https://virgool.ir/feed/@Mohammad_b98منو نشناس. هدف خوندنه نه شناختِ کاربر.fa2026-11-12 08:07:33https://files.virgool.ir/upload/users/116924/avatar/HpVYeO.pnghttps://virgool.ir/@Mohammad_b98https://virgool.ir/@Mohammad_b98/نامهٔ-اختصاصی-oltcngsqbeiiرونوشتِ نامه :محرمانهپشت‌نویسِ نامه :از اهواز به چشم‌های تومتنِ نامه (صفحه‌ی روبه‌رو) :(همین الآن بعد نوشتن عنوان ، یاد این افتادم که قرار بود نامه بدم بهت)این نامه ، نامه‌ی خاصی نیس. مثه این میمونه تو یه صفحه از یه دفتر سیصد صفحه‌ای یه جمله نوشته شده باشه ؛ اونوخت اسمش کتابه؟!متنِ نامه (صفحه‌ی پشتی) :با قدرت برو جلوهدفات همین چند قدم جلوترهمنو ببخشاراتمند.نانوشته در هیچ‌جای نامه :دلم تنگ شده برات...میخوام باهات حرف بزنم ولی نمیتونم بیخودی و متجاوزانه وارد دنیات شم و تو رو الکی به چیزی امیدوار کنم...مترسکمترسکSat, 26 Dec 2020 04:32:40 +0330https://virgool.ir/@Mohammad_b98/منِ-این-روزها-d8bikltnfiumتعریفی ندارد تعریفِ حالمچشم‌هایم قاب شده‌اند ؛ تنها ، عکسِ صورتی متلاشی شده که بر روی تاریکیِ مطلقِ بی‌سطح ؛ معلق ، چسبیده است ، در آن ظاهر میشود.به حلزونِ در حالِ جان کندنِ گوشم ، صدایی نمیرسد ؛ جز پژواکِ سکوتِ سقوطی بی‌وزن در میان پیوندهای استقبال‌کننده‌ی آبِ راکد و کدر ؛ که شفافانه به گل آرمیدنم را گواهی میدهد.تکلّمی نیست ؛ فقط انقباضِ ماهیچه‌های نیم‌چه زبانی بریده برایم مانده است که مکرر مرور میکند ، ناشنواییِ گوش‌های فروبسته‌ی هم‌نوعانم چگونه فریادهای بیمارگونه‌ی روحِ تضعیف شده‌ام را سلاخی میکند.پوستم چیزی استشمام میکند. انگار که نجابتِ گازی آرام مرا بی‌دریغ آغوش کشد ؛ و من بی‌تناوب در این بی‌سوادی ، به سوی کشفِ آخرین عنصرِ واپسین شامِ خود روانه شوم.حسی دارم خلاصه و مفید بین اضطرابِ کنجکاوی و واهمه‌ی نتیجه‌یابی. شبیه به سرگردانی میان خطوط عابرانِ پیاده و اسکلت‌های جیغ‌کش در چهارجهتِ تقاطع و خفگیِ رنگ‌های چراغ راهنماییِ بی‌شیشه.درکی ندارم ؛ تنها ، ...پ.ن : متن رو چند روز پیش نصفه نوشتم الآن هرچی خواستم ادامه‌اش رو بنویسم دیدم متناسب باهاش چیزی نمیتونم اضافه کنم. حیف شد ؛ اون حال درونیم نصفه توصیف شد. احیانا اگه کاملش کردم میذارمشمترسکمترسکThu, 06 Feb 2020 19:54:29 +0330https://virgool.ir/@Mohammad_b98/سرمای-شبی-محروم-از-گرمای-ستاره-ultitn9tio6cبی تو شب فقط یک سیاهیست+ آسمون- ؟+ تاریکه...یکم روشن‌تر میشی؟- خفه شو+ سرده...یکم گرم‌تر نمیشه بشی؟- خفه شو+ تاریکه خیلی سرده...- خفه شو‏+ میشه صب شی؟- خفه شو+ دارم به فنا میرم- خفه شو+ پس صبح شو بیدار شه حرف بزنیم بعد برگرد عقب- خفه شو+ یکاری کن سرگرم شم- خفه شو+ لاقل یکاری کن حرف نزنم- دارم میکنم دیگه ؛ خفه شو+ (غمگین سکوت میکند)مترسکمترسکSat, 25 Jan 2020 05:13:23 +0330https://virgool.ir/@Mohammad_b98/مترسک-okst6gicclurکاشکی بباره...در باز شد. رفتم نشستم رو صندلی. طبق معمول رو اون دو سه تا صندلیی که دور افتادن ؛ که جدا از بقیه‌ان ؛ که کمتر آدم جلو چشمم باشن ؛ که آدمای کمتری باشن که خودمو بینشون حس میکنم. گوشه ، جایی که بتونم به شیشه یا بدنه قطار تکیه بدم و برم تو خودم و کسی کاری بهم نداشته باشه و منم کاری به کسی نداشته باشم. هنذفری...رفیق همیشگی...بارها به این نتیجه رسیدم که بدونه اون تحمل این آدما و اجتماع واسم خیلی سخته. خیلی خوبه ؛ همه رو خفه میکنه. صداعه روزمرگی روزای چرته این آدمای چرت‌تر. اما هروخت نیازمندی بیاد به احترامش هنذفریامو درمیارم دوتایی به صدای نیازمندش گوش میدیم. درسته که هزارتومن دوهزارتومن من یا کسی دیگه به کارش نمیاد ؛ درسته که این پولا رو باید بده به صاحبش! ؛ درسته که کاری ازم براش برنمیاد ؛ ولی گوش که دارم ، میتونم صداعه نیازشو بشنوم ؛ تصور که دارم , میتونم خودمو بذارم جاش ؛ قلب که دارم ، میتونم دردشو حس کنم. شاید اون نفهمه که دارم چیکار میکنم ولی منکه میفهمم. اگه بچه باشه و تو جیبم خوراکی داشته باشم میدم بهش اگرم نداشته باشم باهاش بازی میکنم(اگه بیاد سمتم و محل بده) اگرم نیاد که در این صورت همه داشته‌ام لبخنده...لبخند میزنم. میدونم دلچسب نیست لبخندم ولی خب...آهنگ داره میخونه تو گوشم ؛ خواننده داره دردودل میکنه باهام. باز دوباره قفلی زدم رو یه جا...پرت میشم و ازم فقط یه رده نگاهه خیره به یه نقطه میمونه. نگاهه معتجبه ندید بدیدگونه‌ی این یارو روبه‌روییه منو میکشه بیرون و چشام به چشاش میگن که : "چیه حاجی...! خیلی عجیبه که یه جوون بی‌صدا و بی‌حرکت بیوفته یه گوشه؟! ینی جنازه‌ی نفس‌کش ندیدی تاحالا؟!". خودمو از دنیاش میکشم بیرون و حین پرواز ، طوری که صدام به مرور دور و دورتر شه میگم : "اونقدرام عجیب نیستم حاجی..."بیخیاله رو به رو...سرمو عقبی تکیه میدم و نگاهمو میدوزم به سقف. سقف پر از سوراخه ؛ دون دون و زیاد ؛ یجوری توشون غرق میشم که خودمو وسطشون میبینم و دورتادوره قابه چشمم پر از سوراخه...یه فضای سه بعدی که لحظاتی تشخیصش برام سخت میشه که واقعا این سقف مسطحه یا سه بعدی...!فکرم به اونه...به امتحانا...به اینکه اگه مجبور شم ترک تحصیل کنم چه غلطی باید بکنم...سربازی کجا میوفتم؟...آینده‌ام چی میشه اگه راهم اینطوری بشه ‌و تهه این راه نرسم به این دختر!...وای خدا چقد کمک میخوام...باز این حاله سرد که منو مرده‌تر میکنه اومد...لعنتی داره جسممو تسخیر میکنه..‌.سوز میشه میره میپیچه دوره قلبم و نفسامو کند و با مکث‌تر میکنه...میخواد منو بکشه و با خودش ببره تو دنیای تاریک و خاموشه ناامیدی و بهم زندگیه جاودانه بده و بشم معشوقه‌ی ابدیش...وختی اینطوری میکنه باهام به همه‌چی بیحس میشم ؛ به همه‌چی بی‌میل میشم انگار که زبون نداشته باشم و نتونم طعمی رو حس کنم...وای خدا چقد امید میخوام...کاشکی یکی آبو باز کنه از این سوراخا بریزن رو سر و صورتم... بشوره ببره این حالمواینا اتفاقه چند روز قبله...یادم نمیاد چندروز قبل.تمرکز ندارم بنویسم...اتفاقی که امشب بین خودم و خودم افتادو بعدا مینویسم...این اتاقه لعنتی خیلی سرده...گفتم «لعنتی» یاده صداش افتادم وختی بعدظهری با بغض اون جمله رو گفت...بمیرم برای صدات...نشنوم اینطوری بغض تو گلوت باشه که مثه الان بیادو چشامو تنگ کنه.ولش کن نمینویسم.این متنو بدونه نقطه تموم میکنم...دقیقا عینه قصه‌ها که کلاغه بدبخت به خونش نرسید...اون کلاغه منم ، که از ناامیدی نسبت به آدما و پوچیایی که طلسمشون کرده و بدیایی که در حقم کردن ، دعا کرد کلاغ بشه و پرواز کنه...حالام عاشق شدم ولی ماهیته کلاغیم یهو پر میکشه و میره و منو از عشقم دور میکنه. ولی من میخوامش...ولش کن...باید زودتر خفه شن دستام ، فکرم مشغوله حالم بی‌حاله نمیخوام ناامیدی تراوش شه از جمله‌هام...تا بعدمترسکمترسکMon, 20 Jan 2020 23:49:09 +0330https://virgool.ir/@Mohammad_b98/با-تو-میبافم-زندگیام-را-pdrx1ieundtoجریان میگیرد از موهایت جان منخوابدارم با خودم فک میکنم که خواب چیه. فرقش با مرگ چیه.صورته یه دختربچه میاد جلو چشمم. بنظر خواهر کوچیکمه. چقد لذت بخشه دیدنه بچه‌ها مخصوصا وختی خوابن.ولی همه‌ی آدما وختی خوابن قشنگ‌ترن دوست‌داشتنی‌ترن آرامشبخش‌ترن ؛ از وختی که بیدارن.میگن وختی آدم میمیره روح از جسمش جدا میشه...به نظره من آدم وختی میخوابه جسم از روحش جدا میشه و روح تو چارچوبه کالبد باقی میمونه نمیتونه اینطرف اونطرف بره. فک کنم برا همینه که آدما وختی میمیرن جسمشونو یا میسوزونن یا دفن میکننن یا مومیایی میکنن یا سنگ میبندن به تابوتشون میندازن تو دریا تا تو دید نباشن ؛ اما وختی زندهان و تو خوابن هیشکی کاری بهشون نداره...آخه آدما خیلی بد شدن... تو بیداری هرجوری بهشون محبت میکنی یجوره بدی برداشت میکنن تازه یه موقعهایی عصبانی هم میشن. برا همینه که من همیشه به آدما وختی خوابن بهتر میتونم ابراز احساسات کنم راحتتر میتونم نگاهشون کنم. دوست دارم وختی خوابن با لبخند نگاشون کنم...آخه این آدما وختی بیدار بودن خیلی با لبخنده من بد رفتاری کردن...من تو بیداری هم بهشون لبخند میزنم اما خب جوری با چشماشون به لبخندم جواب میدن که انگار من دیوونم. اما اشکالی نیسته...من از این دیوونگی خوشم میاد.عزیزامو وختی خوابن دوست دارم بهشون نزدیک بشم با سکوت کلی باهاشون حرف بزنم و بگم چقد دوستشون دارم...این دختر قشنگه که الآن عاشقشم خیلی نازه. تا الآن فقط تو بیداری باهاش حرف زدم و انصافا تاحالا نشده به ابراز احساساتم بد جواب بده بعد آخه کم‌حرفم هست. الآن خوابیده و از وختی که حرف از خوابیدن زده ، چشاش به حالته بسته جلو چشامه سرشم کجکی رو متکاعه آخه من دراز نکشیدم و واسه اینکه بهتر ببینمش سرمو کج میکنم و تو خیالم میذارم جلو صورتش جوری که چشام رو چشاش تنظیم شه...چقد میچسبه این لبخندی که الآن رو لبامه کاش چشاش دوربین داشت از لبخندم فیلم میگرفت بعد که بیدار میشد میشست میدید...آخه دوست دارم لبخندمو ببینه شاید اینطوری هیچوخت براش زشت نشم...اشک حلقه زد تو چشام ؛ نکنه زشت شم براش! هعی ؛ خدا یکاری کن هیچوخت زشت نشم براش...لبخندم تکراری نشه براش؟!!! خدا یکاری کن خسته نشه تکراری نشم.روبروش خوابیدم...یه لحظه خودمو با چشاش میبینم یه لحظه اونو با چشاعه خودم میبینم یه لحظه هم جفتمونو از بالا تو کادر...کاش تو این چرخشه سه‌گانه واسه همیشه گیر بیوفتم...ولی نه آخه اگه بیدار نشه که نمیتونم ابراز علاقه‌هاشو ببینم حرف زدنه قشنگشو بشنوم دیوونگیاشو ببینم باهاش کلی خاطره‌سازی کنم...پس یکم دیرتر بیدار شه.همینطوری که دارم به چشماش که پلکاش آروم رو هم سوار شدن نگا میکنم ، به پیشونیشم نگا میکنم...دستمو میذارم رو صورتش آروم نوازشش میکنم...خوابه بد نبینی دورت بگردم ؛ همه خواب بدا ماله من...موهاشو نوازش میکنم...خدا ، پس آدما قالی بافی رو از تو گرفتن ؛ دقیقا عینه تو که موهاعه این دختر رو آفریدی...آدما هم میان رشته‌های نخ رو میگیرن میارن پایین و غرق میشن توش باهاشون یه دنیا میسازن...راستی یادش بخیر میشستم کناره عمه تو اون اتاق عجیبه تو اون خونه کاهگلیه که ایوون داشت و کلی پله‌های آهنی و لب‌تیزو باید میرفتی بالا واسش...الآن که دارم به یاد میارم ، چقد اون اتاقه عجیب بود. یه اتاقه سرد و خشک که چیزاعه عجیب غریب بدونه نظم همه‌جاش بودن ولی بی‌نظمیش آرامشه وجودتو بهم نمیریخت برعکسه خونه‌ها و اتاقاعه الآن که هرچقدم مرتب باشن بازم بی‌روحن...توش شیر مشکه میزدن ؛ یا عمه‌ام یا ننم...کلی قابلمه بود توش ، کلی کوزه ، کلی دیگ...دار قالی هم بود...چرا میگن دار؟! اینکه الآن که دارم تو خیالم بهش نگا میکنم توش پر از زندگیه...اون نخا هر کدوم سرچشمه‌ی هنرن. چرا ما آدما انقدر بیرحمیم؟! همون اسمی رو رو این گذاشتیم که رو اون چوب زشته که جونه آدما رو میگیره گذاشته بودیم. چرا میگیم بوم نقاشی به این میگیم دار قالی! خب بگیم بوم قالی دیگه...منکه از این به بعد میگم بوم قالی.چقد دلم میخواد قالی ببافم...صداعه کوبیده شدنه اون چنگکه که گرههای نخا رو میبرد تو هم بشنوم...اون اتاقه یه پنجره چوبی داشت رو دیوار سمته راستش که به داخله دیوار باز میشد ؛ عمه‌ام همیشه اونجا آدامس موزی میذاشت منم همیشه ازش میگرفتم...چقد خوشحال میشدم ، چقد بوش قبله بازکردنش از آدم استقبال میکرد ، چه طعمش لذت‌بخش بود...ساده و آرامش‌بخش و تو یه کلام خوشمزه!الآن که نه اتاق عجیبه سردی هست نه پنجره‌ی دیواریی نه بوم قالیی نه خونه کاهگلیی نه حتی عمه‌ای...؛ دلم میخواد بوم زندگیمو با موهاعه این دختر بسازم و همزمان به یاده عمه باشم همونطور که تو این ۸سال کنارم تو یادم بوده.کاش وقتی بیدار میشه یه موجوده زنده براش واضح میشه ، نترسه ؛ نمیخوام ترسناک باشم...آروم لبخند بزنه و با صداعه ملایم که فقط گوشاعه من بشنون و هیچ موجودی متوجهش نشه بگه تو اینجایی؟...از اون سوال ساده‌ها که جوابشو میدونی ولی بازم میپرسی. بگم آره داشتم تماشات میکردم که عمیق خوابم برد...چه خوابه لذت‌بخش و شیرینی هم بود...تو چی خوب خوابیدی؟!...کاش اون لحظه جوابت آره باشه و من بمیرم برات...دو خط شعر (به تقلید) :تاری بر بومم افکنده دوست / می‌بافم هرچه آرامش‌بخش اوست--------------------------------------------------------------------------------------- زبان و لحن متن محاوره‌ای است....لذا از بزرگان ادبیات فارسی(خدابیامرزتشان) و خوانندگان عزیز(خداوند عمری با عزت عطایشان کند) تقاضای چشم‌پوشی از این اشتباه بنده‌ی حقیر دارم.پی‌نوشت : عبارت «خوابه بد نبینی دورت بگردم ؛ همه خواب بدا ماله من» برگرفته از یک داستان صوتی میباشد.پی‌نوشت بعدی : بالاخره یه متن نوشتم که این عکس باهاش مرتبط باشه و بشه گذاشتش برای کاور. مترسکمترسکSun, 12 Jan 2020 14:09:42 +0330https://virgool.ir/@Mohammad_b98/تلخی-قهوه-با-من-؛-شیرینی-دستان-از-تو-kro9x7ok6vxmبه عشق آن روز که یک میز باشد ، دو فنجان قهوه و من و تو هردو میزبان خوشبختیشبی عادی برای شب بخیر گفتن آمده بودمدوست ندارم هیچکس شب برایش تلخ باشد...چرا؟! خب معلوم است ؛ شب است ؛ خیلی چیزها دوچندان روی آدمیزاد تاثیر میگذارد. مثلا قهوه ؛ قهوه در شب تل...آخ...قهوه...کاش یک شب با او قهوه خوردن را تجربه کنم...چقدر میتواند شیرین باشد ؛ روبرویش بشینی ؛ نگاهت را بدوزی به صورت دوست داشتنی‌اش ؛ فنجان قهوه را بالا بیاورد ؛ لبخند بزنی...مگر میشود تو را دید و لبخند نزد! اصلا چشم وقتی تو را میبیند لبخند خودش دوان دوان میآید و مینشیند سر جایش.بتمرگ دیگر باز کجا بودی دیر آمدی! نمیبینی روبه‌رویم نشسته است؟! نمیدانی وقتی کنارش هستم باید سرجایت باشی تا تو را ببیند و از بودن با من بدش نیاید؟! خب ؛ حالا همینطور سرجایت بنشین و حواسم را پرت نکن میخواهم همه‌ی حواسم به او باشد.کجا بودم؟ آهان آری ؛ قهوه‌اش را دارد مینوشد...یعنی با شکر میخورد یا مثل من زهرسیاه قورت میدهد؟! روانی زهرسیاه دیگر چیست؟ چرا می‌گویی زهر؟ خدانکند زهر بخورد ؛ زهر را این لبخند بدترکیب باید بخورد که حواس پرتی نگیرد و دیر برسد...خب دیگر بس است ؛ بگذار ادامه دهم...کاش اگر تلخ میخورد اول بدهد من تلخیش را سر بکشم بعد خود قهوه را او بخورد...نگاه کن...فنجان را پایین آورد ؛ همه‌ی قهوه را خورد...عه! چه شد! چرا فنجان پر است! ای لبخند لعنتی ؛ آنقدر حواسم را پرت خود لجنت کردی نفهمیدم چه شد. قهوه‌ام را بخورم تا سردرد نگرفتم از دست تو. ها! یعنی چی! پس فنجان من کو! پایین هم که نه نیوفتاده ؛ پس کج...آهههه ؛ پس این فنجان من است ؛ باز توهم او را زدم...چه میگفتمممم؟...بله ؛ میگفتم...دوست ندارم شب چون قیر مذاب° بر فرق سر بنده‌ی بینوا چکه کند و چرکی دوات‌اش سیاهنامه‌ای پدید آرد که روح حکیم فردوسی از ملکوت قدم رنجه کند ، در خوابش داخل شود و بگوید خاااک بر سرت با این اثر خلق کردنت...باید بگویی شبت بخیر...من که بهتر میگویم ؛ میگویم شبت آرام ؛ خوب بخوابی.برایش نوشتم و فرستادم و خوشحال از اینکه شب برایش آرام تمام شود و بعد از تمام شدن درسش ، خوابی شیرین او را سوار کند و راه بیوفتد به سمت صبحی پربار و زیبا.عه آمد...آمد جوابم را بدهد...جانم میرود وقتی اینطور ناگهانی میآید ؛ رگ‌هایم با دستپاچگی ، به آرامی خون را انتقال میدهد تا مبادا نبضم بزند و حواسم پرت شود. از چی؟! واضح است...از غرق شدن بین حروف پیام‌هایش. وقتی به اصطلاح تایپ را شروع می‌کند ، باید کوله‌ات را بسته باشی و با خاطری آسوده بروی قدم بزنی حروف‌های حرف‌هایش را ؛ باید بدون تویوپ ، با رغبت تمام کشیده شوی به پایین تا غرق شوی میان این لغات شناور بر امواج....باز حرف‌هایش تمام شد و ماهی وجودم بی‌آب دارد اکسیژن گدایی میکند...ای بترکی با این بی‌جنبگی‌ات...خدایا نمیشد از تعداد شترمرغ‌های بنزت کم میکردی چند نفر شترماهی خلق میکردی میگذاشتی در وجود این بنده‌ی حقیرت؟ بی‌پولک شد ماهیِ جانِ م...این دیگر چیست! عکس فرستاده! بازش کنم ببینم چی...آه........این انگ...این انگشتان...خدای من...چقدر زیباست...چطور این انگشتان را اینقدر بی‌نقص آفریدی؟! ناخن‌هایش را ببین...واقعا چه ابزارهایی داشتی و رو نمیکردی...لابد گل انگشتان من را با همان خط‌کش و نقاله‌های دانه‌ای پانصد تومان تحریرنویسی عمو غلامعلی اندازه‌گرفتی که شده‌اند این و به وقت مشق و نوشتن ، کلمات به مانند سیل خروشان غذابگیرهای بیچاره‌ی دم هیئت ، بی‌نظم و برق‌گرفته می‌شوند...چه میگویی! عکس را نگاه کن خل...شصتش را ببین چطور رو کرده به باقی رفیقانش و مرا تحویل نمیگیرد. چقدر باهم رفیق‌اند انگشتانش...از من طوری له و لورده‌ است که انگار چندساعتی زمان را به ضرب و شتم با یکدیگر سپری کرده‌اند...چقدر زیباست ؛ چقدر شاهکار است. این عکس را باید بدهند استاد فرشچیان جان به نقش دربیاورد و به عنوان شاهکاری از خلقت پروردگار در موزه شهر به معرض دید دگران قرار نهند...احمق غیرتت کجا رفته! باز از خود بی‌خود شدی هذیان توف کردی! خیز بردار به سمت رخت‌خوابت شب را صبح کن و صبح را به شب گره کن تا وقت صحبت دوباره بدست آورییعنی میشود!...چه شود؟! کاش بشود...چی؟! چی بشود؟! خوابی یا باز در بیداری خواب رفته‌ای؟! بگو که میشود...که میرسد آن روز که دستانش را بگیرم و انگشتانش را یک دل سیر بفشارم و عمیق نفس بکشم هوایی را که عطر او اکسیژن‌اش است...می‌رسد ؛ بخواب.آری میرسد...شبت آرام.شب تو نیز.----------------------------------------------------------------------------------------------------------°عبارت «قیر مذاب» برگرفته از یک داستان صوتی می‌باشد.مترسکمترسکWed, 08 Jan 2020 06:08:15 +0330https://virgool.ir/@Mohammad_b98/تو-jufn22f8ibigآنه ؛ شکفتن و سبز شدن در انتظار«تو»ست...برای «تو» مینویسم ؛بگذار ابتدا کمی واضح‌تر بگویم منظورم از «تو» کیست ؛ولی «تو» این «تو»ها را «تو» نخوان ؛ بخوان «من».«تو» ؛ دختری ساده ؛ که فقط نوزده سال از پیمانه‌ی عمرت را پر کرده‌ای. اما پیمانه‌ی فکر و قوه‌ی درکت ، توانایی چنین دارد که با هم‌سن‌هایت قابل قیاس نیست. و مهم‌تر پیمانه‌ی قلب «تو»ست که با همه‌ی مهربانی‌هایت ، دلسوزی‌هایت ، تنهایی‌هایت ، طوری میتپد که گویی هر لحظه با قلبی جدید عاری از گزند‌ها ، زخم‌زبان‌ها و تلخی‌های اطراف متولد میشود.خب ؛ با خودت آشنا شدی؟حال برای من بخوان ؛بگذار صدایت مرا بیشتر غرق «تو» کند.بگذار غرق شوم و برایت مستند تهیه کنم از درونت.قبل از غرق شدن ، لبانی را میبینم که به آرامی و زیبایی تکان میخورند و منحنی ساده‌اش جلوه‌ای ویژه و دلربا به او داده است که نامش را لبخند میگذارند.این صدای زیبا و دلنشین دارد مرا میخواند. آنچه «تو» میخوانی ، اینچه که من میشنوم نیست. می‌گوید نزدیک‌تر بیا ؛ نزدیک و نزدیک‌تر و نزدیک. مگر میشود دعوتت را رد کرد!برای «تو» می‌آیم ؛بگذار پاهایم برایت روایت کنند.از حرارتی که درون «تو»ست. حرارتی که خوب میشود طعم خوش اعتماد را با آن استشمام کرد. نسیم گرم دلنشینی چون رقص باد خنک در میان پرتوهای گرم خورشید در بهار که خوابی دلچسب هدیه میدهد ، در این قصر دایم دست نوازش بر پیکر آدمی میکشد.تا به امروز قصری چنین آسوده و ساده نیافته بودم.کدام دانشمند است که بتواند بگوید ماشین زمان اختراع شگرفیست وقتی پوچ میکند تمام کارآیی‌های این آهن‌غراضه‌ی پیچیده را دل آرام و ساکن «تو».برای من بمان ؛بگذار بهره گیرم از تمام نجابت و سادگی رفتارت.چه گویم...! چه توانم که گویم...! با کدام واژه‌ها پدید آرم...! چه توانند که پدید آرند...!از سادگی و زیبایی درونت. آخر «تو» که نمی‌توانی درون خودت را نگاه بیندازی. من باید این مهم را قلم زنم که من هم تعجب خشکانیده است.اصلا نمیدانم دیگر. کاش اهل فن بودم تا هنر ؛ آنگاه آیینه‌ای خلق میکردم ساده ، زلال و ظریف ؛ به «تو» میدادمش تا از این آرامش ناکام نمانی.آرامشی به نام ساتارا ؛ به نام «تو» ؛ که حال ، من دانی‌اش.مترسکمترسکMon, 06 Jan 2020 06:02:16 +0330