https://virgool.ir/feed/@Mostafa_Koolivand"زندگی، زیبایی آن لحظه نابیست که فارغ از همه جنگ جهان تو با خودت در صُلح باشی. کتاب بهترین رفیقم است و نوشتن آرامشم می دهد.fa2026-11-11 19:39:40https://files.virgool.ir/upload/users/134710/avatar/AInQ5s.pnghttps://virgool.ir/@Mostafa_Koolivandhttps://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/اینبودنمی-اَرزد-به-تمامنبودنها-muegifa0c4woیادمان نَروَد حُرمت هر نَفَس را بایست نگه داریم و عاشق ترین زندگان باشیم.لایق اگر باشیم، بذر حرف هایمان در قرن بعد هم جوانه خواهد زد، حتی اگر خودمان نباشیم.این《بودن》 می اَرزد به تمامِ《نبودن》ها.#زمستان #مصطفی_کولیوندآدرس کانال تلگرامی:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandThu, 06 Jan 2022 15:08:02 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/همین-روزها-بود-جان-شما-aqxpltuj5p6tهمین روزها بود جان شما.آسمان بغضش ترکیده بود و می خواست حسابی دق و دلی اش را سر ما خالی کند.ما چه گناهی داشتیم آخر؟.سه تایی پیشانی های کوچکمان را چسبانده بودیم به پنجره و بیرون را نگاه می کردیم؛ نمی دانم، شاید هم نگاه نمی کردیم، شاید رفته بودیم توی فکر. انگار یکی با حوصله همه پنجره های راهرو را ها کرده بود. مات و برفکی.هِی دل کوچکمان می ریخت کف زمین، هِی جمعش می کردیم. گاهگداری هم بینی لبویی رنگمان را می کشیدیم بالا و دو سه بار پلک می زدیم.خانم قد بلنده راهش را کشید و آمد طرف ما. ماتیک قرمز به لبش زده بود و بوی خوبی هم می داد. تازه موهایش را هم رنگ کرده بود. شکلاتی.- خیلی وقته اینجایید، گل پسرها. گفتم که نمونید.- می شه بریم پیشش؟- نه، الان نه. بهتر که شد اون وقت.- خانم اجازه، کی بهتر می شه؟دو لایه قرمز از هم جدا شدند و یک ردیف صدف افتاد بیرون.- معلوم نیست، عزیزم. اما می شه.می تونید چیزی براش بیارید که حالش رو خوب کنه؟نگاه مان که می کرد همه چیز یادمان می رفت.خم شد و صورتش را تا یک وجبی سرمان پایین آورد. بعد دستش را روی سرمان کشید.- برید بیارید.دویدیم.تا خانه دویدیم.دل توی دلمان نبود.فقط می دویدیم.روسری سوغات مشهد خوشحالشمی کرد.خیلی دوستش داشت.همه سوراخ سمبه های خانه را گشتیم. گنجه. طاقچه ها. زیر یخچال. کمد. زیر راه پله. نبود.ول کن نبودیم تا یکی مان پیدایش کرد. لای رخت خواب ها بود. فقط توی عروسی ها سرش می کرد.دویدیم.دل توی دلمان نبود.فقط می دویدیم.رسیدیم.گفتند پیش پای شما رفته.پرسیدیم کجا.سرشان را انداخته بودند پایین.توی کتمان نمی رفت. می خواستیم شَر کنیم اما زورمان نمی رسید. نه اینکه ما کم باشیم نه، آنها زیاد بودند. حالمان گرفته بود!خانم قد بلنده از روبه رو می آمد. می خواستیم دستمان را بلند کنیم بگوییم خانم اجازه، مگر شما...چشم هایش مثل لب هایش قرمز بود.دو هزاری مان افتاد.***سینی خرما داخل حیاط بود. سیاهِ سیاه. خیلی دلمان می خواست یک مشت برداریم و... اما می دانستیم از گلویمان پایین نمی رود. آخر گلویمان باد کرده بود. انگشت هایمان هم همین طور. خیلی دویده بودیم و به جایی هم نرسیده بودیم. یکی عربی می خواند. صوت داشت. سوز هم داشت. فقط ما حالی مان نمی شد چه می گوید. اما هِی گلویمان داشت باد می کرد.همین روزها بود جان شما.آسمان بغضش ترکیده بود و می خواست حسابی دق و دلی اش را سر ما خالی کند.ما چه گناهی داشتیم آخر؟#مصطفی_کولیوند#پاییزhttps://t.me/Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandMon, 06 Dec 2021 15:29:28 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/سال-های-جنگ-و-جنگ-و-جنگ-tdgeoc9svlkc《 سال های جنگ و جنگ و جنگ 》 خاطرم هست یک شب پس از سقوط کابل، پس از چند بار تلاش، بالاخره موفق شدم با عنایت ارتباط بگیرم.با صدایی به قدمت تمام ناآرامی های افغانستانمی گفت:《 آی هَمسایَه، حالا چه بگویم؟ از کجا گُفتَه کنم؟ راست اش همان که خود گفته کردی، سوال کردن سخت است و جواب دادن سخت تر.》همراه ایل و طایفه، از کابل به پنجشیر آمده بود.دل اش گرفته بود، این را خودش نگفت، از صدای اش می شد فهمید.می گفت:《 انتخاب کردند. حالا خب باید نظارَه کرد. طالب گفته است دوباره خوب مِی شود. امنیت می دهیم همه جا را. عدالت. گذشته گذشته است. نَمی دانم برادر. حقیقت نمی دانم چه می شود.》آشفته است اما نمی خواهد بحث را هم بپیچاند.صحبت می کند، بیشتر شبیه درد و دل است.صحبت پشت صحبت.حسابی گرم گرفته ایم.از پنجشیر می گوید.صدای اش را کمی بلندتر می کند و با لحنی حماسی می گوید:《آااای چه کسان که در این پنجشیر جنگیدند! ما یَک شاه مسعود نداشتیم که؛ خدا مِی داند شاه مسعودها داشتیم. دلیری ها کردند. حالا ما درمانده مانده ایم.》کمی بعد، از تاریخ هم گله می کند و می گوید: 《برادر، ما یَک خاک بودیم. یک ولایت و یک خانه داشتیم. ما را به ناحق جدا کردند. وانگه یک خط به دورمان کشیدند و تو شدی ایرانی و من افغان. ما هنوز خود را تکه ای از شما می دانیم.برادر، دعا کن جنگ نشود. خدا می دانم افغان خسته از جنگ و آوارگی و ویرانی است.خدا می داند زندگی خَیلی به ما بدهکار است. خیلی.》برای شان آرزوی صلح و آرامش و عشق می کنم.می گوید:《جهان سپاس.》و خداحافظی می کند..به دلهره های جوانی در آن سوی مرزها فکر کنم.خاک همان خاک است و آسمان همان آسمان و آب و نان همان، اما صلح و آرامش و عشقی اگر در میان نباشد، همه چیز و همه کس برای آدم بیگانهمی شود.شاید دردهایمان مشترک نباشند اما هر کدام به نحوی آن ها را فریاد زده ایم، حالا بگذریم به جایی رسیده است یا نه.یادم رفت به عنایت بگویم زندگی فقط به شما بدهکار نیست، برادر؛ خیلی سال است که زندگی به مردم خاورمیانه خیلی بدهکار است.حتم دارم روز ها و شب های بسیاری، صدای احمد ظاهر با همان《لَیلی لَیلی جان》 گفتن هایش در دل کوچه و پس کوچه ها و خانه های افغانستان پیچیده است و مردم را به زندگی دلگرم کرده است. کاش دوباره سر پنجه های عشق و محبت و صلح بر تارهای این ساز کهنه بلغزند تا قلب و ذهن مردم خالی از نوای خوش زندگی نشود. #سال_های_جنگ_و_جنگ_و_جنگ#مصطفی_کولیوند کانال تلگرامی:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandSat, 28 Aug 2021 15:32:11 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/آدم-به-آدم-زنده-است-s5rttv3k9nok《آدم به آدم زنده است.》 ننه دستمال سبز مخملی اش را روی چشم های کم فروغ اش می کشد و پاهای استخوانی اش را روی قالیچه دست بافت دوران جوانی اش دراز میکند. دو دسته موهای حنا گرفته و چیده شده اش را زیر گلونی پولک نشان قایم می کند و آرام میگوید:آدم به آدم زنده اس!با عقل و فهمی که حالا می دانم برای درک حرف هایش کم بوده، می پرسم:《یعنی چی ننه؟》دست هایش را چند باری به هم می سابد ومی گوید:《یعنی آدم ها فقط برای خودش زنده نیستند، برای بقیه هم هستند.》 سپس نگاه ام می کند و لابد علامت سوال های ریز و درشت روی سر نوه هفت هشت ساله اش او را مجاب می کند بیشتر توضیح بدهد.- یعنی آدم ها وقتی با هم خوب اند، دعوا نمیکنند و هم رو کمک می کنند، حال بقیه هم خوبه. وقتی کارهای خوب خوب می کنند، بقیه هممی بینند و اون ها هم حال شون خوب می شه و می خواند کارهای خوب خوب بکنند. حالا فهمیدی؟دهان نیمه بازم را جمع و جور می کنم و میپرسم:《دیروز به یه سگه سنگ زدم. کلی داد و بیداد کرد. فاطی هم باهام بود. حالا نکنه فاطی بمیره.》ننه می زند زیر خنده و دو ردیف دندان مصنوعی زیر نور چراغ رشته ای اتاق بالا برق می زند.می گوید:《نه، نمی میره. اما تو کار خوب کن تا بقیه هم ببینند و به خوبی تو زنده باشند... .》 چند روز پیش، راننده تریلری به اسم آقای شاهرخ بیکدلی قرار بوده به مخزن بیمارستان قائم شهر اکسیژن برساند اما طی مسیر یکی از لاستیک ها دچار مشکل می شود. آقای بیکدلی با بیمارستان تماس می گیرند و ماجرا را اطلاع می دهند، اما متوجه می شوند که اکسیژن بیمارستان در حال اتمام است.تصمیم می گیرند که بی مهابا و بدون اتلاف وقت مسیر را با همان لاستیک پاره ادامه بدهند تا جان بیماران به خطر نیفتاد.این خبر را که می خواندم، یاد حرف ننه افتادم.خدایش بیآمرزد، راست می گفت، آدم به آدم زنده است.لابلای تمام مصیبت ها و غصه های پُرتکرار آوار شده بر سرمان در این روزها، آدم این چیزها را که می بیند و می خواند، نفس اش جا می آید و دل اش گرم می شود و پاهایش قوت می گیرند.آدم ها به عشق همبه صفای دل های همبه محبت همبه لبخند همبه همدردی همبه بوسه و آغوش همآدم ها، به همین ها زنده اند و نفس می کشند.آی آدم هاآدم به آدم زنده است....#آدم_به_آدم_زنده_است#مصطفی_کولیوند..آدرس کانال تلگرامی Nagoftehaye_M_Koolivand@Mostafa_KoolivandMostafa_KoolivandThu, 19 Aug 2021 23:44:34 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/اثر-سبز-eetip8ggtguj"اثر سبز" میام پای این درخت شاه توت تا آهنگی گوش کنم و با خوردن چند تایی توت بلکه کمی از اضطراب امتحان فردا رو کم کنم و شاید هم اوقات تلخ مون کمی شیرین بشه که خیلی اتفاقی با آقای ملکی، مستخدم دانشگاه آشنا می شم. مرد مهربون و خوش مشربی به نظر می آد. با هم گپ می زنیم و اون طور که متوجه می شم این درخت و چند تا درخت شاه توت حیاط خوابگاه دانشگاه رو ایشون کاشتند، اون هم پونزده الی بیست سال پیش که تازه اینجا استخدام شده بودند. تعریف می کنند: غیر از اینجا، جاهای دیگه ای هم درخت میوه کاشتم، کنار رودخونه ها، کوه، صحرا و...وقتی ازشون دلیل این کارو می پرسم؟این طور جواب می دند: شاید خودم خیلی کم یا اصلا از اون جاها رد نشم اما مطمئنم رهگذرهایی هستند که از اونجا می گذرند، می شینند زیر سایه درخت ها تا خستگی شون در بره و میوه ای هممی خورند. به قول معروف "دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند".طرز فکرش من رو دقیقا به یاد پدرم میندازه. خاطرم هست چند سال پیش، پدرم حدود چهل نهال زردآلو رو که خودش کاشته بود، از زمین کَند و به همسایه و دوست و آشنا هدیه داد. حالا اون نهال ها واسه خودش درختی شدند و ثمر می دند و مهم تر از همه کام صاحبان شون رو حسابی شیرین کردند.آدم هایی از این دست رو دوست دارم. آدم هایی که بدون هیچ چشم داشتی، از خودشون مهربونی به جا میزارند، آدم هایی که دنیاشون بوی عطر ناب پاکی و محبت می ده، آدم هایی که طبیعت رو دوست دارند و به فکر این کره خاکی هم هستند و در یک کلام آدم هایی که به جای کینه، فحش، خاطره بد و کلی صفات زشت دیگه، از خودشون یه "اثر سبز" برای نسل های آینده به یادگار میزارن.یک سوالشما چی از خودتون به یادگار گذاشتید؟؟#پیک زمین#اثر سبز#مصطفی کولیوند Mostafa_KoolivandMostafa_KoolivandWed, 21 Apr 2021 01:25:49 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-srfxsvxcmpdsدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/d2pkmbmvltqa-URFaV.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۳,۷۶۰ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۶۸ مرتبه پسندیدند و ۱۳ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۸ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۲۹۰ بار خوانده شدند و ۶,۵۸۰ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۰۹۰۲۱۱ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۵۷۴ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۰۹۰۲۱۱ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.Mostafa_KoolivandMostafa_KoolivandMon, 22 Mar 2021 22:10:36 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/۱۴-pcyts7gzpsdb "هزار و چهارصد"صد سال گذشت.یک قررررن.حواست هست؟؟آن همه بهار و تابستان و...کجا رفتند؟چه شدند؟تکلیف بقچه خاطره هایمان چه می شود؟نکند باید بگذاریم به امان خدا و...کسی در گوشم می گوید "تمام" اما شاید "ناتمام..."قبل از آن که پای هفت سین بنشینی و عکس یک سال بزرگ تر-پیرتر- خودت را تو آینه ببینی و دلت برای قرن جدید هول کند و قطار قطار فکرِ تا نخورده، سوت زنان از سرت بگذرد، لحظه ایبه سنگینی بار صد سالروز     شبامید      یاسپیروزی        شکستاشک      خندهعشق       خشماسارت       آزادگیجنگ       صُلحزندگی        مردگیفریاد         و سکوت فکر کن که این پیر شولاپوش زمان باید از دوش بردارد تا کمر راست کند.تا نفسی چاق کند، پُکی به چپق اش بزند و گردوخاک این کوره راه را خوب بتکاند و حالش که حسابی جا آمد، کیسه خالی را به دوش بکشد.به ما که خوب یاد دادند چگونه "رفتگان" را قاب کنیم به دیوار دل های زنگار گرفته مان، عبرت را که نه اما بی خیالی را خیلی خوب از بَر شدیم.زبان بسته زمین، چه رازها و حرف ها و زخم ها به دل دارد و ما "کرهای قرن" چقدر پنبه بهگوش هایمان چپانده ایم.یادمان نرود حرمت هر نَفَس را بایست نگه داریم و عاشق ترین زندگان باشیم.لایق اگر باشیم بذر حرف هایمان در قرن بعد هم جوانه خواهد زد حتی اگر خودمان نباشیم.این "بودن" می ارزد به تمام "نبون ها"#عید_باستانی_۱۴۰۰#مصطفی_کولیوند#نوروز_مبارکآدرس کانال تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandSun, 21 Mar 2021 20:34:02 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/در-کوی-نیکنامان-tp1cc8r6vfaiهنوز هستند کسانی که بوی مردانگی می دهند"در کوی نیکنامان"در سربالایی گردنه با دست چپ فرمان را می گیرد و با دست راست می زند توی سر دنده. از چهار به سه. ماشین نیم تکانی می خورد و پُر نفس میرود بالا.-اشکال نداره سیگار بکشم؟+خواهش می کنم، بفرمایید.ماسک سبز رنگ را تا چانه می دهد پایین و از پاکت سیگار کنار فرمان یک نخ می گذارد بین لب هایش و مردمک چشم هایش را به این طرف و آن طرف می دواند. ابرو های کم پشتش را میدهد بالا و دست می کند از جیب بغل کت، فندک رنگ و رو رفته ای را می آورد بیرون و سیگار را سرخ میکند. در هوای سرد ده صبح از سیگار پایه بلند بهمن لب جانانه ای می گیرد. طوری که انگار آخرین و یا شاید اولین لذت تکرار نشدنی دنیا باشد.-هر کیو سره راه ببینم سوار می کنم. نجارم.بوی چوب می دهد.-این مسیرمه.+لطف کردین.لب هایش از هم رها می شوند و کُپه ای دود در فضای سمت راننده به رقص در می آید و لحظه ای بعد از درز شیشه بخار گرفته گورش را گم می کند.قد بلند و صورت کشیده ای دارد. کمی پای چشم هایش گود افتاده و روی صورت تازه اصلاح کرده اش کمی گرد چوب نشسته. ته سیگار را پرت میکند بیرون و ماسک را تا میانه های دماغش بالا می کشد.-دیشب از سر کار بر می گشتم خونه.نم نم بارون می اومد و هوا داشت سرد تر میشد. افتادم خیابون اصلی. ترافیک سنگین. منم خسته. کم کم رد شدم. ساعت نه و نیم شب بود. جلوتر یه خانم تقریبا جوون واساده بود.یه پلاستیک میوه هم دستش بود.دست بلند کرد. منم ترمز کردم.-خانم، من مستقیم میرم.+مسیر منم سر راسه. کسی سوار نمیکنه.-بله، تاکسی دارام معمولا زود میرن.+شما راهت خیلی دوره؟از آینه عقب نیم نگاهی می کنم. لبخندی به لب دارد.-تقریبا، چطور؟+همینطوری.از صندلی وسط می آید به گوشه سمت چپ.+همیشه تا این وقت شب دیر می رید خونه؟-بعضی اوقات.+لابد خیلی خسته اید؟-بله، روز پر کاری بود.هنوز دلیل این همه سوال را نفهمیده ام.+خب اگه خیلی خسته اید کمی استراحت کنید بعد دوباره راه بیوفتین.-متوجه نشدم.+خب، خونه من و دوستام همین نزدیکیاس.صورتش حالا کاملا داخل آینه افتاده. لبخند زده و روسری اش هم افتاده پایین. سرعتم را کم میکنم و دست می کنم از داشبورد لابه لای خرت و پرت ها پنجاه هزار تومن می کشم بیرون و می دهم دستش. با اکراه می گیرد.-به خدا از این بیشتر نداشتم وگرنه دریغ نمی کردم. ولی خدایی خودتو خراب نکن.تا آخر مسیر سرش پایین است.چیزی نمی گوید و چیزی نمی گویم.می زند توی سر دنده. از سه به چهار.-جای بدی شده! بد!آرام می زند روی پایش.+حس می کنم شما آدم خوب و با شرفی هستی. از پشت ماسک کمی گوشه چشمش جمع میشود. حس می کنم لبخند زده.دوباره پاکت سیگار را بر می دارد. کمی نگاهش می کند. پشیمان شده یا حوصله اش را ندارد. پرت می کند سر جای اولش.نفس عمیقی می کشد و حواسش را می دهد به جاده. چیزی نمی گوید و چیزی نمی گویم.#در_کوی_نیکنامان#مصطفی_کولیوندآدرس کانال تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandTue, 23 Feb 2021 15:28:33 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/ناشناس-zikdtd5rt1dgکمی زیر پوست واقعیت"ناشناس"آفتاب مایل می تابد و این سمت ها خیلی سروصدا نیست و بوی برگ سوخته زیر دماغ آدم بازی میکند. از روی تلنبار خاک و پاره آجر، کمی آن طرف تر را می بینم که دارد با کنجکاوی دور خودش می چرخد و دستش را بین برگ ها میچرخاند.لابد خودش می داند برای چه؟ اما من، نه.هر چند ثانیه یک بار، کپه ای دود از دهنش میدهد بیرون و باز می چرخد. دسته ای کلاغ آن سمت ها گوش شان را تیز کرده اند و بانگ شان تعطیل نمیشود. تلو تلو می خورد اما باعث نمی شود به چرخیدن و جُستن ادامه ندهد. انگار تکه ای آهن پاره پیدا کرده و داخل کیسه برنج اش میاندازد. کمی سرش را چنگ می زند و دور و برش را نگاه می کند. می نشیند.نه، نمی نشیند. دراز به دراز می اُفته دل زمین. بالا می آورد. عُق می زند. با صدای خفه ای داد می زند. خودش را جمع می کند و باز عُق می زند.حالا حالش کمی جا آمده. کیسه برنج را که شَق و رَق ایستاده، بر می دارد و می آید این سمت ها. نه نمی آید، خودش را با هر زحمتی شده می آورد این سمت ها. از سربالایی ماسه ای خاکی، خودش را می کشد بالا. با دست های روغنی، پاچه های شلوار رنگ و رو رفته اش را می تکاند و بعد دستی به صورت تکیده اش می کشد. می رود و دست می کند داخل سطل و می گردد.لابد خودش می داند برای چه؟ اما من، نه.تا کمر خم می شود، باز هم بیشتر.-سطل های این سمت ها مثل گذشته بذل و بخشش نمی کنند. شکمشان از خالی پُر شده! بی شرف ها! تا بالا می آید و چیزی داخل کیسه میاندازد و دود را لوله می کند و حواله می کند بیرون و باز می رود آن پایین.هِی آن پایین با من درد دل نمی کند و فحش نمیدهد اما هِی من این بالا حرف هایش را خوب می شنوم:-راسی فرق شناس با ناشناس تو چیه، هم؟؟چرا نمیشه با دهن بسته بالا اُورد، ها؟اَصن چرا اونا که خیلی شکمشون پُره بالا نمیارن بعد واسه من که خیلی خالیِ باید بالا بیارم؟اینارو ولش کن، چرا نون این پایین پایینا ریز ریزه بعد اون بالا بالا درسته درسته اس؟بو می دم، کثیفم، هااا؟؟؟ خب، آره ولی دلیل نمیشه چیزی تو دومَن من نزاری. لگدی نثارش می کند و چهار تا لیچار هم پشت بنداش. پاشنه کفش قهوه ای و خاک گرفته را می دهد بالا و راهش را می گیرد و می رود. کفش با دهانی دریده به ریش جو گندمی و نامنظم اش های های می خندد.لابد خودش می داند برای چه؟ اما من، نه.#ناشناس#مصطفی_کولیوندآدرس کانال تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandWed, 27 Jan 2021 17:53:03 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/پاییز-حوالی-نیمکت-های-خالی-y2ay4l00kclp"پاییزحوالی نیمکت های خالی"پاییز، فصل غریبیستبند بند تن شهرانگار به حرف می آیدقدم به قدم نجوای شعر می رسد به گوشدرخت ها با گیسوهای زرد و نارنجی شانسنگفرش خیابان با آن سکوت سردشخورشید با آن غروب بیگاهشو شب با آن قد بلند بالایشچه حرف ها که در سینه جای داده اند!پاییز "فصل خوب شَنیدن" است.دود غلیظ برخاسته از کُپه ای برگ نیمه سوخته در فضاموسیقی پُر تکرار جاروی رفتگری خستهبر پوست زبر و زمخت کوچه هاو بارش ناگزیر چکه های باران بر تن کز کرده بام هانمی شود انگار بو کنی و بشنوی و ببینیو آشوب نشویپاییز "فصل از خود بی خود شدن شاعرانه" است.پاییز که می شودهر کس انگار گمشده ای داردکه میان انباشت زرد و نارنجی های پای تن لخت درختی که کلاغی بر آن سرود سرما می خواندو یا در قعر سیاهی مردمک عابران خسته از هجوم پُر تکرار زندگی مدام سراغ اش را می گیردو هرگز پیدایش نمی کندپاییز فصل " گمشده هاست"حرف ها برای گفتن دارمزنده اگر ماندیموعده مانپاییزحوالی نیمکت های خالی#پاییز_حوالی_نیمکت_های_خالی#فصل_از_خود_بی_خود_شدن_شاعرانه#مصطفی_کولیوند?آدرس کانال تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandWed, 25 Nov 2020 23:30:56 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/سکانس-آخر-o8z2xp0clntu-الو، سلام. من رسیدم تو کجایی پس؟+دارم میام. تو راهم.-واااه، تو که یه ربع پیش گفتی تو راهی. منو باش فکر میکردم خوش قولی. از کلاس برمیگردم، خواستم تا سر کوچمون با هم قدم بزنیم.+غر نزن، دارم میام دیگه. شاید یه خرده طول بکشه. آخه ترافیک و...-حالا که اینجوره اصلا من میرم. باشه واسه یه وقت دیگه.+باشه، هر طور راحتی. خداحافظ-خداحافظ. از اولشم نباید میومدم. من و...+سلاااام علیکم-واای، ترسیدم. مگه تو راه نبودی؟+آره خب اما طاقت نیاوردم. از ماشین پیاده شدم و تا اینجا پرواز کردم. حالا بیا بریم.-آها که پرواز کردی ها؟+آره. باور کن. کلا حسنش به همینه دیگه.-به چی؟+به اینکه غافلگیرت کنم وگرنه من که هر کسی رو غافلگیر نمیکنم. وقتی بچه بودم یادمه یه بار بابام وقتی داشت پریز برق رو درست میکرد، غافل گیر کردم. برق گرفتش. تا چند وقت هر بار یاد اون روز می افتاد یه پس گردنی نثارم میکرد.-هههه... خدا بگم چیکارت کنه+آهااا حالا شد. تا حالا بهت گفته بودم؟-چی رو؟+اینکه وقتی میخندی بیشتر میخوامت؟ خب تا سرخی گونه هات میره، باید بگم این گل واسه شماست.-واااای گل رُز. ممنون.+قابل شما رو نداره.-به چه مناسبتی؟+بزار فکر کنم. اووووم... به مناسبت دوست داشتنت.-دستت درد نکنه. خیلی خوشگله.+آره خب ولی...ولی نه به خوشگلی تو.-منم تا حالا بهت گفته بودم؟+چی رو؟-اینکه جلو احساست همیشه کم میارم؟+به به، چه اعتراف قشنگی؟ چه عجب یه جایی از من کم اوردی!-میزنمت ها+ما که زمین خورده شما هستیم لیلی، زدن چرا آخه؟-شاعر هم که شدی+آره به لطف شما+میخوای چند تا از شعر هام رو واست بخونم؟-آره+خب بزار ببینم. ای داد بر من-چی شد؟+دفتر شعرم رو جا گذاشتم.-دفتر شعر میخوای چیکار کنی؟ حرف هات واسه من بهترین شعر های دنیاست.+واقعا؟ چه شود...! خب رسیدیم دیگه. اینم کوچه دلبر. تو که دلبری و دل از ما میبری میخوای بری؟-بمونم؟+آره -تا کی؟+تا ابد-خیلی زیاد نیست؟+با تو نه، کم هم هست.-واقعا؟+شک داری؟-نه اما چقدر خوبه توی دنیای به این گندگی یکی باشه که بخواد تا ابد باهات باشه.+به قول حافظ:چون چشم تو دل میبرد از گوشه نشینانهمراه تو بودن گنه از جانب ما نیستخب برو دیگه دیر نشه. خداحافظ-خداحافظ. علی. آهااای+جانم-یه دقه بیا+چیه؟-گوشِت رو بیار جلوتر+اینم گوش-خیلی دوست دارم+نشد دیگه. حالا من چطور برگردم خونه-چرا؟+طپش قلب گرفتم. سالم برسم خونه خوبه.-خب دیگه از این به بعد باید قرص های قلبت رو با خودت بیاری.+آره حتما. منم دوست دارم لیلی. خداحافظ-خداحافظ. مواظب خودت باش.+خانم اون دو تا رو نگاه کن-کدوما؟+اون دو تا جوون رو میگم. انگار پسره خاطرخواشه. چند باری این حوالی دیدمش.-هییی... کجایی جوونی که یادت بخیر. یادت میاد احمد اون روزهای عاشقی؟ اون قربون صدقه رفتن ها. اون حرف های عاشقونه. انگاری همین دیروز بود. چقدر زود گذشت.+مهم اینه که با عشق گذشت خانم-راستی احمد هنوزم دوسم داری؟+ای خانم، بعدِ این همه سال این چه حرفیه؟ به قول حضرت عشق:تا دامن کفن نکشم زیر پای خاکباور مکن که دست ز دامن بدارمت+کات. عالی بود، عالی. دوستان خسته نباشید. ممنون از همگی. حسین آقاااا-بله+واسه همه چایی بریز-چشم+آقا محسن شما هم کمک بده وسایل رو جمع کنید.-چشم آقا-دوستان فردا صبح فیلمبرداری داریم. همگی سر وقت حاضر باشید. قراره که..#سکانس_آخر#مصطفی_کولیوند?آدرس کانال تلگرامی:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandWed, 18 Nov 2020 01:39:09 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/جاودان-همچو-شاهنامه-conztsf5z6tgوه! که "مرگ" چه حقیر واژه ای است آن گاه که برای مردان نیک به کارش گیری!فرودسی در جایی از شاهنامه سروده است:پی افکندم از نظم، کاخی بلندکز باد و باران نیابد گزندبه راستی که چنین کرد. از بیت ها خشت ساخت و از خشت ها کاخی به بلندای تاریخ.هیچ نلرزاندش، هیچ!کلام به جای ماند گرچه صاحب کلام برفت. شجریان، نمی میرد چرا که رستم نمرد. او نمی میرد، مرده آن است که نامش به نکویی نبرند. او همچو کاخ فرودسی پیوسته به جای خواهد ماند چرا که ستون های کاخ در قلب ها ریشه زده اند و آن کس که ریشه در قلب زند، پیوسته خواهد رویید.مرغ سحربار دگر ناله خواهد کرداز خون جوانان وطنباز لاله خواهد دمیدایراندگر بار سرای "امید" خواهد شدو جمع مستاناندک اندک خواهد رسید...!#جاودان_همچو_شاهنامه#محمد_رضا_شجریان#شاهنامه#فردوسی#مصطفی_کولیوند?آدرس تلگرام@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandFri, 09 Oct 2020 14:49:34 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/گاهی-کمی-تنهایی-qacvlswukwhlاگر روزی خودتان را گم کردید،اعلامیه نچسبانید به این طرف و آن طرف که آااای فلانی گم شده. علاج اش کمی تنها شدن است.تنها شویدفکر کنیدبخندیدبرقصیدبزنید زیر آوازکمی گریه کنیدو باز فکر کنید.کم کم پیدا می شوید!#گاهی_کمی_تنهایی#مصطفی_کولیوند?آدرس کانال تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandSun, 27 Sep 2020 15:20:02 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/قاصِدَک-n8wg7wjr233iروی صندلی نشسته ام و حواسم را داده ام به کتاب های روی میز که بی هوا قاصدکی یا به قول مادرم "تنبل خبرکنی" سرزده وارد اتاق می شود. نسیم ملایمی دستش را می گیرد و گوشه گوشه اتاق را نشانش می دهد.خوب که همه جا را دید می زند، می آید و چهار زانو روبه رویم می نشیند. کمی نگاه اش می کنم و بعد لپ هایم را از هوا پُر می کنم و یکباره میدهم بیرون. می رود و باز برای خودش میچرخد.مشغول خواندن میشوم که این بار کُلی واژه مثل همین قاصدک، سرزده به ذهنم هجوم می آورند. از جایم بلند می شوم و می روم که بگیرمش. انگار غیبش زده یا شاید از بی محلی ام ناراحت شده. خم می شوم و زیر کمد را نگاه میکنم که میبینم آن پایین با خودش خلوت کرده. با دو انگشت آرام می گیرمش و زُل می زنم به تن نحیف اش و بعد دم گوشش زمزمه می کنم:قاصدکهان چه خبر آوردی؟از کجا وز که خبر آوردی؟چیزی نمی گوید؛ شاید این بار واقعا خبری نیاورده و راه گم کرده، نمی دانم.با دو دستم برایش قفسی می سازم.محکم اما تنگ و تاریک.از لابه لای انگشت هایم بیرون را با حسرت نگاه میکند و مدام خودش را به این طرف و آن طرف می زند. البته تعجبی هم ندارد، قفس را نمیفهمد.دستم را باز می کنم و در هوای خنک باغچه بی هوا، می رود که می رود. سَبُک سبک. رهای رها..شاید اگر ما هم این همه به خودمان فکرهای جورواجور و نِخوت آویزان نمی کردیم، حالا سبک بودیم و اوج می گرفتیم.از کی پایبند زمین شدیم؟راستی چرا این روزها نمی شود سبک شد؟.آهای قاصدکخوشا به حالت!..#قاصدک#مصطفی_کولیوند?آدرس کانال تلگرام@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandThu, 24 Sep 2020 01:07:24 +0330https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/دوستت-دارم-oupsvrytqtd9دوستت دارماین جمله کوتاه آنقدر قدرت دارد که منطق را از پای بیندازد و عاشق و معشوق را وارد دنیای پر راز و رمز احساس کند، دنیایی که ابرهایش خیلی از زمین فاصله ندارند و شب هایش مهتابی و پر از ستارَست؛ دنیایی که هر کلمه عطر و بوی خوش خودش را دارد و تپش قلب آدم هایش را باید شنید تا بی نهایت...!دوستت دارمبه کوتاهی اش نگاه نکن.کتابی است برای خودش.از همان ها که دلت غَنج می رود برای دوباره خواندنش و دوباره شَنیدنَش. همین که از مابین لب های "او" بیرون می افتد، راهش را میگیرد و قلبت را نشانه می رود و تو فتح می شوی اما تو هرگز شکست مَپندارش!دوستت دارمهم آب است هم آتش.می کشاند و می برد با خودش تو را و تو بر کناری سبز میشوی سبزتر از هر برگی....در سرمای سحرگاه به تن یخزده و فسرده تو گرمی میبخشد تا که بر جای بمانی و نخشکی....دوستت دارماعتراف پاک و معصومی است که با چشم دل باید آن را شنید و با قلم احساس بر کاغذی نوشتش و در  گوشه ای از طاقچه ذهن نگه اش داشت تا یادت نرود و یادمان نرود."دوستت دارم"جایش سبز میان لحظه هاتان#دوستت_دارم#مصطفی_کولیوند?آدرس تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandSat, 05 Sep 2020 14:47:54 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/یک-روزه-ها-eiqp5h69lr2e"یک روزه ها (Mayflies)یک روزه (Mayfly) نام حشره ای از راسته کوته زیان است که در رودخانه ها و مرداب ها زندگی می کند اما مدت زیست این نوع حشره تنها ۲۴ ساعت به طول می انجامد. در واقع, این حشره از چندین ماه تا چندین سال بصورت شفیره در زیر آب باقی می ماند، به سطح آب می آید، به سرعت رشد می کند و سپس به تکامل می رسد و زمان برای زیستن آغاز می شود. از آنجایی که اصلی ترین هدف یک روزه ها تولید مثل است، بایست در مدتی کوتاه جفت خود را بیابند و فرایند تولید مثل را انجام دهند. البته اگر از حمله ماهی ها و پرنده ها جان سالم به در ببرند...انگار ادامه حرف های راوی مستند رو نمی شنوم یا شاید نمی فهمم.تصور کنید صبح که با بد خلقی از خواب بیدار می شید تا صدای تلفن همراه تون رو خاموش کنید و احتمالا زمین و زمان رو هم به فحش می کشید، چشم مبارکتون به یادداشتی بیوفته که روش نوشته شده:" فقط ۲۴ ساعت فرصت زندگی کردن دارید. لذت ببریدبدون تمدید☺"با خودم فکر میکنم شاید اگه ما آدما هم به اندازه "یک روزه ها" فرصت زیستن داشتیم شاید طرز نگاهمون رو تغییر می دادیم و محیط پیرامون رو بهتر و با دقت تر می دیدیم. شاید از کنار گل ها این نقاشی های بی بدیل بی تفاوت رد نمی شدیم، چند لحظه صبر می کردیم و از بوی عطرشون مست میشدیم، با خنده بچه ها ما هم قاه قاه میخندیدیم، به سمت کلاغی که داره آوازه میخونه سنگ پرت نمی کردیم و...! شاید دیگه به هیچ کسی از بالا به پایین نگاه نمی کردیم...و شاید بیشتر دست می گرفتیم تا مُچ. شاید اگر می دونستیم که این آخرین روز زندگی ما هستش، دست از روزمرگی ها و دوندگی هایی که فقط روح و جسم ما رو دچار فرسایش می کنه بر می داشتیم و کمی هم واسه خودمون وقت میزاشتیم. شاید دیگه وقت باقی مونده رو نمی زاشتیم پای شبکه های اجتماعی، به مسائل خصوصی سلبریتی ها و امثالهم اهمیتی نمی دادیم و بیشتر از اون که در حاشیه باشیم در متن قرار می گرفتیم. شاید زمان باقی مونده رو بخاطره یک متاسفم، منو ببخش، کوتاهی کردم، مچکرم، به بودنت نیاز دارم و بقیه مهر واژه هایی که می دونیم به فردا موکول نمی کردیم یا شاید همه احساس و عواطفمون رو تلنبار نمی کردیم و " دوست دارم" وِرد زبونمون می شد و بدون مقدمه کسانی رو که دوسشون داریم بغل می کردیم و میبوسیدیم.شاید زمان با ارزش تر از هر چیزی میشد و لحظه های ناب زندگی رو بیشتر قدر می دونستیم.شاید خیلی شاید های دیگه...#یک_روزه_ها#مصطفی_کولیوندآدرس کانال تلگرام:@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandSun, 09 Aug 2020 00:16:45 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/دنیای-امن-زیر-پرِ-چادر-ننه-cvdfbivceuaoخاطرم هست آن روزها که پنج شش سال بیشتر نداشتم و به قول اهل فامیل آتش می سوزاندم، خیلی به ننه دلبسته بودم. قصه های آخر شبش همیشه مرا سِحر می کرد؛ سرم را روی پایش می گذاشتم و پیر قصه گو من شروع می کرد. یک دستش را روی چشم هایم می گذاشت و با دست دیگرش آرام آرام به پشتم می زد تا خوابم ببرد. ننه همیشه خدا به خودش گلاب می زد، البته گلابی که خودش می گرفت. بوی گلاب و لحن به خصوصش در نقل قصه مرا به وجد می آورد، آنچنان که فقط صدای ننه را می شنیدم نه چیز دیگری.اول قصه "پریزاد و هفت برادرش" را می گفت و هر چند لحظه یک بار تکرار می کرد: بگو خب!البته خب را می کشید و من هم می بایست پشتبندش می گفتم خب و او قصه را از سر می گرفت. انگار خب گفتن من، مهر تاییدی بود بر صدق حرفهایش.خدا می داند قصه نمی گفت بلکه دست به جادو می زد و مرا با پریزاد به این طرف و آن طرف و دوردست ها می برد. دوست داشتم قصه اش تمام نشود و من بازیگوش را در همان دنیای پریزاد و برادرانش نگه دارد. قصه که تمام می شد، دستش را از روی چشم هایم برمی داشت تا بداند خوابم برده یا نه. خنده ریزی تحویلش می دادم و می گفتم: یه قصه دیگه هم بگی می رم میخوابم. اخم می کرد و می گفت: نه. پاشو برو بخواب. خیلی خستم.پدرم که کمی آن طرف تر تلویزیون نگاه می کرد، به ننه چشمک می زد که موافقت کند. ننه هم نهایتا قبول می کرد. البته شاید راهی جز این هم نداشت. گویا همه می دانستند اگر برخلاف خواسته ام عمل شود، چه قشقرقی به پا می شود. این بار نوبت قصه دیو و جن بود. خمیازه ای می کشیدم و چشم هایم را به لب های ننه می دوختم. به اواسط قصه که می رسید، یهو می گفت: این پرِ چادرمو بکش رو خودت که یه وقت جن و دیو نبیننت.من هم باورم می شد و فورا چادر گل گلی اش را روی خودم می کشیدم و منتظر می‌ ماندم. قصه را از سر می گرفت اما قبلش می گفت:تا من نگفتم سرت رو بیرون نیار...معمولا قصه تمام نشده، روی پای ننه خوابم می برد...حالا آن پسر پنج شش ساله بازیگوش، بیست و چند سالش شده. آرام تر و شاید قدری حساس تر. آن روزها فکر می کردم اگر زیر پَر چادر ننه باشم، هیچ اتفاقی برایم نمی افتد یا لااقل دست هیچ کس به من نمی رسد، حتی دیو و جن. اما حالا که کلاف زندگی سخت به هم پیچده و مرگ همه جا جوالان می دهد، حالا که دیوهای بیست و چند سالگی از همه دیوهای پنج شش سالگی ترسناک تر و بی رحم ترند و حالا که شب ها خالی از قصه شده اند، چقدر جای ننه خالیست...!آی پیر قصه گودلم برای دنیای اَمن زیر پَر چادرت تنگ شد.نویسنده: مصطفی کولیوندTelegram: @Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandFri, 24 Jul 2020 14:27:17 +0430https://virgool.ir/@Mostafa_Koolivand/آدمای-زیپی-tm7sdjiss1vy_چند وقت پیش زیپ کاپشنم کنده شد و مجبور شدم چند روزی رو بدون زیپ سر کنم. هر بار که می رفتم بیرون سعی می کردم با دست پره های کاپشن رو نزدیک به هم نگه دارم که هم سرما کمتر اذیتم کنه و هم یه جورایی تناسب کاپشن رو حفظ کرده باشم. البته تا حدودی کار بیهوده ای بود چرا که سرما اون هم سرمای همدان گوشش به این حرف ها بدهکار نیست. اهمیت خیلی چیزا رو تا زمانی که وجودشون نیاز نباشه به درستی درک نمی کنیم، مثل اون گلوله کوچیک نوک خودکار که جوهر رو روی کاغد پخش می کنه یا اون پیچ ریزی که دسته عینک رو نگه می داره و خیلی چیزای دیگه...میرم یکی از راسته بازارهای میدان امام که از قضا چند تا خیاط مشغول کارن.-آقا سلام خسته نباشی+قوربانِت، بفرما-یه زیپ کاپشن می خواستم+کودامشِ می خوای؟ پلاستیکی یا آهِنی؟-آهنی لطفاحساب می کنم و میام بیرون. زیپ رو تا زیر چونه بالا می کشم آخه هوا خیلی سرده. به قول همدانیا زوقوم میواره. راهم رو از بازار به سمت اتاق کج میکنم. حالا نقش این زیپ کوچولو رو خوب می فهمم. نه اینکه سرما رو از بین برده باشه ها اما خب قابل تحمل ترش میکنه. با خودم فکر میکنم خیلی از آدمای دوروبر ما هم مثل همین زیپ می مونن شاید تا زمانی که نبودشون احساس نشه خیلی به میزان اهمیتشون پی نبریم. اونا بدون اینکه به روی مبارکتون بیارن و حتی منتی بزارن هواتون رو دارن. اسمشون رو میزارم "آدمای زیپی".توی روزای سرد زندگی، بد بیاری ها و مواقعی که حال دلتون خوب نیست "آدمای زیپی"از راهمی رسن و سر و ته غم رو هم میارن، تناسبتون رو حفظ می کنن و دیگه مجبور نیستید دستتون رو از جیبتون دربیارید و پره های کاپشنتون رو بگیرید. "آدمای زیپی" همیشه سپر میشن جلو روزای بد و البته همیشه هم سرشون پایینه و پیش کسی جار نمی زنن.این روزا هوا خیلی سرده خییییلیمراقب "آدمای زیپی" زندگیتون باشید.#آدمای_زیپی#مصطفی_کولیوند@Nagoftehaye_M_KoolivandMostafa_KoolivandMostafa_KoolivandThu, 13 Feb 2020 01:42:25 +0330