https://virgool.ir/feed/@Morsheddبی دردم چنان که مردمان این زمونه گویند؛ مردمانی که از تنهایی هایم خبر ندارند...fa2026-11-10 21:50:57https://files.virgool.ir/upload/users/4947872/avatar/lWtZrc.jpghttps://virgool.ir/@Morsheddhttps://virgool.ir/@Morshedd/مرد-باران-nrklzty2tiplشبی از خویش پرسیدم: «کجایی؟»که گم کردم میان خویش، جایینه در آیینه آن آدم که بودمنه آن‌قدر مرده‌ام کز غم سرودمنشستم روبه‌روی پنجره، خستهدلم از هرچه بود و هست، رستهبه کوچه خیره ماندم، شهر خوابیدولی یک پنجره تا صبح تابیدبه خود گفتم: «مگر پایان همین است؟مگر سهم دل آدم، همین است؟که یک عمر از رسیدن حرف گویدولی هر بار پشت در بماند؟»همان دم باد آمد، پرده لرزیدصدای برگ خشکیده‌ای خندیدگمان کردم که شاید برگ می‌گفت:«زمین خوردن، همیشه مرگ نیست!مرا دیدی که از شاخه جدا شدم؟ولی یک روز دیگر سبز خواهم شد»دلم آرام‌تر شد، آهسته گفتم:«اگر افتاده‌ام، از نو برآیم»چه بسیار آدمی در خویش مردهولی از مرگ خود ره نبردهچه بسیار است دل‌هایی که پنهانشب خود را گذرانده با گریبانکسی از گریه‌ی دیروز ما نیستولی از خنده‌ی امروزمان نیزجهان، از درد ما چیزی نمی‌داندفقط لبخند ما را یاد می‌ داردپس ای دل، گرچه راهت پر ز خار استهنوز این آسمان، چشم‌انتظار استمبادا فکر کنی دیر آمده‌ایکه تو خود، قصه‌ی راهیاگر امروز دنیا پشتت افتادفردا شاید همین دنیا تو را خواستاگر دستی رهایت کرد و برگشتبدان دستی بزرگ‌تر می‌رسد، دشتاگر در بسته شد، دیوار منشینبزن، یا راهی از دیوار برچینخدا گاهی جواب ما نمی‌گویدولی از دور، ما را خوب می‌جویدنه هر تأخیر، معنایش فراموشی‌ستنه هر خاموشی‌ای، معنای خاموشی‌ستشاید آن‌سوی این شب‌های سنگینبرای تو نوشته‌اند: «بنشین؟» نه، «برخیز!»تو از آن جنس آدم‌های زمینیکه باید آسمان را هم ببینیتنها نیستی، حتی اگر گاهیتمام شهر باشد غرق تنهایی و تباهیبیا از نو خودت را باور ای دلکه دنیا کم ندارد بر تو مشکلاگر یک روز، خود را باختی، بازخودت را از میان خویش بردارتو آن شمعی که در باد است روشنتو آن دردی که می‌گردد هزار گلشنو شاید راز این دنیا همین است:که بعد هر پایان، شروع دیگری هستپس امشب گر دلت ز خویش خسته‌ستتمامی در های آسمان به رویت بسته ستسحر خواهد رسید، ای مردِ بارانکه خورشید است پشت کوه پنهانو آن روزی که برخیزی ز بسترببین، دنیا چه زیباست ، هرچندنه دنیا عوض شده، نه آسمان‌هافقط تو بازگشته‌ای به «خود»، آری، دوبارهمرشد بی دردمرشد بی دردSun, 04 Oct 2026 03:30:40 +0330https://virgool.ir/@Morshedd/قلم-قاضی-mzapa0jbx1jpقلم در دست قاضی، خشک سالی‌ستتمامِ جوهرش نانِ اهالی‌ستترازویش نمی‌چرخد به عدلیکه سهمِ سفره‌ها تنها خیالی‌ستدر این شهرِ پر از دیوار و نیرنگخوردن حق در نگاهش احتمالی‌ستبه هر سو می‌گریزم، باز پیداستکه حق در مسلخِ جهل، محو سوالی ستمن از تبارِ بغضم، فرزند شکستکه در قلبم همیشه یک ملالی‌ستتو هم نرو، بمان در شامِ بی‌ماهکه این دنیا همیشه رو به زوالی‌ستمرشد بی دردمرشد بی دردThu, 01 Oct 2026 20:58:34 +0330https://virgool.ir/@Morshedd/مرشد-بی-درد-f6alqpfxhogsبا نام و یاد خدایی که قادر بر همه چیز استبر افروخته ز دل ؛ بیانی از قلب آدمی فانی زین جهان پرهیاهوآغاز گشت شعر ما با نام خداچه نیک پیش رفت،هرچه بود نام خدا در ابتداخدایی که ناکام بودند در وصفش حتی زبان و قصه هاخدایی که نهی میکرد مارا زین هر اشتباهخدایی که با فکرش هم میدهد به ما عشق نگاهخدایی که هرچه نوشی از دریای رحمتش بود بی انتهاگوید نکن اشتباه اما گر کنی، باشد همراه و شوی زیر نگاهخدایی که زبان حاکمان نگرداند عظمتش را گواهکافی است دور بشوی زین هیاهو و کنی میل پگاهکه بود که مولوی نوشت بهرش خط ها کتاب؟خدایی که عیارش قیاس نگردد با هیچ امامخدایی که با او باشی ، مصلحتش هیچ ندهد بر تو زیانخدایی که ساخت از سلیمان پادشهی در کاخ آن چنانآن خدا نمی تواند حل سازد نیاز تو را؟خدایی که با نگاه به مخلوقش ، بلبل شود چه چه کنانخدایی که بیابان را کند در لحظه ای پر از آب زلالآری ، خدای من این است فارغ از بندگانافتادن برگ از درخت باشد حکمت این کردگارمرشد بی دردمرشد بی دردWed, 30 Sep 2026 21:43:13 +0330https://virgool.ir/@Morshedd/شعر-بی-درد-jlzzpo1joeomمن آن بنده ام که از راهِ تو دورمگرفته شعله‌یِ عصیان، حضورمبه دوشم بارِ سنگینِ گناه استکه راهِ من هر دم تباه استفریبِ دیو می‌گوید که: «دیگر!گذشته آب از سر، بی ثمر سر»بگوید: «یک وجب یا صد وجب، دورتو را دیگر نباشد راهِ منشور»دروغ است این، که راهِ تو گشاده‌ستطلوعِ رحمتت، بر ما فتاده‌ستخداوندا! تو بی‌آزار و نوریمنم درگیرِ این دوری و کوریاگر صد بار پیمانم شکستمبه بندِ نفسِ اماره نشستمباز آیم، که راهی جز توام نیستکه غیر از تو به قلبی، ملجأم نیستبه یادِ «حُر» که در دشتِ خطر بودنخستین‌ساکنِ آن راهِ سر بودهمو که با پشیمانیِ خود دیدرحمت روان توبه اش شد چو بیداگر لغزیدم و راهم خطا شدو یا مستِ میِ بیگانه‌ها شدبه سویِ تو دوانم، گرچه خستهآدمی امیدش را به نور تو بستهجهان در چشمِ من، تاریک و تیره استچو عینک بر دو چشمم، دیو چیره استتو ای نورِ خدا، این پرده بردارکه پر رنگ است، این دنیایِ دشوارتو پاکی و منِ فانی، حقیرمبدونِ یادِ تو، هر دم اسیرممرا لحظه‌ای پروردگارا،به خود رها مکندر این وادی، مرا به این شور جهان تو مبتلا نکنکه خدا ابدیت، تماشاخانه‌یِ توستزمین، در قبضه‌یِ پروانه‌یِ توستپناهم ده، که جز تو کس ندارمبه غیر از بازگشت، رهی دیگر ندارممرشد بی دردمرشد بی دردWed, 30 Sep 2026 21:06:29 +0330