<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های miss piano!</title><link>https://virgool.ir/feed/@Misspiano</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 23:59:27</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/218493/avatar/5B6G2t.png</url><title>miss piano!</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano</link></image><item><title>آیا واقعا به رویاپردازی نیازمندیم؟</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano/آیا-واقعا-به-رویاپردازی-نیازمندیم-pe0sm3dvolqs</link><description>چیزهایی میتوانند براحتی در رویا غرقمان کنند. و این برایمان بسیار هم شیرین است! به راحتی در خیال جوانه میزنند،رشد میکنند و درخت هایی بسیار تنومند میشوند! که هرس کردنشان هم حتی میتواند برایمان بسیار سخت باشد! چون ما میتوانیم دیوانه وار در رویا غرق بشویم!اما با تمام اینها؛بیگانگی با واقعیت هم شکلی از هراس است. این عمیقاً در من دلهره ایجاد میکند. اما دارم به این فکرمیکنم؛اگر احساسات قدرتمندمان ناشی از همین نمادسازی های خیالی باشند؛ما به شکلی به این خیال کردن ها نیازمندیم،و در مقدار زیادی به دور ماندن از آنها! مثل اینکه بگویی من میدانم که اگر اعتیاد پیدا کنم این برای من بد است،اما من اعتیاد دارم و به چیزی وابسته هستم/نیاز دارم.و این نوعی تناقض آشکار است!نمیدانم؛شاید بتوان &#34;تعادل&#34; را پاسخی برای پرسش درنظر گرفت. معمولا میتواند کارساز باشد.</description><category>miss piano!</category><author>miss piano!</author><pubDate>Sat, 25 Jul 2020 03:08:55 +0430</pubDate></item><item><title>ترس</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano/ترس-y3209531fb74</link><description>اگر واقعا نترسیم زندگی چطور برایمان حقیقی خواهد بود؟!زندگی بدون تپش اصلا زنده نیست! درختی را بخشکانبه شاخه های خشکیده و بی روحش روبان های رنگی آویزان کندور بایست و به چیزی که ساخته ای نگاه کن. هنوز روح ندارد؛درست است؟ همچنان بی جان است و سرد.این میتواند تصویر خودت باشد؛وقتی  سنت از عدد 20 دور میشود.</description><category>miss piano!</category><author>miss piano!</author><pubDate>Tue, 21 Jul 2020 06:31:35 +0430</pubDate></item><item><title>تغییر</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano/تغییر-ncjlkdcbf5sj</link><description>مشکل حل شده بنظر می آید. اما پارچه ی دامن فکرم،امروز به تیغ خارهای سوالی جدید گیرکرد.&#34; فکر نمیکنی تو خودت را با آن مشکلات میشناختی؟&#34;منظورم را خوب میرسانم؟ حرفم این است که درست است! از پله ای بالا رفتیم،و از مانعی عبور. اما هنوز احساس میکنم رضایتی در کار نیست.میدانی،تو میتوانی همراه با دیگران از مانعی رد بشوی. من میگویم تنهاییت است که نمیخواهد بپذیرد که تو با آدمی که پیش از این بودی فرق کرده ای! .. انگار بین &#34;من&#34;های درونت کشمکشی بوجود آمده باشد!دنیایی که برای خودت ساخته ای؛با عبورکردن تغییرش میدهیو جالب است اما احساس میکنم ما حتی گاها به نتوانستن احتیاج داریم!و این چطور ممکن است؟ سردرنمی آورم!</description><category>miss piano!</category><author>miss piano!</author><pubDate>Thu, 16 Jul 2020 19:34:39 +0430</pubDate></item><item><title>(Don&#39;t!!)Think outside of the box!</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano/dontthink-outside-of-the-box-otsu2hhy9l1r</link><description>موضوع اینه که امروز کلی فکر اومده بود توی سرم و نمیدونستم چیکارشون کنم(بقول تد: but I did :))) ) شروع کردم به نوشتنشون و به طرز باورنکردنی ای 8 صفحه نوشتم ! *(و اینجا باید این شکلی شد: =| :)) )حالا از این قسمت هاش که بگذریم،دوست داشتم اینجا هم بنویسمشون،نمیدونم چرا! شاید با خودم فکر میکنم که تقسیم کردن فکرهامون با بقیه میتونه ایده ی خوبی باشه! یا شاید یه نفر دیگه هم مثل ما فکرمیکرد و تونستیم افراد همسوی بیشتری پیداکنیم(یا حتی غیرهمسو!) *موضوع اول یه جمله ای بود که دیشب اومد توی فکرم:Think outside of the box.و با خودم گفتم این جمله واقعا باحاله! و اصلا اگه اینجوری فکر یا تصمیم گیری کنیم شاید زندگی برامون خیلی بهتر بشه یا نمیدونم اینجور چیزا! مثل جواب سوالی که کلی دنبالش گشتی و یهو پیداش میکنی و فک میکنی که ایول! این همون راه حلیه که دنبالش میگشتماما خب روش فکر کردم و دیدم که نه! و اینجور جمله ها اتفاقا میتونن خیلی هم اشتباه باشن(نه به خودیِ خود،ولی با برداشت اشتباه چرا! )با خودم گفتم ما تحت چه شرایطی میتونیم از این مدل فکری استفاده کنیم؛یا اینکه براین اساس عمل کنیمو اولین چیزی که اومد تو فکرم این بود: اینکه ما بتونیم با قطعیت نسبی بالایی؛به خودمون بگیم که بله!من قراره بهترین ایده رو داشته باشم! و قراره بهترین راه حل رو ارائه بدم .  و مسائله رو به بهترین نتیجه برسونم. و درواقع نه تنها ایده م عملی باشه ؛بلکه بهترین نتیجه رو هم داشته باشه!*(حالا این نسبی بودن نتیجه ی خوب و بهتر و بهترین رو بذاریم کنار:))چون اینم خیلی بحث داره:)) )این مدل فکرکردن بنظرم میتونه هم مثبت باشه و هم منفی.مثبت از این نظر که این جمله میتونه مارو از صرفا پذیرا بودن نظرات دیگران نجات بده. و به ما اعتماد بنفس تصمیم گیری های بیشتر بده. بعلاوه ی اون،بار معنایی جمله بنظرم طوریه؛که یه حس قدرت رو هم داره توی کلماتش. و اینا میتونن خوب باشن!اما بخش منفیش : بنظرم اینجور فکر کردن میتونه انعطاف فکریمونو پایین بیاره. و باعث شه کمتر پذیرای نظرهای جدید باشیم. یااینکه نتونیم براحتی قبول کنیم،که من هم اشتباه میکنم!و مسئله ی دیگه ای که هست؛اینه که این مدل فکرکردن یکمی به سمت این هم حرکتمون میده؛که بیشتر غریزی عمل کنیم،تا منطقی و عقلانی(البته اینو واقعا ممکنه اشتباه بگم و فقط چون اومد توی فکرم گفتم:)) بعلاوه اینکه نقطه ی مقابل غریزی عمل کردن شاید اصلا منطقی و عقلانی عمل کردن نباشه:))) یا شاید غریزی عمل کردن خودش منطقی عمل کردن رو هم داشته باشه. من این قسمت رو واقعا خوب نمیدونم:)) ) و فکر میکنم غریزی عمل کردن،اونقدرا هم راهگشا نیست برامون! و اتفاقا برعکس میتونه ضرری هم داشته باشه.خیلی حرف زدم:))ولی نتیجه گیریم اینه که اینجور جمله ها،که معمولا یک خطی هستن و یکم هم شبیه جمله های انگیزشین و من بهشون میگم جمله ی اینستاگرامی:)) هم میتونن کمک کننده باشن؛و هم نباشن! و بیشتر برداشت درست از جمله تعیین کننده ست. بعلاوه اینکه توی چه شرایطی هستیم اصلا!میدونی از این نظر که شاید جوابِ اشتباه یک مسئله،جواب درست مسئله ی دیگه ای باشه!خیلی دیگه زیاد شد:))همینا:)) ?</description><category>miss piano!</category><author>miss piano!</author><pubDate>Mon, 13 Jul 2020 17:29:01 +0430</pubDate></item><item><title>دلتنگی</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano/دلتنگی-if78yrvezjws</link><description>وقتی به این فکر میکنم که اشیاء،همگی جایی دورتر همچنان وجود دارند؛تمام اجسامی که از من دورهستند،اما همچنان وجود دارند؛ تمام خانه ها،خیابان ها،ماشین ها و چراغ های راهنمایی. همگی همچنان در همان جای قبلی به زمین چسبیده،درحال نگریستن به هرچیزی هستند. روزها شب میشوند و شب ها روز،ابرها در آسمان حرکت میکنند،کودکان سوار بر دوچرخه ها از کنارشان عبور میکنند،آدم های عصبانی هم همینطور،آدم های خوشحال هم همینطور. تمام آن هایی که بالاخره خبری خوش که مدت ها منتظرش بودند به دستشان رسیده،تمام آن هایی که از چیزی ضدحال خورده اند!آدم هایی که هنوز دارند فکر میکنند باید برای زندگی چه کارکنند؟،آدم هایی که از هیچ چیز راضی نیستند،آدم هایی که برای رسیدن به سرکار دیرشان شده.همه.و اینطور فکر میکنم. که اشیاء هم &#34;آن ها&#34; میشوند. کمکم هم را دربرمیگیرند و جزئی از هم میشوند. مثل آنکه خیابان ها روح ها را درخود ذخیره کنند؛مثل آن که خمیرهای رنگی را درهم مخلوط کنیم؛ تا در آخر یک رنگ بشوند!بله؛اجسام و آدم ها. و هرکدام هم در اندازه ظرف معنای خود قطره ای از ما را در خود جای داده اند؛ این مرا کمی غمگین میکند. نه نه،بیایید روراست باشیم؛ این خودش جوانه ی دلتنگی ای ست،بسیار سنگین تر از آنکه با واژه ی &#34;کمی&#34; بتوانم آن را در دایره ی تعاریف بگنجانم!این البته خنده دار است! اینکه گفته میشود پیشرفته ترین موجودات هستیم! میدانید،انتظار نمی رود به یاد اتاقک کوچک خالی از تجملمان کیلومترها دورتر بیفتیم و بغضمان بگیرد!</description><category>miss piano!</category><author>miss piano!</author><pubDate>Sat, 11 Jul 2020 17:28:25 +0430</pubDate></item><item><title>دیوارها!</title><link>https://virgool.ir/@Misspiano/دیوارها-fvpb07vncw7h</link><description>از دور بودنِ آدمها از هم خوشم نمی آید.اینکه هریک از دیگری دور و  جدا باشیم. یا دیدن صورت غمزده ی دیگری درحالیکه میدانیم رازهایی را از ما  پنهان کرده ست؛و چیزی از درون او را می رنجاند.اینجور وقتها ای کاش میشد همان لحظه سر صحبت را باز کنم؛و بپرسم هی فلانی!چه شده است؟!و چه چیز تو را اینطور آشفته میکند؟(که این کار را خواهم کرد! در فرصت مناسب البته!)از  دیوارها خوشم نمی آید. به ما حریم شخصی میدهند؛این خوب است. اما علاوه بر  این نکته ی مثبت؛آیا میتوانیم منکر این شویم؛که میتوانند ابزاری برای این  هم باشند،که خودمان را بیشتر در تنهایی خودمان زندانی کنیم ؟میدانی،این سکوت را لجام گسیخته تر میکند،از آنچه حقیقتا هست. تنهایی را سنگین تر میکند. و تحمل دردها را سخت تر.بنظرم  یک دیوار بعنوان چیزی که هست؛از انجام این وظیفه ش خشنود میشود! میدانی چه  میگویم؟ منظورم این است که بعنوان یک دیوار؛در حالتی بهترین دیوار بوده  ای؛که توانسته باشی بیشترین جدایی را ایجاد کرده باشی!شاید مدال افتخاری هم دریافت کردی! به هرحال تو کاری سخت انجام میدهی!بنظر  میرسد دیوارها میتوانند در رقابتی بر سر اینکه کدام اشیاء بی رحم ترین  هستند؛جایگاه خوبی برای خود داشته باشند! به این فکرکن! خودت را جای آنها  بگذار! میتوانستی برای تمام عمرت بین کسی و دیگرانی جدایی بیندازی؟و  هرروز صبح که از خواب بیدار میشوی دوباره خودت را همان جای قبلی  ببینی؛باادامه ی همان کاری که دیروز انجام داده بودی! دیروز و هرروز دیگر  پیش از آن.میتوانم این را بگویم که اگر روزی قرار بود  انتخابی داشته باشم مبنی بر اینکه کدام شیء را برگزینم؛تا مثل غول چراغ  جادو،روحم را در آن محبوس نگاه دارم؛هرگز دیوار را انتخاب نخواهم کرد.این بنظرم از سخت ترین کارهای دنیاست.</description><category>miss piano!</category><author>miss piano!</author><pubDate>Fri, 10 Jul 2020 19:44:15 +0430</pubDate></item></channel></rss>