https://virgool.ir/feed/@Mohammad.Arjangfa2026-11-10 20:54:43https://files.virgool.ir/upload/users/132690/avatar/qWX2Wj.jpeghttps://virgool.ir/@Mohammad.Arjanghttps://virgool.ir/@Mohammad.Arjang/تارهای-نامرئی-بر-برند-ایران-fjt4nosccfovدر نسبت پروژه‌هایی چون «عنکبوت مقدس» و برند ملیجریان‌سازی سنگین جشنواره‌ای امسال در «کن»، احتمالاً به‌زودی موجب دیده شدن پروژۀ ضدایرانی «#عنکبوت_مقدس» در ابعادی نسبتاً وسیع در سینماها و پلتفرم‌های VOD خواهد شد.همانطور که برخی عوامل فیلم نیز ناشیانه پرده از ضدایرانی بودن آن برداشته‌اند، میزان تصویر نامطلوبی که از مردم ایران در این اثر به جهان مخابره می‌شود غیرقابل‌کتمان بوده و علی‌رغم ضعف‌های چشمگیر فنی فیلم، ایجاد یا تقویت تداعیات شدیداً منفی در پی آن کاملاً طبیعی است. وجهۀ ملی قدرتمند و مثبت یکی از باارزش‌ترین دارایی‌های هر کشوری در عصر کنونی است و این توانایی را دارد که فرایندهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را رونق ببخشد.برای تبیین سازوکار برند ملت (#Nation_Brand) طبق مدل معتبر شش‌ضلعی آنهولت (#Anholt)، تصویری که از یک ملت شکل می‌گیرد متأثر از عوامل مختلفی است که ذیل 6 عامل اصلی صادرات، حاکمیت، سرمایه‌گذاری، فرهنگ، مردم و توریسم دسته‌بندی می‌شوند.مدل شش‌ضلعی برند ملت آنهولتصرف نظر از ابعاد کمی و کیفی پروژۀ مذکور، با نگاهی کوتاه به محتوا و ارتباطات ترویجی «عنکبوت مقدس» و دوپینگ سنگین جشنواره‌ای آن، قصد آسیب به پایه‌های برند ملی و تخریب تصویر ایران و مردمش بسیار روشن است. اثری که به گواه بینندگان، سعی کرده سه عامل مردم، فرهنگ و حاکمیت را شدیداً مورد تخریب (نه نقد) کند.صراحتاً طبق گفته‌های کارگردان، این فیلم دربارۀ «جامعۀ قاتل سریالی» است (People)؛ همچنین طبق اثر او، فرهنگ دینی جامعه، عامل و مؤید خشونت است (Culture and Heritage) و دست‌اندرکاران ادارۀ جامعه، پشتیبانان این ذهنیت اشتباه هستند (Governance).با این تفاسیر در حقیقت این اثر را می‌توان تکمیل‌کنندۀ پازلی دانست که تحریم‌ها با شدت فراوان برای درگیر کردن بیشتر اقتصاد ایران دنبال می‌کنند. همان گونه که تحریم‌ها اقتصاد ما را تحت فشار قرار داده‌اند، چنین آثار تصویرسازی از ایران می‌توانند زمینه‌ساز آسیب‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و حتی نظامی بوده، به گونه‌ای که حتی ممکن است پشتیبانی افکار عمومی خارجی را نیز به همراه خود داشته باشند.البته طبق اخبار مختلفی که حول این فیلم به گوش می‌رسد، برخی شرکت‌ها مثل نتفلیکس که نگاه دقیق‌تری به برند خود دارند، از همکاری با آن سر باز زده‌اند. با این حال باید پذیرفت برای مخاطبانی که اطلاعی از وضعیت واقعی کشورمان ندارند، چنین آثاری پنجره‌ای برای نمایش و روایت ایران هستند و همین نکته وظیفۀ هنرمندان (به خصوص سینماگران) را بیش‌ازپیش مهم می‌نماید.هر کدام از ما حداقل در شعاع محدود خودمان، مدیر برند ایران و نسبت به آن مسئولیم؛ چرا که این واقعیت غیرقابل‌انکار است که همگی سرنشینان یک کشتی هستیم.نکتۀ پایانی: با وجود نقدها و اعتراضات متعدد مردمی و نخبگانی به فیلم‌های جشنواره‌ای فارسی‌زبانِ امسالِ #کن، جای خالی نگاهی #مدل_محور و مبتنی بر متغیرهای اثرگذار در این خصوص محسوس است. موضوعی که می‌تواند دستمایۀ تحقیقات آکادمیک متعددی باشد.محمد ارژنگمحمد ارژنگSun, 10 Jul 2022 10:53:17 +0430https://virgool.ir/@Mohammad.Arjang/کار-دست-کاردان-v7inrgee2732«ما در رسانۀ ملی حرکتی را برای شناخت بهتر ایران در قالب پویشی همه‌جانبه پیگیری می‌کنیم؛ ... این #پویش نشان می‌دهد در «#ایران» من چه فرصت‌هایی نهفته است و «من» چگونه می‌توانم از آنها برای رشدِ فزایندۀ ایران بهره ببرم».این یک معرفی خودنوشت از پویش «ایران من»ِ صداوسیماست که در طول بیش از یک سال گذشته با همکاری کانون «#ایران_نوین» به‌عنوان مجری آغاز کرده است.می‌توان گفت در تمام این سال‌ها ورود صداوسیما به عرصۀ پویش‌های مردمی و نقش‌آفرینی‌های اجتماعی، چندان با موفقیت همراه نبوده و احتمالاً به‌عنوان نمونه‌های موفق، صرفاً می‌توان از برخی پویش‌های کارآفرینی و همچنین همایش مرحوم «چهره‌های ماندگار» نام برد. با این حال به نظر می‌رسد در پویش «ایران من» رسانۀ ملی توانسته است با یک برنامه‌ریزی مناسب و با بهره‌گیری از یک مجری و کارگزار متخصص در صنعت #تبلیغات و #بازاریابی به‌عنوان شریکی راهبردی، به این موضوع ورود مناسب و مؤثری داشته باشد.صرف‌نظر از هدف و #استراتژی پویش «ایران من» که چندین گام از سایر پویش‌های رسانۀ ملی جلوتر بوده، از آنجا که مخاطب این کمپین عموم مردم ایران تعیین شده است، بهره بردن از تمامی کانال‌های ارتباطی برای پیشبرد آن و در نتیجه برقراری تماس با مخاطبِ انبوه ضروری است. با همت کانون «ایران نوین» نیز، انواع کانال‌های ارتباطاتی از جمله تیزرهای تلویزیونی، #بیلبورد (در اوایل پویش)، #دیجیتال و ... برای این پویش اجرایی شده و به‌خصوص از پخش‌های تلویزیونی بازخوردهای مناسبی دریافت کرده است.ازآن‌رو که کارفرمایان این پروژه، متخصصان حوزۀ برنامه‌های تلویزیونی و مجرب در تولیدات #برودکست هستند، روی آنتن تلویزیون خروجی‌های نسبتاً مطلوب و قابل قبولی از این پویش را شاهد بوده‌ایم. محتوایی که توانست در برهه‌ای از زمان، موج رسانه‌ای ایجاد و توجه بسیاری از مخاطبان را به خود جلب کند و محل بحث بسیاری شود.از بُعد برنامه‌ریزی ارتباطی #کمپین هم تا حد مطلوبی با سیری منطقی روبه‌رو بوده‌ایم که توانسته گام‌به‌گام با اجرای تیزینگ‌های متعدد و جذاب در ابتدا و اُپنینگ‌های چشم‌نواز در ادامۀ کار، مخاطب را با خود همراه کند. با وجود عبور از رویدادهای مهم سال هزار و چهارصد و کاهش ضرب‌آهنگِ تندِ تولید و انتشار آثار - که اتفاقی طبیعی است -، همچنان شاهد تولیدات مناسبتی مختلفی از این پویش هستیم که باکس‌های مختلفی از پخش تلویزیونی را با سطح مطلوبی از کیفیت رنگ‌آمیزی می‌کنند. ولی دقت بیشتر در سایر ابعاد این پویش، پاشنه‌آشیل آن را به‌خوبی نشان می‌دهد: دیجیتال!تقریباً هرچه از پخش‌های مختلف تلویزیونی این پویش تقدیر کنیم، می‌توانیم سخن در نقد آن در فضای مجازی برانیم. این کم‌توجهی و نقیصۀ بزرگ، موجب شده تا شاهد یک عدمِ یکپارچگی در برنامه‌ریزی رسانه‌ای این پویش باشیم و «ایران من» را کاملاً کاریکاتوری ببینیم.مهم‌ترین سؤالی که باید دست‌اندرکاران به آن جواب دهند، دلیل فقدان استراتژی در فضای دیجیتالِ پویش و به‌تبعِ آن، ناقص و ابتر ماندن آن است. یعنی پویشی که باقدرت خود را در آنتن تلویزیون عرضه کرده، نتوانسته امتداد خود در سطح فضای مجازی پی بگیرد. بخش دیجیتال «ایران من»، نه‌تنها در استراتژی، بلکه در تولید محتوای اختصاصیِ رسانه‌های اجتماعی نیز، دغدغه‌ای از خود نشان نمی‌دهد و به‌جز چند بار استفاده از تاکتیک‌های نَخ‌نَما، مثل برگزاری مسابقه، منشن کاربران، قرعه‌کشی و پول‌پاشی، هنر و خلاقیتی ندارد.از دید یک ناظر بیرونی به نظر می‌رسد عدم نظارت و اِشراف کافی کارفرما به فضای دیجیتال از جمله عللِ این کم‌توفیقی باشد. متأسفانه دامنۀ این عدمِ نظارت به‌حدی بوده است که نه‌تنها پویش، به اهداف ارتباطی در فضای دیجیتال اهمیتی نمی‌دهد، بلکه در برخی موارد برخلاف خواستۀ کارفرما در حرکت است.به‌عنوان نمونه، این پویش برای معرفی شهید «محسن حججی»، از ادبیاتی بهره برده که اگر متن کپشن پُست آن را به‌صورت مجزا ببینیم - گرچه متن از ویکی‌پدیای فارسی عین‌به‌عین کپی شده -، احتمالاً فکر می‌کنیم توسط نویسندگان بی‌بی‌سی فارسی نوشته شده است. به نظر شما اگر یک کارفرمای بخش خصوصی و مسلط به فضای مجازی، کارفرمای این پروژه بود، آیا آژانس، جرئت کپی‌پیست کردن چنین متنی به خود می‌داد؟فارغ از ارزش‌گذاری محتوایی این مورد، نفس کُپی‌کاری یک متن منفی، از یک رسانۀ فاقد اعتبار و آلوده به سوگیری‌های سیاسی، با وجود کپی‌رایترهای توانمند یک آژانس، چه توجیهی دارد؟ به بیان ساده، آژانس مجری کمپین، حتی زحمت نوشتن یک متن خنثیِ چندخطی را به خود نداده است. آیا جز این است که علاوه بر اینکه کارفرما نظارتی بر فضای مجازی پویش ندارد، این بخش از پروژه برای آژانس همکار، ضدارزش یا خوش‌بینانه، کم‌ارزش تلقی می‌شود؟ گرچه صفحه «ایران من» پس از اعتراض کاربران به این مسئله و بعد از مدتی مقاومت، متن پست را تا حدی اصلاح کرد، ولی همچنان از اصلاح کامل ادبیات زنندۀ آن خودداری می‌کند و از همین روست که نمی‌توان آن را اشتباهی سهوی تلقی نمود.فراتر از اینکه بخواهیم با بهره‌گیری از یک نظام ارزش‌گذاری به پرسش‌های فوق پاسخ دهیم - که این یادداشت در پی آن نیست -، باید لزوم همکاری و همدلی کارگزار و کارفرما را در یک پروژه طولانی‌مدت و وسیع بازاریابی و ارتباطی گوشزد شویم.تا زمانی که شما به‌عنوان یک متخصص و یا مشاور رسانه‌ای و برندسازی، از عمق خواستۀ کارفرما مطلع و با او همدل و هم‌مقصد نیستید، نباید پروژه‌اش را بپذیرید؛ چرا که با عملکردتان هم به اعتبار خود آسیب خواهید زد و هم کارفرمایتان بهره‌ای از خروجی کار شما نخواهد برد و به‌عنوان نقطه‌ای سیاه در رزومۀ شما نقش خواهد بست.ز نظر نگارنده که به‌زعم خویش با سازوکارهای حرفه‌ای هر دو طرف تا حدی آشناست و از دغدغه‌های کارفرما دورادور مطلع است، چنین برمی‌آید که «ایران نوین»، با اینکه از امتیازِ «توانستن» در این زمینه برخوردار است، ولی کوسه(!)های آن حداقل در فضای مجازی تنی به آب نمی‌زنند و بر صرف مصدر «نخواستن» اصرار می‌ورزند!گذشته از موارد ذکرشده، نفْس همکاری با متخصصین حوزۀ بازاریابی و برندینگ برای معرفی و ترویج (پروموت) یک مفهوم یا پیام در قالب یک کمپین بلندمدت نزد افکارِعمومی، بسیار ارزشمند است. به نظر می‌رسد این بینش به دلیل نزدیک‌بینی برخی مدیران رسانه‌ای تا پیش‌ازاین مجال بروز نداشته و از همین رو، الگوی اجرای این کمپین و استفاده از ظرفیت عظیم آژانس‌های ارتباطی کشور، می‌تواند راهبردی بسیار مطلوب در این زمینه باشد.و اما توصیه‌ای به مدیران آژانس‌ها، برنامه‌سازان و سایر مجموعه‌های همکار با نهادهای حاکمیتی!لطفاً لطفاً لطفاً! تا زمانی که هم‌عقیده و هم‌راستا با نظرات کارفرما نیستید، پروژه‌ای را قبول نکنید! چون برخلاف چیزی که فکر می‌کنید هم سیخ می‌سوزد، هم کباب!دیکتۀ نانوشته غلط ندارد؛ پس شاید بتوان با اغماض نسبت به برخی خطاها گذشت کرد و اجازه داد باب تعامل نهادهای حاکمیتی با متخصصین تبلیغات باز بماند؛ ولی مجریان چنین پروژه‌هایی باید بدانند متولی اول حفظ این رابطه هستند و از همین رو، نسبت به سایر همکاران در صنعت خود هم مسئولیت سنگینی دارند تا نگذارند دری که گشوده شده، بسته شود.در باب توسعۀ کمپین با کمک نهادهای موازیِ متولی و همچنین گسترش آن به فضای حقیقی (از جمله استفاده از ظرفیت‌هایی همچون رویدادها و ...) و نسبت این پویش با برندِ ملی ایران، گفتنی‌ها بسیار است، اما، «این زمان بگذار تا وقت دگر»!محمد ارژنگمحمد ارژنگSun, 30 Jan 2022 12:38:48 +0330https://virgool.ir/@Mohammad.Arjang/بیلبورد-می-زنم-پس-هستم-esdaglssiakpاین یادداشت اولین بار در رسانه تخصصی «پل» منتشر شده است.طرح‌های #کمپین امسال #بسیج را که دیدم بسیار جا خوردم. اولین بار که به چشمم خورد، امیدوار بودم که شعارش را اشتباه خوانده باشم؛ تا اینکه به تابلوهای بعدی رسیدم و فهمیدم که بله؛ فوقع ما وقع!با تغییر پارادایم‌های ارتباطی و پررنگ شدن نقش #مخاطب و مشتری در صنعت ارتباطات، تبلیغات و بازاریابی، به اجمال می‌توان گفت دانشمندان این حوزه به این نتیجه رسیدند که باید با عبور از سخنگویی یک‌طرفه و تکلم وحده، به سمت مخاطب حرکت کرده و نیازها و سلایق او را شناسایی کنند و به تدریج با او، هم‌زبان و همدل شوند.با این تفاسیر، ولی به نظر می‌رسد در پویش امسال بسیج، شاهد جابجایی مرزهای دانشی #تبلیغات و #برندینگ و درنوردیده شدن نسل‌های نظری #ارتباطات هستیم! به گونه‌ای که برند، دیگر حتی ادعا نمی‌کند که خوب‌تر یا بهترین است؛ بلکه خود را پارهٔ تن مخاطبش می‌داند! یعنی نه تنها خود را بسیار شایسته می‌داند -که گویا از نظر طراحان کمپین، به عنوان پیش‌فرض ذهنی مخاطبان، امری مسجل است!-، بلکه به مخاطب می‌گوید تو آنقدر من را دوست داری که پارۀ تنت هستم! حقیقتاً این سطح از ادعا را شاید نتوان در #تاریخ_تبلیغات با ذره‌بین بدبینی هم یافت. این کمپین، یک‌تنه، ما را با خود به دورانی از تبلیغات برده، که حتی تاریخ‌نگاران ارتباطات نیز از آن بی‌اطلاعند.اما چرا اینگونه می‌شود؟هرچه به کمپین‌های موفق و ناموفق تاریخ نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که تقریباً همیشه، این #شناخت عمیق از مخاطب است که باعث توفیق یا عدم توفیق در ایجاد یک ارتباط و سامان دادن به یک #پویش می‌شود. چیزی که اینجا، سراغی از آن نداریم. به نظر می‌رسد شعار محوری کمپین، درون اتاق دربستهٔ برخی مدیران مربوطه در سمت کارفرمایی طراحی شده وگرنه این حجم از عدم شناخت از مخاطب و ظرفیت‌های رسانهٔ محوری کمپین -که تابلوهای شهری است-، خطایی غیرقابل‌پذیرش است.دوستان ما یا نمی‌دانند «پارۀ تن» چیست و یا نمی‌دانند «#مردم» چه معنی‌ای دارد! و البته اگر نخواهیم از دایره انصاف خارج شویم، شاید ما نمی‌دانیم «بسیج»ی که در ذهن آنهاست، چیست!جالب است که برای تعدیل این ادعای بزرگ در #شعار، کپی‌رایتر (طراح شعار) حتی سعی نکرده دوپهلو و با ایهام سخن بگوید و خود را -حتی به ظاهر هم که شده- مبرّا از مسائل بعدی نمی‌کند.چقدر راست گفته‌اند که یکی از بهترین راه‌ها برای تخریب یک مفهوم خوب، تبلیغ بد آن است؛ و چقدر بد خواهد بود اگر برخی دست‌اندرکاران این اتفاق، بخواهند پشت سخنان بزرگان، سنگر بگیرند و پاسخ‌گوی عملکرد خود نباشند.گرامیان!پارۀ تن بودن، غیر از بیلبورد داشتن، اسباب دیگری هم می‌طلبد که هنوز آماده نکرده‌اید!محمد ارژنگمحمد ارژنگSun, 30 Jan 2022 12:19:08 +0330https://virgool.ir/@Mohammad.Arjang/برنامه-سازی-اختصاصی-برای-توسعهٔ-برند-pevwfwb7prcdدر آخرین #نماهنگ انیمیشنی حمایت‌شده توسط #همراه_اول با نام «#نائب_الزیاره» که به نوعی ادامه نماهنگ سال گذشته تیم برنامه‌ساز است، اسپانسر ضمن پشتیبانی از تولید این اثر، اقدام به #جایگذاری_برند خود در نماهنگ کرده است. البته این اتفاق فقط در نسخه منتشر شده در فضای مجازی روی داده و تلویزیون از پخش نمای جای‌گذاری شده برند خودداری کرده است.? به نظر شما اساساً وقتی قرار است لوگوی #اسپانسر در خروجی به صورت دائم حک شود آیا نیازی به استفاده از تکنیک (Brand_Placement#) وجود داشته است یا خیر؟? آیا دلیل این رویکرد را ریزبینی زیاد ناظران #تلویزیون برای حذف نمای مد نظر اسپانسر می‌دانید؟✅ شرکت همراه اول در ماه‌های گذشته ضمن اتخاذ رویکردی جدید، در حال #جایگاه_سازی (Positioning#) خود به عنوان یکی از بازیگران مهم تولید محتوا در عرصه رسانه‌ای و #اکوسیستم_محتوایی کشور است.برنامه‌های «#منو_بشناس»، «#روایت_مردانگی»، «#مهلا»، «#قدمگاه»، «#موکب» «#میزبان»، «#مهنا» و چندین #کنسرت_آنلاین از جمله برنامه‌هایی هستند که با پشتیبانی همراه اول تولید و پخش شده‌اند. در میان این تولیدات، چند نماهنگ، #انیمیشن و #آلبوم نیز با حمایت این مجموعه ساخته و منتشر شده است.? از نظر شما بهره‌گیری مجموعه‌های اقتصادی از تولیدات رسانه‌ای با درون‌مایه‌های #فرهنگی، چه مزایا و معایبی دارد؟? مجموعه‌های اقتصادی چگونه می‌توانند در راستای #مسئولیت_اجتماعی سازمان‌های خود، از محصولات فرهنگی حمایت کنند؟? در این موارد خاص مورد اشاره، حمایت از تولید این گونه برنامه‌ها را در راستای تقویت #برند همراه اول می‌دانید یا خیر؟? میزان حضور استراتژی‌های برندینگ و ارزش‌های محوری همراه اول در آثار تولید شده به چه میزان است؟? در چه صورت می‌توان هم‌راستایی بیشتری بین محتوای تولیدی و #استراتژی_برند همراه اول ایجاد کرد؟? #برندسازی_مشارکتی (Co_Branding#) همراه اول با سایر مجموعه‌های پشتیبان این تولیدات را چگونه ارزیابی می‌کنید؟? و در آخر اینکه استفاده از تکنیک جای‌گذاری (نامحسوس) برند (Brand Placement) را در این زمینه موفق‌تر می‌دانید یا حک لوگو روی خروجی و یا تکنیک‌های خلاقانه دیگر؟محمد ارژنگمحمد ارژنگSun, 30 Jan 2022 12:02:19 +0330https://virgool.ir/@Mohammad.Arjang/پویشی-برای-پاسداشت-خالقان-سایه-نشین-qsnahh41yudaاین یادداشت اولین بار در رسانه تخصصی «پل» منتشر شده است.یکی از ویژگی‌های مهم یک مدیر یا سیاست‌گذار فرهنگی برخورداری از نگاه نو و خلاقانه در طراحی و اجرای پیام‌های فرهنگی-اجتماعی است. حتماً می‌توان نقدهای متفاوتی در لایه‌های راهبردی و فرمی، متوجه پویش جدید شهرداری و سازمان زیباسازی تهران دانست، ولی نمی‌توان از کنار رویکرد متفاوت و نوآورانه آن به‌سادگی گذشت.مدیران فرهنگی (با ربط و بی‌ربط به مأموریت اصلی خود)، به مناسبت‌های مختلف حول مفاهیم کتاب و کتاب‌خوانی که می‌رسند، با خشاب‌گذاری انبوه رسانه‌های در اختیار، گوشمان را پر می‌کنند از موضوعاتی چون اهمیت کتاب خواندن، معرفی کتاب‌های مطلوب، تشویق و تحسین کتاب‌خوانان، آثار خوب مطالعه، بیان وضعیت سرانه مطالعه، شوآف با تعداد و گسترش کتابخانه‌ها و سالن‌های مطالعه و قس‌علی‌هذا! حرف‌هایی که از فرط تکراری و تهی بودن از خلاقیت، تقریباً خوش‌بینانه نتایجی کم‌حاصل داشته‌اند.در این میان قشری که معمولاً از قلم می‌افتند خود اهالی قلم هستند که نامشان در هیاهوی پویش‌های معرفی کتاب و ترویج مطالعه، در سایه کم‌توجهی قرار می‌گیرد. این نکته از آنجا مهم‌تر می‌شود که می‌بینیم تقریظ‌های رهبری که بر کتاب‌های متعددی منتشر شده، علاوه بر تمجید از محتوا و موضوعات مطروحه، حاوی عباراتی قابل توجه مبنی بر قدردانی از نویسندگان و خالقان این آثار است و این، مسأله‌ای است که مدیران فرهنگی باید بیش‌از‌پیش به پیام آن توجه کنند.شاید امسال اولین سالی باشد که عموم جامعه، این بزرگداشت‌ها را، صرفاً همایشی و نمایشی و جلسه‌ای نمی‌بینند و تکریم خالقان این محتوای ارزشمند را در جریان زندگی روزمره خود شاهدند.از طرف دیگر، نویسندگان خوب نیز عمدتاً به دلیل ویژگی‌های درونی و ذاتیشان، کمتر به بروز و ظهور شخصیت خود اصرار می‌ورزند ولی با این پویش (صرف نظر از ضعف‌های جدی فرمی)، مقام آنها هرچند به صورت ناکافی به عرصه عمومی عرضه و بر ارج آنها نزد متولیان فرهنگی، بیشتر از قبل صحه گذاشته شد؛ امری که به تعامل هرچه بیشتر آنان با سیاست‌گذاران فرهنگی-اجتماعی در آینده کمک شایانی خواهد کرد.ویژگی جالب توجه دیگر این پویش، برنامه‌ریزی و همراهی جدی یک نهاد تخصصی در حوزه کتاب یعنی حوزه هنری است، که به نظر می‌رسد مدل این جنس همکاری تخصصی، با تغییرات و تعدیلاتی قابل پیاده‌سازی در پویش‌های فرهنگی-اجتماعی دیگر با موضوعاتی از قبیل آسیب‌های اجتماعی و فرهنگ‌سازی در عرصه عمومی باشد که ان‌شاءالله در فرصت‌های دیگر، کارشناسان به آن بپردازند.محمد ارژنگمحمد ارژنگSat, 29 Jan 2022 22:51:39 +0330