https://virgool.ir/feed/@MohammadRezaei.r.meنقد ذاتا تخریب است. تخریبی که اگر خرابه هایش را بازسازی کنیم؛ میتوانیم بهترین را بسازیم. موضوع دیگر بررسی موضوعات مطرح شده در سینما است. چیزی که عموم مخاطبان به سادگی از کنارش می‌گذرند.fa2026-11-11 21:11:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@MohammadRezaei.r.mehttps://virgool.ir/@MohammadRezaei.r.me/نقد-و-بررسی-فیلم-ویپلش-whiplash-bq8z8uxi9mhcتوصیه می‌شود که قبل از مطالعه ی متن سریال را تماشا کنید.(خطر اسپویل سریال)دنیای دیمن شزل به نحوی با مفهوم به هدف متعالی رسیدن در شرایط سخت گره خورده است. منتهی موضوعی که در اینجا با آن درگیر هستیم؛ این گره خوردن نیست. موضوع ما ویپلش است. و در این فیلم دیمن شزل صرفا توانست به صورت سطحی به ما به هدف متعالی رسیدن در شرایط سخت را نشان دهد.موسیقی عظیم‌ترین کار را در ویپلش انجام می‌دهد. اساسا، اگر موسیقی را از این فیلم بگیرید؛ داستان هیچ جذابیتی نخواهد داشت. اتفاقا داستان بسیار کلیشه ای است! آه، یک جوان که رویای تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین نوازنده های درام  تاریخ را دارد. آه، یک استاد موسیقی به شدت سخت گیر که او را به بدترین شکل تحقیر می‌کند و آه در رابطه های اجتماعی‌اش هم شکست خورده است و نیاز به دوست دارد. حقیقتا هیچ کدام از اینها ساخته نمی‌شود. (مگر رابطه ی توامان اندرو و فنچر که کل پیام محوری فیلم که جلوتر به آن بر خواهم گشت هم در مورد رابطه ی این دو است.) انگار قرار است روایتی کلامی و متنی در فیلم داشته باشیم تا صرفا به سکانس بعد برویم و کمی موسیقی بشنویم. منتها، باید برعکس باشد. موسیقی به خودی خود برای انسان جذاب است. و اگر فیلم جذابیتی دارد. بخاطر ایجاد جذابیت های کارگردان در فیلم نیست. بخاطر آن جذابیت هایی است که موسیقی در فیلم ایجاد کرده است. و اگر میخواستم موسیقی جَز بشنوم بسیار پلت‌فورم هایی هستند که این امکان را به من می‌دهند. نیازی نیست فیلم ویپلش را ببینم.به کلی هیچ تعلیقی در فیلم به وجود نمی آید. اساسا فیلم گویا همچین هدفی ندارد. یک مقدار دیالوگ بشنوید سپس کمی موسیقی کمی هم فلچر قرار است داد بزند و شما حس بدی بگیرید و دوباره کمی موسیقی بشنوید. این افتضاح تعلیقش کجاست؟ کشش موسیقی و رابطه ی اندرو فلچر است که حسی به شما می‌دهد و آن حسِ حاصله است که شما را با فیلم همراه می‌کند.اساسا شخصیت ها در فیلم ساخته نمی‌شوند. به طور مثال شخصیت اندرو در فیلم جدای از این که بازیگر کاراکترش را نمی‌شناسد و در ایفای نقش اصلا موفق نبوده است.(سیمونز را می‌شود از این موضوع مستنثنا کرد) هیچ گونه هم دلی و ارتباطی با این شخصیت نداریم و نمی توانیم داشته باشیم. حتی در مهم‌ترین لحظه فیلم که پس از تصادف به سمت اجرا می‌رود یا بعد از آن که در سکانس های پایانی پشت درامز می‌نشیند هم نمی‌شود با این شخصیت و سخت کوشی ای که برای کارش دارد هم دردی کرد. زیرا ساخته نشده است. زیرا ما فقط در فیلم در حال شنیدن موسیقی بوده‌ایم. رابطه ی اندرو و نیکول هم در فیلم اصلا ساخته نمی‌شود . خیلی هم شعاری است. صرفا قرار است نشان دهد یک فرد که هدفی متعالی‌تر داشته باشد چگونه به چیز هایی که مانعش خواهند شد؛ نه خواهد گفت! و بنظر این رابطه خیلی غیر انسانی و ابزاری بود که بر می‌گردد به تلاش اندرو در اواخر فیلم برای برگشتن به رابطه.موسیقی و میزانسن زیبا همه ی جذابیت این فیلم را ساخته‌اند. و مشکلی که اینجا است؛ فیلم بر پایه داستانی استوار است که به آن خیلی کم می‌پردازد. داستانی که اتفاقا بسیار مهم است و موضوعی به شدت انسانی را مطرح می‌کند. و حداکثرِ این پرداختن با چند تعامل جدی اندرو و فلچر است. فیلم پیامش را به سختی مخابره می‌کند.فیلم سعی می‌کند دو طیف از تربیت استعداد را معرفی کند. یک طیف را خیلی وسیع به ما معرفی می‌کند و طیف دیگر را ما خودمان از دیالوگ های فلچر  در می‌یابیم. طیف اول سخت‌گیری به شدت زیاد به مستعد است. که خود فلچر هم این کار را با شاگردانش می‌کند در آمدنِ صحیح و درست یک قطعه موسیقی وسیله را توجیح می‌کند. مهم نیست که انسان ساخته شود. حتی اگر تخریب هم شود مشکلی ندارد. حتی اگر مثل یکی از شاگردانش خودکشی هم کند مشکلی ندارد. (نکته اینجا است که اگر خودتان موضوع را در مغزتان پرورش ندهید به هیچ وجه تاثیر سخت‌گیری های وحشتناک و تخریب ها و تحقیر ها را بر شاگرد در فیلم و بر روی کاراکتر اندرو در نمی‌یابید) و طیف دوم هم که خیلی کوتاه فلچر در دیالوگ هایی بین او و اندرو می‌گوید. آن است که برای بالا بردن اعتماد به نفس شاگرد اشتباهات او را سر پوش بگذاریم.هر آوردی فیلم برای شما داشته باشد. آوردی است که شما خودتان وقت گذاشته‌اید و بعد از دیدن فیلم به این موضوع فکر کرده‌اید. فیلم نهایتا بتواند یک سوال کوچک ایجاد کند. در آخر هم دیدیم که اصلا سخت‌گیری های استاد ربط خاصی نداشت حتی. خود اندرو تصمیم گرفت و انجام داد. متاسفانه فیلم حتی حرف خودش را هم نتوانست کامل بزند.یکی دیگر از اشتباهاتی که در فیلم را خراب کرده است. نا هماهنگی کلوز آپ‌ ها و اکستریم کلوز آپ ها با موسیقی و ضربات است. که به وضوح مشخص است. نا هماهنگی در این ها وجود دارد.موضوع دیگر این است که حجم زیاد کلوز آپ هایی که از معلم داریم کمی کار را خراب کرده‌ است. و بله با همین کلوز‌آپ ها هست که ما خشم و حس ترس را از معلم دریافت می‌کنیم. منتهی این حجم زیاد حس را لوث می‌کند.مورد دیگر هم فضاسازی خوبی است که با دوربین در فیلم ایجاد می‌شود. و این فضاسازی خوب با پَن های خوب دوربین صورت می‌گیرد. از معلم به گروه نوازنده به نوازنده درام. و دوباره به استاد.در کل اگر بخواهید یک فیلم ببینید به احتمال خیلی زیاد انتخاب های خیلی بهتری نسبت به ویپلش که یک موسیقی_دارم است خواهید داشت. موسیقی و میزانس عالی شما را تا آخر فیلم می‌کشاند و رابطه ی بین اندرو و فلچر هم چیز هایی به شما اضافه می‌کند. ولی با اثر فاخر سینما رو به رو نیستیم. یک فیلم که به زور نمره قبولی را می‌آورد. اگر به موسیقی علاقه دارید فیلم را حتما ببینید. ولی در غیر این صورت قطعا انتخاب های خیلی بهتری خواهید داشت. کلیه حقوق مادی و معنوی این متن متعلق به نویسنده و صاحب حساب کاربری اینجانب در ویرگول است.استفاده از این متن صرفاً با ذکر دقیق نام نویسنده و درج لینک مستقیم به این صفحه مجاز می‌باشد.بدیهی است که هرگونه بهره‌برداری بدون رعایت این اصول، ناقض حقوق قانونی و اخلاقی نویسنده محسوب شده و پیگردهای لازم را در پی خواهد داشت.از همراهی و احترام شما به حقوق مالکیت فکری صمیمانه سپاسگزارم. محمد رضائیمحمد رضائیSat, 09 Aug 2025 17:26:14 +0330https://virgool.ir/@MohammadRezaei.r.me/نقد-و-بررسی-سریال-نوجوانی-gun4qz6jtr0wتوصیه می‌شود که قبل از مطالعه ی متن سریال را تماشا کنید.(خطر اسپویل سریال)سریال نوجوانی، شاهکار استیون گراهام که در سریال هم نقش پدر جیمی را برعهده دارد؛ یکی از بهترین تجربه هایی بوده است که تا امروز از سینما داشت ام. گویا همه چیز در سریال دست در دست هم قرار می‌دهند که شما یک تجربه ی نزدیک به واقعیت را داشته باشید . دوربین سیال این اثر، به شدت به شما کمک می‌کند که به تجسم سریال از واقعیت نزدیک شوید. و این نزدیکی با شخصیت پردازی، با دیالگوهای غیرشعاری،  با دیدن این که اینها واقعا دارند زندگی می‌کنند؛ سریال را هرچه بیشتر برای شما واقعی می‌کند و در انتهای این واقعیت یافتن؛ شما یک تجربه ی عالی از سریال را دریافت خواهید کرد.دوربین در اینجا بهترین انتخاب هارا برای شما می‌کند. حقیقتا انقدر واقعی است که احساس می‌کنید؛ خودتان در محیط هستید. همراه پلیس، پسر را دست‌گیر می‌کنید. همراه پدر، از پسرش دفاع می‌کنید. همراه با پسر، در ون هستید و منتظر سرنوشت خود. و شما در سریال حس یک ناظر فعال را تجربه می‌کنید. در این حین چشمتان آبجکت هارا گم نمی‌کند.علاوه برهمه ی اینها در این زیبایی هایی که چشمتان دنبال می‌کند. روایت هم فعالیت خود را آغاز می‌کند. آرام، آرام ، با دیالوگ ها و شخصیت پردازی ها به دنیای درون سریال غور می‌کنید. و این غرق شدن؛ سریال را بیش از پیش برای شما واقعی می‌کند.شخصیت پردازی و دیالوگ و داستان، در این اثر واقعا با یک دیگر گره خورده‌اند. و کشف این گره برای شمایی که درحال دیدن سریال هستید؛ تا حد خیلی زیادی سخت خواهد بود. و این موضوع بر می‌گردد به واقعی بودن سریال برای شما.به طور مثال اشلی والتز در نقش آن پلیس که در قسمت دوم با او به مدرسه می‌رویم را در نظر بگیرید . از اول سریال که ما با این پلیس سر و کار داریم. دیالوگ ها شروع به ساختن این شخصیت می‌کنند و بعد در ادامه، این شخصیت به نصفه های قسمت اول نرسیده؛ ساخته می‌شود. ببینید که چطور همه چیز در سریال هم زمان است. شخصیت پردازی هم زمان با دیالوگ هم زمان با روایت داستان و بعد هم می‌بینیم؛ شخصیت این پلیس با دیالوگ هایش هم خوانی دارد. و سپس در همین حین در داستان هم در حال ایفای نقش است. به طور مثال آنجایی که درمورد وکیل دارد برای پدر صحبت می‌کند. این تکه تقریبا معلوم می‌شود که این سه عنصر اصلی یعنی شخصیت پردازی، دیالوگ ها و داستان، در عین حال که هویت خاص خود را دارند. به هویت یافتن یک دیگر هم کمک می‌کنند.این را بگذارید کنار آن فیلم‌برداریِ لانگ تیکِ شاهکار! از یک اثر سینمایی که شمارا در واقعیت ساختگی‌اش غرق کند. تقریبا چیزی جز این هماهنگی انتظار نمی‌رود. و بازیگرانی که نقش خودرا زندگی می کردند. قسمت چهارم آن جایی که پدر وارد اتاق پسرش می‌شود. اوج این زندگی کردن نقش است. در اتاق است و می‌چرخد. همراه با او اتاق را می‌بینم. نشستنش روی تخت و در آخر زجه زدن او و معذرت خواهی از پسرش.با یک سریال اجتماعی و در عین حال روانکاوانه طرف هستیم. سریال حرف خودش را دقیق می‌زند. و حرف سریال آنجایی به کرسی می‌نشیند. که می‌بینیم با واقعیت فاصله ی چندانی ندارد.  تاثیر فضای مجازی بر نوجوانان، رابطه ی عمیق پدر و پسر، تاثیرات عمیق کوچک‌ترین رفتار های پدر بر پسر، تاثیرات بودن یک پسر نوجوان در زندگی پدر، همه این روابط، به شدت به واقعیت نزدیک  هستند. و تعداد این روابط و تاثیرات و حتی شاید نقد های سریال به اینها، خیلی بیشتر از موارد مذکور است.سریال موضوع را برای شما نقد نمی‌کند. یک روایت عمیق و واقعی با یک تجربه ی نزدیک به واقعیت به شما عرضه می‌کند. و شمارا به فکر فرو می‌برد. و اگر هم اهل تفکر باشید که حرف های بسیاری برای شما دارد. سریال توانست حرف خود را با ایجاد حس حال برای مخاطب خود بزند. این وسط با استفاده از فکت هایی هم تلاش می‌کرد که بگوید حرف، واقعی است. به طور مثال آن فکت مربوطه به رنگ قلب ها.یکی دیگر از چیز های که سریال به آن می‌پردازد و به شدت مهم است. معنا، در دنیای نوجوان است. حال این که سریال در این رسالت هم واقعی بود. نوجوانان در جست و جوی معنا، اما به دور از این که بدانند دقیقا دارد معنا را جست و جو می‌کنند. و فضای مجازی که ادعا می‌کند؛ میتواند معنا را به نوجوان بدهد. منتهی معنایی می‌دهد که خودش می‌خواهد. نه آن معنای که باید داد.و این موضوعات برای فردی که درگیر این جور چیز ها هم نیست؛ تمرین های فکر خوبی هستند. در کل سریال ارزش دیدن و حتی دوباره دیدن را دارد. با یک بیان خودمانی، به دور از کلیشه های حوصله سر بری که هر روز می‌شنویم، به دور از فضای متعفن روشن‌فکری در مورد تربیت، یک واقعیت را به شما نشان می‌دهد؛ یک واقعیت اجتماعی که هر طور دنیارا برای خودتان ساخته باشید. تقریبا از این واقعیتی که سریال به شما نشان می‌دهد نمی توانید فرار کنید.کلیه حقوق مادی و معنوی این متن متعلق به نویسنده و صاحب حساب کاربری اینجانب در ویرگول است.استفاده از این متن صرفاً با ذکر دقیق نام نویسنده و درج لینک مستقیم به این صفحه مجاز می‌باشد.بدیهی است که هرگونه بهره‌برداری بدون رعایت این اصول، ناقض حقوق قانونی و اخلاقی نویسنده محسوب شده و پیگردهای لازم را در پی خواهد داشت.از همراهی و احترام شما به حقوق مالکیت فکری صمیمانه سپاسگزارم.محمد رضائیمحمد رضائیMon, 04 Aug 2025 15:40:21 +0330