https://virgool.ir/feed/@MoMalekifa2026-11-11 23:18:35https://files.virgool.ir/upload/users/1717/avatar/vpjpOd.pnghttps://virgool.ir/@MoMalekihttps://virgool.ir/@MoMaleki/چوب-لباسی-عاطفی-xcvtntytzziqنکته اول:‌ عبارت "چوب‌لباسی عاطفی" ساخته خودمه. در ادامه متوجه میشین چرا این اسم رو انتخاب کردم برای پدیده‌ای که می‌خوام توضیح بدم. نکته دوم: چیزهایی که می‌نویسم حاصل تجارب و افکار خودمه. اگر چیزی رو از جایی وام بگیرم حتما ریفرنس می‌دم.شما اگر آدم امنی باشی، درک بالایی از روان دیگران داشته باشی و همزمان شنونده بدون قضاوت‌گری باشی یک خطر تو رو تهدید می‌کنه که باید حواست بهت باشه. اونم اینه که ممکنه چوب‌لباسی عاطفی بشی برای دیگران. اما این یعنی چی؟‌ به خاطر ویژگی‌هایی که گفتم، دوستان و اطرافیانت نقطه امنی رو پیدا می‌کنن که باهات مسائل و مشکلات زندگیشون رو مطرح کنند. تا اینجاش مساله‌ای نیست و اتفاقا باید جای خوشحالی داشته باشه اگر بتونی شنونده خوبی باشی و اگر کمک خواستن بهشون کمک یا راهنمایی (در حد فهم و تجربه خودت پیشنهاد بدی). منتهی مشکل زمانی برای تو بغرنج میشه که آدم‌ها مسائل و غرهای پیش و پا افتاده‌ یا حتی مسائل قبلی رو بدون اینکه به حرفات گوش داده باشن رو به صورت مکرر برات بیان می‌کنن. بعد از مدتی می‌بینی که فقط و فقط شریک چیزهای منفی زندگی اونا هستی و جایی در لحظات مثبت و پرامیدتر زندگی‌شون نداری (‌اونا حتی ممکنه اصلا حواسشون نباشه). اینجاست که مفهوم چوب‌لباسی عاطفی معنا پیدا می‌کنه. تو شبیه چوب‌لباسی شدی که آدم‌ها -هر وقت حس درماندگی می‌کنند- بهت رجوع می‌کنند و غم‌ها، پریشانی‌ها، اضطراب‌ها و مشکلاتشون رو آویزونت می‌کنند و بعدا هم برای برداشتنش هیچوقت برنمی‌گردند. سنگینی این لباس‌ها تو رو اذیت می‌کنه و همزمان که می‌بینی آدم‌ها دارن با لباس‌های دیگه با افراد دیگه شادی‌ها رو شریک میشن از خودت سوال‌های بی‌جوابی می‌پرسی!  من فکر می‌کنم مفهوم روشنه الان ولی راهکار چیه؟‌- اول اینکه به خودت افتخار کن آدم امنی هستی. اینو یادآوری کن به خودت چون افراد زیادی این ویژگی رو ندارن. - ظرفیت عاطفی خودت رو بشناس. اینو بدون که چند تا لباس رو میتونی همزمان روی خودت جا بدی. این مقدار متغیره و الزاما ثابت نیست. گاهی ظرفیتت بالا و گاهی بسیار پایینه.- اولویت داشته باش. به شخصه خانواده درجه اول و بعد دوستان نزدیک برام همیشه اولویت هستن. اما یه زمان‌هایی چوب‌لباسیت هنوز جا داره. پس کمک کن اگر میتونی. گاهی فقط شنونده بودن — شاید هم همیشه — کافیه. - اگر در با‌زه‌ای هیچ ظرفیتی نداری (چون خودت درگیر بحرانی هستی) اینو توضیح بده. مستقیم و بدون روتوش. مطمئن باش درکت می‌کنن. اگر نکنن یک جای کار می‌لنگه چون احتمالا تو قبلا نقشت رو ایفا کردی. - اینو یادت باشه که تو هرگز شریک عاطفی همه نیستی. تو نباید حس درگیری در مسائل و مشکلات دیگران رو داشته باشی. تو کمک می‌کنی، اما نهایتا اونا باید مسئول اصلی باشن.- از نظر من فهم غم و اندوه برای انسان ماندن ضروریه، اما آهنربای اون نباش.MoMalekiMoMalekiSun, 22 Sep 2024 01:26:47 +0330https://virgool.ir/@MoMaleki/برای-چند-ثانیه-m6ek15itrpflیک آن احساس کردم غریبه‌ام. یک سکوت عجیبی یکهو ریخته شد تو سَرم. مثل زمانی که آب یخ رو ناغافل میریزن رو سرت و تو بند میری. فقط می‌دیدم لب‌هاشون داره تکون می‌خوره، داشتند با هم حرف میزدند، می‌خندیدند و می‌رقصیدند. گیج بودم و ترس برم داشته بود. چهره خودم رو یادم نمیومد. فکرام تو سرم اِکو میشد و صدای ضربان قلبم رو تو پس‌زمینه‌‌اش می‌شنیدم. میخواستم گوشیم رو بردارم خودم رو توش ببینم ولی پیداش نمی‌کردم. ناخودآگاه پاشدم برم سمت حموم. نمیدونستم کجاست، کدوم سمته، کدوم دره. هیمنطور که از بغل آدما رد می‌شدم، چیزهایی رو بهم می‌گفتن. احتمالا از حالم می‌پرسیدن. من که چیزی نمی‌شنیدم و اصلا هم برام مهم نبود. من خودم رو گُم کرده بودم. دیگه چه چیزی می‌تونست مهم باشه. اولین در رو با اطمینان باز کردم، این نبود. دومی، سومی، نُچ. پس کجاست این حموم لعنتی. پیچیدم سمت راست، یه باریکه نوری از شکاف در خودش رو رسونده بود وسط راهرو. خوشحال شدم. خودش بود، رفتم تو و در رو پشت سرم قفل کردم. می‌ترسیدم آینه رو نگاه کنم توش هیچی نباشه. رفتم نزدیک‌تر. یه چیز تاری اون تو بود. چشمام رو بستم و سرم رو انداختم پایین. شیر آب سرد رو باز کردم. صورتم رو کج کردم و گرفتم زیرش. برای چند ثانیه حس کردم خودم یادمه. زندگیم رو بلدم. می‌دونم کجام و باید چه کار کنم. آب رو بستم. سرم رو آوردم بالا. تو آینه خودم رو دیدم. آره، خودش بود. همون که می‌شناختم. لبخند زدم. همین خوب بود. زدم بیرون از حموم، مستقیم به سمت در خروج.MoMalekiMoMalekiMon, 13 Feb 2023 20:26:03 +0330https://virgool.ir/@MoMaleki/سُربی-s7rprh6brqpoعرق سرد روی پیشونیم نشست. یک استیصالِ تمام بهم هجوم آورد. مغزم سعی میکرد چند تا حرف رو تند و تند پشت هم بچینه و به انگشتان حالا-از-حرکت-ایستاده‌ام دستور میداد که تایپ کنه اما گوش دستم بدهکار نبود. سربازی بود که دستور تیر رو اجرا نمی‌کرد. بیخیالِ نوشتن، سرم رو برگردوندم سمت پنجره. نور کم‌رمق اما هنوز داغی میخورد به دو چنار تبریزی کشیده که تو باد ملایمی چپ و راست میشدن. سبز و سُربی قشنگی می‌دیدم. در همون لحظه فکر کردم هیچوقت یک چنار تبریزی به دوستش گفته که "دلم می‌خواد بمیرم" ؟ هیچوقت یک چنار تبریزی، استیصال در مقابل این سه کلمه رو می‌فهمه؟ هیچوقت حس کرده که چی باید بگه؟ هیچوقت فکر کرده چی نباید بگه؟ هیچوقت دوست داشته جای اون کس دیگه‌ بمیره ولی تو این موقعیت نباشه؟ اصلا چنار تبریزی تا حالا به مردن فکر کرده؟! چنارهای تبریزی مثل دو تا رفیق مست به تلو تلو خوردنشون ادامه دادند. نوشتن فایده نداشت، هر حرفی، از سر باز کردن بود. "میخوای زنگ بزنم باهم صحبت کنیم؟" اینو تایپ کردم و اینتر رو زدم. من چنار تبریزی نیستم.MoMalekiMoMalekiSat, 18 Jun 2022 18:52:10 +0430https://virgool.ir/@MoMaleki/در-ستایش-modularity-tngdsi38bi1nچند روز پیش به سرم زد که یه دستی به سر و روی به یه لپ‌تاپ قدیمی (حدود 13 سال پیش خریدمش) که یه گوشه افتاده بود بکشم. یا استفاده‌ای ازش بکنم گاهی اوقات و یا حتی به عنوان یه کامپیوتر یدکی بهش نگاه کنم که اگر مثلا لپتاپ اصلی‌ام مشکلی براش پیش اومد حداقل بدون لپ‌تاپ نمونم. تو اولین گام مطمئن بودم میخوام از شر اون HDD کند و سالخورده خلاص بشم و SSDاش کنم. بدم هم نمیومد اگر امکانش بود RAMاش هم ارتقا بدم چون فقط 4GB بود. یه systeminfo گرفتم و فهمیدم خیلی بعیده بتونم DDR2 پیدا کنم دیگه که بخوام RAM رو ارتقا بدم. به هر حال گفتم بذار بازش کنم ببینم چه خبره اصلا. واقعا وقتی بازش کردم زیبا شدم. لپتاپ طوری طراحی شده بود که همه چیز در دسترس‌ترین حالت ممکن بود، حتی CPU. شما فکر کن زمانی میتونستی CPU لپ‌تاپ رو هم ارتقا بدی مثل PC! ولی چندین ساله که دیگه ما نه تنها شاهد modularity در این سطح نیستیم که عوض کردن باتری لپ‌تاپ هم دیگه ساده نیست.به طور کلی دلایل رو زیر دو عنوان زیر می‌دونم.کم‌حوصلگی و مصرف‌گراییبه خاطر روال زندگی تند و همچنین مصرف‌گرایی افراطی امروزی، مردم همیشه به دنبال تنوع زیاد هستند و خیلی زود از چیزهایی که دارند خسته میشن. به همین خاطر میخوان سریع از شر چیز قدیمی خلاص بشن و در کمترین زمان ممکن محصولی جدیدتر، سریعتر و احتمالا به نظر خودشون بهتر رو بگیرن. ارتقا دادن یک سیستم قدیمی دردسر بیشتری داره. باید وقت گذاشت و سرچ کرد و compatibility رو در نظر داشت. خیلی از آدما حوصله این کارها رو ندارند. حتی شده قیمت خیلی زیادی رو برای محصول جدید و نو می‌پردازند که خودشون رو تو این زحمت نندازن. سخت‌تر بودن طراحی ماژولار و دردسر حفظ compatibility برای سازندگان سخت‌افزاردوران جعبه‌های مستطیل شکل تاشو قدیمی که بهش میگفتن لپ‌تاپ تموم شده. الان دیزاین محصول و زیبایی اگر مهمتر از کارایی سخت‌افزار نباشه از اون کمتر نیست. از طرفی طول عمر باتری یکی از مولفه‌های مهمه بنابراین فضای زیادی معمولا به ناچار به باتری اختصاص داده میشه. علاوه بر این‌ها، طراحی باریک و سبک یعنی فضای کمتر برای بُرد اصلی (Main Board). modularity عموما نیازمند استفاده از کانکتورهای تعبیه شده بر روی بُرد هست که عموما فضای عمودی زیادی نیاز داره و این با محدود بودن فضا در تناقضه. این محدودیت شدید روی فضای بُرد اصلی برای طراحان سخت‌افزار به معنی حذف هر کانکتور و slotی است. مثلا در MacBookها چون تقرییا سه چهارم فضای لپ‌تاپ به باتری اختصاص داده شده، طراحی سخت‌افزار واقعا یک هنره. البته امکان چند لایه کردن (تا 20 لایه) PCB هم کمک زیادی به معماران سخت‌افزار کرده. در طراحی‌های ماژولار یک مساله مهم‌ دیگه حفظ سازگاری با نسخه‌های قدیمی‌تره. یعنی طراح سخت‌افزار عموما باید حواسش به این مطابقت‌ها و سازگاری‌ها باشه و این خودش احتمالا باعث پیچیدگی بیشتر طراحی، صرف بیشتر زمان و خب مشخصا صرف هزینه بیشتر برای کمپانی‌هاست.آینده رو چگونه می‌بینم؟ متاسفانه روند کنونی نشون نمیده که به سمت modularity بیشتر می‌ریم. چون هم شرکت‌های غول دنیا تمایلی نشون نمیدن به این داستان و از طرفی تحقیقات مارکِت نشون داده که بیشتر کردن انتخاب منجر به سردرگرمی بیشتر و عدم انتخاب مشتری میشه در نهایت. استارتاپ‌های اندکی هم حول ایده ماژولار بودن شکل گرفتن که واقعا محصولات زیبایی داشتند. اما متاسفانه نتونستن آنچنان در بازار موفق باشن و این یعنی شکست مگر اینکه توسط یه شرکت دیگه خریده بشن تا ایده‌ها دوباره ادامه پیدا کنند.نمونه‌اش ساعت ماژولار Blocks که خیلی ایده زیبایی بود اما پروژه شکست خورد. https://www.wareable.com/smartwatches/blosk-backers-have-their-say-7770 ساعت هوشمند Blocks که اساسا حول ایده modularity شکل گرفت. چه چیزی رو از دست دادیم؟ ماژولار بودن امکان سر و کله زدن با سخت‌افزار رو به ما میده. این یعنی یادگیری و کسب اطلاعات بیشتر و خب این برای من خیلی مفرح و قشنگه. از طرفی در اینجا شما فقط یک مصرف‌کننده صرف نیستی و در راه‌اندازی محصول (هر چند کوچک) سهیمی. از طرف دیگه فکر میکنم ایده ماژولار بودن اصطلاحا سبزتره. یعنی در راستای حفظ محیط‌ زیسته. چون شما امکان ارتقا داری و این خودش یعنی چرخه استفاده طولانی‌تر.در نهایت؟ این نوشته بنا نیست نتیجه‌‌گیری خاصی داشته باشه. من به کارکرد سیستم‌ها و فهمیدن اجزای مختلقشون علاقه دارم. شاید این علاقه از کودکی و سر و کله زدن با کاوش الکترونیک و ماشین‌های Bburago در من شکل گرفته. متاسفم ای روند داره کمتر و کمتر میشه اما هر چی باشه میخوام بگم زنده باد modularity!MoMalekiMoMalekiFri, 19 Mar 2021 23:02:57 +0330https://virgool.ir/@MoMaleki/3-تسلا-zomxrig0spixبا لباس مسخره آبی رنگ یک بار مصرفی که محض رضای خدا هیچ جاش اندازم نبود منتظر نشسته بودم. شلوارش به اندازه چهار انگشت از کش جورابم بالاتر بود و داشتم به این فکر میکردم امکان نداشت بتونم مضحک‌تر از این باشم. 5 دقیقه‌ای بیشتر نگذشته بود که صدام زدند. همینطور که داشتم به سمت اتاق مخصوص می‌رفتم، مرد متوسط اندام کچلی در حالی که داشت با تلاش بیهوده‌ای دستش رو روی جای آنژیوکتش فشار میداد که کبود نشه در جهت مخالف من اومد بیرون. بی‌حوصلگی از سر تا پای اپراتور MRI می‌بارید. جواب سلامی از روی اجبار داد و گفت طاق باز بخواب روی تختی که روش یه روکش یک بار مصرف سفید کشیده بود. هدفونی رو گذاشت روی گوشم و گفت ده دقیقه عین مجسمه باش و تکون نخور، یک چیزی مثل نارنجک داد دستم و دوباره ادامه داد "دستگاه فقط صدا داره و اگر مشکلی پیش اومد اینو فشار بده" و رفت. دستگاه منو کشید داخل خودش. واقعا تنگ بود. کمتر از هفت، هشت سانت فضای خالی بالای صورتم حس میکردم. جای هیچ تقلایی نبود. زیرم گرم شد. داشتم حس میکردم این حریف چغر داره خودش رو برای من گرم میکنه. لعنتی نگفتی این گرما طبیعیه یا نه! وقتی دیدم از یه حدی بیشتر نشد بیخیالش شدم. به هر حال میدان مغناطیسی به اون شدت بایدم گرما تولید کنه. داشتم با خودم فکر میکردم این تیکه فلز داخل ماسک که ماسک رو روی صورتم فیکس کرده تو این میدان یهو بدبختی درست نکنه برام. به خودم جواب دادم درسته که اپراتور ارث پدرش رو ازم طلب داشت و معلوم بود کوچکترین علاقه‌ای به کاری که داره میکنه نداره و احتمالا از اینکه جمعه شبش رو داره تو این زیرزمین میگذرونه خوشحال نیست ولی اینقدرها هم احمق نیست. اگر مشکلی داشت میگفت بهم. وسط این افکار، صداهای عجیبی شروع شد پخش شدن. پالس‌های متناوب با فرکانس خاص هر از گاهی هم یک جیغ ممتد. خدای من چقدر خوشحالم این لعنتی روی گوشم هست تا این ناقوس مرگ رو کمتر بشنوم. تنها چیزی که میدیدم یک نوار باریک آبی‌رنگ روی اون تونل بالای سرم بود که به دو تا پیچ نه چندان براق ختم میشد که معلوم بود چند باری هم باز و بسته شده. یاد پرچ‌های روی بال هواپیماهای ایران افتادم که وصله پینه‌ شده بود. تنهای تنها در یک جای تنگ بدون اجازه جُم خوردن! لعنتی اگر تو قبر خوابیدن و مُردن شبیه اینه چقدر بیزارم از مردن. حداقل توی اون هدفون لعنتی یه چیزی پخش می‌کردی. نمیدونم یه آهنگ جنوبی با صدای نی‌انبون که آفتاب و رقص و دریا رو یادم بیاره. من نمی‌خوام تو این دخمه تنگ با صداهای ناآشنا و عجیب بمیرم. موقع مرگم مشتاقم صورت‌های آشنا دورم حلقه زده باشند، بمیرم اما با پنجره‌ای باز، با نسیمی روی صورتم، با بوی جنگل و چوب، با صدای دارکوب! دستگاه بالاخره خفه‌خون گرفت. کشیده شدم به سمت نور. نفس کشیدم. درود بر تو ای زندگی! پ.ن: "تسلا" واحد اندازه‌گیری شدت میدان مغاطیسی است. MoMalekiMoMalekiSat, 13 Feb 2021 00:34:57 +0330https://virgool.ir/@MoMaleki/پورشه-911-a30sbb92hs8kتلاش بیهوده‌ای میکنم. قلبم شصت هفتاد بار کافئین اون قهوه ناوقت رو توی بدنم میچرخونه. امشب خواب به حجله چشمام نمیاد. پا میشم. در بالکن رو باز می‌کنم. با هوای بهاری نصف شب که بیشتر رو به خنکیه تا گرمی نفسم رو چاق می‌کنم. دو پک عمیق می‌کشم تو، مرطوبه. معلومه یه رگباری زده ولی صدای مزخرف این خواننده تو گوشم نذاشته بشنوم. اولش تردید دارم ولی نه بذار برم یه دوری بزنم بیرون. ساعت دو و پنجاه هفت دقیقه است من به خودم میگم سه دقیقه بیشتر وقت نداری. انگار تایم دوم کشتی آزاد المپیکه و منم پنج-هیچ عقب! در ورودی رو که کشیدم ساعت دو و پنجاه و نه دقیقه و ۱۱ ثانیه بود. یه لحظه با خودم مرور کردم رو سکوی قهرمانی چه ژستی بگیرم. آه، خیال‌پرداز متوهم. برگرد رو همون آسفالت سفت زیر پات، تو رو چه به کشتی با این لنگ درازت!۷۶ گام، شمردمش تا سر کوچه ۷۶ گام بود. هیچوقت اینقدر زیبا نبوده. زمین خیسه، چراغ‌های زرد خیابون رو به زیبایی روشن کردند و هیچ کسی جز من و یه پورشه GT911 کلاسیک تو خیابون نیست. دلم براش سوخت خیلی تنها بود با اینکه خیلی زیباست. کاش بلد بودم یه سیخی چیزی از توی جیب کنار کاپشن بهاری نازکم در می‌آوردم و می‌دزدیمش فقط برای نیم ساعت. حیف که عرضه‌اش رو ندارم. با یه لبخند از کنارش رد شدم و دستم رو کردم تو جیبم و راه افتادم و چشم دوختم به درخت‌های خیس و بارون خورده ردیف شده دو طرف خیابون که اون انتها به هم می‌رسیدن، میخواستم فکر کنم اون انتها یه چیزی هست، یه کسی منتظرمه، یه اتفاقی میفته.نوشته شده در ساعت ۳ بعد از ظهر جمعه ۱۵ فروردین ۹۸MoMalekiMoMalekiFri, 03 Apr 2020 21:55:02 +0430https://virgool.ir/@MoMaleki/دیگنیتاس-ba3pdzs5o7vyبا اضطراب عجیبی که نمیدونستم برای چیه مشغول کندن زمین بودم. سوز عجیبی از تار و پود وارفته شال گردن کهنه‌ام عبور می‌کرد و به سینه و گلوم نهیب می‌زد. حالت غریبی بود. تا ادامه میدادم و سرم گرم کار بود، قلبم گرمای محسوسی رو پمپاژ می‌کرد تو رگ‌هام و میومد و می‌رسید به انگشتای زمخت و بی‌حسم. مغزم که فهمیده بود بدنم داره وا میده شده بود مثل نگهبان کارگرهای شوروی سابق تو ماگادان. سخت‌گیر و سخره‌گر و بی‌مروت. حق میدم بهش. بحث، بحثِ ثانیه‌ها بود. وایمیسادم کارم تموم بود. زندگی شده بود 10 ثانیه آخر کوارتر چهارم بسکتبال. مرگ فقط 3 امتیاز با من فاصله داشت و توپ هم افتاده بود دستش. هیچ راهی نداشم جز این که تو زمین خودش نگهش دارم به هر ضرب و زوری که شده و این وانفسا رو از سر بگذرونم. فکم قفل کرده بود، عضلاتم منقبض شده بود و بدنم هر چی ذغال سنگ داشت رو ریخته بود تو کوره و چهار نعل می‌تازوند. یه نگاه به عمقش انداختم به نظرم کافی بود. بیل رو انداختم اونور. خوابیدم توش. اون پایین گرم بود. دیگه نمی‌خواست زور بزنم تا خون تو رگ‌هام یخ نزنه. من گور خودم رو کنده بودم. پ.ن: ماگادان شهری سردسیر در شرق روسیه که زمانی اردوگاه کار اجباری شوروی کمونیستی بود.نوشته شده به تاریخ 18 آذر ماه 98. ساعت 10.5 شبMoMalekiMoMalekiTue, 10 Dec 2019 12:10:59 +0330https://virgool.ir/@MoMaleki/مهم-ffm5ccagux4oتا پام رو گذاشتم بیرون، هُرم گرمای عجیبی یه چَک زد تو گوشم. از اون غروب‌های کش‌دار بی‌حوصله بود که اصلا نمی‌دونی چته، هیچی‌ام خوشحالت نمی‌کنه و حوصله هیچی چیزی هم که قبلا سر ذوقت میاورد هم نداری. پیاده راه افتاده بودم که کمی دور بزنم این کسالت رو، بپیچونمش ولی مگه ول کن بود! هر چیزی که تو ذهنم میومد برام مسخره بود. انگار یه بار رفتم تا تهش و الان خودم، خودم رو دست میندازم. کاش مست بودم کمی، حداقل‌اش می‌نداختم گردن مستی این حالت رو. کلافه بودم، پیاده رفتنم بر عکس همیشه کمک نمی‌کرد به حالم. فقط می‌خواستم بیشتر برم که خسته بشم به این امید که مغزم خاموش کنه‌ و کرکره دکان رو بکشه پایین. منتهی این فکر آخریه مثل یه مشتری آخر شب بود که اومده بود تو دکان یه دوری بزنه بدون اینکه بدونه چی می‌خواد قفسه به قفسه رو با یه آرامش لج‌دراری نگاه می‌کرد. کَک این فکر آخری رو اون مردک درازی که از کنارم رد شد، انداخت به تنبون ما. داشت به بغل دستیش می‌گفت " می‌دونی خیلی مهمه که ...." . همینجوری قطار کلیشه بود که از تو سرم رد میشد که چی مهمه اصلا برای تو؟ هر جوابی که می‌دادم، اون منی که انگار یه بار رفته بود تا تهش پوزخند می‌زد و سر تکون می‌داد. حرصم گرفته بود ازش. خیلی می‌دونست. داشتم بهش فحش می‌دادم تو دل خودم که یه توپ فوتبال قل خورد زیر پام. ۷ ۸ تا بچه قد و نیم‌قد با هم داد زدن "عمو توپ رو بنداز دیگه". ۲ ثانیه نشد ولی من تو فکرم همون بچه دبستانی عشق فوتبال بودم، عرق از کنار شقیقه‌ام سرازیر بود، صورتم گُل انداخته بود. هیچی تو دنیا مهم نبود جز این یه دونه شوت.توپ رو شوتیدم اون طرف. دوباره همون نره خر گنده شدم. اون یاروئه که تا تهش رفته بود بهم خندید. منم خندیدم. فهمیده بودم چی مهمه. سبک شدم. مثل مستی که بالا آورده !MoMalekiMoMalekiTue, 27 Aug 2019 19:54:05 +0430https://virgool.ir/@MoMaleki/سفید-ecmphbpy2oi8هنوز گیج و کرختم از چیزی که به من گذشت، انگار توالی زمانی همه چیز رو گم کردم. حتی نمی‌دونم کی خوابیدم و کی بیدار شدم. فقط یه سری فکر بهم شبیخون زد. همهمه عجیبی تو ذهنمه، حرفهای تکون دهنده‌ای تو ذهنم رژه می‌ره. داستان چیه؟ این حرفها رو کی زده؟ اینا مال خودمه؟ هیچی نمیدونم. دقیقا مثل یه نگاتیو بریده شده فیلمم. یه تیکه رو از وسطش بریدن بعد دو طرف باقیموندش رو به هم چسبوندن! یه چیزی کمه. یه چیزایی نیست. چرا تنهام اصلا؟ چرا هیچی نیست اینجا بگه چه مرگمه؟ چرا اینجا اینقدر خالیه؟ اَه لعنتی، هیچوقت اینطوری نبودم. تو سیاه مستی‌ها هم باز چند تا تصویر قبلش خوب تو ذهنم میموند، الان هیچی نیست. مثل پرچم ژاپنم که اون لکه قرمز وسطش رو هم برداشتن. سفیدِ سفید، صفرِ صفر. نکنه مُردم؟ اصلا راهش چیه که بفهمم زنده‌ام؟ هول برم داشته از این همه "نبودن". هیچی دور و برم نیست که حتی بفهمم زمان داره میگذره. صدای حرف زدنم تو مغزم میپیچه، کشدار و شل و ول و مضحک. مثل پیژامه پهن شده رو طناب. اون صداهای تو مغزمم خفه خون نمیگیرن یکم فکر کنم چه غلطی باید بکنم این وسط خالیِ برهوت. میخوام بلند شم ولی نمیتونم. دست و پام طوری چسبیدن به زمین انگار تو خاک تایمازوف نشستم و نمیذارم باراندازم کنه. واقعا فایده نداره. لجبازی با خودم رو میذارم کنار. بیخیالش میشم. احتمالا یا مُردم یا دارم میمیرم. فرقی هم نمی‌کنه آنچنان. فقط یه داغی موند رو دلم، دوست داشتم بهش می‌گفتم براش می‌میمرم.MoMalekiMoMalekiThu, 04 Jul 2019 00:24:56 +0430https://virgool.ir/@MoMaleki/خاکستری-uv6ogyd7n6naشوریِ خون رو تو دهنم مزه میکنم. مثل همون موقع‌­ها که زبونت رو گاز میگری و لعنتی مثل سِیمَرّه خون میزنه بیرون. "طبقه همکف، خوش آمدید" صدای زنیکه تو آسانسور رفته رو مُخم. آخه حمال، خوش آمدید رو وقتی میگن که آدم داره میاد تو نه منی که دارم میرم بیرون. همه جا خاکستریه، فضای عجیبیه. ازون خاکستری های بهاری نیست که پشتش مثل دم اسب بارون میاد، نه. خاکستریِ سرد و بی حس و نارفیقیه. صبح زوده ارواح عمه­‌اش مثلا. آقتاب زورش رو میزنه تا برسه به اینجا ولی گه زیادی میخوره، زورش نمیرسه که نمیرسه. طاقت ندارم، خون رو تف میکنم تو باغچه. الان فهمیدم. تو فکر بودم موقع صبحونه، نون بربری زیاد تست شد، خشک شد. یه تیکه‌­اش رفته لای لثه‌ام لا کردار. سرم رو میارم بالا، سر کوچه محوه، انگار دوربین رو خوب فوکوس نکردی. می‌ترسم نفس عمیق بکشم. نفسم رو آروم میدم تو، بیشتر از حد معمول حبسش میکنم. انگاری پشت اسنایپر تو کمینم که رییس جمهور رو ترور کنم. آروم قدم بر می‌دارم، برعکس همیشه که لنگم رو یه متر باز میکنم و تند میرم، عرض خیابون رو طوری میرم انگار شانزِلیزه است. استاد تنظیم کردن آهنگ راه رفتنم با اون گاوهایی هستم که رو خط عابر نمی­‌ایستن. یه کاری میکنم موقعی که میرسن نزدیک خط، مثل عزرائیل جلوشون سبز بشم. نگاه عمیقی بهشون میکنم. اینجوری بهتره، مثل اصغر فرهادی پایان رو براشون باز میذارم، خودشون میتونن هر فحشی میخوان بذارن جای اون چشم غره‌­ام. گُله به گُله ایستگاه تاکسی رو از بَرَم. اما ایندفعه چشم میگردونم ببینم خط دَرَکی، جهنمی چیزی نداره سوار شم برم از این بیغوله یه چند روزی؟! برم یه جایی که آدماش وجدانشون رو تو خونه حلق‌­آویز نکردن و شرف رو زیر فرش قایم نکردن. هزارتا کار دارم ها ولی دوست دارم برم یه چند تا قوطی رنگ بخرم بپاشم روی این خاکستری. میخوام داد بزنم. کاش تو دنیای موازی، من یه صفحه گرامافون باشم که سوزنش گیر کرده روی قطعه ترکمن شجریان با تار علیزاده و کمانچه کلهر. MoMalekiMoMalekiTue, 19 Dec 2017 23:38:40 +0330https://virgool.ir/@MoMaleki/چند-ثانیه-b2muzxkagphp پشت چراغ قرمزی که با من پدر کشتگی داره و قرمزه تو این ساعت بی قواره برهوت رها شده‌ای که آدم‌ها کپه مرگشان را گذاشته‌اند، زل زده‌ام به بیلبورد چرخانی که بیهوده دور یک نقطه تاب می‌خورد و عشوه می‌ریزد برای جلب توجه رهگذری. می‌خوانم و می‌بینم " فراتر بروGalaxy Note8" اما من اینجا نیستم، حواسم را حد زده‌اند، سر و کرخ است. سبز می‌شود اما من نیستم که فشار بدم اون پدال لعنتی رو. در گوشم صدایی می‌پیچد : “giving blood, keeping faith” خفه‌اش می‌کنم اون خروس ناوقت رو. حنجره‌اش رو گوش تا گوش می‌برم. خونی نمی‌‌پاشد. هیچ چیز سر جایش نیست. محکم و سراسیمه می‌کوبد به شیشه، انگار زنش دارد وضع حمل می‌کند و من قابله‌ام که اینطوری هول کرده. شیشه را پایین می‌دهم، باد سرد سیلی آب ‌داری روانه صورتم می‌کند. "آقا، خوبین ؟ " در دلم فحش را می‌کشم به سر تا پایش. نگاهش می‌کنم، با سر جوابش را می‌دهم. تو ذهنم به سر کچلش گیر داده‌ام. می‌رود. دلم برایش سوخت. همه این چند ثانیه را پاک می‌کنم. بر میگردم به همون چشم تو چشمی که شدیم. به همون دوئلی که باختم. به همون گلوله‌ داغی که خوردم. ارزشش رو داشت. همه چیز ارزش اون لبخند رو داشت. سبز شد چراغ. سبز شدم. خندیدم به قبر پدر زندگی. کوبیدم تو سر دنده. تا ته فشار دادم پدال رو. رفتم که رفتم. MoMalekiMoMalekiSun, 17 Dec 2017 13:07:26 +0330