https://virgool.ir/feed/@Mirnezhadیک نفر توی مسیر، با حرف‌های دل خودش.fa2026-11-14 07:26:17https://files.virgool.ir/upload/users/791580/avatar/EJbxSw.jpghttps://virgool.ir/@Mirnezhadhttps://virgool.ir/@Mirnezhad/باغ-خزان-گشته-است-mhcyrog22tv3اجازه دهید بدون مقدمه شروع کنم. این روزها گاهی به رفتن فکر می‌کنم. آخرین سلاحی که داشتم، یعنی امید، به آخرین گلوله‌هایش رسیده. می‌دانم رفتن، هیچ‌وقت به معنای کامل رفتن نیست؛ آدم جایی میان گذشته و آینده گیر می‌کند، مثل سفرهای کودکی‌مان. لحظه‌هایی خوش می‌گذشت، اما وقتی دل‌مان می‌خواست برگردیم، دیگر راهی برای بازگشت نبود...ای جوان هم‌زبان من، می‌دانم آسمان همه‌جا یک رنگ است؛ اما اینجا، آسمان با گرد و غبار پوشانده شده. آدم‌ها دیگر در این همه خاک، همدیگر را نمی‌بینند؛ دل‌ها مثل گذشته زلال نیست. در میانشان احساس غریبی می‌کنم.شاید بگویی این راه سخت است. حق داری.اما من سخت‌ترین بخشش را لمس کرده‌ام:اینکه از تصویر چای‌هایی که مادرم برایم می‌ریخت دل بکنم، از آن عصرهایی که صدای اذان می‌آمد و با پدر، آرام راهی مسجد می‌شدیم، از پیاده‌روی‌های بی‌انتها در مسیر دانشگاه، از خنده‌های بی‌هوا کنار دوستانم. اگر این تصاویر را نمی‌دیدم و به رفتن فکر میکردم، آسان‌تر بود...از قدیم‌الایام گفته‌اند «مرغ همسایه غاز است». میدانم، اما دردودلم را دوباره بشنو. من به باغ دیگری چشم ندوخته‌ام، من برای خزان این باغ سوگواری میکنم. سال‌ها گفته بودم نباید فرار کرد؛ این خاک را باید تحمل کرد، ترمیم کرد، ساخت. اما امروز با صدای آرام و شاید کمی شرمگین اعتراف می‌کنم: من هم دیگر راهی نمی‌بینم. اینجا همان جاییست که باید بایستم، سکوت کنم، تنها با خودم و خاطره‌هایم...حسین میرنژادحسین میرنژادMon, 29 Dec 2025 23:23:19 +0330https://virgool.ir/@Mirnezhad/جای-خالی-یک-نگاه-plvfyiepbw8qنامرئی شدن همیشه با ناپدید شدن نیست؛ گاهی فقط با دیده نشدن آغاز می‌شود.درون اتاقی ساکت، کودکی را دیدم که روی زمین نشسته و با کاغذهای نقاشی محاصره شده بود. آرام نزدیک شدم، مبادا احساس کند قرار است به او آسیبی برسد. هرچه قدم‌هایم نرم‌تر شد، نقاشی‌ها واضح‌تر شدند.ژرف‌ترین دریاها،زیباترین صورت‌‌ها،گرم‌ترین آغوش‌ها،و ناب‌ترین لحظات.طوری که انگار پیش از آن‌که این دست‌های کوچک قلم را دست بگیرند، خداوند دستانش را بوسیده بود. از شدت ذوق خم شدم، نقاشی‌ها را در دست گرفتم و میل داشتم به جهان فریاد بزنم ببینید! ببینید دست‌های این کودک چه کرده‌اند. اما هوای اتاق انگار سنگین شد. ورق‌ها در دستم بودند، اما نه، کسی آن‌ها را نمی‌دید. نه چشم، نه دل، نه هیچ نگاهی. آنجا بود که احساس خفگی کردم. انگار چیزی درونم می‌خواست برق چشمان یک نفر را ببیند، اما تلاشم جز ناامیدی ثمره‌‌ای نداشت.به کودک برگشتم. دیدم در همان تنهایی آرام، گریه می‌کرد، اما اجازه نمی‌داد اشک‌هایش فرو بریزند. با همان انگشتان آغشته به رنگ، آن‌ها را پاک می‌کرد، اما گاهی قطره‌ای روی نقاشی‌ها می‌چکید و رنگ‌ها را می‌شست. وقتی نگاهش کردم، فهمیدم چشم‌هایش حرف‌هایی دارند که هیچ زبانی قادر به گفتنش نیست. چشم‌هایی که نه التماس می‌کردند و نه شکایت، فقط امید داشتند. امید به اینکه یک نفر، فقط یک نفر، بفهمد که او در میان این کنج نشسته و بی‌تماشاگر، جهان کوچکش را می‌کشد. امید داشت که احساس کند که این نقاشی‌ها، ثمره تلاش بی‌تماشاگر یک کودک معصوم نیست.انگار تمام دردش همین بود. دیده شدن.همین درد، سوختی شد که او را واداشت تا خلق کند، خلق کند، و باز خلق کند، تا شاید روزی صدایش از میان خطوطش شنیده شود. او تبدیل شده بود به خدای دنیای کوچک خودش، اما خدایی بی‌معبد، بی‌مومن، بی‌شاهد. و غم‌انگیزتر از همه این‌که کسی نبود او را در آغوش بگیرد و آرام در گوشش بگوید آری… دیدمت.اما بیشتر از هر چیزی، می‌ترسم از روزی که کودک دیگر نقاشی نکشد. نه از قهر، نه از ناامیدی،‌بلکه از فرسودگی.از این‌که عمرش را صرف کرده تا جای خالی یک نگاه را پر کند. شاید آن روز مردم تازه بفهمند که این کودک اثری از خود به‌جا گذاشته، شاید نقاشی‌ها بمانند، اما اتاق ساکت می‌ماند،و کودک دیگر آنجا نیست.و جهان بی‌رحم، بی‌آنکه لحظه‌ای مکث کند، به راه خودش ادامه می‌دهد.محتوای بیشتر در کانال تلگرام من t.me/ImTheShow#جای_خالی_یک_نگاهحسین میرنژادحسین میرنژادWed, 24 Dec 2025 00:35:10 +0330https://virgool.ir/@Mirnezhad/حلقه-تمام-نشدنی-تقلا-یک-یادداشت-شخصی-fvtovyog4zrmاز همون ایام دبیرستان، یه اخلاقی داشتم که خودم رو با بقیه مقایسه می‌کردم، اما نه لزوما اطرافیام، بلکه آدمای مشهور! دیالوگ‌هام معمولا یه همچین شکلی داشت که می‌گفتم "خوشبحالش این توی فلان سن تونسته به یک خواننده خفن تبدیل بشه" و یا "این بنده خدا چه ایده خفنی داشته که تونسته الان مدیر یه شرکت بزرگ باشه". این جور افکار هم عمدتا حوالی سال 95 اینا به ذهنم میومد، یعنی دقیقا زمانی که یه استفاده ثابتی از شبکه‌های اجتماعی پیدا کرده بودیم و محتوای "تلاش کن، تو می‌تونی، کافیه 25 ساعت در روز تلاش کنی و تمام، میری و پولدار میشی" در مسیر اوج گرفتن بودن. البته این چیز جدیدی برای ما نبود، خصوصا که توی نسل ما که 14 ساعت درس خوندن برای کنکور یک Icebreaker خفن برای کلاس گذاشتن تو مجلس‌های خانوادگی به حساب میومد.خلاصه برای حسینی که تقریبا داشت وارد دهه 20 سالگی زندگی میشد و تیپ شخصیتی SJاش داشت خفش میکرد تا برای زندگیش هدف خاصی تعیین کنه و بشه استیو جابز بعدی، روزهای ساده‌ای نبودن... تا روزی که یه دفعه، یه جمله توی ذهنم نقش بست:کی گفته تو باید استیو جابز بعدی باشی؟ دنیا استیو جابز خودشو داشته و تجربه کرده. تو "جایگزین یه مسیر" نباش. "حسین" بعدی باش._ حسین :))اینجا حالت جذابی پیش اومد، انگار که یه لوپ تکراری شکسته و یه مسیر جدید روبروم ظاهر شده. پس بریم برای انجام یه کاری، اما با این بک‌گراند ذهنی که "برم زودتر یک کاری بکنم تا یه کسی بشم".خب، من عاشق دنیای تکنولوژی بودم، دوست داشتم از خودم یه تبلت یا گوشی خفن طراحی و تولید کنم، حتی یادمه که با آکاسیف‌های جعبه تلویزیونی که تو انبار داشتیم، میرفتم و پروتوتایپ درست می‌کردم و میرفتم تو مدرسه به بچه‌ها نشون می‌دادم (یکم توجه‌طلب هم بودم، اینو در نظر داشته باشین). حالا تولید تبلت و گوشی که به سادگی خرید چهارتا برد و LED از پاساژ مهتاب مشهد نبود، اما از بس غرق این دنیا شده بودم، دوست داشتم "درباره این موضوع صحبت کنم"، و همین تبدیل شد به اولین شغلم یعنی نویسندگی توی سایت ترنجی، و بعدش ساخت کانال آپارات و یوتیوب، بعد آشنا شدن با فضای اینستاگرام، بعد پیوستن به شرکت‌های بنجل "ما یک خانواده هستیم"، بعد پیوستن به یک شرکت بزرگ، بعد علاقه‌مند شدن به استراتژی و فکر پشت تصمیمات مهم و بعد جایی که الان هستم. {هدف نوشتن رزومه کاری نیست پس اینارو برین توی لینکدین بخونین}.با وجود تجربه کردن‌های زیاد، همچنان این حس کمبود، عقب افتادن و احساس "نمی‌دونم چه غلطی دارم می‌کنم" همراهم هست، تا اینکه چند روز پیش تاریخ تکرار شد... بله، خودم رو با یه آدم مشهور مقایسه کردم، و گفتم ببین چقدر وضعش خوبه، چقدر موفقه، چقدر هم پول درمیاره که موقع خرید شام فکر نمی‌کنه که باید برای بقیه ماه اتوبوس و مترو استفاده کنه که تا زمان واریز حقوق بعدی دووم بیاره.این جور احساس و افکار رو چندین سال بود به این صورت نداشتم، اما شاید بعد از مدت‌ها اولین بار بود که داشتم یه جور دیگه به این احساس رو مخ جور دیگه‌ای نگاه میکردم. درسته که این آدما موفق هستن، و برای اینکه به اینجا برسن تلاش کردن، اما جایگاهی که الان دارن، مثل یه ایستگاه هست توی یه مسیر خیلی طولانی. برای همین سعی کردم سوال متفاوتی بپرسم. اینکه "اگر اون ایستگاه‌ها رسیدن به موفقیت، پول، رشد توی کار، شکست توی کار، یا هرچیز مختلفی باشه، این جاده‌ای که داخلش قرار دارن چی هست؟" یه حسی بهم میگه که این جاده، جاده چیزی بوده که قلبا دوسش دارن و میخوان که انجامش بدن. اونا لزوما دوست نداشتن معروف بشن، پولدار بشن، یا هرچیزی - اونا صرف میخواستن کاری که دوست داشتن رو با تمام وجود انجام بدن، و توی این مسیری که قدم گذاشتن، این ایستگاه‌ها قرار گرفته. از لحظه‌ای که دوباره اینطوری به موضوع نگاه کردم، حس کردم یک باری از روی دوشم برداشته شد، و فقط من موندم با یک سوال:قلبا دوست داری چیکار کنی؟پرسیدن این سوال یه چراغی توی ذهنم رو روشن کرد؛ اینکه من هنوز دنبال همون علاقه‌ای هستم که اول گفتم، علاقه خلق کردن، و مسیری که اومدم تا اینجا، ایستگاه‌هایی بوده که توی مسیر انتخاب من قرار داشتن... مشکل اینجا بود که از یه جایی، فراموش کردم دنبال چی بودم. من عملا توی مسیری هستم که مدت‌ها پیش تصمیم گرفتم باشم، فقط گاهی سرعتم کم شده، خسته شدم، و یا در این کیس، فراموش کردمش. برای همین، سعی میکنم از این نقطه، چه برای خودم و چه برای هرکسی که بتونم کمکش کنم، این رو یادآوری میکنم که زندگی ما برای رسیدن به ارزشی هست که قلبا دوست داریم؛ نگران اینکه مسیر چطوری پیش بره نباشم. چیزهایی که نوشتم میتونه وایب یه محتوای زرد رو تداعی کنه، اما وقتی به قلبم رجوع می‌کنم، می‌بینم که این حرفا واقعا زرد نیستن، اما شخصی که این یادداشت رو میخونه، باید بتونه باهاش کانکت بشه تا شاید جرقه‌ای توی ذهنش ایجاد بشه. حسین میرنژادحسین میرنژادSat, 07 Dec 2024 13:26:43 +0330https://virgool.ir/@Mirnezhad/داستان-سرایی-نامحسوس-چطور-مطلب-را-به-خُرد-مخاطب-بدیم-vvlvlhwxog6f? انسان کلا موجود کنجکاوی هست و دوست داره که خودش به جواب یک سوال یا حتی یک رمز برسه و براش تلاش کنه. اگر حوصله نداشته باشه که به اون جواب برسه، احتمالا از راه‌های دیگه سعی می‌کنه به هدف برسه، اما ته وجودش اون نتیجه دلچسب رو حس نمیکنه. مثال بزنم؟? وقتی از روی گام به گام مشق‌های حسابان دوران دبیرستان رو تند تند می نوشتیم تا فقط این «میمون خر» رو از روی شونمون برداریم، خوشحال بودیم بشدت و اگر هم برگردیم عقب بازهم این کارو میکنم شخصا! اما این خوشحالی برای چی بود؟ نه بخاطر اینکه «من به جواب این سوال رسیدم»، بلکه بخاطر اینکه آره تسک رو یه جوری جمعش کردم. ⌛به جواب رسیدن، می‌تونه یک پروسه طولانی، سخت و یه جورایی تأمل برانگیز باشه، اما وقتی که به پاسخ اون سوال می‌رسیم یک حس رضایت خاصی توی وجودمون نهادینه میشه. توی فیلمنامه نویسی و نوشتن داستان و سناریو هم یک نکته‌ای که همیشه بهش توجه میشه همینه، که برای مخاطب سوال ایجاد بشه، اما چیزی که بهش توجه کمتری میشه، نحوه رسوندن مخاطب به جواب هست. شما سوال رو مطرح کنید و بعدش یهویی جواب رو بزنید تو صورت مخاطب به صورت ۱۰۰٪ عملا هیچ نتیجه‌ای نداره؛ خود مخاطب باید جواب رو لمس کنه تا حس رضایت از اون فیلم بهش منتقل بشه. اینجاست که این نقل قول رو میارم: "The audience wants to work for their meal, they just don't want to know that you're making them do that."? مخاطب دوست داره که خودش به جواب برسه، اما دوست نداره بدونه که شما توی رسوندنش به جواب کمکش می‌کنین - یه جورایی داره خودشو گول می‌زنه! مثلاً یک صحنه رمانتیک رو مثال می‌زنیم که دو نفر از هم دیگه خوششون میاد، بعد پسره سریع به دختره میگه دوست دارم و اونم میگه وای منم دوست دارم و تامام! خب اینجا همون ب بسم الله جواب رو محکم زدیم تو صورت مخاطب، اما تصور کنید که اون آدم برای ابزار احساساتش مشکل داره، نمیتونه حرفشو بزنه به هر دلیلی و توی این مسیر چنان چالش‌های زیادی هستن که باعث میشه سوال اصلی همچنان توی ذهنتون باشه، اما اون اتفاقات و چالش‌ها فقط به مسیر رسیدن به اون جواب جهت میدن. این برداشت های من از یکی از سخنرانی های TED درباره داستان‌سرایی بود. و همین دیگه. مرسی ?حسین میرنژادحسین میرنژادMon, 19 Apr 2021 15:48:12 +0430https://virgool.ir/@Mirnezhad/جلسات-کاری-شُسته-رُفته-asqvsguigwzdبرای این مطلب خیلی مقدمه‌ای ندارم و فکر می‌کنم تیتر خودش کفایت کنه. اخیرا توی تیممون راجع به برگزاری یه جلسه بهینه و کارآمد صحبت شده، و واسه همین گفتم از اون چندتا نکته، موارد مورد علاقه خودم درباره این قضیه رو باهاتون در میون بزارم:?قبل از شروع جلسه، بهتره که دقیقا بدونید از اون جلسه چی‌ می‌خواین؟ دیده شده که میگیم «بریم جلسه با فلانی صحبت کنیم برای یه بحثی». جلسه برگزار میشه اما چون دقیقا نمی‌دونیم می‌خوایم با چه اطلاعاتی از اون جلسه بیایم بیرون، ممکنه بین چندتا بحث {چه مرتبط چه غیر مرتبط} چرخ بزنیم و با تأخیر فراوان به نتیجه برسیم - یا شایدم اصلا نتیجه‌ای ندیدیم. ?اگر می‌خواین جلسه‌ای برگزار کنین، قبلش به اون افرادی که قرار هست صحبت کنید، توضیح بدید که این جلسه قرار هست درباره چی باشه و چه مسائلی برای امروز هدفمون هستن. نکته اول این بود که خودتون بدونید دقیقا چی می‌خواین، حالا نکته دوم میگه که این موضوع رو برای بقیه هم شفاف کنید تا بحث منحرف نشه.?بعضی اوقات شده که یک جلسه گذاشتیم و شروع کردیم به صحبت، اما‌ یک دفعه همه متوجه شدیم که آقا یه چیزی باید قبلش مشخص میشد و بعد میومدیم این بحث رو انجام می‌دادیم - اینجا ترمز دست رو بکشید، تاریخ بعدی رو مشخص کنید و برید اون دیتایی که لازم دارید رو در بیارید. این کار رو توی جلسه انجام ندین. ?توی جلسه اطلاعات خیلی زیادی رد و بدل میشه، پس این احتمال وجود داره که یه جایی توی این پروسه یه سری اطلاعات از دستتون در بره. اگر مدیر جلسه هستین یا اون فردی هستین که داره وظایف و مسئولیت‌هارو مشخص‌ می‌کنه، آخر جلسه یه بار دیگه نتایج رو مرور کنید یا حتی بنویسید. مثلاً بگین «خب بچه‌ها یه بار دیگه مرور کنیم»?این موضوع به نظرم تا حدی سلیقه‌ای هست. به قول یه بنده‌ خدایی، جلسات به خودی خودشون چیز ارزشمندی نیستن پس اگر راهی برای کاهش تعداد یا زمانش باشه عالی میشه. بعضی‌ها برگزاری جلسه به صورت تصویری رو تا حدی گزینه خوبی می‌دونن، اما شاید به خاطر تاخیر‌ توی اون ارتباط ایجاد شده، مجبور بشین حرف‌هارو به یه نحو دیگه بیان کنید - یه جوره شمرده‌تر و آهسته‌تر. بعد حالا نمی‌دونم این نظر منه یا نه، اما برای من ویدیو کنفرانس اینطوری هست که اول باید یکی حرف بزنه، بعد طرف مقابل بشنوه و در ادامه حرف نفر اول یه چیزی بگه، درحالی که جنس یه سری جلسات از نوع بحث کردن هست. برای همین به نظرم جنس جلسه رو‌ برای این موضوع در نظر داشته باشید. ?ذهن‌های ما ها ماشاالله در هر لحظه به هزار جای ممکن می‌ره و حتی اگر بهترین جلسه ممکن رو هم برگزار کرده باشین، به محض خروج از اون جلسه ممکنه یه بخشی از صحبت‌ها یا تصمیمات گرفته شده از ذهنتون بپره. تو این شرایط خوبه که خیلی خلاصه و مفید، روی یک کاغذ تسک‌هایی که قراره انجام بشه، اقدامات لازم برای انجام اون تسک‌ها، افراد پیگیری کننده و ... رو بنویسید. و حتما حتما یه نسخه از اون صورت جلسه رو برای خودتون داشته باشید و یا حداقل برای خودتون نوت بردارید. و همین دیگه. مرسی ?حسین میرنژادحسین میرنژادSat, 17 Apr 2021 00:18:07 +0430https://virgool.ir/@Mirnezhad/ارتباط-بزرگترین-چالش-بین-تیم-ها-نقش-مثلث-کارپمن-و-مثلث-تد-umqyg5jzpce7امروز یک جلسه داشتیم درباره بحث چالش‌های توی ارتباط بین اعضای تیم و برای مطرح کردنش به مثلث کارپمن اشاره شد. به طور خلاصه، چیزی که از مثلث کارپمن فهمیدم اینه که توی یک چالش و اصطلاح سنگین‌ترش، توی یک "گلوگاه"، همیشه سه تا نقش وجود دارن:1. قربانی: کسی که مظلوم واقع میشه، و یا حداقل سعی داره خودشو مظلوم جلوه بده.2. ناجی: کسی که دوست داره خودشو قهرمان نشون بده، و برای این‌کار، مسئولیت رو قبول می‌کنه3. جلاد: کسی که بخاطر یک دلیلی، می‌خواد حرفش رو به کرسی بشونهمثلا یه مثال می‌زنم: مسئول اینستاگرام به گرافیست یک درخواست میده که یک کاوری درست بشه، اما به‌خاطر یک سری مشکلات از سمت گرافیست، این تسک درست انجام نمیشه و به خروجی نمی‌رسه. از دید "من"، اون کسی که طرح رو خواسته اما به نتیجه‌اش نرسیده، نقش قربانی رو داره، اون کسی که طرح رو اصلاح نکرده میشه جلاد و اون کسی که سعی داره با به عهده گرفتن مشکل (حالا به هر دلیلی) جو رو آروم کنه، میشه ناجی. یک نکته خیلی جالب اینجاست که توی هر سه تا نقش، دوتا عامل کاملا مشابه وجود داره:1. نه فقط قربانی، بلکه همه مظلوم هستن! ولی از زاویه دید خودشون - فقط فرق اینجاست که هرکی به یه شیوه اینو از خودش بروز میده. یک نفر میاد میگه اره ای بابا من هیچ وقت حرفم خریدار نداره و نمی‌تونم کارمو انجام بدم (قربانی). نفر دوم میاد میگه ای بابا من نمی‌خوام جو بیشتر از این جو متشنج بشه، برای همین هرچیزی که شده خودم رو در مقابلش مسئول میدونم (ناجی). نفر سوم هم احتمالا از اینکه مظلوم واقع بشه می‌ترسه، پس سعی می‌کنه حرف خودشو به کرسی بشونه (جلاد). 2. بعد از جلسه‌ای که داشتیم، بچه‌ها هرچیزی که گیرشون میومد رو با این تئوری مقایسه می‌کردن! الان کی‌ جلاده؟ تو جلادی؟ وایی این جلاده! انگار که مظلوم شخصیت خوب ماجراست، جلاد نقش بد و قهرمان، نقش سیب‌زمینی بی‌رگ! اما به نظرم نکته اینجاست که این واقعا یه ساختار هست و توی این ساختار هیچ کسی مقصر نیست. این نقش‌ها به خاطر اون پیش زمینه ذهنی‌ آدم و عملی که به اون خاطر انجام می‌دن به اون نفر نسبت داده میشه. ما توی ذهن آدم‌ها نیستیم، پس اگر کسی این نقش رو داره، چه خوب چه بد حتما حتما حتما یک دلیل داره.حالا یک سوالی هم این وسط شکل گرفت که خب چطوری باید از این مثلث سه‌گانه بیایم بیرون؟ به نظرم این سوال اشتباه هست، چون وقتی همه از یک جنس باشن هم بحث به هیچ جایی نمی‌رسه، از طرفی هم مشکل و چالش همیشه بوده، هست و خواهد بود. به نظرم درستش این هست که اوکی همچین مشکلی وجود داره، من چطور می‌تونم موثرتر رفتار کنم؟ اینجا یه مثلث دیگه میاد وسط به نام مثلث تد؛ جایی که جلاد تبدیل میشه به چالشگر، قربانی تبدیل میشه به یک خلاق و ناجی تبدیل میشه به یک منتور. بذارید یکم بیشتر راجع بهش بگم:1. چالشگر: بهترین چیزی که به نظرم می‌رسه برای توصیف این مورد، اینه که یک نفر سعی می‌کنه سر راه سنگ بندازه، اما نه با هدف اینکه جلوی پیشرفت رو بگیره - با این هدف که اون افراد توی مسیر یک قدم بیان عقب و راه‌های حل دیگه به اون مشکلو ببینن. یه جور ایجاد "تنش مفید"!2. خلاق: اوکی اگر من قربانی باشم، همش ناله می‌کنم که اره هیچ راهی نیست و دیگه اسیر شدم رفت. یه جورایی شبیه به گلام توی کارتون گالیور که تیکه کلامش بود "من میدونم!". حالا فاصله بین ناله کردن و خلاق بودن تو چیه؟ اینه که با وجود مشکل و معضلی که هست، راه حلی پیدا کنی که بتونی از این وضعیت بیرون بیای.3. منتور: آدم قهرمان میگه آقا هرچی آرزوی خوبه مال تو، تفاله‌هاش و چیزای بدش مال من! اما آدم منتور میاد میگه اره من این مشکل رو قبول می‌کنم، اما آقای فلانی، یک دلیل که این اتفاق افتاد شخص تویی - و بعد بهش راه حل می‌ده تا اون آدم مسیر بهتری رو پیدا کنه.یک چیز جالب رو متوجه شدید؟ شخصیت‌های چالشگر، خلاق و منتور دقیقا نسخه "لول بالاتر" و "روشن‌فکر تر" اون سه تا آدم قبلی یعنی جلاد، قربانی و قهرمان هستن. هردوتا یکی هستن، ولی با یک دید گسترده‌تر و وسیع‌تر به موضوع. خب این بحث درکل برام خیلی جذاب بود، اما یه لحظه برگردیم به اون مثال درباره گرافیست که اول ماجرا زدم. فکر کنید اون کسی که تو این داستان نقش مظلوم رو داشت، بیاد و بشه خلاق - اون آدم ناجی هم بیاد بشه منتور و دو طرف قضیه رو قبول کنه. تا اینجای کار همه چی خوب داره پیش میره و میشه به ماجرا دید صفر و یکی داشت؛ اما یهویی می‌بینیم که گرافیست نمی‌خواد نقش چالشگر رو داشته باشه و همچنان همون نقش جلاد رو بازی می‌کنه - اینجا احتمالا اون حالت ایده آل که باید اتفاق بیوفته همچنان رخ نمیده. حالا من که این همه از مزیت این مثلث دومی گفتم، چرا دارم این حرفو می‌زنم؟ چون می‌خوام که مخاطب به ماجرا ذهنیت صفر و یک نداشته باشه. یعنی قرار نیست همیشه خلاق، چالشگر و منتور رو داشته باشن و تنها زمانی حالت ایده آل رخ می‌ده که هر سه طرف ماجرا به این درک و روشنایی برسن. این مورد رو گفتم که فراموش نکنیم مثلث تد و مثلث کارپمن درسته تئوری‌های جذابی هستن که میشه خودمونو باهاش مقایسه کنیم، اما شاید بهتر باشه در همین حد هم بمونه، چون شاید برای هر سناریویی جواب نده و نهایتش باعث بشه دید ما به خیلی از ماجراها صفر و یکی بشه. بهترین کاری که می‌تونیم توی این سبک مشکلات انجام بدیم، اینه که سناریوهای مختلف رو توی ذهنمون تجسم کنیم، از دید طرف مقابل به قضیه نگاه کنیم و شفاف صحبت کنیم. همه مشکلات قرار نیست حل بشن، اما خوبه که بدونیم برای حل کردنش تلاش کردیم - کی می‌دونه، شاید آخرش هم مشکل کاملا برطرف شد.حسین میرنژادحسین میرنژادTue, 13 Apr 2021 18:58:32 +0430