https://virgool.ir/feed/@Mokhbatfa2026-11-12 00:41:03https://files.virgool.ir/upload/users/1931011/avatar/CbDJsV.jpghttps://virgool.ir/@Mokhbathttps://virgool.ir/@Mokhbat/عادت-کردم-wols9evxeqfvیه مدت دیدم به زندگی و اطرافم خیلی مثبت و خوشبینانه بود.خیلی قشنگ بود.(الان حتا می‌خوام جملات خودمو یادم بیاد که تا صبح از قشنگی زمین و زمون می‌گفتم، چیزی یادم نمیاد.)همه چیز همون بود که بودهمه‌چی هنوز سخت بود، ولی قشنگ بود.میشد ادامش دادفهمیدم زندگی اونقدری که فکر می‌کردم تازه و بامزه نیست.یه نوار تکراریهنمیتونی پاره‌اش کنیفقط باید تکرارش کنی.هیچی ازش کم نمیشه( چه بسا بیشترم بشه)باید عادت کنی.مشکلی نیست اگه اذیتت می‌کنه.یکم بگذره، دیگه درد نمی‌کشی.عادت میکنی، چون عادی میشه.درد کشیدن عادی می‌شه.زخمی شدن عادی می‌شه.نبودن عادی می‌شه.نتونستن عادی می‌شه.همه‌چی عادی می‌شه.عادت میشهاز سر عادت محبت کردن.از سر عادت احترام گذاشتن.از سر عادت توجه کردناز سر عادت کنار هم موندننه به میلبه عادتعین ی الگو برنامه نویسی شده روتینبدیهی شدهبی‌دلیل، بی‌احساساز سر عادتعادت کردیم.عادت میکنیم.بی‌اینکه بفهمیم.بی اینکه بخوایم.عادت میکنم.عادت می‌کنم به سردرد.عادت می‌کنم به خستگی.عادت می‌کنم به رفتن.عادت می‌کنم به کمک نخواستن.عادت می‌کنم به توقع نداشتن.عادت می‌کنم به خفقانعادت می‌کنم به هوای دیگری رو داشتن.عادت می‌کنم به هوای نفس کشیدن نداشتن.به مراعات کردن.به راحت نبودن.به تنها بودن.به نفهمیدن.عادت کردم.عادت کردم به فراموش کردن.عادت کردم به ندیدن.عادت کردم به نگفتن.عادت کردم به نشنیدن.به تظاهر کردن.به این‌که حرف هام فقط تو ذهنم گفته بشن،اینکه جواب نشن.به زبون نیان، شنیده نشن.فقط با خودم بحث کنم،تهش، باز ساکت بمونم.هیچ‌کس قرار نیست واقعاً بشنوه.نه چون نمی‌خواد،چون دیگه فایده‌ای نداره.چیزی عوض نمی‌شه.عادت کردم.عادت کردم به بغض رو قورت دادن،خشم رو داد نزدنناراحتی رو پنهون کردنشادی رو فروکش کردنبه خودم نبودنبه سرگیجهکسی حوصله نداره بفهمه از چی عصبانی‌ام.نمیخواد بفهمهساکت می‌مونم.دیگه نمی‌خوام حالمو توضیح بدم.خسته‌م از توضیح دادن.خسته‌م از این‌که وانمود کنم چیزی نیست.خسته‌م از این‌که همیشه نقش اونی رو بازی کنم که باید از بقیه حمایت کنهوقتی نمیتونم خودمو تو خودم جمع کنم.حتی نمی‌فهمی چی داره اذیتت می‌کنه.هیچی برات مهم نیست.نه شادی، نه غصه.نه شروع، نه پایان.نه آدم‌ها، نه رفتن‌ها.بی‌واکنش.بی‌حرکت.فقط ادامه می‌دی، بی‌دلیلوقتی چیزی اذیتت نکنه، چیزی هم خوشحالت نمی‌کنه.اگه چیزی عصبیت نکنه، چیزی هم آرومت نمی‌کنه.بی حسیدیگه مهم نیستدرد ندارهعادت به " عادت کردن"ولی من هنوز عصبانیم.فایده ندارهخستم.بیست و دوِ سهِ چهار*مُخبَطمُخبَطThu, 26 Jun 2025 15:33:08 +0330https://virgool.ir/@Mokhbat/دانشگاه-gfdy4irakuflبعد ی تایم طولانی فروپاشی هرروز بیشتر گم شدن و هرروز بیشتر پیدا نشدنهرروز تهی تر شدن هرروز غریب تر شدننتیجه نگرفتنگند زدن ب بود و نبودجدا شدن بُعد های شخصیتی و رو به روی هم قرار گرفتنشونعمیق تر شدن اختلاف بینشون و جنگ اساسی ترندونستن ، نخواستن ، نشناختنندیدن، نشنیدن، نگفتننبودننا امیدن شدن و نا امید کردنکات...!!آتش بس همگانیصبح و توافق و تفاهملحظه ی " از این ب بعد گفتن، شنیدن، خوب بودن..."توهم زیبایی- من خوبم... از این ب بعدش رو میتونمانگیزه ، هیجان ، سرخوشی- من حالم خوبه الان همچی اوکیه و واقعا خوشحالم، خیلی خوشحالمکات..!!روز آخر*- همش خیال بود؟عفونت بالاخره ی روز از یجا میزنه بیرون حالا هرچقدر میخوای ندیدش بگیرفرو ریختن، گسستن، متلاشی شدنهمیشه گریه رو قورت میدادم ، تا آخر شب ک تو اتاقم تنها باشمراهرو پشتی دانشکده، تایمی ک همه " ژوژمان تموم شد بریم بگردیم"تاحالا نشده بود جایی غیر از محدوده ی خودم اونقدر و اون مدلی گریه کنماون ادم هیچ شباهتی ب من نداشتولی بدم نبودبرگشتممن الآن خودمممُخبَطمُخبَطWed, 05 Feb 2025 22:32:53 +0330https://virgool.ir/@Mokhbat/دست-ها-شبیه-هم-نیستند-omgvsuay2jwuلحظه ای که فهمیدم دست ها شبیه هم نیستند، دنیا برای چند ثانیه از هم پاچید. بازار شلوغ بود. صداها در هم می‌پیچیدند. تازه موفق شده بودم بسته‌ی خوراکی را باز کنم ،آمدم دوباره دست مامان را بگیرم، چهره‌ ای غریبه...(صحنه‌ی پر تکرارِ خاطرات کودکیم) هربار اما همان‌قدر ترسناک بود ، شاید بیشتر حتی...طوفان خاکستری تمام رنگ هارا میشست. آدم‌ها توده هایی میشدند از خط‌خطی های سیاه که با چشم‌هایی از حدقه درآمده به منی که سرگردان و حیران، با موج ب هر طرف کشیده میشدم ، خیره نگاه میکردند. سنگینی نگاهشان عذاب را بیشتر میکرد. بُهت زده به سمتی میدویدم.همه چیز از هم گسست.به دنبال ردپایی آشنا ، سر از کوچه‌‌ی قدیمی خانه‌ی دایی جان درآوردم.آخر های شب بعد از پایان مهمانی، کتِ مخملِ قرمز را که سر آستینش تا خورده بود و آستر گل‌دارش پیدا بود با چنان عجله ای تن کردم و به سوی کوچه دویدم ک مبادا من را جا بگذارند. آنجا ک در ماشین را بستند و رفتند فهمیدم بازهم اشتباه گرفتم. باز هم همان صحنه.هیچ احدی در کوچه نبود، اما نگاه های خیره همچنان عذاب آور بود. حتی سنگی که جلوی خانه نشانه گذاشته بودم هم انگار وجود نداشت.سال‌ها گذشته‌ اما بازهم گاهی این صحنه ها کم و بیش برایم تکرار میشود. باز هم کتِ مخملِ قرمزم را آشفته به تن میکنم و سویی میدوم. بازهم چهره ای نا آشنا میفهماند ک دنبال دستانی دویدم ک شباهتی به آنچه بتواند از گم‌گشتگی نجاتم دهد، ندارد.حالا اما خودکفا شده ام. تمامی نقش هارا به تنهایی اجرا میکنم. کودک ترسیده خودم هستم، غریبه خودم هستم ، تاریکی خودم هستم و چشم های از حدقه بیرون زده هم خودم هستم. آنکه کودک را به مسیری نامعلوم هدایت میکند هم خودم هستم. مهمانیِ پرشور را نشانش میدهم و بعد به کوچه ی تاریک میکشانمش. بازارِ رنگارنگ را نشانش میدهم و به دل طوفان میکشانمش. آفتاب روی برگ ها را نشانش میدهم و در جنگل مه گرفته رهایش میکنم.هربار تمامی این مسیر را از نو طی میکنم. با دستان خودم و چشم هایی که خیره شده اند ، در خودم به دنبال چیزی که دیگر نمیشناسم.مُخبَطمُخبَطSun, 05 Jan 2025 15:02:15 +0330https://virgool.ir/@Mokhbat/این-سکوت-سنگینه-wazc0dhdbdaiی لحظه عجیب، مثل برخورد دو دنیای متضادشادی و اندوه، رهایی و گیر افتادن. انگار اون لحظه یچیزی از درونت فوران کرده، چیزی که تا قبل اون لحظه خودتم ازش خبر نداشتی.انگار ی چیزی درست نیستی چیزی سرجاش نیستشایدم ی چیزی کمهکم شدهگم شدهانگار ی تیکه از پازلی ک تصویرت رو کامل میکنه گم شده. حتی نمیدونی دنبال چی باید بگردی، فقط یه خلاء حس میکنی.شاید فقط یه تیکه از زندگیه که میخواد خودش رو نشون بده، ی حقیقت عریان که معمولا پشت روزمرگی گم میشه.شاید روحمه...خودم گم شدم...اون خلاء ،خلاء درونیمه. ی پوسته ی متحرک... تهی..مثل راه رفتن توی ی خیابون ساکن و بی انتها، جایی که حتی صدای قدم هات هم پژواک نمیشه.ی پوسته که از بیرون شاید عادی ب نظر برسه، ولی از درون، سکوت و خلاء همه جا رو گرفته.این سکوت سنگینه...مثل ی پتوی ضخیم که همه چی رو خفه میکنه، صدا ها،احساسات،حتی فکر ها.انگار هرچیزی که میتونست تسکینت بده پشت این سکوت گم شده.دیگه اون هم کمتر حرف میزنه ،به سکوت افتاده. سکوت اون می‌گه که چیزی تغییر کرده. هیچ صدایی،حتی عمیق‌ترین و بلندترینش، نمی‌تونه از این تاریکی عبور کنه. همیشه با اقیانوس حرف می‌زنه؛با عمق،با تاریکی.اون هم داره به این سکوت گوش می‌ده.انگار ایستادی وسط ی دریای بی انتها و هیچ نشونه ای از ساحل نیست.شاید لازم نیست دنبالش بگردی، شاید فقط باید ی مدت تو همین سکوت بمونی و ببینی چی از دل این سکوت بیرون میاد.این سکوت آرومه، ی جور آرامش غریب، مثل نشستن کنار ی دریاچه ی بی حرکت زیر آسمون خاکستری. یه جور پناهگاهه.ی وقتایی تو همین سکوت چیز هایی آشکار میشن که تو هیاهوی روزمرگی نمیشه شنید. شاید لازمه تو همین آرامش بمونی، بدون عجله، بدون فشار. ولی آروم بودنش ترسناکه...وقتی بهش فکر میکنی ترسناک میشه. انگار تو ظلمت داری راه میری. از شلوغی، هیاهو، از انفجار سروصدا ها، افتادی تو ی ظلمت. هیچ جا رو نمیتونی ببینی. سکوتش آرومه.مثل این که ی سرم بهت وصل باشه، آرام بخش بهش تزریق کنن...صداهای توی سرت کم کم آروم میشن ...کم کم میخوای به خواب بری...ولی این درست نیست...اون سروصداهایی که کم کم محو میشن میتونن فریبت بدن که همه چیز درست میشه، درحالی که در اصل همه چیز داره به طرف یه شکاف میره.اون آرامشه، الان جاش نیست.واقعی نیستمال من نیستاین آرامش قبل طوفانه...شایدم اون آرامشیه که، وقتی یک طرف اقیانوس طوفانیه طرف دیگش،جایی دور از طوفان وجود داره که همه چیز ساکت و بی حرکت میمونه.اینبار انگار طوفان تو رو پیدا نمیکنه، جایی هستی که ازش خیلی دوری.ولی تو این ظلمت هی میرم جلو به امید این که ی نشونه ای ببینم، یا صدایی بشنوم، که بفهمم کجام ، که چه اتفاقی داره میوفته...بعد یهو میبینم رسیدم لبه ی ی پرتگاه ، ی دره ی عمیق. سکوت بخاطر دره بوده...سنگای زیر پا سر میخورن ته دره، اما صدای اون هاهم شنید نمیشه...آوا های گنگی از اون طرف دره، اون طرف که تو تاریکی محوه...دعوته یا هشدار؟صداها حس خوبی بهم نمیدن... پلی که میخوان نشون بدن رو نمیشه بهش اطمینان کرد.اگه پل خودش هم به حقیقت نرسه...ولی هرچی بیشتر فاصله میگیری تاریکی هم بیشتر درونت نفوذ میکنه.ته پل هم تو تاریکی محوه.تاریکه، اما سیاه نیست.تاریکه...ولی مثل اون وقتیه که ی نور تو چشمت میزنه و دیدت رو کور میکنه. شکوه خاموش...شلنگ سرم به تهی وصلهته دره مثل ی دیوار بسته ایه که نمیتونم ازش فرار کنم. چیزی از تهش پیدا نیست. سکوت همچنان همه چیز رو میبلعه و من هنوز اینجا گیر کردم، بی هوا، بی هدف. به این امید پیش میرم که ی نشونه پیدا کنم، ی صدای روشن. ولی تا الان هیچ چیز واضح نشده.آرامشش دل انگیزه، دوست داری همیشگی باشه، هیچوقت تجربش نکرده بودی.مثل ی وسوسه است، ازش لذت میبری ولی همچنان احساس خلاء میکنی.این توهمه. انگار بهشت باشه ، ولی همونجا ک داری لذت میبری ی چیزی فرومیریزه و ی پرده ای کنار میره و مثل شات دوربین ، که تو یک آن همه چیز رو ثبت و نشون میده.عمق تاریکی همون یک آن ، خشکت میکنه.دیگه نمیتونی لذت ببری. سکوت که میخواست آرومت کنه حالا جز استرس و نگرانی چیزی نداره.من اینجام ، تو بهشت آرامش ، ولی همچنان بی خود و بی جهت تو تلاطم درونم دارم غرق میشم.از چی عصبانیم؟ از کی؟ چرا؟فقط میدونم عصبیم. خیلی زیاد.همه چیز درحال فروپاشیه.آرامشی که همیشه تو دلم آرزو داشتم حالا ترسیه ک ازش فرار میکنم.همه چیز محوه. چیزی به اسم حقیقت وجود نداره.ی دروغ بزرگه. مثل ی زندان.خودم رو تو تاریکی قفل کردم.تنها چیزی ک دارم ،یک سکوت خالی از معنا.هرچی جلوتر میرم بیشتر درک میکنم ک این مسیر شاید اصلا برای من نبوده. این تنها انتخاب منه ، نه چون واقعا خواستم، انتخاب دیگه ای نداشتم.تنها کار من اینه که تو این مسیر پیش برممُخبَطمُخبَطThu, 02 Jan 2025 22:34:37 +0330https://virgool.ir/@Mokhbat/عنوان-ندارد-pse1124orkpvنباید بهش فکر کنم ولی دارم بهش فکر میکنمنمیدونم چرا ولی دارم بهش فکر میکنمب چی دارم فکر میکنم؟!یعنی الا باید بالابیارمشون؟!!واقعا سخته چندین بار تالا سعی کردم فکرامو بپیچونمشون ولی لعنتی هیچ جوره نمیشه پیچوندتشون یاااحح اونا خیلی زرنگ تر از منن ی مدت سعی میکردیم باهم دوست باشیم ولی انگار فقط جنگهبین من و خودم و فکرام و مغزم کاش مغزم انقدر گول فکرامو نمیخورد و انقدر من و خودمو ازار نمیدادکاش یکم حرف گوش کن بودمعرفی میکنم..مَغزِ مُخبَط... ی موجود کاملا روانی درواقع ی جانیِ دیوانه( پرورش یافته زیر دستان فِکران)کاش انقدر ناگهانی حسای متناقض رو نمیشدن( مثلا شناخت کامل تمامی احساسات*)تَرَک خوردم دیگه دارم خورد میشمذوقه رو دوس داشتم کاش بیشتر میموندولی ب اونیکی بیشتر عادت دارم همچنان این سوال... دوست داشتن چیه؟ها مهمم نیستچرا یادم میره ک بیخیالش شدم یکیم گفت اگه واقعا تعریفی براش پیدا نمیکنی همین حسی ک ب ..... داری رو میتونی اسمشو بزاری دوست داشتنزیبا بود ولی بازم کامل نبودشاید حسه ناقصهشایدم کامله من از فهمش عاجزمبستنی قیفی*پاستیل آبی*ماه خیلی عجیبه دوس دارم بدونم چ حسی بهش دست میده وقتی آدما انقدر نگاهش میکنن ادما واقعا منفورن ولی ماه خیلی قشنگهشاید مشکل از اونه ک انقدر خوبه ولی نمیتونم بپذیرم مشکل از اونه ادما واقعا ترسناکن دیگه دارم عادت میکنماون حسی ک انگار جز تو کسی چیزای وحشتناکی ک میبینی رو نمیبینه و تو تنها کلی میترسی و نمیتونی ب کسی چیزی بگی چون اگه بگی اونا بدتر سختش میکن مثل اون انیمهِعع اسم اینم یادم رفت (الزایمر زودرس)ممنون میشم کسی کنارم نشینه و بام حرف نزنهلرزش شدید دست*اون حسه ک همش اینجوری میشی ک انگار یچیزی هس ک بقیه میخوان ازت بدزدنش چیه اسمش؟دوسش ندارم...حتی نمیدونم کی میخواد چیو ازم بدزده فق ترس دزدیده شدن یچیزی ازم وجود داره...یچیز زیادی خوبولی نباید یک دفعه انقدر حس بدی میدادن ...حتی اشنایان گرامیتفاوت است میان "دوست" و "اشنا" ان را بشناسید واقعا لطف بزرگی میکنید کنارم نشینید و باهام حرف نزنید من واقعا زیادی خستم و خورد کردن کَلتون جوری ک مغزتون بپاچه همه جارو ب کثافت بکشه واقعا انرژی زیادی ازم میگیره حتا اگه فقط تو ذهنم باشه2% الان خاموش میشه هه هه منم دارم خاموش میشم_من را آبی کنشرمندتم دورت بگردم آبی بودن لیاقت میخواد ولی تعداد ادمایی ک لیاقت و پتانسیل آبی بودن ندارن اما ب زور دارن خودشونو آبی جلوه میدن خیلی زیادشده نباید آبی رو انقدر بد نشون بدن واقعا ناراحت کنندسکاش آبی بودممن نمیخوام آتیشمو پیدا کنم انقدر بهم نگید مرسیدکمه دور تند نداره زندگی؟! نیاز دارم این قسمتشو بزنم بره جلو تا شهریور مثلاکرانچی تند*دلم میخواد اسپیلتو بغل کنم خسته شدمخاموش شدن*مُخبَطمُخبَطThu, 02 Jan 2025 22:20:15 +0330