https://virgool.ir/feed/@Moochhhگلبرگ خشک شده لای کتابی کهنه در کتابخانه پادشاهی دیوانه... خواننده عزیز این متن، ما داریم توی تلگرام یه کلوپ کوچولو برای نوشتن داستان درست میکنیم خوشحال میشیم توهم به جمعمون بپیوندی♥️fa2026-11-12 00:18:48https://files.virgool.ir/upload/users/3963346/avatar/ZRXiMR.jpghttps://virgool.ir/@Moochhhhttps://virgool.ir/@Moochhh/صدای-پایی-که-هرگز-نیامد-pw1mtwvawotjدر کابینت را باز کردم و فنجان های چینی آرایش شده با گلهای سرخ را در آوردم. فنجان هایی که فقط دو تا از آنها در کل جهان بود در این لحظه جهان برای من فقط کلبه و باغ دور افتاده ما از سیصد قدمی یک روستا در ادینبورگ بود.فنجان ها را روی میز گذاشتم و قهوه داغ و تلخ را درونش ریختم ترکیب رنگ قهوه ای قهوه و سفیدی فنجان مانند ترکیب تیله های قهوه ای و سفیدی چشمانش است.شیرنی تازه و داغ را روی سینی گذاشتم و در کنارش دوتا نعلبکی که از ابتدا متعلق به فنجان ها بودند. با هیجان سینی را برداشتم و به اتاق مهمان رفتم.شاید دیروز نیامد شاید پریروز نیامد شاید روز های قبل آن نیامد شاید سه سال است نیامده اما امروز، حتما می آید...باز هم مثل همیشه آنقدر منتظر آمدنش ماندم که خورشید دوباره تاب نیاورد و رفت... شاید او هم هر روز به امید آمدنش طلوع میکند و در آخر با نا امیدی میرود و من هم همراه او غروب میکنم اما فردا دوباره با شور و شوق همیشگی بر می خیزم و منتظر آمدنش میمانم حتی منتظر صدای پاهایش...KevinKevinFri, 18 Apr 2025 18:08:32 +0330https://virgool.ir/@Moochhh/کلمات-جادویی-knpupbz8bbxjدر محله گانگنام سئول در ایستگاه اتوبوس خالی در ساعات آخر شب پیرمردی تنها بر روی صندلی انتظار اتوبوس نشسته بود. او در انتظار اتوبوسی بود که خود هم مقصد آن را نمی دانست پیرمرد از دنیا شاکی بود او دیگر نمیخواست هر روز را در کنج خانه با نگاه کردن به برنامه های تلویزیونی یا دیوارهایی با تار و پود کهنه بگذراند. نمیخواست دیگر به کوچه ها بنگرد و در انتظار شخصی باشد که وجودی ندارد و فقط احساس میشود. او دیگر نمیخواست افکار مرگ بی اراده داشت باشد. او میخواست برود... سوار یکی از اتوبوس ها بشود و برود به مقصدی نامعلوم شاید در کهکشانی دیگر در جایی که معشوقه اش گونه هایش را ببوسد و دست هایش را نوازش کند. پیرمرد گریست او گریست به همراه گریه باران او تنها نبود آسمان هم با اون هم درد بود... اشکهای پیرمرد دیگر معلوم نبود دیگر نیازی به پنهان کردن اشکها از آدم های خیالی نبود او گریه میکرد و تنها کسی که صدای گریه اش را میشنید آسمان بود. در هنگامی که چشم های پیرمرد به خاطر مرواریدهای سرآزیر شده چشمانش تار میدیدند پسرکی با بارانی زرد رنگ و چتری شیشه ای در گوشه چشم پیر مرد پدیدار شد پیرمرد اشکهایش را پاک کرد و به پسر بچه نگریست غافل از اینکه پسرک قبل از اینها نظاره گر پیرمرد بود. او تمامی حرف های گفته نشده پیرمرد را شنیده بود پسر بچه لحظاتی به پیرمرد نگاه کرد گویی پسر بچه درد او را میفهمید گویی پسر بچه رنج های چندین ساله را در پیکر و حافظه کوچکش حمل میکرد گویی پسر بچه تنها کسی بود که پیرمرد را درک میکرد... پسر بچه بی درنگ چتر را به پیرمرد داد و شمرده شمرده سخن گفت. سخنانی از جنس جواهر از جنس طلا..« تو تنها نیستی تو نیازی به عشق نداری تو باید بگردی و در درون خودت تمامی قفل هایی که برای ورود عشق زده ای را بشکنی دوستی واقعی در درون توست بجای شکایت از دنیا و گشتن در کهکشان ها به دنبال عشق و دوستی حقیقی ابتدا آنرا درون خودت بگرد و پیدا کن»پیرمرد سرش را پایین آورد و کمی فکر کرد و سپس سرش را بالا آورد تا چیزی به پسر بگوید اما کدام پسر؟ هیچ پسری در آنجا نبود اما چتر... چتر خیس هنوز در دستان پیرمرد بود... به راستی آن پسر که بود و آن کلماتی که گفت مگر چگونه طلسمی روی خود داشتند که اینگونه مرد را وادار به طلوع و شروع عصر جدیدی کردند؟...KevinKevinFri, 18 Apr 2025 17:36:40 +0330