https://virgool.ir/feed/@Mohamadreza.moradeeطراح تجربه کاربری و شکل استارتاپ‌ها هستمfa2026-11-11 19:25:52https://files.virgool.ir/upload/users/37098/avatar/wvckGJ.pnghttps://virgool.ir/@Mohamadreza.moradeehttps://virgool.ir/@Mohamadreza.moradee/محتوا-پادشاه-است-l9nvvaigonp1«محتوا پادشاه است»من معتقدم این جمله‌ی بیل گیتس را استیوجابز هم می‌توانست بگوید. اگرچه ظاهرا منظور گیتس از محتوا، محتوای رسانه‌ایست، اما احتمالا اگر جابز این جمله را می‌گفت منظورش از محتوا، چیز دیگری بود!سوزان سانتاگ منتقد آمریکایی می‌گوید: محتوا ملاقاتی‌است کوتاه. رعدوبرقی در یک چشم به‌هم زدن! خیلی کوتاه است این محتوا.اما کدام محتوا؟ بگذارید از اسکاروایلد نقل‌قولی کنم: «فقط انسان های سطحی و كم مايه براساس ظواهر قضاوت نمی‌کنند، رمز و راز دنیا در همان اموری است که به چشم دیدنی هستند.» این اموری که به چشم دیدنی هستند یک استارتاپ را «شکل» می‌دهند.از حالت بصری و تلفظی «اسم» استارتاپ تا نحوه‌ی ورود کاربر به آن، از «طراحی» رابط‌کاربری تا «شیوه‌ی» حضور در شبکه‌های اجتماعی، از «ارتباط» پس از فروش با مشتری‌ تا «خاطره‌ای» درباره‌ی آن که از کسی می‌شنویم، همه و همه دست به دست هم «شکل» آن استارتاپ را برای کاربر می‌سازند. همه‌ی چیزهایی که ما از یک استارتاپ می‌بینیم یا می‌شنویم سازنده‌ی «شکل» آن هستند و «محتوا» تنها در نتیجه‌ی مواجهه‌ی کاربر با «شکل» آن استارتاپ به‌دست می‌آید. این مواجهه تجربیات کاربر را شکل می‌دهد، مجموعه‌ای از حس‌ها را به او منتقل می‌کند و در نهایت بر بستر ذهن او محتوایی حاضر می‌کند.احضار محتوا، مسیری پیچیده و همه جانبه است. این مسیر که از کسب و کار آغاز و در ذهن کاربر به پایان می رسد، شامل تجربیاتی بسیار پراکنده است. این تجربیات پراکنده نهایتا می‌توانند در بستر ذهن کاربر به حسی منسجم تبدیل ‌شوند. هر تجربه‌ای که کاربر از مواجهه با کسب و کار به دست می‌آورد، می تواند به کاربر حسی را منتقل کند، خواه تجربه ای لذتبخش باشد، خواه تجربه‌ای ناخوشایند. اما تنها آن دسته از تجربیاتی که به دقت طراحی و اجرا شده باشند می‌توانند بخشی از مسیر احضار محتوا باشند. هر کسب و کاری باید نسبت به محتوایی که می‌خواهد در بستر ذهن کاربر ایجاد ‌کند بسیار حساس باشد، زیرا محتوا قوی‌ترین چیزیست که یک کاربر می‌تواند از یک استارتاپ به یاد بیاورد.استیوجابز می‌گوید «طراحی، در واقع عملکرد محصول است» و من عقیده دارم منظورش از طراحی، طراحی تمام جزییات و ظواهر (شکل) محصول است که درنهایت بتواند در بستر ذهن کاربر محتوایی ایجاد کند، همان محتوایی که می‌تواند قوی‌ترین عملکرد را در این بستر داشته باشد.ز دلبــری نتــوان لاف زد به آســانی«هزار»نکته درین کارهست تا دانیmohamadreza moradimohamadreza moradiWed, 03 Apr 2019 20:49:34 +0430https://virgool.ir/@Mohamadreza.moradee/آیا-استارتآپ-ویکندها-خروجی-ندارند-kbmmj6nkjs5gمدتی است که خبرها و حواشی زیادی درباره‌ی استارت‌آپ ویکندها به گوش می‌رسد، عده‌ای معتقدند که استارتاپ‌ویکندها در طول عمر کوتاهشان در ایران خروجی کافی را نداشته‌اند و برگزارکنندگان این رویدادها تنها متحمل هزینه‌‌های مالی شده‌اند، درحالی که عده‌ای از این طریق و به نام «تسهیل‌گری» به درآمد و شهرت رسیده‌اند! ممکن است برای شما این سوال پیش بیاید که تسهیلگری دقیقا چیست؟ اما پیش از آن باید درباره‌ی ماهیت استارتاپ‌ویکند توضیحی مختصر بدهم:استارتاپ‌ویکند یک شبیه‌ساز است که فرآیند طراحی و اجرای یک استارتاپ را در ۵۴ساعت شبیه‌سازی می‌کند. این فرآیند در یک محیط رقابتی و با همکاری تعدادی مربی صورت می‌گیرد، که مسئولیت ابهام‌زدایی از این فرآیند را به عهده دارند. یک مربی باید بتواند فرآیند شکل‌گیری کسب وکارها را درک کند و هنگامی که اعضای یک تیم در مسیر طراحی و اجرای استارت‌آپ مخصوص به خودشان هستند از این مسیر ابهام‌زدایی کند. این مسیر پر از عدم قطعیت است و نیاز به راهبری و هدایت مربیان باتجربه و بادانش دارد. استارت‌آپ ویکند در حقیقت بستری فراهم می‌کند تا شرکت‌کنندگان تجربه‌ی مربیان را بشنوند، درک بهتری از استارت‌اپ‌ها به دست بیاورند و در یک فضای رقابتی دست به انتخاب و تجربه بزنند.اما «تسهیل‌گری» چیست؟ تسهیل‌گری طراحی و حمایت همه‌جانبه از اجرای این فرآیند است تا برگزارکنندگان بتوانند از اجرای درست آن اطمینان حاصل کنند. «تسهیل‌گری» نوعی استاندارد است و «تسهیل‌گر» مسئولیت برنامه‌ریزی و هماهنگی رویداد را بر عهده دارد و درنهایت از آن پشتیبانی می‌کند. تسهیلگری یک فعالیت‌حرفه‌ای‌است اما مربی‌گری یک فعالیت داوطلبانه.حالا به سوال اساسی منتقدان می‌رسیم؛ چرا استارت‌آپ ویکندها خروجی کافی را نداشته‌اند؟پاسخ به این سوال بستگی به بینش ما از صورت آن دارد و در گرو چند سوال دیگر است؛ تعریف ما از «خروجی» چیست؟ آیا خروجی را «تعداد استارت‌آپ‌های اجرا شده» می‌دانیم، یا «افزایش دانش و درک استارتاپی شرکت‌کنندگان»؟ آیا خروجی یک پدیده‌، وابسته به محیط آن نیست؟ آیا مساله‌ی ما «تعداد مشخص استارتاپ خروجی» است یا «عملکرد رویداد در چرخه‌ی اکوسیستم»؟ آیا چرخه‌ی اکوسیستم استارتاپی ایران به درستی می‌چرخد و تنها استارت‌اپ ویکندها عامل اختلال‌اند؟از سوی دیگر، تعریف ما از «کافی بودن» چیست؟ آیا با وجود این اکوسیستم استارتاپی معیوب در ایران انتظار خروجی بیشتر، انتظاری معقول است؟برای تحلیل و انتقاد تیزبینانه از خروجی استارت‌آپ ویکندها، باید ابتدا تمام عوامل موجود در یک اکوسیستم را شناسایی کرد و سپس سهم هر یک را در این خروجی بررسی و تحلیل کرد. قضاوت درباره‌ی خروجی استارت‌آپ ویکندها بدون بررسی سایر عوامل محیطی امکان‌پذیر نیست.به هر حال تسهیل‌گری در ایران استانداردهای متفاوتی دارد و هر کدام از این استانداردها ممکن است اختلافاتی با استانداردهای جهانی داشته باشند، اما رد و تخریب آن غیرمنطقی و واپس‌گرایانه است. در نهایت هر استانداردی که بتواند کیفیت بهتری -به نسبت دیگران- ارائه کند، با استقبال بهتری از سوی برگزارکنندگان مواجه می‌شود.mohamadreza moradimohamadreza moradiSat, 30 Mar 2019 04:31:25 +0430https://virgool.ir/@Mohamadreza.moradee/تکامل-در-استارتاپها-x9ohelorl7ghیکی از بهترین اتفاقاتِ سالی که گذشت، کنفرانس تجربه کاربر شیراز بود. کنفرانسی پر از سوال‌های اساسی. سوال‌هایی که غالبا از زاویه‌ی راه‌حل و تکنیک، پاسخ داده شد و به مباحث نظری کمتر پرداخته شد. (و ظاهرا این سیاست، گوشه‌ای از استراتژی سومین کنفرانس بود) با این حال بسیار عالی بود و باید از تمام دست‌اندرکارانش تشکر کنم.امیدامرایی کارگردان این کنفرانس، ضمن یک صحبت کوتاه در لابه‌لای سخنرانی‌ها، به این مساله اشاره کرد که ما به جای کمال، باید به دنبال تکامل باشیم و اگر در این کنفرانس تنها همین یک جمله را می‌شنیدم، برایم کافی بود!باید این واقعیت را پذیرفت که کمال تقریبا بی‌معنی است، همه‌چیز در تکامل است. همه‌چیز در «حرکت» است، در «حرکت بودن».طراحی یک استارتاپ بدون لحاظ کردن این عنصر اساسی، تقریبا ناممکن است. هر استارتاپ باید یک مسیر تکاملی را آغاز کند و کاربرانش را در این مسیر شناسایی و همراه کند. این تکامل دست‌کم دو زاویه‌ی اساسی دارد: خود استارتاپ و جامعه‌ی کاربرانش!از یک طرف استارتاپ باید به خود این فرصت را بدهد تا در مسیر این تکامل شروع به تجربه‌اندوزی کند و خودش، محیطش و واقعیت استارتاپ‌ها را بهتر از قبل درک کند و تغییرات پیش‌رویش را طراحی کند و از طرف دیگر، باید به جامعه و کاربرانش این فرصت را بدهد تا بتوانند به مرور این تغییرات را بپذیرند و با آن همراه شوند.چه بسیارند استارتاپ‌هایی که کمبود منابع مالی، یا انتخاب بازار نامناسب، یا از هم پاشیدگی تیم، عامل حقیقی شکست آن‌ها نبوده است بلکه عدم توجه به مسیر تکاملی جامعه و کاربران، آن‌ها را به ایستگاه آخر رسانده‌است. آن‌ها تلاش می‌کردند تا در زمان کوتاهی در الگوی رفتاری یا عادات کاربران تغییرات گسترده ایجاد کنند و به کاربران زمان و فرصت کافی برای آماده شدن -و به مرور در مسیر قرار گرفتن- را نمی‌دادند. در نتیجه با وجود خدمات متنوع و پرشمار، به سرعت از چرخه‌ی رقابت کنار رفتند. درنهایت باید گفت طراحی تجربه‌ای لذتبخش، یاری‌گر و اقناع کننده برای کاربر، بدون درک این مسیر تکاملی تقریبا نشدنی است.تکامل خصوصیت مخصوص انسان است، در مسیر بهترشدن قرار گرفتن مخصوص انسان است، همواره در راه بودن، راه‌نشین شدن و از ساکن‌شدن گریختن:«ساکنان» حرمِ سِتر و عفاف ملکوتبا منِ «راه‌نشین» باده‌ی مستانه زدندmohamadreza moradimohamadreza moradiThu, 28 Mar 2019 00:23:29 +0430https://virgool.ir/@Mohamadreza.moradee/جیغ-بنفش-در-ارائه-w8dxwfufrgsvهر استارتاپ ویکند، برای من یک دنیا تجربه است. تجربه‌ای فعال و تاثیرگذار در اعماق ذهنم. نوع نگاه و دیدگاهی که هر مربی -و هر دانشجو- نسبت به مسائل دارد، بیانگر شکل خاصی از دستگاه‌فکری است که تنها متعلق به اوست و از آن‌جا که در استارت‌آپ ویکندها، وجه‌های مختلف یک کسب‌و‌کار بررسی می‌شود، وجه‌ های مختلف این دستگاه فکری خود را بروز می‌دهد. من از هر مربی و هر دانشجو چیزهای بسیاری آموختم.در این استارتاپ‌ویکند یکی از مربیان نسبت به موضوع جالبی حساسیت نشان داد و اصطلاحی به نام «جیغ‌بنفش در ارائه» را مطرح کرد. محمداعلم ملکی که بسیار در کسب‌و‌کارش باتجربه بود اینگونه توضیح داد که باید در ارائه‌ی خود یک جیغ بنفش داشت که عاملی برای تمایز آن ارائه و تثبیت آن در ذهن ببینندگان و داوران باشد. این یک نکته‌ی بسیار اساسی و درست است، با این حال آنچه به مرور و درنهایت از شرکت کنندگان دیدم برداشتی نسبتا نادرست و سطحی از این اصطلاح بود. می‌خواهم در این فرصت درباره‌ی این اصطلاح توضیح کوتاهی بدهم.جیغ بنفش را اولین‌بار و در اوایل قرن اخیر، یک شاعر فرم‌گرا، وارد ادبیات ایران کرد تا به نوعی نسبت به جریان‌های سنتی و تکراری آن دوران واکنشی تند نشان دهد و در نهایت در اذهان عمومی به نشانه‌ای برای ساختارشکنی و خرق‌عادت تبدیل شد.در جریان این رویداد متوجه شدم که شرکت‌کنندگان تصور می‌کنند جیغ بنفش، نوعی عنصر خارجی و غیراصیل است که باید به جریان ارائه وارد شود. آن‌ها جیغ بنفش را یک قسمت غیرعادی و بزرگنمایی شده از ارائه می‌دیدند که همچون یک پیام‌‌بازرگانی وارد می‌شود، کمی حضار را سرگرم‌ می‌کند و سپس با تشویق آن‌ها از جریان ارائه خارج می‌شود. اما در حقیقت چنین چیزی، حتی اگر در ذهن بینندگان و داوران بماند هیچ ارزشی به ارائه‌ اضافه نخواهد کرد.جیغ بنفش در حقیقت یک خاصیت است که به یک ارائه رنگ و بوی ویژه‌ی خود را می‌دهد. خاصیتی اصیل که شیرازه‌ی خصوصیات شخصی یا تیمی‌ ارائه‌دهنده‌است و با یک طراحی خلاقانه -در حین ارائه- خود را بروز می‌دهد. آن چیزی که به بینندگان و داوران این حس را القا می‌کند که این تیم، ایده‌اش را از آن خود کرده ، آن را هضم و درک کرده و سپس محصولی ارزشمند و مخصوص به خود را طراحی کرده‌است. جیغ بنقش یک حالت رفتاری-گفتاری است که یک شخص یا یک تیم را به وضوح از دیگران متمایز می‌کند و این تمایز بسیار ارزشمند است. تنها ارائه‌ای می‌تواند در ذهن بینندگان ثبت شود که ناشی از چنین حالت اصیل رفتاری-گفتاری در حین ارائه باشد. برای مثال ممکن است شوخ‌طبعی برای یک شخص، خصوصیتی بارز باشد و او بتواند این خصوصیت را به درستی در حین ارائه طراحی کند، یا جسارت خصوصیت بارز او باشد یا ... . مهم آن‌است که چیزی اصیل و درونی شده باشد که به بینندگان و داوران این حس را القا کند، که این تیم همان تیم است و این شخص همان شخص.هوشنگ ایرانی که برای اولین بار از این اصطلاح استفاده کرد، تلاش می‌کرد نشان دهد که یک قاعده‌ی کلی و تکراری نمی‌تواند تاثیر چندانی بر اذهان جامعه داشته باشد و باید بالاجبار به شیوه‌ی مخصوص به خود، عادت‌ها راشکست.mohamadreza moradimohamadreza moradiSat, 23 Mar 2019 14:09:33 +0430