<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های nasrinam</title><link>https://virgool.ir/feed/@Mirzajani1994</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:00:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/75737/avatar/znwYxf.png</url><title>nasrinam</title><link>https://virgool.ir/@Mirzajani1994</link></image><item><title>ذهن رمنده</title><link>https://virgool.ir/@Mirzajani1994/ذهن-رمنده-qtgdbrqvyb5a</link><description>امروز به یه مسئله ی طبیعی اما مبهم فکر میکردم مسئله ای که ذهنم ازش یه تصویر سیاه و بدقواره برام ساخته، سعی میکردم برای خودم شفافش کنم و باهاش کنار بیام، احتیاج داشتم راجع بهش با کسی حرف بزنم اما ترجیح دادم حرفی نزنم که ذهن بقیه رو مشغول کنم با خودم گفتم بنویسمش که مغزم خالی شه، هرچی نوشتم نشد اون چیزی که باید، برای جزئیات تصویر سیاه بدقواره ی ذهنم کلمه های درخوری بلد نبودم، کاش نقاشی بلد بودم و مداد توی دستم این حجم آشفته ی سیاه روی کاغذ تخلیه می کرد..فکر میکنم زمانی که ذهن درگیره یا حتی زمان هایی که شرایط نرمالی داریم و تقریبا تو ثبات احساسی هم هستیم نباید نسبت به افکار مبهم و جسته گریخته و تصویرهای که از جلو چشممون میگذرن بی تفاوت باشیم.میدونم شاید خیلی وقتا این افکار فقط حاصل تخیل ادم ها باشه و تو واقعیت هیچ موقع اتفاق نیفته اما نباید از کنارشون راحت رد شد و نادیده گرفتشون. ممکن این افکار انقدر ریشه کرده باشن که ظرف وجود ادمیزادو بشکونه و برسه به جایی که ازش اب میخوره، ممکنه ریشه ی افکارت یه روز وصل باشه به یه لجن زار تو دل جهنم و یه روز هم به دل یه رودخونه ی زلال تو دل جنگل.به نظرم بیشتر از هر چیزی ادمیزاد باید حواسش به افکار و تخیلاتش باشه و افسار این ذهن رمنده رو محکم تر از همیشه بکشه.باید بیشتر از همیشه حواسمون به خودمون باشه جوری که مغزمون سر ریز نکنه.....#الحمدلله_علی_کل_الحال#نسرین_میرزاجانی</description><category>nasrinam</category><author>nasrinam</author><pubDate>Wed, 25 Mar 2020 13:29:33 +0430</pubDate></item><item><title>دختر...</title><link>https://virgool.ir/@Mirzajani1994/دختر-jlrpqfcmnto9</link><description>دختر بودن در عین لطیف بودن میتونه پیچیده ترین حس و حال دنیا باشه، فکر نمیکنم هیچ مذکری تجربه ی گریه کردن از شدت یه احساس و  داشته باشه، منظورم ماهیت اون حس مثل غم، شادی و عشق نیست بلکه صرفا شدت اون احساس هستش، یا اینکه درونت پر باشه از یه حس و تمام رفتار و حرفات با اقتدار تمام حس درونت پنهان کنه و بدنت درد بگیره از شدت این همه تناقض.فکر نمیکنم که مردای زیادی مریض شدن از شدت احساس و تجربه کرده باشن اما مطمئنم همه ی دخترا یک بار با همچین مریضی دست و پنجه نرم کردن .مطمئنم همه ی دخترا یه شب بدون هیچ دلیل خاصی تا صبح گریه کردن و صبح نقاب خوشحال ترین دختر دنیارو برداشتن و از اتاق بیرون رفتن.مطمئنم همه دخترا حداقل یه شب وقتی که همه خواب بودن ساعت ها به ماه خیره شدن.مطمئنم همه دخترا یک بار تو آره ترین لحظه زندگی شون نه گفتن و یک بار تو نه ترین لحظه زندگی شون آره گفتن.مطمئنم هر دختری با هر سبک زندگی و سطح امکانات حداقل یک بار خودشو تنها ترین و بی پناه ترین آدم رو زمین احساس کرده.مطمئنم هر دختری حداقل یک بار زیر بارون دستاشو گذاشته تو جیبشو ساعت ها زیر بارون بی هدف و بدون توجه به زمان و مکان  قدم زده.مطمئنم این جنون احساسات هیچ موقع تو هیچ دختری خوب نمیشه......و مفهوم دختر ربطی به سن و سال نداره از ۴_۵سالگی شروع میشه و تا آخرین لحظه های زندگی یک مادربزرگ ادامه داره.و کاش درک این همه احساس که هر کدومشون تو لحظه قدرت نابود کردن سد دفاعی چشم های یه دخترو داره برای مردم سخت نبود.اگر روزی فهمیدین که یه دختر تو همچین شرایطی هست فقط بغلش کنین بدون هیچ حرفی، باور کنین کنترل این حجم از احساسات گاهی وقتا به قدری سخت میشه که میتونه قوی ترین زن های دنیارو از پا بندازه و تنها مسکن ممکن یه گوش شنوا و یه شونه برا گریه کردن و بیرون ریختنن اضافه ی این احساسات از یک باطن ظریف به اسم زن هستش ........#الحمدالله_علی_کل_الحال#نسرین_میرزاجانی</description><category>nasrinam</category><author>nasrinam</author><pubDate>Fri, 04 Oct 2019 22:16:54 +0330</pubDate></item></channel></rss>