https://virgool.ir/feed/@Mitra.Layeghfa2026-11-11 03:03:03https://files.virgool.ir/upload/users/13458/avatar/TzFNg8.jpghttps://virgool.ir/@Mitra.Layeghhttps://virgool.ir/@Mitra.Layegh/دو-g9p6agknlmhjغروب‌ها ترجیح می‌دهم ماشین را بگذارم و با مترو بروم سر کلاس. این کار برایم تبدیل به یک نوع تفریح و دلخوشی کوچک شده. خیلی از داستانها توی همین خیابانها و قطارها خلق شده‌اند پس باید جای جالب توجهی باشند. جایی که می‌توانی از خودت بیرون بیایی و به آدم‌های اطرافت بپردازی. حالت نگاه‌ها، موهای بسته یا پریشان و تماشای عشق‌های نورسته با شاخه گلی در دست یا دستی بر دوش... گوش دادن به مکالمات مسافران با هم. چه اشکالی دارد؟ داستان واقعی آدم‌ها که لااقل بهتر از تماشای سریال‌های آبکی پلتفورم هاست. بچه که بودم دفتر نقاشی‌هایم پر می‌شد از تصویر آدم‌ها. روی دیوار اتاقم نقاشی آدمها، اسباب بازی هایم فقط آدمک‌ها...انگار من موجودی فرود آمده از فضا بودم که آدم‌ها برایش عجیب و جالب باشند. بخواهد بشناسدشان، کشفشان کند و دوستشان بدارد. هنوز هم گاهی همان بچه ده ساله می‌شوم. اما فقط گاهی...به اندازه یک بلیت تک سفره.@MitraLayeghNotesمیترا لایقمیترا لایقSat, 29 Nov 2025 01:15:22 +0330https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/یک-oo69yjh20cifدر مرحله‌ای از زندگی که فکر می‌کنم بیشتر به سرما گرمای روزگار مربوط باشد تا سن و سال، به این نتیجه می‌رسی که آدم‌ها را به صورت بخش بندی شده نگاه کنی، نه سیاه و سفید مطلق. آن‌ها را به خاطر وجه تاریک وجودشان پس نزنی، ببینی آن روشنی باقی مانده آیا می‌تواند قسمتی از وجود تو را هم گرم کند یا نه. بعد به همان اندازه برای آن رابطه مایه بگذاری. کاملا طرد نکنی و تماماً تمنا نباشی.شاید درک می‌کنی که خودت هم آن خورشید عالم تاب نیستی که همه از فیضت بهره ببرند. یا شاید هم آنقدر با چراغ  گشته‌ای گِرد شهر و انسان نیافتی، ترجیح می دهی با همان وجه نسبتا آرام و دوست داشتنی آدم‌ها رفاقت کنی.میترا لایقمیترا لایقSun, 02 Nov 2025 12:36:46 +0330https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/غرب-وطن-نمی-شود-sml2ca6hy0n6اطرافیانم می‌دانند که شیفته موسیقی کلاسیک و شخص شخیص جناب باخ هستم. اگر دو جسم و روح مجزا داشتم، دومی شاید در رمانی حوالی قرن هجدهم اروپا زندگی می کرد. وقتی داستانی در خیالم مجسم می کنم تمام نشانه های ذهنی ام راهی خیابان های پراگ و کوهستانهای زوریخ می‌شود. معتقدم تقسیم بندی سیاسی و مرزبندی های خاکی، ناعادلانه ترین و مضحکترین قراردادهایست که در طول تاریخ، بشر بر آن اصرار ورزیده است. من مومن به این جمله ام: ما درخت نیستیم، هر انسانی حق دارد تا آزادانه انتخاب کند در کجای دنیا می‌خواهد زندگی کند.اگرچه بستر فرهنگی که در آن رشد پیدا کرده ام تماما سنتی و مذهبی و ملغمه ای از ایرانی/ اسلامی بوده، به طور ذاتی در تمام حوزه های هنر و موسیقی و نقاشی و سینما و ادبیات تمایل عجیبی به سمت غرب دارم!اما می‌دانم اگر قرار باشد روزی برای همیشه این خانه را ترک کنم، حتی اگر مشغول تماشا و گوش دادن به سمفونی شماره دو برامس در کنسرت هال فیلارمونیک برلین باشم، باز هم خیالم پرت خواهد شد به یک عصر بهاریِ مشهد در حال قدم زدن زیر درختان در هم تنیده توت یا یک شب سرد در اوایل پاییز در خیابانِ سرابِ آغشته به بوی جگرکی در جست و جوی کتانی نو برای زنگ ورزش مدرسه...با تمام عقاید ضد ناسیونالیستی ام میدانم که تارو پود وطن یک جایی گره خود را به من نیز خواهد آویخت! به همه ما خواهد آویخت و مارا گریزی از وطن نیست!میترا لایقمیترا لایقTue, 29 Nov 2022 13:49:30 +0330https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/وقت-مردن-csedo486edf9این نیز گذشت. بعد از کرونا و ماجراهایش بلافاصله افتادیم توی سرماخوردگی و خل و فیشهایش. آخرش هم نفهمیدیم چه کوفتی بود. اما تمام شد به هر حال...یعنی فعلا تمام شد و راهی سرازیریم اگر خدا بخواد تا برسیم به کمرکش بعدی... گاهی از خودمان می‌پرسیم ما چرا نمی میریم؟ هی قویتر می شویم در حالی که هر دفعه فکر می کنیم الان است که زرتمان در برود...ولی نمی میریم...میدانی کی می‌میریم؟ همان لحظه که از شیشه پایین کشیده ماشین باد دارد میوزد لای موهایمان در جاده ای کوهستانی و سرسبز...همان لحظه ای که صدای قهقهه هامان بلند است وسط بازی با اهل خانه در شبی برفی...همان لحظه ای که آرام خوابیده ایم و برای فردایمان کلی برنامه چیده ایم...می فهمی چه می خواهم بگویم؟ مرگ هم نامرد است...دقیقا وسط خوشی خفتت می کند.همان لحظه که فکر می کنی قوی ترینی!میترا لایقمیترا لایقWed, 06 Oct 2021 16:20:24 +0330https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/در-باب-چرایی-موسیقی-با-احترام-به-مقام-شامخ-ادبیات-rjyvescdlwh6واقعیت این بود که من آدم انباشته از کلمات بودم اما در اغلب اوقات حرفم نمی آمد.‌‌..یا ترجیح میدادم سکوت کنم یا به این نتیجه می رسیدم که باید سکوت می کردم. اما یک چیز را کم و بیش می دانستم. کلام ناقص است‌. این اختراع بشری حتی متعلق به بهترین برند هم پر از باگ و اشکال است. فرزند خوش آب و گل اما معیوب نسل انسان که می تواند در عین زیبایی و دل فریبی و ضرورت پر از دسیسه و تعارض و سو تفاهم و ناتوانی در القای معنا باشد.پس برای صدایم باید زبان دیگری پیدا می کردم‌.صدای زبانی که حتی در شدیدالحن ترین و کنایه آمیز ترین و تلخ ترین حالتش، باز هم زاینده و صلح جوست. شاید حافظ ها و سهراب ها و مولاناها خیلی قبل تر، این را می دانستند که کلامشان را عجین کردند با پلاگینی به نام: موسیقی...پ ن: میخواستم به جای واژه غریب و نامانوس «پلاگین» بنویسم «سِحر». اما سِحر آنچیزیست که از حقیقت به دور است. در حالیکه موسیقی حقیقی ترین شکل ارتباط است. شبیه یک نرم افزار که کلام را مهندسی می کند و در شکل ارتقا یافته تری از معنا خروجی می دهد!میترا لایقمیترا لایقWed, 23 Jun 2021 23:33:20 +0430https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/جنگ-جهانی-سوم-iohv3agevgh6شبخارجیلوکیشن: جهنممهمترین عارضه مدفون شدن زیر بمباران خبری این روزها این است که وقتی دفتر جلد مخملی برنامه ریزی ام را باز می کنم تا قصد و جهد کنم با روان نویس گلبهی رنگ ملیحی بنویسم: آقا جان نیم ساعت ورزش روزانه یادت نرود، از شدت خنده به غایت تلخی نسبت به تصورم از میزان امید به زندگی دچار در رفتگی مفاصل شوم.یکی نیست بگوید آخر زن حسابی، یک نگاه به آمار بیانداز، امروز دو هزار نفر فقط در هند نفسشان یکهو گرفت و دیگر بالا نیامد، این بدن ها که میبینی مثل سیب زمینی دودی زیر انبوه خاکستر تلنبار می شوند روزی جان های امیدواری بودند که رویاهای ریز و درشتی در سر می‌پروراندند....حواست هست دنیا دارد چه بازی سرمان در می آورد؟ فقر و مرگ در یک قدمی خانه های تک تکمان مثل کفتاری تازه نفس کمین کرده و تو داری برای خودت چه می بافی توی اون دفتر لعنتیت؟!به این عکس نگاه کن... یاد چه میوفتی؟ شبیه کوره های آدم سوزی آشویتس در خلال جنگ جهانی دوم نیست؟ همان جایی که انسان ها از فرط سو تغذیه شبیه استخوان های متحرکی بودندکه صبح تا شب خودشان را بی هدف از چپ به راست و از راست به چپ اردوگاه می کشاندند و باز هم امید داشتند که از این جهنم روزی خلاص شوند...این امید چیست که از هر فلاکتی قویتر است؟!تنها کمی بی خبری ام آرزوست..بگذارید با امیدهای کوچک خود خوش باشیم در این جنگ نابرابر جهانی سوم...عکس از: @lokeatulمیترا لایقمیترا لایقMon, 26 Apr 2021 02:07:25 +0430https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/مامان-و-معنی-زندگی-o25h7ytciderبچه خوابیده است و من با دستپاچگی سعی می کنم بین کار های عقب افتاده سریعا یکی را برای انجام دادن انتخاب کنم. دارم توی ذهنم تخمین میزنم حول و حوش یک ساعت چرت ظهر گاهی دقیقا از عهده چه کاری بر می آیم. اگر یک سال قبل بود نهایتا می توانستم چند صفحه کتاب بخوانم یا در بهترین حالت یکی از اتودهای گریبولدی را تمرین کنم و اگر صادقانه بخواهم بگویم احتمالا هیچ کار نمی کردم!اما حالا نه اینکه خیلی فرز تر شده باشم اما به خودم قبولانده ام (یا بهتره بگویم قبولانده شده) که انجام کارهای لازم بر جایز چربیده ، حالا هر چقدر هم که از انجامشان اکراه داشته باشی. بنابر این شستن پیشبند آغشته به قطرات مولتی ویتامین و تکه های خشک شده سرلاک و هویج و پاک کردن فرنی پخش شده بر روی سنگ فرش خانه که هر آن خطر برخورد با انگشتان پا را به همراه دارد، واجب تر از تماشای قسمت سوم سریال چرنوبیل خواهد بود. تصمیم می گیرم حد میانه را انتخاب کنم که هم خودم راضی باشم هم خودم! چون کس دیگری در خانه نیست تا پایش در فرنی ها فرو رود. پس گوشی موبایلم را بر می دارم و به امید یافتن راه حل برای معضل این روزهایم  عبارت «آموزش خواب به نوزاد» را گوگل می کنم. چند مقاله ای را بالا و پایین می کنم، از فحوای کلام کارشناسان دستگیرم می شود که یاد دادن تنهایی خوابیدن به یک نوزاد کم از شاخ غول شکستن نخواهد بود. اما  یکیشان در انتها، بعد از ارائه تمام راه راهکار ها و دستورات ریز و درشت، جمله ای نوشته که توجهم را جلب می کند: «خودتان را برای هرگونه اتفاق غیر منتظره آماده کنید».جمله به طرز غریبی ترسناک، به گونه مضحکی  تکراری و به صورت ساده ای واقعیست.ماجرا از این قرار بود که ما در صف خرید بلیط بخت آزمایی دنیا زمانی رسیدیم که تنها کوپن تونل وحشت و ارابه مرگ و سقوط آزاد نصیبمان شود. ما در آماده شدن برای اتفاقات غیر منتظره و شنیدن رویداد های هیجان انگیز آنقدر ورزیده شده ایم که مورد مذکور در برابرش مثل این است که از یک قهرمان اتومبیل رانی بخواهی برایت دور سه فرمانه بزند.درست همان لحظه که داری چمدان هایت را با خوشحالی برای رفتن به یک سفر از پیش تعیین شده  می بندی، همان زمانی که برای زندگی ات بر نامه های طول و درازی چیده ای، همان وقتی که تازه توانسته ای از زیر بار درس و کار خودت را بکشی بیرون و نفسی تازه کنی، اتفاق نامنتظره ای تو را در انتهای یک کوچه تنگ و تاریک خفت می کند. پس وسط این دوی ماراتون لحظه ای خودت را متوقف کن، به خودت بگو حالا بچه را چند روز دیرتر از روی تخت خودت روانه اتاقش کردی، حالا به جای سه ماه شش ماه طول کشید وزن اضافه ات را به کوره چربی سوزی بسپاری، حالا یک سال دیر تر توانستی ساز جدید بخری، حالا نتوانستی در یک روز تمام سوراخ سمبه های خانه را برق بیاندازی..چه می شود؟در همین لحظه بچه بیدار می شود. و بشقاب چپه شده ی فرنی تو را صدا می زند: یکی بیاد منو بشوره!میترا لایقمیترا لایقFri, 19 Jun 2020 23:36:05 +0430https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/مرگ-تدریجی-یک-رویا-isuxjjaud7wdاینکه دیگر رویایی نداشته باشی دنیا را جای ترسناکی می کند. آن سال ها که از رویا لبریزی از هیچ  نمیترسی چون چیزی برای از دست دادن وجود ندارد. همه اش آرزوست و شوق رسیدن. خوشبختی بزرگیست که انرژی کائنات با شدت و  حدت تمام سمت تو سرازیر شود و رویاهات یک به یک به وقوع بپیوندند . زمانی می رسد که خودت را میبینی وسط تمام تصوراتی که به عینیت تبدیل شدند. غنی شده از حال خوب. آنقدر خوشحالی که یادت می رود رویاهای بعدی را بسازی. ولی بعدش چه؟ بعد از اینکه رویاها تو را در خود واقعیشان غرق کردند ...اکثر اوقات  این اتفاق زمانی می افتد که تو دیگر رمقی برای رویاسازی جدید نداری. یعنی چه؟ یعنی یک صفت پیری چسبانده اند روی پیشانیت. از اینجا به بعد ترس است که توی دلت رخنه می کند: اگر رویاهای به وقوع پیوسته، همان داشته هایی که برایشان روزی آرام و قرار نداشتم از دست بروند آنوقت چه؟   من حالا او را دارم. دستانش را هروقت که بخواهم می گذارم توی دستانم و در حالی که دارم پرلود شماره چهار شوپن را گوش می کنم منتظرم چای توی فنجان های سفید گلداری که همیشه دوست داشتم مال من باشد از داغیش کم شود. همه اینها واقعی اند. لذت بخش اند...اما اعتراف می کنم زمانی که فقط یک رویا بودند دردسرشان کمتر بود. آن زمان آرزوهایم وحشیانه به هر طرف که می خواستم آزادانه سر می کشید. اما حالا اهلی ام. اهلی رویاهام. باید مراقبشان باشم. وفادار باشم‌‌‌. و این اهلی بودن چیز ترسناکیست.اصلا به یک مادر نگاه کن. تا به حال به این فکر کرده ای  که چرا مادرها همیشه نگران اند؟ چرا نمی توانند فارغ از دنیا سرشان را کل روز فرو کنند توی کتاب و رو به روی پنجره  بلند بلند برای خودشان شاملو بخوانند . چون مادر اهلیست. اهلی داشته های قد و نیم قدش‌. اهلی رویاهاش...و این اهلی بودن واقعا چیز ترسناکیست.میترا لایقمیترا لایقTue, 22 Oct 2019 16:56:29 +0330https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/سرزمین-درون-gyog2nr2bf4sدر آینه نگاه می کنم و از خودم می پرسم آیا این قوس برآمده که شمال تا جنوب بدن را مانند تپه ماهور در نوردیده است زیبا نیست؟ حال می خواهد صاف و صیقلی باشد یا از ترک های ریز و درشتی که مانند رودخانه های سرازیر شده به جلگه های سرسبز  پوشانده شده باشد. دست می گذارم رویش و زیر پوستم موجودی انگار مثل  آتشفشانی باشد که هر آن می خواهد پوست زمین را بشکافد و از دل آن خودش را آزاد کند می لرزد . قسمتی از اندامش بالا می آید و سپس به سمت پایین سر می خورد . این قوس با آن قوس های دفرمه ای که زیرش انبوهی از پی و چربی مدفون شده اند فرق می کند. حاصلخیز است. قابل رویش است و روزی جوانه می زند. زیرش خون جریان دارد. نبض می زند. زنده است....شاید برای همین است که وقتی این زمین به بار نشست، محصولش را که درو کردی و سال ها بعد که به خشک سالی رسید ، زن دلش تنگ می شود برای سرزمینی که روزی زادگاه فرزندانش بوده...‌سرزمینی که زمانی آرزو می کرده زودتر آباد و رها شود...میترا لایقمیترا لایقSat, 14 Sep 2019 05:17:40 +0430https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/هیولایی-به-نام-تعارف-wkw7osfomiyrفلسفه ی تعارف که در فرهنگ ما ایرانی ها زیاد به چشم می خورد همیشه برایم نامانوس و گنگ بوده است. حتی در زمان هایی که بنا به عرف، ناخوداگاه مجبور به ارتکاب آن بوده ام‌.بیایید یک تعارف معمول که حداقل بین دو نفر شکل می گیرد را فرض بگیریم تا فرآیند پیچیده ای که در این رابطه وجود می آورد را بررسی کنیم: فرد تعارف کننده پیشنهادی به طرف مقابل می دهد و فرد تعارف گیرنده بایستی در کوتاه ترین زمان ممکن از سلول های مغزش برای تجزیه و تحلیل این پیشنهاد کمک بگیرد: آیا این یک تقاضای واقعی از روی علاقه و صداقت است یا صرفا یک پیشنهاد صوری جهت خالی نبودن عریضه و به جا آوردن احترامات رایج؟! اگر پیشنهاد گیرنده به نتیجه ی مورد اول یعنی واقعی بودن درخواست برسد باز دو حالت وجود دارد. یا درست فکر کرده و یا دو زاری اش کج بوده‌ و به غلط افتاده. شاید هم تعارف کننده بازیگر قابلی بوده که او را به این اشتباه انداخته... در هر صورت فرض را بر این می گیریم که آی کیو فرد تعارف گیرنده بالاست و به درستی حدس زده که این صرفا یک تعارف معمول است‌.  در اینجا باز دو راه پیش روی اوست. یا سریع به درخواست تعارف کننده پاسخ مثبت می دهد و گند می زند به آداب و رسوم و اصل "آمد نیامد" در سنت پسندیده تعارف کردن و یا آنقدر شعور دارد که بفهمد بایستی توپ را به زمین تعارف کننده بیاندازد . یعنی پیشنهاد نخست را مودبانه نپذیرد! تا زماتی که شخص تعارف کننده در حد مرگ بر پیشنهاد خود که حالا می خواهد قبول درخواست یک مهمانی یا حتی برداشتن یک عدد شیرینی نخودی باشد اصرار ورزد!..تنها در این زمان است که شخص تعارف گیرنده اجازه دارد با قبول درخواست، به این بازی کثیف پایان دهد. با این حال، تمام این احتمالات برای حالتی فرض شد که تعارف گیرنده خود مایل و راغب به قبول درخواست از ابتدا بوده است. که اگر اینگونه نباشد این فرآیند به گونه ای دیگر طی خواهد شد. هرچند که در آخر باز هم اگر تعارف گیرنده حتی از شیرینی نخودی متنفر باشد هم باید محض آزرده خاطر نشدن فرد تعارف کننده حداقل یک عدد را حلقومش جا دهد...در حالت های مختلف می توان به بررسی سلسه مراتب تعارف بین یک شخص با یک گروه یا دو گروه با یکدیگر یا یک گروه با یک شخص دیگر و درنظر گرفتن احتمالات پرداخت که متاسفانه در حوصله و تحمل این مقال نمی گنجد... فکر می کنم با این توصیفات حالا حق بیشتری می توانم برای خودم قائل شوم که: واااقعا فلسفه ی تعارف برایم همیشه گنگ و نامانوس بوده است!میترا لایقمیترا لایقWed, 24 Jul 2019 01:43:57 +0430https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/راهنمایی-رهایی-از-افسردگی-zx7jsp7f8gehهمه ما یک روزهایی می رسد که عزممان را جزم می کنیم و با نثار عبارت گور بابای گذشته و آینده به قوه ی اختیارمان گیر سه پیچ می دهیم که ازین به بعد دیگر فقط زمان حال را بچسبد. دلیل این تصمیم یکهویی هم می تواند این باشد که در روزهای اخیر دوباره یاد اشتباهات لوس گذشته مان افتاده ایم یا دلمان برای آرزوهایی که در آینده قرار بوده به وقوع بپیوندد اما با روند فعلی منطقه و جهان باید آرزویشان را به گور ببریم، سوخته است. در اینجا آدم ها بسته به نبوغشان چند راه را پیش می گیرند. اکثر غریب به اتفاق احتمالا بعد از این افسوس خوردن و مغموم روزگار گشتن در نخستین اقدام عملی جهت یافتن معنای از دست رفته زندگی به خواندن و یادداشت برداری جملات القا کننده خوشبختی در صفحات گل منگولی مجازی، ستون های روانشناسی مجلات انگیزشی و کانال افراد مهربانی که وظیفه شان القای تفکر مثبت، بازخوانی سخنان بزرگان و البته لابه لایش تبلیغ فله ای محصولات تخصصی جلوگیری از ریزش مو و قرص های لاغری در هشتاد روز است، می پردازیم. عده ای به کلاس های یوگا و مدیتیشن پناه می بریم تا از آموزه های پاتانجلی مرحوم جهت شل شدن اعصاب و روانمان بهره گیریم. افرادی هم که کارشان بیخ پیدا کرده و وضعیت روحیشان بغرنج شده ولی همچنان پولی در بساط دارند به یک تراپی مراجعه می کنند تا شاید فرد دیگری بتواند در خلل و فرج زندگیشان جست و جو کرده و از ته و توی ذهن نا امیدشان نقطه روشن و قابل افتخاری کشف کند و به آنها عرضه دارد که: ببین! تو خیلی خوبی . خوش داریم هر روز صبح که از خواب بر می خیزیم با صدای بلند بگوییم امروز بهترین روز من است! من خوشبختم چون توانمند و باهوشم و می توانم زندگی ام را با دستان خودم تغییر دهم!... اما متاسفانه زمانی که به شعور و منطق خودمان رجوع می کنیم می بینیم در حال حاضر چندان نقطه ی قوت شکوهمند وجذابی در ما یافت نمی شود. جیب هایمان خالیست، کورسوی روابط عاطفی و دوستا نه مان در حال پت پت کردن است و وضعیت شغلیمان در مرحله ی بسیار کسل کننده ای قرار دارد. در این مرحله بهتر است کلا خیلی سخت نگیریم. به خریدن یک بسته تخمه اکتفا کنیم و با دیدن فیلمی خنده دار و آبکی در سینما از ته دل قهقه بزنیم و از این مرحله از زندگی مان گذار کنیم.میترا لایقمیترا لایقThu, 18 Jul 2019 00:31:27 +0430https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/آلزایمر-p2tekrucnbwx پدربزرگم مرد روزهای غافلگیری بود. منظورم از این غافلگیری پیرمرد صاف و کت و شلوار اتو کشیده ای نیست که روز تولد مادربزرگم او را با یک کیک قلبی شکلاتی و سبدی حجیم از گلهای رز صورتی سورپرایز می کند یا اینکه در یک پاییز دل انگیز، عصری باصلابت به خانه می آید و می گوید عیال! جمع کن باس بریم و در حالی که لبخند سخاوت مندانه ای بر لب دارد بلیت های سفر به پراگ را با چرخش ملایم مچ دست روی میز سُر می دهد. خیر! غافلگیری او در هیبت یک متکای سنگین پَر مرغ ظاهر می شد که ناگهان بر روی خانه های عروسکی ما نوه ها از ناحیه بالای سر سقوط می کرد و همه آنچه ساخته بودیم باد فنا می داد، آن وقتها که بعد از ظهرهای گرم تابستان کنار پنجره های قدی رو به ایوان می نشستیم و لگو بازی می کردیم و خربزه شتری گاز می زدیم. یا شب هایی که زنگ تلفن به صدا در می آمد و ناشناس پشت خط می گفت: پدرتون رو پیدا کردیم داشت وسط خیابون قر می داد. یا آن روز که برای پایین کشیدنش از درخت انجیر حیاط متوسل به نیروهای وظیفه شناس آتشنشانی شده بودیم چرا که عقیده داشت بهتر است تمام این شاخه ها از ته بریده شوند تا اینکه محل دور همی اجنه باشند! و ما هر روز با غافلگیری تازه ای روبه رو می شدیم که زندگیمان را به شدت مهیج کرده بود. آنقدر که والدینمان به این نتیجه رسیدند که جای مناسب تری برای انجام این غافلگیری ها و خالی کردن هیجانات او بیابند، و آنجا جایی نبود جز خانه سالمندان! تعجب نکنید. چون این تصمیم سنگدلانه فرزندان مدتی به درازا نکشید و فردای آن روز از آسایشگاه تماس گرفتند که پدر شما یک سری فجایعی بار آورده است که متاسفانه از پذیرش ایشان معذوریم. البته بیخودی شلوغش کرده بودند به عقیده منکه در سن ۷۸ سالگی پیشنهاد ازدواج دادن غافلگیری چندانی به حساب نمی آید. حال بخواهد به پرستار ۲۶ ساله شیفت شب باشد یا هر کس دیگر! حتی در برابر جا به جا کردن داروهای قلب خانم الف با قرص های مسهل آقای جیم که دیگر به هیج وجه موضوع خاصی به شمار نمی آمد! سرانجام پدر بزرگ با اقتدار بعد از یک شب و نصفی دوری از خانه به بستر گرم و نرم خویش بازگشت و همه را از عذاب وجدانی که برای یک شب زیر لحافشان با چشمهای خیره به سقف تجربه کرده بودند رهانید. دیگر همه به غافلگیری های سریالی او عادت کرده بودند. برایش پرستاری در خانه گرفتند و نظاره گر کم شدن قوایش در چپه کردن قیمه ها روی ماست ها بودیم. تا اینکه چند ماه بعد درست در نیمه شبی از شب های زمستان آخرین غافلگیری اش را انجام داد و وظیفه خطیرش را در مچاله کردن قلب ما با رفتنش از این دنیا به انجام رسانید. در گواهی فوتش قید شده بود علت مرگ: فراموش کردن زندگی.... آخر پدربزرگ مدت ها بود که آلزایمر داشت و این بار علاوه بر ما خودش را هم فراموش کرد و رفت تا شاید در دنیایی دیگر چیزهای بهتری برای به خاطر سپردن پیدا کند. فقط امیدوارم آنجا دیگر شوخی هایش را با عصای موسی و سیبیل های هیتلر و لپ های چنگیز کنار بگذارد!میترا لایقمیترا لایقWed, 03 Oct 2018 11:07:08 +0330https://virgool.ir/@Mitra.Layegh/مدرنیته-و-ظهور-نو-ماله-کشان-dx5xeoy9pusuبزرگترین دستاورد نو ظهور ما ایرانی ها که تاریخ پیدایش آن دقیقا مشخص نیست ولی حوالی آن بر می گردد به چندی پس از قتل امیرکبیر در حمام فین و کمی قبل تر از به پا خیزی مشروطه چی های گرامی، مهارت ماله کِشیست! که در نوع خودمان به شهرت جهانی نیز دست یافته ایم. بنیادی ترین تئوری نوماله کشان این بود: "بپا خیز، ماله ات را بردار و بکش روی هر آن چیزی که فکر می کنی باید چیز دیگری باشد!". خاستگاه وجودی نوماله کشان از آنجایی سرچشمه می گرفت که طی یک غافلگیری ناشی از آشنایی با دُول فرنگ ناگهای به این حقیقت پی بردند که ای داد بی داد! آبادی های جهان با سرعت فرغان های فوق پیشرفته خود (که بعد ها به اوتول معروف شد) دارند از ما جلو می زنند و چه بسا زده اند و ای دل غافل ما از آنها عقب مانده ایم ! و از آنجا که ما صاحب پیشرفته ترین تمدن جهان در عهد دایناسورها بوده ایم ولی طبع مزاجی مان در گذر زمان ما را بیحال و سست عنصر نموده و در عین حال نمی خواهیم کم بیاوریم آن هم از چشم بادامی های شرق دور و کک مکی های غربی پس باید فکر چاره ای باشیم. بنابر این اصول اولیه نو ماله کشان با بهره گیری از یک ماله بنایی در دست و عمود بر سطح مورد نظر برای تغییر، شکل گرفت... نو ماله کشان با اعتقاد راسخ بر اینکه تغییر و تحول را بایست از خانه خود شروع کنیم ماله هایشان را سمت نماها و دیوارهای خشتی شان نشانه گرفتند و ترکیبی از معماری بیزانس، مستراح های پرتغالی و شیرینی ناپلئونی را مالیدند روی نماهای موزون و سنجیده حاصل از قرن ها تجربه پیشینیانشان و بعد هم مانند نقاشی که از نتیجه کار خود راضیست دور ایستادند و با افتخار به نتیجه کار خود لبنخند ژکوند زدند.حالا آنها جسارت بیشتری پیدا کرده بودند و قادر بودند ماله محبوب خود را بومی سازی کنند و با استفاده از تکنیک هایی که هر روز پیشرفته تر می شد آن را هر طور که بخواهند روی زندگی خودشان و حتی دیگران بکشند.قهوه خانه ها، ریخت و لباس ها، مکتب ها و حتی کله پزی ها از جمله مقاصد بعدی آنها به شمار می رفتند.امروزه با پیشرفت علم و فوران ذوق و استعداد، ماله ها روی تولیدات داخلی، قانون گذاری ها و سیاست های داخلی و بین الملی و حتی چرا جای دور بردیم روی صورت زنان و صیرت مردان نیز به زیبایی کشیده می شود.‌‌...خب البته که ما می دانیم پشت این ماله کشی ها چیز چندان تحفه ای وجود ندارد ولی اشکال هم ندارد. ما حال نفوذ های عمیق و بررسی های دقیق و کار زیادی را نداریم. بهتر است با خودمان فکر کنیم که داریم شبیه آنهایی می شویم که هنوز هم با سرعت فرغون های هیبریدی از ما فاصله می گیرند.میترا لایقمیترا لایقThu, 16 Aug 2018 01:23:00 +0430