https://virgool.ir/feed/@Miss.writerاین ویرگول بخشی از روند روانکاوی منه، اگر دنبال متنی پرازگل و بلبل میگردید،نخوانید. ولی اگر شما هم دنبال رسیدن جوابهایی برای شناخت خود هستید، و یا مشکلاتی مشابه من دارید، خوش آمدید?fa2026-11-11 15:04:49https://files.virgool.ir/upload/users/256243/avatar/XijAU6.pnghttps://virgool.ir/@Miss.writerhttps://virgool.ir/@Miss.writer/گمم-vnwumjdivprjهمه چیز خارج از حد تحملم شده، دلم میخواد دور بشم.هر چی فکر میکنم، صبحها که از خواب بیدار میشم و مغزم لود میشه، همه چیز که یادم‌میاد، فقط میخوام تموم بشه، نباشه، دور بشم.کارهام مونده، نمیتونم مدیریت کنم، نمیتونم کنترل کنم، تمرکزم کم میشه گاهی، خسته شده ذهنم.فشارها از همه طرف رومه، نمیتونم دیگه، هر چند میتونم، هرچند زمان میخوام تا کنترل کنم، تا مدیریت کنم، تا جا بیفتم، اما تا اون اتفاق بیفته پدرم دراومده، الانم در اومده، خسته شدم، اما نشدم، کاش جور دیگه بود، اما کاش نبود. لعنت به منMiss writerMiss writerSun, 31 Jan 2021 13:03:45 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/اَبَد-dgl0enmdoh1mبخشی از قلبم، میدونم عاشقش خواهد موند، بخشی از قلبم، همیشه برای او خواهد بود.به درد میام وقتی میفهمم حالش خوب نیست.بااینکه نباید اینطور باشه. نباید برام اهمیت داشته باشه، اون تموم شده، مرده.خودم خواستم بمیره هرچند بی جون شد فقط. حالا سر از توی خوابهام درمیاره. بعضی شبها، میبینمش، صبحش شاید یادم بره، شاید نشئه‌ی رویای دیدنش نشم، اما میدونم کار ناخودآگاهمه نه اون :)همون بخش کوچیکم، مایله که تا حداقل وقتی کسی اون قدرتمند وارد زندگیم بشه که محور زندگیم رو به سمت خودش بچرخونه، عاشقش بمونه.نمیدونم عشق هست یا نه. نمیدونم چه اسمی روی حسم بذارم.دیگه هیچی رو باور ندارم جز خودم، که البته خودم رو هم آن‌چنان باور ندارم. یه جا خوندم بهایی که یک دروغگو میده اینه که دیگه حرف هیچکس رو باور نمیتونه کنه، ولی منکه دروغگو نبودم!نیستم! بی رحمتر از خودم نسبت به خودم، خودمم فقط . در اصل انقدر با خودم صادقم که گاهی دردم میاد.اما چه فایده؟ الان هیچکس رو نمیتونم باور کنم. شایدم نمیخوام. نمیدونم. مهم هم نیست درسته؟ مهم اینه مجبور نیستم و راحتم، حداقل کمی...کاش اینجوری نبود، نمیشد...Miss writerMiss writerTue, 26 Jan 2021 00:29:25 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/خواب-و-بیداری-qxd8qdoqkpgwنه خوابم، نه بیدارم. نه گنگم نه هوشیارم. نمیدونم چه حالیه. نه انرژی دارم نه ندارم. حتی این حس، حس خلاء رو هم نداره. دیشب دستهام پر از خرید های خونه، تو تاریکی اهنگ دریا دادور، ماه پیشانی رو گوش میکردم، افکارم چرخان و غیر پیوسته رفت سمت ترس انگار، نمیدونم از چی. چیزهای کمی هستن که اهمیت داشته باشن و چیزهای کمتری که برام ترسناک باشن. هرکاری که میخوام شروع کنم تو ذهنم از خودم میپرسم، حالت خوبه بااین کار؟ جواب یک کلمه ست، نه.حال خوب، معنی شو برام از دست داده، یادم‌نمیاد چجوری بود. سِرَّم. انگار به خواب رفته مغزم و تکونش میدم درد میگیره. فکر میکردم که واقع بینیم داره تبدیل به بدبینی میشه؟ اره گویا. منتظرم هر لحظه بهم خیانت بشه،انگار باورش کردم. به هر شکل. خیانت رو تجربه کردم دیگه. حالا هرجا ببینمش میشناسمش، شایدم رو همه چیز اسم خیانت میذارم. دستش درد نکنه، در خیلی چیزهارو تو زندگیم باز کرد.که اکثرا خوب نبودن.حالا باید چیکار کنم؟ چیکار کنم لوزر نباشم باز؟ چیکار کنم؟Miss writerMiss writerTue, 12 Jan 2021 13:54:35 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/خورشیدکم-swl8ppngedxtخورشیدکم، نور زندگیم، یه رو نور امیدم بودی ولی دیگه نه. دست از سرم بردار . خواهش میکنم . تو تمام شدی . تو مال من نیستی . تو مال کسی دیگه هستی . دیگه نباش‌ ایپجا نباش. اینجا نباش‌ . تو مغزم نباش تو قلبم نباش . بذار برم. گذاشتم بری. دست از سرم بردارم .نمیتونم اینجوری زندگی کنم. دوباره بسیار شدم. همه ی نقشه هام همه ی ایده هام هیچکدوم انگار معنا ندارن، دست از سرم بردار، بذار زندگی کنم. تو که نموندی چی از جونم میخوای‌ . همه چیمو گرفتی. روانمو ویران کردی. بسه. به جون خودت بسه. بسه. بسه. بسه .بسه. بسه. بسه.بسه.بسه.بسه.بسه.بسه. بسه.بسه. خواهش میکنم برو.بذار بمیری برام‌. هیچوقت زنده نشو. تو که جز پس زدن کاری بلد نیستی.چی میخوای پس ؟ فکر کردی کار تازه شروع کردم حالم خوب شده؟ الان فکر کردی باید خیالت راحت بشه؟ نه میخوام تا روزی که زنده ای عذاب وجدان کاری که با من کردی باهات بمونه. میخوام نتونی بخوابی‌ . میخوای بدونی خراب کردی‌.میخوام بدونی کسی که با تمام وجودش حاضر بود برات بمیره و حاصر بود به خاطر ت زندگی کنه رو نابود کردی، رها کردی، میخوام بدونی هیچوقت هیچکس اندازه من دوستت نخواهد داشت هر کی بیاد اندازه من نخواهد بود‌ . هیچوقت. حاضرم امتحان کنیم‌ .ثابت کنیم‌. با اون دوئل خواهم کرد. اما بدون تو. نمیخوام ببینمت نمیخوام بشنومت.فقط کاش میشد، کاش شده بود، قبل اینکه تو قلبم بکشمت، برای آخرین بار بغلت میکردم، میبوسیدمت.Miss writerMiss writerThu, 24 Dec 2020 18:10:15 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/چرا-ttv93pupf3rgهنوز هم پر از دردم. حالا که بلاخره بعد از ربع قرن و دو سال رفتم کامل و مستقیم سمت چیزی که همیشه ارزوشو داشتم _کسی رو ندارم که منو ببینه که ببینه من هم توی جایگاه منحصر به فرد خودم میتونم موفق باشم. ندارم اونو که ببینه دیگه لوزر و شکست خورده و پر از درد نیستم . که منم میتونم از چیزی از زندگیم راضی باشم. ندارمش. چه بد که اخرین صحنه از هر کدوم از رابطه ها با اقرار به شکست و درماندگی من تموم شد. حالا باید به تنهایی لذت ببرم :)Miss writerMiss writerMon, 21 Dec 2020 14:26:45 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/خواب-miipctkiyulbبد میخوابم، با دارو بد میخوابم، بی دارو نمیخوابم.اولین شبی که خوابش رو دیدم، عادی بود، حتی یکم خوشحال شدم انگار. هرچند تو خواب هم پس زده میشدم.و حالا هر شب خوابشو میبینم و هرشب پس زده میشم، این چه مرضی هست که به جونم افتاده -_- ؟بس نبود تو بیداری؟ حالا تو خوابم؟چرا ناخودآگاهم تصمیمم گرفته این شیوه رو برای آزارم امتحان کنه؟ مسیر زندگیم داره ۱۸۰ درجه میچرخه، نیاز دارم محکم باشم که میبرم رو درست برم، نیاز دارم حالم خوب باشه ولی نیست پر از دردم، پر از ترسم و نگرانی، حالم خوب نیست. دلم میخواد جا بزنم و همه چیز رو رها کنم اما اونقدر قوی نیست این خواست، فقط میخوام محکم باشم و قوی پیش برم و به نتیجه برسونم و از مسیری کا برای بار اول توش قرار میگیرم نهایت لذت رو ببرم . پس چمه؟ چرا پر از دردم ؟Miss writerMiss writerSat, 19 Dec 2020 15:10:07 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/دفاع-sqjzrc5q5resکاملا آگاهم که این حالت رو خودم توی ناخودآگاهم و همینطور خوداگاهم ایجاد کردم.عدم وابستگی به هر چیزی، به هر شخصی، خب تقریبا خانواده از این قاعده مستثنی بوده،تا حدودی.البته‌.تو هر اتفاق تازه ای، تغییر خارجی تازه‌ای که من انتخابش نکردم، این دیوار دفاعی رو دور احساسم میکشم بالا، که اگر نشد، که اگر بد شد، خراب شد،هرچیز منفی اتفاق افتاد، مثلا خوشم اومد ولی کنسل شد، باعث ناراحتی و آسیب بهم نشه، در اصل حسی به اون قضیه نداشته باشم. پذیرا باشم، خوب بود بپذیرم، نبود یا تغییر بدم یا بپذیرم. شاید اینکه اینقدر آروم و نسبتا به یسری مسائل انعطاف پذیر تر شدم به این خاطره.ولی از طرفی از حوادث یهویی و تغییرات رفتاری یهویی اذیت میشم.و نمیتونم درک کنم.و یا کنترل تغییر رو دست خودم میخوام و اگر خارجی باشه اذیت میشم. لنتی :) چقدر اذیتMiss writerMiss writerTue, 08 Dec 2020 00:34:47 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/جدید-bnrn4clfynjwدیشب یه بسته آموزشی نویسندگی خریدم و امروز شروعش کردم. حالا حس میکنم بهتر شده، قدم جدی تری برداشتم تو این زمینه.نمیدونم از کارم اینجا که هستم درمیام یا نه فعلا. نمی دونم.ولی هر چی بشه، باید یسری آمادگی ها داشته باشم.مخصوصا تو نوشتن.نمیدونم چرا بااینکه دلم میخواست کتاب این پسر رو بخونم، بااینکه حس میکنم یجورایی ازش خوشم میاد، اما نتونستم شروعش کنم. نمیدونم چیه، حسادت ؟ اینکه هم زمان تصمیم به نوشتن گرفتیم، اون شروع کرد و کتابش چاپ شد و من هنوز دارم تاتی تاتی میکنم؟ نمیدونم چرا نمیخونمشچ. فکر کنم بهتر از منه؟ خب هست که توانسته چاپ کنه، ولی من هم کم نیستم اگر دست کم نگیرم. نمیدونم.و مشکل بعدی اینکه، یسری، که شامل خواهرم هم میشه، یجورایی انگار ذهنیتمو نسبت به روانشناسم بهم ریختن. که حس میکنم حتی اون هم منو درک نمیکنه. و اصلا چرا باید درک کنه؟ چطور باید درک کنه؟ وقتی خودش هیچوقت این چیزهارو تجربه نکرده و فقط از حرف با دیگران شنیده. اصلا فکر میکنم این فکر درست نیست . نیاز نیست همه راهی که من رفتم رو برن تا درک کنن، حتی انگار اصلا نساز نیست که درک کنن. فقط میدونم ذهنیتم نسبت بهش بهم ریخته. دیگه به اون فکر نمیکنم. گاهی میاد توی ذهنم ولی نه به اون صورت که الان کجاست با کیه چیکار میکنه، نه اینا نیست، انگار یه خاطره دور داره میشه. بخشی از وجودمه، اما تمامش نیست. شاید زمانی بود، مدت زیادی شاید حتی مقاومت کردم که بمونه. البته خیلی کمتر از مقاومتی که در مورد بابالنگ دراز کردم. فقط الان ،هیچ کدوم رو دوست ندارم . حس سبکی داره. هنوزم دلم‌نمیخواد ببینمش، دلم نمیخواد چیزی از اون برخورد کنم که در حال حاضر هست، با هدیه ها یا یادگاری ها مشکلی ندارم . فقط از حضور الانش چیزی نمیخوام. ترجیح میدم بااینکه تو یک شهریم اما تا ابد دور بمونیم.روی چوبهام کار میکنم. ویدئو آموزشی میبینم. گاهی مینویسم. کتاب میخونم. گاهی فیلم میبینم. من راضیم. خوشحالم. این شرایط رو دوست دارم.چیزی که خوب نیست اینه که بدجوری بی پول شدم که باید یه راهی براش پیدا کنم. جدا از کار ثابتم که کمتر از یک هفته کل حقوقم تمام شد -_- به هر حال، حال خوبه، باور کردن یا نکردنش اهمیتی ندارهMiss writerMiss writerMon, 07 Dec 2020 21:08:45 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/مرز-te5mffadwywiدوباره حس میکنم لب مرزم. مرز باریک انتخاب مرگ یا زندگی .حس ناتوانی از انجام کار درست. درست کردن یا حتی بهتر کردن شرایط یا حداقل بدتر نکردن شرایط رو دارم.هیچی درست نیست. هیچی سرجاش نیست. و همه ی اینا تو شعاع یک متری منن، حول محور من میچرخن همه ی اتفاقاتی که خوب نیستن و نصفشون توشون دخیلم.حالم بهم میخوره از خودم از همه چیز .هیچی فایده نداره. حتی این جمله هم نمیتونه حالمو بیان کنه یا تاثیری بذاره . راهی ندارم. نه این یه یادداشت خودکشی نیست. هنوز این ور مرزم فقط، خیلی نزدیکم اصلا مگه چی میشه؟ به خاطر خودم این کارو کنم مهم نباشه کی چی میشهولی لعنت به من که مهمه اصلا چرا باید اینجوری باشه؟ باشم؟ لعنت به منMiss writerMiss writerSat, 05 Dec 2020 20:37:10 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/من-pas4z9zlwyptحالم خوب نیست. چیزی ندارم. پناهی ندارم. معنایی ندارم‌. من به معنا زنده بودم؟ نمیدونمحس ناتوانی میکنم. بی ارزشی. تنهایی. بی فایده بودن. خوب نبودن. کافی نبودن. چرا؟نمیدونم .قلبم درد میکنه‌. داروهام عوض شده، امیدوار باشم حداقل باعث بشن بتونم گریه کنم. بتونم تمرکز کنم. دارم از کار بی کار میشم. خالی تر میشم. الان حداقل حواسم پرت کاره، اگر نباشه پرت چیش کنم؟کتابم چی؟ اصلا منِ داغونِ به درد نخور میخوام چی بنویسم؟ چی دارم که به این دنیای بزرگ عرضه کنم که جدید باشه؟ چرا تموم نمیشه؟ چرا؟ نمیدونم حتی جربزه ندارم تمومش کنم. واقعا انتظار دارم معجزه بشه که تموم بشه؟ نمیدونم هیچی هیچ فایده ای نداره . هیچی درد میکنم. درد دارم‌. اخه چرا؟ رسمش نبود. حتی اگر بگم که تاوان گناهامو دارم پس میدم، ینی تا این حد؟ تا این حد گند کاری کردم؟ چرا تموم نمیشه؟ چرا هیچی درمانم نیست؟خوبه گریه میکنم. برای خودم. برای خودم دل میسوزونم. چقدر بیچاره ای . چقدر حقت نبود. چرا تموم نمیشی؟حس میکنم تحقیر شدم‌. حس نکن، شدی.حالا که دلم نمیخواد از کار بیام بیرون، دارم انقدر گند میزنم که بندازنم بیرون خب چی بگم؟ منکه دارم همه تلاشمو میکنم، دیگه چیکار باید بکنم؟ دیگه نمیدونم، نمیدونم باید چیکار کنم،نمیدونم کجا رو دارم اشتباه میرم چجوری ثابت کنم‌ دارم فرای توانم تلاش میکنم؟ نه، هیچکس نمیفهمه‌ .چون نمی ذارم بفهمه . چرا ؟ نمیدونم نمیخوام ضعیف نشون بدم. نمیخوام این باشم نمیتونم این نباشممن دارم با ذات خودم میجنگم ینی ؟ شاید فقط باید خودمو بپذیرم نه نمیخوام لعنتی بسه چرا دست از تلاش نمیکشم ؟ لعنتی فایده نداره، رها کن تو اشتباهی بودی. جای تو اینجا نبود . بسه Miss writerMiss writerFri, 04 Dec 2020 00:43:22 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/چی-حالم-رو-خوب-میکنه-f4yuafks439jروانشناسم گفت فکر کنم راجبهش، که چی حالمو خوب میکنه؟سوال خوبیه!چی حالمو خوب میکنه؟ چی باعث میشه احساس رضایت کنم از زندگیم؟اصلا تا حالا این احساس رو داشتم؟ رضایت از زندگیم؟فکر میکنم بوده یه وقتهایی، درسته؟ نمیشه نباشه، فقط الان حضور ذهن ندارم.البته چرا، وقتی حال کسی رو خوب میکنم، وقتی هدیه ای به کسی میدم که نیاز داشته اون چیز رو، وقتی ه کمک میکنم به کسی در مورد کاری، که به هر شکل تسریع میکنه نتیجه رو،وقتی محبتی میکنم به کسی،حمایت میکنم از کسی، این وقتها احساس رضایت میکنم.و خب اینا برای خودم هم‌نیست هم هست، ثابت کنم من آدم خوبیم، من مثل بقیه نیستم. که واقعیت من اینه.هوم.... مسئله اینا نیست‌. بهم گفت دختر خوش قلب. خوش قلبی به چه دردم خورد وقتی کسی برام نموند، موند، حداقل اونایی که من میخواستم بمونن نموندن. آدم های اشتباهی رو برای موندن انتخاب کردم؟ احتمال اینکه من آدم اشتباه اونا بودم بیشتره:) اونی که رفت من نبودم اخه.اه بحث عوض شد که .پراکندگی ذهنی. سخته ها، یجورایی، حرف زدن، نوشتن حتی از افکارت.خب از اول، آه نه، یاد کارهای ناتمامم افتادم و دوسشون ندارم. فکر میکنم الان چیزی که خوشحالم میکنه اینه که بتونم کتابم رو شروع کنم. من خیلی روش فکر میکنم، ولی از شروع یا میترسم یا تنبلم یا شایدم خیلی ساده، فقط بعد نیستم چجوری شروع کنم که اونم برمیگرده به تنبلیم برای خوندن کتابهای مرجعی که کمک میکنه نوشتن رو با اوضاع پیش ببرم. که مثل همه ی عقاید فرا زمینیم، میخواستم که تو هیچ چهار چوبی جا نشه کتابم :/ پس هیچ کتاب و مرجعی از نحوه شروع و کلا اصول نوشتن نخوندم هیچوقت ولی دلیل نمیشد نخرمشون-_- خودمم گاهی از تناقضم متعجب میشم. تا چه حد میخوای تو هیچ چهار چوبی جا نشی؟ الان خوشحالی که دقیقا هیچ جایی نداری، تو هیچ دسته ای؟ هم اره هم نه. پ.ن: پیچوندم مبحث اصلی رو، خیلی ریز :)Miss writerMiss writerThu, 03 Dec 2020 00:14:15 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/حالا-ar6u9chdkpweحالا، حسی که دارم، حس شرمندگی از کارهایی که کردم بعد از پرت شدنم از رابطه بیرون، از حرفهایی که توی مستی بهش گفتم، که فکر میکردم بذار بیشتر از قبل خرد بشم، مهم نیست.حالا شرمندگی دلم مونده برام. که بهتر بود سکوت میکردم، تو خودم میریختم، مثل همیشه، نه اینکه بهش بگم، فایده ای نداشت. فقط باعث شد مطمئن تر بشه ازینکه تموم کرده رابطه رو. خوشحالم که حداقل تا قبل تولدش خودمو پیدا تر کردم، نه کامل، ولی بهتر از حتی یک هفته قبلم شدم. وگرنه الان داشتم کادو میخریدم و برنامه میریختم برای تولدش -_- و خب اگر براش اهمیتی داشت، ارزشش رو داشت، ولی اهمیتی نداره براش، پس خوبه که الان برای منم مهم نیست، پس خوبه که بهترم. بهترم که حالا شرمندگی اومده بالا‌ .اشکالی نداره، درسته؟ بازم با خودم کنار میام. اینم مثل همیشه. تا یک هفته پیش، هنوز ذهنم پر از علامت سوال بود. که چرا؟ چرا باید اینجوری میشد؟ چرا باید باز رها میشدم؟ کجای راه رو اشتباه رفتم؟ و حالا، مثل آهنگ کامران هومن که در جواب همه‌ی چراهای، چرا خورشید میتابه؟ چرا می چرخه زمین؟ میگفتن، تو فقط بگو "همین"و حالا همه‌ی سوالهای من جوابشون "همین" هست.من خوبم. باور کن. هرچند انتخاب همیشه با خودته‌. Miss writerMiss writerWed, 02 Dec 2020 23:43:17 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/من-یه-ادم-عصبانیم-vrvqq1irrwywمن شدم یه آدم عصبانی. من یه ادم عصبانیم. الان باید یاد رادیو چهرازی بیفتم، اما نه، من واقعا عصبانیم. از آهنگ بارون دلم خواست شادمهر عصبانیم. چون منو یاد اون میندازه‌. که البته دیگه حسی ندارم بهش‌. دیشب خوابشو دیدم،اما حسن مثل وقتهایی که خواب بابالنگ دراز میدیدم نبود، یه نشئگی نبود صبحش، یا حتی تا شبش، هیچی نبود. فقط عصبانیت. حتی خشم نیست‌. من عصبانیم از همه چیز، از محیط کارم، از اینکه یه آدم درست حسابی نمیاد، نمیبینم. از اینکه دید آدمها به من یه کارگر ساده‌ست. ازینکه هرچی دلش بخواد میتونه بهم غر بزنه. عصبانیم که درکم نمیکنن خونه،که شاید میکنن اما باید قبلا میکردن، الان به دردم نمیخوره، حتی ترجیح میدم نکنن، تا کندن ازشون راحتتر میشد. اما حیف دوستشان دارم. عصبانیم که نزدیک تولدشه، که نمیخوام هیچکاری کنم، دیگه حس نمیکنم دینی دارم که ادا کنم. عصبانیم که دقیقا مثل جمله شادمهر تو اهنگش، اونی که دوستش داشتم الان دشمنم شده، نمیدونم چرا، چرا باید میشد؟ عصبانیم ازین که نمیدونم الان باید با دختر دوست بشم یا پسر، لعنت بهش که اینجوری زندگیمو زیر و رو کرد. عصبانیم که باید تا الان درسم‌تموم میشد، هرچند مهم نیست برام. ولی حداقل باید کاری رو میکردم که دوستش میداشتم. عصبانیم که کتابم رو رها کردم، که هر بار یه بهانه آوردم برای شروع نکردنش، عصبانیم که دیگرانی باید الان کتابهاشون چاپ بشه ولی من حتی شروع هم نشده، چیزی که میتونست خوب باشه. ولی نذاشتم. لعنت به من. عصبانیم از خودم که حس میکنم روانشناسمو ناامید کردم با کاری که کردم، که حالا ازش خجالت میکشم.عصبانیم که نمیتونم گریه کنم، ازین بابت خیلی عصبانیم.و عصبانیم که الان باید مست میبودم و حداقل همه چی قابل تحمل تر میشد ولی نیستم و هیچی ام قابل تحمل نیست.عصبانیم خیلی عصبانیم. همین.Miss writerMiss writerFri, 27 Nov 2020 00:20:46 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/خشم-tuskjgt75zj8حجم بی نهایتی از خشم رو دارم هر روز با خودم به هر طرف که میرم، میبرم.از همه عصبانیم، از همه بدم‌میاد، از خودم بیشتر از همه.حرفم نمیاد.فقط میچرخن تو سرم. دلم میخواد بمیرم اما این دفعه نه در ارامش، با درد.چون حقمه.همه چیز مسخره‌ست، به شدت بچه بازی و کودکانه‌ست، نمیفهممش، شایدم خیلی خوب میفهمم و نمیخوام کنار بیام، نمیخوام کوتاه بیام چون زندگیم خالی میشه.Miss writerMiss writerFri, 13 Nov 2020 14:32:26 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/بازهم-من-z3ouzjqzsopvنمیدونم.میخوام این نباشه.حس میکنم روی یه تیکه چوب وسط دریام، سردمه، خستم، هی دریا آروم میشه، هی طوفانی، موجها به من میخورن، یه وقتها سرم میره زیر اب، چیزی نمیشنوم، فقط بدنم یادشه باید چیکار کنه، بدون اینکه حواسم باشه کارهایی که باید رو انجام میده، یادم نمیمونه اون لحظه ها، میدونم حرف نزدم. اون لحظه هافقط وجود دارم. یه وقتها فکر میکنم چقدر دریا قشنگه، چه وقتی ارومه چه طوفانش، بعد زمان میگذره، من جهتهایی رو انتخاب میکنم و اتفاقاتی میفتن، و خسته میشم، از همه چیز بدم‌میاد، از همه قشنگی ها حتی، یه وقتها هیچی برام مهم نیست، نشستم لب چوبم پاهامو تکون تکون میدم تو آب و زیر لب شعر میخونم، حوصلم سر میره فکر میکنم دلتنگ شدم، جایی نمیخوام برم، رفاهم مهم نیست در حد همون هوا(استعاره از سیگار) و آب و منظره ای برای دیدن باشه، و افکارم، تصویر میکنم کتابم رو تو ذهنم، ولی الان دیگه اونقدر سوزان نیست حتی نوشتن کتابم که به قلم بیارمش، حضور داره اونم توی ذهن من، منم توی این دنیا، وجود دارم فقط. مهم نیست دورم چی میگذره، جنگ بشه، فلانی فلان کارو کنه، مهم نیست، دوباره دارم از همه دوری میکنم، دوباره، اکر گناه وجود داشته باشه، و واقعی باشه، با تمام گناهام احساس میکنم بینهایت معصومم، دلم‌میسوزه، سعی میکنم گریه نکنم، اگر شروع کنم تموم نمیشه.بعد بغضم خشک میشه، یادم نمیاد برای چی میخواستم تمام دریا گریه کنم، مهم نیست هیچی، مهم نیست همه ی آسیبهایی که دیدم، که احتمالا باز هم خواهد بود، مهم نیست چی بهم گذشته و کسی نبوده و نفهمیده و براش مهم نبوده.مهم نیست همه اونهایی که گفتن میمونن و نموندن. مهم نیست فقط حضور دارم. یه وقتها شوق کارهایی که میاد تو ذهنم برای ساختن، برای انجام دادن، بهم هیجان میده از اول شروع کنم، همه چیزو، چند روز خوبم، شاید انجامشون ندم اما فکرشون بهم شوق میده، که البته من الهه کارهای ناتمام و ترسو از شروع کردن شکست خوردن و حتی پیروز شدنم. پس دوباره این چرخه تکرار میشه. همش.کمتر از دو هفته ست فلوکستین قطع کردم که احساس کنم، اون موقع هم احساس میکردم، فقط اون موقع راحتتر میتونستم خودمو آروم کنم، چیزها اهمیتشون کمتر میشه. قبلتر، نقطه ضعف هایی داشتم، توی خانواده که بچه ها دقیقا با دست گذاشتن روشون اذیتم میکردن، میدونم خودم اجازه شو دادم ولی نمیدونم چجوری دقیقا، الان نه، مهم نیست حرفهایی میزنن که قلبم میشکنه، مهم نیست اونطوری که من هستم براشون برام نیستن و انتظارشون از من فول تایمه ولی من نباید انتظار داشته باشم،چون اونوقت میشه منت، اون حرفها مثل خزه های چسبنده و چندشی بودن که وقتی پامو میذاشتم تو دریا،دور پام میپیچید و گاهی باعث میشد غرق بشم، دیگه اونقدری مهم نیستن.قبلتر فکرم این بود بود من دوست دارم جاودانه بشم، فکر میکردم اگر کسی عاشقم باشه، تو ذهن و قلب اون جاودان خواهم شد، بعد تر فهمیدم نه، کسی موندنی نیست، یا من زیادی غیرقابل تحمل و فهمم یا انتخابهام اشتباه بوده یا نمیدونم نباید این انتظار رو داشته باشم، پس دوباره تلاشم رو گذاشتم روی اینکه با نوشتن کتابم، زندگیم رو، خودم رو جاودانه کنم، و حالا، واسم مهم نیست، حتی دلم میخواد فراموش بشم، دلم میخواد کسی نبینتم، کاری بهم نداشته باشه‌.وقتی حالم بد میشه، خیلی بد، تو ذهنم بارها رو بارها خودم رو به شکل های مختلف میکشم، جذابترین شیوه برام شمشیر نازک آریا استارک تو سریال گیم آف ترونزه، نیدل، وایمسیم جلوی خودم، دست چپم رو میذارم روی شانه ی راست خودم که جلوم وایساده، به چشمام نگاه میکنم و آروم آروم شمشیر رو از پوست و گوشت و استخوانم رد میکنم تا برسه به قلبم و ازش رد بشه و از کمرم بیاد بیرون. و میمیرم من جلوی خودم. ازین خوشم‌میاد، گاهی خیلی خیلی سخت میشه که بلای فیزیکی سر خودم نیارم، به خودم آسیب نزنم، به جاش تمام خونه ذهنم رو خرد میکنم، همه چیزو میشکنم و به درو دیوار پرتاب میکنم، همش تو ذهنم. نه به خاطر اینکه کسی ببینه یا چون میترسم به خودم آسیب بزنم، نه، فقط متاسفانه، شاید متاسفانه، فهمیدم این شیوه در مقطع حالم رو عوض میکنه، طولانی مدت جواب نمیده. وقتهایی که حالم خوب نیست از هر شیوه ای که معمولا کتاب و سریاله، با بی وقفه انجام دادنشون حواسم رو پرت میکنم که فکر نکنم. و باز هم چرخه ادامه داره. هر روز هر روز هر روزMiss writerMiss writerSun, 08 Nov 2020 14:46:06 +0330https://virgool.ir/@Miss.writer/جاودانگی-qqzyeo6itoieجوون تر که بودم، من تو سرم هوای جاودانگی داشتم. دنبال راهش میگشتم، اما البته نه با اکسیر جادویی نه با سنگ کیمیا و نه هیچ چیزی که عمر جاودان بهم بده.درنهایت به این نتیجه رسیدم که اگر کسی عاشقم باشه، به شدت و حقیقی، به این مهم میرسم. اما خب، نشد که بشه، عاشق شدم، عاشقم شد، و درنهایت مثل همه ی اجزای ناپایدار این دنیا، عشقش هم ناپدید شد و رها شدم. بعدتر، خواستم که کتابی بنویسم و افکار و تجارب و خودم رو لابه لای خطهاش جاودان کنم، هنوز نشده، شاید بشه، شایدم نشه، ولی که چی ؟و حالا، حتی حالا که فکر کردم شاید خانواده برای ارضای نیازم به جاودانگی کافیه، میبینم که اونم پایدار نیست. قلبم درد میکنه، سه سال شایدم چهار ساله که درد میکنه، داشتم فکر میکردم، نه به بعد مرگ فکر نمیکردم، به اینکه چی میشه بعد من؟ اینجا چی میشه؟ توی خونه؟ کتابامو چیکار میکنن؟ نوشته هامو میخونن؟ تمام رازهام رو میفهمن؟ چقدر میشکنن؟ آیا بعدش سعی میکنن بهتر باشن؟ همیشه تو این لحظاتی که دلم‌میخواد به این فکر نکنم چقدر نفرت انگیزه اگر به بهترین شیوه خودمو بکشم، البته بدون راه بازگشت که این باعث نفرت انگیز شدنش میشه، چون کثیف کاری داره، مثل یه چاقو که صاف از سینم ردش کنم و از استخوان قفسه سینه و بعد یکراست بره تو قلبم، خب حقیقتاخون زیادی میریزه بیرون و صحنه جذابی نیست دیگه، و اره، همیشه در این لحظات به این فکر میکنم که اوضاعشون بعد از من بهتر خواهد شد؟ سعی میکنن؟ که بهتر بشن؟ همو دوست داشته باشن؟ از زندگی لذت ببرن؟ لذتی که من نبردم . نمیدونم خودم نذاشتم که لذت ببرم یا نشد، نذاشتن؟دیگه خودمو قربانی که سالها فکر میکردم شدم نمیدونم، نمیدونم الان چیم؟ الان از بره تبدیل به گرگ شدم؟ نمیدونم. مهم نیست شاید چی باشم، تبدیل به چی شدم، یا از اول چی بودم. فقط، پس چی مهمه؟ چیزی مهم هست؟ اصلا مسئله اینه؟ نمیدونم .Miss writerMiss writerMon, 05 Oct 2020 20:32:13 +0330