادراکی مربوط به جمع آوری سریع اطلاعات در زمانه حادثه است. مانند کنجکاوی ما نسبت به یک صدای بلند که چند لحظه پیش شنیدیم. کنجکاوی اجتماعی مربوط به جمع آوری اطلاعات در حوضه جامعه و اطرافیانمان است. مانند میل به دنبال کردن اخبار یا شایعه ها و روابط بین دیگران. کنجکاوی شناختی مربوط به یادگیری و شناخت مفاهیم است. مثلا میل به یادگیری نحوه عملکرد یک اهرم. کنجکاوی ادراکی به بقای ما در شرایط بحرانی کمک می‌کند. کنجکاوی اجتماعی کمک می‌کند روابط اجتماعیمان را بهبود بدهیم و درباره دیگران اطلاعات کسب کنیم. کنجکاوی شناختی در بلند مدت کیفیت زندگی و شانس بقایمان را افزایش می‌دهد. خوشا به حال ما که در این زمینه -کنجکاوی شناختی- می‌توانیم به جای تجربه مستقیم - که با آزمایش و خطا و خطر های مختلف همراه است - از تجارب دیگران بدون قبول هیچ خطری استفاده کنیم. دوست دارم بگویم کنجکاوی، امروز بی خطر تر از هر زمان دیگری است.2. آیا ما به کنجکاوی نیازمندیم؟در عصر مدرن کنجکاوی مفید تر از هر زمان دیگری می‌باشد. خطراتی که حین جمع آوری اطلاعات نیاکان مارا تهدید می‌کرد امروزه وجود ندارند. یادگیری و دسترسی به منابع آموزشی بسیار تسهیل شده است. یادگیری مهارت ها و مفاهیم مختلف یک سرمایه گذاری ارزان است که می‌تواند کیفیت زندگی مارا بشدت افزایش دهد. کنجکاوی احساسی است که مارا به سمت یادگیری تشویق می‌کند.سرعت پیشرفت علم در زمینه های مختلف سرسام آور است و اهمیت نگرش بین رشته ای - یعنی از استفاده از مفاهیم و روش های علوم مختلف در یک رشته خاص برای بهبود آن - امروز بیشتر از هر زمانی عیان شده. می‌خواهم بگویم در هر حرفه ای که مشغول هستید علم مربوط به آن حرفه بشدت در حال افزایش است و البته یادگیری علوم مختلف دیگر نیز می‌تواند بسیار در حرفه‌تان کمک کننده باشد. کنجکاوی و یادگیری در جهان امروز ضروری هستند. از طرف دیگر کنجکاوی لذت بخش است و به زندگی شادی می‌بخشد، استرس را کاهش می‌دهد و فعالیت مغز را بهبود می‌دهد. کنجکاوی یک سرگرمی ارزشمند و بسیار سودآور است.جالب است بدانید در یک دیدگاه ساده انگارانه به فعالیت مغزی می‌توان گفت مغز ما خاطراتی را بیشتر حفظ می‌کند که یا بیشتر تکرار شده‌اند یا احساسات بیشتری را برانگیخته‌اند -البته این همیشه صادق نیست و به طور مثال استرس شدید حافظه را مختل می‌کند-. یعنی هم احساسات ترس و انزجار و تحقیر و هم لذت کنجکاوی می‌توانند به یادگیری ما کمک کنند. انتخاب با ماست. فقط امیدوارم هزینه زیادی سر شکست هایمان ندهیم.در نهایت بله؛ از نظر من ما به کنجکاوی نیازمندیم.3. چرا کنجکاوی ما کاهش یافته؟همانطور که - در پاسخ به پرسش اول - گفتم به طور طبیعی نیاز ما به جمع آوری سریع اطلاعات بعد از کودکی کاهش میابد و بخشی از کاهش-یا بهتر است بگوییم تعدیل- کنجکاوی دلیل زیستی دارد. البته که به نفعمان است بعد از کودکی هم همچنان کنجکاو بمانیم و تکامل این کنجکاوی را در ما حفظ کرده است. پس چرا اینقدر کنجکاویمان کاهش یافته؟ من بعد از تفکر به سبک زندگی خود و اطرافیانم تصور می‌کنم کمی به پاسخ این پرسش نزدیک شده ام و می‌خواهم دو دلیل عمده کاهش کنجکاویمان را بیان کنم.اولین دلیل فرهنگی است. گمان می‌کنم خیلی از ما تجربه سرکوب کنجکاویمان توسط بزرگترها را داشته باشیم. سرت در کار خودت باشد، این سوال مربوط به کتاب درسی نیست، بچه جان الان حوصله توضیح دادن ندارم، بزرگ می‌شی خودت یاد می‌گیری، دانستن این مبحث چه سودی به حال تو دارد، به جای این سوال ها دَرست را بخوان و... . قبول دارم کنجکاوی طرف منفی هم دارد. افراط در کنجکاوی اجتماعی فضولی در زندگی شخصی دیگران است و پراکنده کاری حاصل از کنجکاوی می‌تواند تا حدی تمرکز مارا کاهش می‌دهد-البته مطالعاتی هم هست که نشان می‌دهد کنجکاوی می‌تواند تمرکز مارا افزایش دهد-. ولی فقط همین چیزها. می‌توان به کودکان آموخت مرز های شخصی دیگران را رعایت کنند و بهتر است روی یک موضوع خاص تمرکز داشته باشند و بعد از اینکه تا حدی به آن مسلط شدند به دنبال موضوع بعدی بروند. کنجکاوی در زمینه های مختلف به کودکان کمک می‌کند بهتر یاد بگیرند و استعداد هایشان را بهتر بشناسند. امتحان کردن کار های مختلف و پیدا کردن علاقه و استعداد خود یکی از مهمترین امتیاز های کنجکاو بودن است. البته که بیشتر بزرگترها بچه‌ها را به اینکار تشویق نمی‌کنند. شاید چون وقتش را ندارند یا شاید چون از اهمیت کنجکاوی آگاه نیستند. کنجکاوی در کودکی سرکوب می‌شود و حتی در بزرگسالی هم یک کار کودکانه و بی ارزش به حساب می‌آید. بر اساس تجربیات شخصی و مشاهدات من -که احتمالا فاقد اعتبار علمی و پژوهشی هستند- بیشتر اوقات در جامعه ما کنجکاوی یک ضد ارزش است و انتظار می‌رود افراد بیشتر حرف شنو یا حتی دگم باشند و کمتر سوال بپرسند. فرهنگ غلطی نیست؟ جامعه ای که مردم ذهن بسته ای دارند و علاقه ای هم به یادگیری ندارند جامعه ای آرمانی نیست سعی کنیم به سمت آن برویم.دومین دلیل مربوط به سبک زندگی و انتخاب های خودمان است. البته معتقدم در نهایت سبک زندگی که داریم تابعی از از فرهنگی که در آن زندگی می‌کنیم و فرهنگی که در آن رشد کرده ایم- و یکسری از خصوصیات ذاتی خودمان- است. یکسری از عادت های احتمالا نادرست ما -من کی باشم که درمورد درست یا غلط بودن عادت ها نظر بدهم- منجر به پدیده ای شده تحت عنوان انباشت اطلاعاتی. یعنی در زمان کوتاهی حجم زیادی از اطلاعات سطحی و تقریبا بدون کاربرد را وارد مغزمان می‌کنیم. اینکار بشدت لذت بخش است و در زمان کوتاهی میل به کنجکاوی مارا سیر می‌کند؛ شاید هم سر می‌زند. داستان این است که ما با این اطلاعات مغزمان را فریب می‌دهیم. اینکار یک سرگرمی بی فایده است که تمرکزمان را می‌گیرد و کنجکاوی‌مان را برای بقیه روز خالی می‌کند. می‌دانید دقیقا در مورد کدام پدیده صحبت می‌کنم؟ محتوای- مخصوصا ویدیو های- کوتاه اینترنتی. در ادامه نکوهش این سرگرمی دوست دارم اضافه کنم این محتوای کوتاه ما را کم طاقت و کم دقت هم کرده. حجم زیاد اطلاعات در زمانی کوتاه مغز مارا پر می‌کند و نمی‌گذارد درست تحلیل کنیم. از طرف دیگر عادت می‌کنیم در زمانی کوتاه لذت زیادی دریافت کنیم و در فرایندی شبیه به شرطی شدن دیگر طاقتی برایمان نمی‌ماند. این محتوا پراکنده و سطحی هستند و بیشتر اوقات قرار نیست آموزنده باشند. درواقع هدف اصلی بیشتر این دسته محتواها جلب توجه و تمرکز ما با ظاهری جذاب و -معمولا- باطنی بی ارزش است. فکر می‌کنم این تعبیر درستی از محتوای زرد است. حتی اگر واقعا محتوای آموزنده ای بین اینها وجود داشته باشد تمرکزی برای یادگیریش را نداریم و خیلی زود آنرا به فراموشی می‌سپاریم. پیشنهاد شخصی من چیست؟ کمی حوصله به خرج بدهید و برای سرگرمی فیلم خوبی ببینید. رمان جذابی بخوانید. موسیقی گوش بدهید. مطالب من را دنبال کنید. وقتی هم بگذارید و کمی یاد بگیرید که شاید در این دنیای آشوبناک به کارتان بیاید.انباشت اطلاعاتی در دنبال کردن اخبار می‌تواند بیشترین آسیب را به ما بزند-مخصوصا در ایران حال حاضر-. سیاست و اقتصاد بسیار پیچیده و غیر قابل پیشبینی هستند. با دنبال اخبار مختلفی که در جهان -یا حتی در کشور یا حتی در شهر خودمان- اتفاق می‌افتد بیشتر؛ اوقات فقط وقت و تمرکزمان را تلف کرده‌ایم. احتمالا اگر وقت اینکار را صرف یادگیری اقتصاد و سیاست پایه بکنیم ساز و کار دنیا را بهتر درک کنیم تا اینکه هر روز اخبار را دنبال کنیم. در فصل 99 کتاب هنر شفاف اندیشیدن -در این کتاب به خطاهای شناختی پرداخته می‌شود که می‌توانند موجب تصمیم گیری غلط ما بشوند- رولف دوبلی می‌گوید: ((پیشبینی می‌کنم دنبال نکردن اخبار به اندازه کنار گذاشتن 98 خطای دیگری که در این کتاب به آن پرداخته شده به نفعت خواهد بود)). قبول دارم شغل بعضی از افراد مستقیما وابسطه به تغییرات جهان و اخبار بین المللی است؛ ولی بیشتر مردم مخصوصا راننده تاکسی‌ها و آرایشگر‌ها و دانش آموزان نه احتیاج چندانی به اخبار دارند و نه تحلیل درستی از آن. پیشنهاد می‌کنم به جای چند ساعت تحلیل و دنبال کردن رسانه های مختلف چند دقیقه در روز و آن هم چکیده مفید اخبار از منابع معتبر را دنبال کنید. آن هم اگر منبع معتبری یافتید -فکر نکنم در این زمینه موفق شوید-.در نهایت این مطلب نه زرد است و نه یک تحقیق آکادمیک دقیق. می‌توانید به عنوان یک دیدگاه که شاید کمی سبک زندگیمان را بهبود دهد به آن فکر کنید. نتیجه ای هم که خودم می‌خواهم از این حرف‌ها بگیرم این است که بهتر است کمی راحت تر زندگی کنیم و کمی کنجکاو باشیم و کمتر سخت بگیریم. همچنین پیشنهاد می‌کنم کنجکاوی را -به عنوان یک ارزش- برای دیگران و مخصوصا کودکان تبلیغ کنیم. شاید کنجکاوی بهترین پدیده ای است که می‌تواند -به طور مطلوبی- علم را در جامعه گسترش بدهد و شاید این بزرگترین سرمایه گذاری برای آینده بشر است. اگر همه ما کمی بیشتر بی اندیشیم و کمی بیشتر یاد بگیریم، زندگی همه آسوده تر می‌شود و چه بهتر که این مسیر خوش باشد و خوش بگذرد.این را هم اضافه کنم در این نوشته از مطالب علمی زیادی را به طور ساده انگارانه استفاده کردم. منظورم این است که پیچیدگی های آنها را برای نتیجه گیری راحت تر ساده سازی و مدل سازی کردم. حقیقت این است علوم مربوط به روانشناسی و اعصاب بسیار پیچیده هستند و نمی‌توان به همین راحتی سیستم هایی مانند ثبت خاطرات یا پاداش دهی را توصیف کرد و از آن نتیجه گرفت.کمی افراط در کنجکاوی:در کتاب خرده آزمایش ها Anne Laure Le Cunff - تلفظش را نمی‌دانم سخت نگیرید- توضیح می‌دهد می‌توان به کنجکاوی بیشتر از یک فعالیت روزمره نگاه کرد. درواقع می‌توانیم ساختار و فلسفه زندگیمان را براساس یادگیری و تجربه فعالیت های مختلف قرار بدهیم. در این دیدگاه زندگی از دگم چرخه بی پایان هدف گذاری و تلاش برای رسیدن به اهداف خارج می‌شود و جایگزین آن چرخه ای از آزمایش ها و یادگیری برای بهبود خویشتن است. شنیده اید که می‌گویند از مسیر لذت ببرید؟ حقیقتا زندگی انسان هدف مشخص و غایی ندارد -البته اگر بقا و تولیدمثل و موفقیت فرزندانمان در فرزند آوری را به حساب نیاوریم-. زندگی یک مسیر طولانی است که نباید انتظار مقصد خاصی از آن را داشته باشیم. بهترین کار این است که در این مسیر بلند بجای تلاش برای رسیدن به اهداف برای یادگیری و رشد تلاش کنیم و هر هدفی صرفا آزمایش یا تمرینی باشد برای بررسی خود و هر شکست یا پیروزی صرفا نتایج این آزمایش ها هستند که با بررسی آنها می‌توانیم خودمان را بهتر کنیم. در دنیایی پیچیده و آشوبناک که هدف مشخصی ندارد بهتر است همواره بیاموزیم و همواره از زندگی لذت ببریم.Paula Modersohn-Becker - پسرک و گربهعلیرضا محمدی - 23 فروردین 1405خارج از متن:با هرگونه نقد و نظر و حتی توهین سازنده‌ای به من لطف می‌کنید.بیایید در این شرایط سخت کمی راحت تر زندگی کنیم و کمتر به خودمان سخت بگیریم.موجموجSun, 12 Apr 2026 12:34:39 +0330