https://virgool.ir/feed/@MohaddesehGholamifa2026-11-12 11:43:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@MohaddesehGholamihttps://virgool.ir/@MohaddesehGholami/یک-چشمی-تا-بندرعباس-kye9rgicizjb«جان من رضا صادقی رو نذار»«بابا چشه مگه؟ خب مشکی رنگ عشقه دیگه»بشکن می‌زدم و می‌خواندم. قرار بود شیراز توقف کنیم، امّا ساعت ده شب خواب از سرمان پرید. انگار نه‌انگار که از شش صبح در راه بودیم. دیگر تصمیم‌مان قطعی شد؛ توقف بی‌توقف. مستقیم می‌رفتیم به بندرعباس. در مسیرِ کوهستان استاد محجوبی هم خوش می‌نواخت. ترکیب صدای پیانو و تابلوهای شعری که کنار جاده‌های استان فارس بود، بیش از پیش عشق شیراز را به دلم می‌انداخت. کورمال‌کورمال می‌خواندم‌شان. نصفه‌ونیمه.تخمه تمام شده بود اما بویش ماشین را گرفته بود. بسته‌ی آجیل را که باز می‌کردم به پژو و یک آزرا نگاه می‌کردم. از قضا شماره‌ی پلاکشان می‌گفت همشهری‌مان‌اند. با خودم می‌گفتم: وسط این بیابان انگار این دو سه ماشین خویشاوندان‌مان‌اند. وقتی دور می‌شدند می‌ترسیدم. تاریک بود. سریع‌تر می‌رفتیم. اما تنهایی‌مان کش می‌آمد. البته هیچ حالی‌مان نبود که داریم چه‌کار می‌کنیم. گفتم که خام بودیم. اگر خام نبودیم این وقت شب، وسط بیابان پر از راهزن چه می‌کردیم؟!گوشی‌ام را برداشته بودم و لیست خرید را تکمیل می‌کردم. می‌خواستم چشمم نور ببیند، نه سیاهی.«مطمئنی که می‌تونی تا جنوب یه‌کله رانندگی کنی؟»«خیالت راحت عزیزم. ما که باید سال تحویل شمال پیش خانواده باشیم. اگه وایسیم یه روزمون همین‌جوری سوخت می‌شه.»«خوابت نمیاد؟ مطمئنی؟»آهنگ را زیاد کرد تا بگوید سرحال است. از طرفی نمی‌خواست رضا صادقی برای صدمین بار بخواند. خم شد که فلش را بردارد، سرعت‌گیر کوه‌مانند را ندید. وقتی اوج می‌گرفتیم به‌جای اینکه سیاوش بخواند: «می‌شه پرنده باشی...» رضا صادقی می‌خواند‌‌. کلماتش هیچ یادم نیست. فقط یادم است پرواز با تن صدای او بود. همین موضوع باعث شد هر خاطره‌ی خوبی که با آهنگ‌هایش داشتم را فراموش کنم. حتّی مشکی را هم دیگر رنگ عشق ندانم.از آنجایی که هر عروجی فرودی دارد، فرود آمدیم. حین فرود، پرایدی که هر تکه‌اش به سمتی می‌رفت، با سرعتِ خرگوشی از دوربرگردان پیچید در مسیر ما. بعد از آن که راه‌مان را برید از خرگوش به لاک‌پشتِ سحرآمیز تغییرِ هویت داد. اگر در حالت عادی بود با زانتیا کورس می‌گذاشت، ولی حالا محو تماشای ما بود که بی‌اختیار از هوا به زمین می‌آمدیم. دست‌بردارمان نبود، همزمان لاک‌‌پشت‌وار راه‌مان را هم می‌برید. از آن لاک‌پشت‌هایی بود که احتمالاً مغزش را به لاکش پیوند زده‌ بودند. خالیِ خالی؛ تعطیل ولی نه مثل جمعه. جمعه باز کمی پر بود.من که تمام مدت انتظار داشتم بدون کمترین خراشی آقای داماد ماشین را کنترل کند، برخلاف تصور، خوردیم به مانع‌های پلیس‌راه. البته این در حالی بود که ماشینِ تازه از پرواز نشسته‌مان، داشت مستقیم به دل لاک‌پشت قصه می‌رفت، که از قضا سرنشینش هم پیرمردی بود مانند راننده‌؛ خیره و مشتاقِ تماشا. و ما نه برای جلوگیری از قراضگی بیشتر پراید، که برای جان آن پیرمرد بی‌گناه به مانع زدیم.همان لحظه که در ماشین گریه سر داده‌ بودم، فاتحه‌ی هرچه سفر و خرید را هم می‌خواندم. در ذهنم مسیر برگشت را تصور می‌کردم با تمام وسیله‌هایی که باید می‌خریدیم و نخریده‌ بودیم. همسرم برای ارائه‌ی مدارک رفته بود. با تمام بدشانسی‌ای که پیش آمده بود، در اوج خوش‌شانسی هم بودیم. اگر تصادف هر جایی به جز آنجا بود، معلوم نبود در آن مسیر بی‌آنتن چه کسی به دادمان می‌رسید. مردی جوان که انگار از سالیان دور می‌شناخت‌مان با لهجه‌ی شیرازی پرسید:«مسافرید؟»«بله»«فامیلاتون شیرازن؟»«نه، بندرعباسن.»«وای ای وای  عامو خیلی دورن، سفر زهرمارتون شد که.»کارمان که تمام شد به همسرم گفت: «عامو بریم امشب خونه‌ی ما.»«خیلی ممنون، یه هتلی مسافرخونه‌ای پیدا میکنیم.»«مسافرخونه؟ اینجا زادگاه کوروشه، مسافرخونه‌ش کجا بود؟»می‌ترسیدیم از چاله به چاه بیفتیم. گفت:«از مو میترسی؟ مو خودُم عشایرُم. مو داریوشُم، داریوش گودرزی. از چی می‌ترسی؟» قبل از اینکه برود گفت: «هر طور خوتون راحتین چی بُگُم اصرارُم کُنُم بیشتر می‌ترسین.» رفت. وانت داشت و فلافل می‌فروخت. نمی‌دانستیم چه‌کار کنیم. وسط کوهستان اینترنت هم نداشتیم تا برنامه‌ی نشان کار بیفتد. بنزین هم کم بود. پنج دقیقه نشد دوباره برگشت. گفت:«سرمای کویره آخه عامو، بریم خونه‌ی پدرُم. خونه‌ی خودُم یه اتاقه. یه بچه‌م دارُم که اذیتتون می‌کنه.» ما را به خانه‌ی پدری‌اش برد. خودش جلو افتاد ما هم پشتش می‌رفتیم. معلوم نبود چه می‌شد ولی چاره‌ای نداشتیم.به خانه که رسیدیم آردیِ پدرش را با چند استارتِ پشت هم، به زحمت روشن کرد و برد به کوچه. به ما گفت تا ماشین‌مان را پارکینگ بگذاریم. پارکینگ که نه، حیاطی که به زور ال‌نودمان در آن جا می‌شد. گفت: «اینجا دزد فراوونه. شانس آوردین. جلوتر راهزنا بودن. خدا خواست نگهتون داره.» خواست برای‌مان قلیان چاق کند گفتیم اهلش نیستیم‌. گفت: «کباب می‌خورید؟ فقط بگید آتیش رو آماده کنم.»از مهمان‌نوازی‌اش تشکر کردیم. بعد هم اضافه کرد: «قدیما دلمون به سفر خوش بود، الان دیگه ته دلخوشی همین یه قلیون و چند سیخ کبابه» البته این حرف را پنج‌ سال پیش می‌گفت. احتمالاً تا الآن کباب هم از دسترس‌شان خارج شده‌ باشد.بهمان اتاقی دادند با گرمایی مطبوع و تختی نرم‌تر و راحت‌تر از تمام تخت‌ها. فکر می‌کردم از غصه تا صبح بیدار می‌مانم امّا نفهمیدم کی خوابم برد. هرچند این در حالی بود که همسرم هر یک ساعت یک‌بار بیدار می‌شد  تا ببیند ماشین درب‌وداغان‌مان سرجایش است یا نه. صبح زود هرچه کلوچه و آجیل و پسته و میوه داشتیم بهشان دادیم و با ماشین یک‌چشم‌مان راه افتادیم. ال‌نود با آن قیافه‌ی زمختش انگار شکلک در می‌آورد؛ صورتش را یک‌وری کرده‌ بود و با دهان کج، یک چشمِ چراغی‌اش را هم نیمه‌باز گذاشته‌ بود. دیگر هر کسی می‌دیدمان راه را برایمان باز می‌کرد. انگار می‌دانستند چیزی برای از دست دادن نداریم. تا خودِ بندرعباس با همان ماشین رفتیم.محدثه غلامی#دنده‌عقب‌بااتوابزارمحدثه غلامیمحدثه غلامیSun, 23 Nov 2025 01:18:26 +0330