https://virgool.ir/feed/@Miranda.15یک غریبه؛ وقتی که ماه آنجا بود و تماشا می‌کرد. Intp-A | https://t.me/song_of_nightfa2026-11-10 20:33:36https://files.virgool.ir/upload/users/1742291/avatar/NFIwdI.jpghttps://virgool.ir/@Miranda.15https://virgool.ir/@Miranda.15/نهنگ-تنها-n7coqwoas2ikسرش را روی شانه‌هایم می‌گذارد. اولش تعجب می‌کنم، بدنم می‌لرزد. راستش عادت ندارم... دست آخر تنها چیزی که از دهانم بیرون می‌آید این است:«خسته‌ای؟» خب جوابش معلوم است. همین چند دقیقه پیش داشت از بی‌خوابی می‌نالید. جواب نمی‌دهد. هنوز سرش روی شانه‌هایم است، کم کم یک جور حس آرامش وجودم را پر می‌کند. این یکی از بهترین لحظه‌های عمرم است. سعی می‌کنم نفس‌هایم را کنترل کنم، مبادا سرش را بردارد؛ ولی او سرش را بلند می‌کند. شاید به اندازه‌ی کافی امن نبوده‌ام.گاهی از خودم می‌پرسم که آیا او هنوز دوستم دارد؟ آدم‌ها خیلی عجیبند، انگار به زبان دیگری حرف می‌زنند. چون من اکثر اوقات معنای رفتارهایشان را نمی‌فهمم. شاید من هم یک نهنگ تنها هستم. چون نهنگ‌ها از طریق فرکانس با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و فرکانس من انگار با هیچ‌کس جور نمی‌شود. به عبارتی هیچ‌کس گیرنده‌ی فرکانس مرا ندارد؛ در نتیجه هر چقدر هم بلند داد بزنم، کسی نمی‌شنود. سعی می‌کنم خودم را قانع کنم که مشکل از من نیست. شاید فقط کمی بدشانس هستم. نمی‌دانم چرا متفاوت بودن این قدر سخت است...از اینکه دنبال یکی مثل خودم بگردم خسته شده‌ام. از تلاش برای درک کردن آدم‌ها خسته شده‌ام؛ و از دست و پا زدن در این اقیانوس بی‌انتها. بگذار هر طور می‌خواهند مرا قضاوت کنند؛ ولی هنوز امیدوارم. یک روز او را پیدا می‌کنم. اگر هم پیدا نکردم، حداقل تلاشم را کرده‌ام.پ.ن: این داستانِ زندگی من نیست، اگرچه شباهت‌های کوچیکی داره. امیدوارم ارزش خوندنو داشته باشه.MirandaMirandaSat, 27 Sep 2025 20:29:38 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/آخرین-قاصدک-vjgs67dz1bdqوقتی عکس مرتبط نداری:یکی از همین شب‌های گرم تابستونی، تو یکی از سیاره‌های کهکشان آندرومدا که ۲/۵ میلیون سال نوری از ما فاصله داره، اون آخرین قاصدک سرزمینشو چید. بعد به آرومی سرشو نزدیک کرد و گفت:«قاصدک کوچولوی من، بهم بگو، اگه همین الان بذارم و برم،کسی دلش برام تنگ می‌شه؟اگه همین الان بذارم و برم،چقدر طول می‌کشه تا فراموش بشم؟»قاصدک رو نزدیک گوشش برد تا نجواشو بشنوه، بعد آه بلندی کشید و ادامه داد:«می‌شه قبلِ رفتنم،به عزیزترین کسم خبر بدی؟نمی‌خوام فکر کنه کههمه‌ی اینا دست منهمی‌‌شه که بهش بگی؟دلم براش تنگ شدهآخه اون از من دوره،آخه من یک ساله که ندیدمش،آخه خیلی وقته که،قاصدکی از طرفش نیومده،می‌شه که بهش بگی؟دل نگرونم آخه منبهش بگو دوستش دارمحتی اگه فراموشم کرده باشه،خب آخه دوستش دارم!بهش بگو، خبر رفتنمو بهش بگو.»و بعد قاصدک رو رها کرد تا بره. قاصدک، آسمون سیاهو شکافت و غیبش زد. اونم نشست روی زمین سرخ و طلوع ماه‌های نقره‌‌ای، خاکستری و سفید رو تماشا کرد؛ اما طلوع ماه سرخ، غروبِ چشمای کوچیک و غمگینش بود.MirandaMirandaFri, 25 Jul 2025 21:25:17 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/از-جنگ-می-نویسم-kbgyxrgshdmwاز جنگ می‌نویسماز درخشش ظالمانه‌ی موشک‌هااز صدای انفجاری کهموجی از پرندگان را به آسمان می‌راندو از دودی کهآسمان را تیره کردهاز خانه‌های مخروبهکه با سوختن شهربخشی از من نیزمی‌سوزداز غرش موشک‌ها در خواب می‌نویسماز کودکی کهبه جای بازی کردندرباره‌ی پهبادها می‌پرسداز بغض‌های فروخوردهاز غم و ترس و ناامیدیاز شهر می‌نویسماز رفتنمن از تو می‌نویسماز زخم‌های عمیقتاز جنگی که در تو لانه کردهاز ماه که هر شبنگاهش را به تو می‌دوزدبه این امید کهبتواند جلوی موشک‌ها را بگیردآه که ماه چه ناتوان استمن نمی‌دانم چه خواهد شداما یک چیز را، خوب می‌دانمهر چه پیش آید،تو را ترک نخواهم کردو گرچه سخت است امامن امیدوارمکه یک روزدوبارهتو می‌رویی،غنچه‌هایت این بارعطر شادمانی به خود دارندو تو حقیقت را فریاد خواهی زدسبز خواهی شد...MirandaMirandaThu, 19 Jun 2025 21:48:12 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/وسعتِ-یک-تُنگ-gkas9bxed1zvماهی کوچکی هستمبا دنیایی به وسعت یک تُنگکه پیوسته دور خود می‌چرخمبه این امید که جهانم وسعتی یابد...امّا من از اقیانوس می‌ترسمچرا که انتهایش را نمی‌توان دیدمثل غولی بزرگ است که سایه‌اش همه‌جا را تیره کردهامّا خودش بالای ابرهاناپیداستپس من به کالبد امنم دل می‌بندمجایی که روزهابا هم یکی می‌شوندبه این امید که یک روز شجاعتِ یک ماهی را پیدا خواهم کردیک روز دنیا مرا به اقیانوس وصل خواهد کردو من پیوسته شنا خواهم کردتا انتهای اقیانوستا جایی که نورها و صداها معنایشان را از دست بدهندتا آنجا که از نهایت فراتر باشد... ماهی کوچکی هستمو از اقیانوس می‌ترسمدنیای من کوچک،امّا خیالِ من به وسعتِ ابدیت،شجاعتِ من بی‌انتها،عشقِ من روشن،و امیدم به آزادی، به مراتب از گنجشکِ قفس بیشتر است.MirandaMirandaSat, 19 Apr 2025 21:39:45 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/آسمانم-odxlttmkpx1jآسمانم چه شده؟ نکند غم داری؟ چهره‌ات گرفته است، نکند که دلِ تو تنگ شده؟ نکند پرنده‌ای در دلِ تو، به قفس افتاده؟ یا شاید، کاسه‌ی عشقِ تو لبریز شده؟ به زمین دل بستی؟ به چمن‌ها، دشت‌ها، جنگل‌ها؟ به درختانِ بلند؟ آسمانم چه شده؟ نکند ماه دوباره، تو را افسون کرده؟نکند پرنده‌ای در گوشَت، غم خوانده؟نکند خسته شدی از دلِ خود؟نکند می‌خواهی، کسی دیگر باشی؟آسمانم گر هوای دلِ تو ز ابرِ غم سنگین است، مشکلی نیست اگر، اشک‌ِ مرواریدت، بر زمین بوسه زندحق داری،نکند می‌ترسی؟می‌ترسی که فراموش شوی؟گر ز یادِ کل عالم بروی، من باز هم، تو را خواهم خواندچرا که خواندنی‌ترین شعرِ منیو بوسه‌های تو،نفس‌های مرا می‌سازندچرا که خواندنی‌ترین شعرِ منی.(عکس از زمانی که رفته بودیم مشهد)MirandaMirandaWed, 05 Mar 2025 20:53:00 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/روحِ-جنگل-vc1s2lo8otqiروح جنگل دستش را به آرامی به سوی او دراز کرد. بالای شعله‌های گرم آتش، دست یکدیگر را گرفتند. گفت:« گرمای آتیشو دوست دارم.»صدای ترق ترق سوختنِ چوب با بوی خاک نم‌خورده آمیخته شد و ریه‌هایش را پر کرد. روح جنگل به آرامی جواب داد:«ولی همون اندازه‌ای که تو رو گرم نگه می‌داره، می‌تونه بهت آسیب بزنه.»_«اهمیتی نداره. عاشقِ روحیه‌ی جنگجو، بی‌پروا و پر از شور و شوق آتیشم. اون پرانرژی و گرم و دوست‌داشتنیه. هیجان‌زده‌ست و خشمش رو بدون ترس از سرزنش شدن، ابراز می‌کنه. راستش، سرکشی و شجاعتش رو تحسین می‌کنم.می‌دونی؟ هر موقع شعله‌های آتیش رو می‌بینم که نگاهشون به سمت آسمونه، وقتی می‌بینم که به آسمون می‌پیوندن؛ حس بهتری نسبت به زندگی پیدا می‌کنم. شعله‌های امید توی دلم زبونه می‌کشن، می‌فهمی؟»برگی از درخت بالای سرش، درون آتش افتاد و به سرعت از بین رفت. روح جنگل پوزخند زد:« چطور توی آتیش زندگی رو می‌بینی؟ اونم وقتی زندگی رو از درختا می‌گیره؟»_«مرگ بخشی از زندگیه.»_«اینو آدمای خیالباف می‌گن.»_«تو روح جنگلی، چرا انقد حرفای منفی می‌زنی؟»_«نمی‌بینی؟ جنگل داره می‌میره. درختا رو قطع می‌کنن یا فراموش می‌کنن آتیش رو خاموش کنن. اگه جنگل بمیره منم می‌میرم. می‌خوای خوشحال باشم؟»برگ‌های درختان خشک و تیره بودند. زمین زیر پایش خشک بود؛ و بدون شک پر از آشغال. جنگل واقعاً مثل قبل نبود؛ خیلی بی‌روح‌تر...و مُرده‌تر بود.«نه فقط... فکر می‌کردم با دیدنت آرامش پیدا کنم و حس خوبی بهم دست بده، نه اینکه حالم بد بشه...»_«نمی‌تونی انتظار داشته باشی باهات خوب باشن وقتی خوب نیستی.»کم کم خورشید داشت طلوع می‌کرد. درست سر وقت، همان‌طور که انتظار می‌رفت؛ نورش را به درختان هدیه داد. او کاملاً بی‌هدف، با چوبِ توی دستش خطی روی زمین کشید. گفت:«هیچ‌کس کاملاً خوب یا کاملاً بد نیست!»_«حق با توعه؛ ولی دست‌کم یه درخت برای من بکار. این واقعاً کمک بزرگیه، حالم خوب نیست.»وزش باد، آتش را خاموش کرد. باید درخت می‌کاشت.MirandaMirandaSat, 04 Jan 2025 16:20:10 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/صدای-پای-آب-f6pphrhfu2vhیکی از نقاشی‌های مجموعه‌ی درختان، سهراب سپهریهر کجا هستم، باشم،آسمان مال من است.پنجره، فکر، هوا، عشق،زمین مال من است.چه اهمیت داردگاه اگر می‌رویندقارچ‌های غربت؟رخت‌ها را بکنیم:آب در یک قدمی استروشنی را بچشیم_بخش کوچکی از شعر صدای پای آب، سهراب سپهریMirandaMirandaFri, 08 Nov 2024 23:25:03 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/شاپرکِ-شادی-qxdzzjfctlq2شادی را کجا خواهم یافت؟در کدامین عشقکدامین یارکدامین فصلکدامین شعر در کدامین نگاه، آن راخواهم دیددر کدامین صدا، آن راخواهم شنیددر کدامین دنیادر کدامین قصهدر کدامین لحظه، آن را حس خواهم کردشادیِ من سال‌هاست که از این دل رفتهخاطره‌هایم رابا خودش او برده کاش می‌توانستم دوباره حس کنم شادی را ولی او رفتهخنده‌های مرا همبا خودش او بردهکاش می‌شدای کاش که او را می‌دیدمدوباره آن حس رادر خودم می‌دیدمای شاپرکِ زیبای من!شادیِ من در تو بودای پروانه‌ی رنگین من!افسانه‌ی من از تو بودای شکوفه! ای گل!کاش قلبم را به من می‌دادیقلب من از من دور استشادیِ من پیشِ توستمن اینجا منتظر که بیایی اما؛عقل خوب می‌داند،شاپرکِ قصه‌ها برنمی‌گردد به باغ.پی‌نوشت: یکی از پیش‌نویس‌های قدیمی بود؛ همین.MirandaMirandaThu, 12 Sep 2024 13:33:56 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/روحِ-شب-lrx7doggwfewدر کهکشانِ درونم هزاران ستاره روییده است.شب را دوست دارم و دلم می‌خواهد که هر چه زودتر فرا برسد. دامنش را تکانی بدهد تا ابرهای آسمان به این سو و آن سو پراکنده شوند. بعد ماه را ببینم که لبخند می‌زند. بعضی از سیاره‌ها و شاید کهکشان آندرومدا را ببینم، یا حتی بخشی از کهکشان راه شیری را .یا که خوشه‌ی پروین را ببینم که هفت ستاره در آن می‌درخشند. بخشی از آسمان می‌تواند درخشش ستاره‌هایی باشد که یک اژدها با دمی دراز را تشکیل می‌دهند یا هر چیز دیگری. حتی ممکن است شانس دیدن شهاب‌هایی را داشته باشم که در جو می‌سوزند، یا حتی بتوانم گذر دنباله‌دارها را ببینم!مادرم می‌گوید که من در نیمه‌شبی تابستانی متولد شده‌ام. خانه‌‌‌ام شب است، من متولد تاریکی هستم. دوست دارم با دستانم شب را بنوازم، با صدایم آن را بخوانم و فریادم تا آن سوی ابدیت‌های افسانه‌ای برود. دوست دارم بخشی از شب باشم، بخشی از تاریکی‌ها. روشنایی اندک ستاره‌های دوردست قلبم را پر خواهد کرد و همین برای خوب بودن کافی است؛ چون پیچش روشنایی در قلبم، تمامیت آن را روشن می‌کند. بهتر از آن است که شدت نور آن ستاره‌ی نزدیک، قلبم را به آتش بکشد. من فقط می‌خواهم فاصله‌‌ی بین من و خورشید به اندازه باشد، نه خیلی نزدیک و نه خیلی دور. روح شب مرا فرا می‌خواند؛ در زمانی بسیار دور از اکنون من، روح من با زمین خداحافظی خواهد کرد و به شب خواهد پیوست. به تاریکی‌ها خواهد پیوست، در حالی که به عنوان یک شبگرد در یاد آدم‌ها خواهد ماند. امیدوارم که خدا را در آن زمان بیشتر از هر زمانی حس کنم، حتی بیشتر از زمانی که در اکنونم به آسمان نگاه می‌کنم. گاهی اوقات امید به باور تبدیل می‌شود؛ شب بخشی از من است و من تا سپیده‌دم، آسمان را نفس می‌کشم.MirandaMirandaFri, 16 Aug 2024 16:21:55 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/بادبادکِ-آرزوها-zanywyyocpswصدای ماه را می‌شنوی؟ ترانه‌ای می‌خواند، فقط به آن نگاه کن، ترانه‌‌ات را در آن خواهی یافت.شب که می‌شود،آسمان صدایت می‌زندنسیمِ تابستان را حس می‌کنی؟گذر نرمش را بادبادکِ آرزوهایت را،به آسمان بسپار؛اما رهایش مگذارکه مبادا باد آن را،با خود ببردکودک‌ِ تنهای دلم،چشم‌هایت را ببندبادبادکِ آرزوهایت رابه آسمان بسپارکه آسمان امن استو من برای بُردِ آرزوهایتبرای درخشش ماه در شب‌های سیاهتمی‌جنگمکه اکنونم را بدهکارِ تو هستمکودکِ تنهای دلمآسمانِ شب‌ها امن استماهِ آن بالا،هوایت را دارد "و خدایی که در این نزدیکی‌ست"بادبادکِ آرزوهایت رابه نسیمِ خنکِ تابستانی،بسپار؛اما رهایش مگذار.پ.ن: شعر که چه عرض کنم، شاید ترانه‌ست؛ شاید موسیقی بتونه کاملش کنه.MirandaMirandaFri, 26 Jul 2024 15:12:05 +0330https://virgool.ir/HeartWrittenNote/میزِ-توی-اتاقم-jwug2put2majاتاق من این شکلی نیست ولی عکس قشنگیه. تو.. دختر شلخته‌ای هستی؛ ولی نمی‌دانم چجوری می‌شود که روزهایی که حوصله داری مرا مرتب می‌کنی و بعد آن لپتاپ را می‌آوری و شروع می‌کنی به نوشتن یا که کتاب می‌خوانی یا درس‌هایت را زمزمه‌کنان برای هیچ‌کس توضیح می‌دهی و مسئله حل می‌کنی. نمی‌دانم چطوری می‌شود که بعد از دو هفته روی هم انباشتن کتاب‌ها و چیزهای مختلف و شلوغ کردن‌هایت، دوباره مرا مرتب می‌کنی و چنان باانگیزه لمسم می‌کنی که انگار قرار است آدم موفقی شوی!تو..هیچ‌وقت به من نگفته‌ای که دوستم داری یا هیچ‌وقت با من مهربان نبوده‌ای؛ مدام حواست پرت می‌شود و دسته‌ی صندلی چرخدارت محکم کوبانده می‌شود توی صورتم. ناراحت می‌شوی؛ ولی باز تکرارش می‌کنی بی‌حواس! تازه کشوهایم را آن‌قدر پر کرده‌ای که دیگر نمی‌توانم نفس بکشم! تو.. همیشه به من فقط به عنوان یک وسیله نگاه کرده‌ای، همیشه می‌گویی که من میز خوبی هستم؛ ولی حرفی از دوست‌داشتنی بودنم نمی‌زنی. یک بار هم از من تشکر نکرده‌ای به خاطر بودنم! تو قدرم را نمی‌دانی.. هیچ‌وقت ندانستی...کاش می‌توانستم از پیشت بروم تا قدرم را بدانی؛ ولی نمی‌توانم..._میزِ تو، که حتی برایش اسمی انتخاب نکرده‌ای.پ.ن: شما هم از دیدگاه یکی از وسایل اتاقتون درباره‌ی خودتون بنویسید و تو ویرگول پستش کنید:)پ.ن2: نمی‌دونم چرا وقتی می‌خوام از زبون یه شیئ چیزی بنویسم..طنز می‌شههه.MirandaMirandaSat, 08 Jun 2024 20:25:35 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/تابشِ-باران-szfgwohrxi2hسبز می‌شوم دوباره از خاکستر اشک‌هایمنورِ مهربانی، به آرامی، می‌بارد بر گونه‌هایمای خورشیدِ تابان! کمی ملایم‌تر ببار!که مبادا نورِ تو، بسوزاند برگ‌های مراای بارانِ درد و رنج ، کمی ملایم‌تر بتاب!که رشد کنند برگ‌هایم، بتاب ای باران! پژمرده خواهم شد روزی، خوب می‌دانمولی تا آن روز، قدر دنیایم را، خوب می‌دانم!بالاخره پس از مدت‌ها شعر سرودم! هر چند عالی نیست، معمولیه:)MirandaMirandaTue, 21 May 2024 22:12:34 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/هاگوارتزشروعی-تازه-f6eu6oegwxxkصرفاً یه داستان نصفه‌نیمه"مادر عزیزم ، من در حال حاضر در هاگوارتز هستم ، نگرانم نباش چون سالم و سلامت رسیدم . از همین الان دلم برات تنگ شده و امیدوارم هر چه زود تر بتونم توی تعطیلات کریسمس به خونه برگردم وببینمت. کلاه گروهبندی منو توی گروه گیریفندور انداخت و الان خیلی خوشحالم . سرسرای بزرگ هاگوارتز خیلی قشنگه ، کاشکی میتونستی از نزدیک ببینیش . تازه دو تا دوست جدیدم پیدا کردم : هانا که هم اتاقیمه و گیلبرت که ریونکلاییه . هردوتاشون خیلی دوستای خوب و مهربونین . راستی جغدی که برام خریدی خیلی بامزه ست ، اسمشو گذاشتم چیکو. الانم این نامه رو میدم چیکو برات بفرسته . به امید دیدار هر چه زودتر،سارا. 1اکتبر2014"هانا و گیل نامه را به او پس دادند و گیل گفت:"چرا اینو اینجوری نوشتی ؟هر کی ندونه فکر میکنه از اون بچه لوسایی" با عصبانیت به گیل خیره شد : به پوست قهوه ای اش ، به چشمان درشت سیاهش ، موهای نامرتب پر کلاغی اش و سرانجام ردای ریونکلایی اش. بعد هم نگاهی سرزنش آمیز به هانا کرد : دختری با چشمان آبی ، موهای بلوند بلند و پوستی به سفیدی یخ . لحنش را تا جای ممکن تحقیرآمیز کرد و گفت:"هانا گفت که بهتره اینجوری بنویسم."بعد در حالی که صدای بحث هانا و گیل در گوش هایش طنین می افکند سعی کرد دوباره محیط را به دقت نگاه کند تا بعدا بتواند برای مادرش تعریف کند . آنها در محوطه ی بیرون هاگوارتز بودند و زیر درخت توت جادویی ای که تازه کاشته شده بود نشسته بودند . توت ها یکی دوماه قبل ریخته و کاملا زیر پا له شده بودند . برگ های درخت نیز کم کم به رنگ نارنجی و سرخ آتشین می گرایید.بقیه ی محوطه دشت مانند بود و تا سمت خانه ی هاگرید و جنگل ممنوع ادامه داشت . آسمان کم کم داشت به رنگ نارنجی در می آمد و به این معنا بود که غروب نزدیک است. ابری شبیه یک سگ بزرگ در آسمان در حرکت بود و در همان لحظه یکی از همان برگ های سرخ مثل پرکاهی آرام جلوی پای سارا به زمین فرود آمد.گیل دستی به شانه اش زد و گفت :"دیگه بهتره بریم تو."بعد هر دو دختر بلند شدند و دست در دست هم دویدند و از گیل سبقت گرفتند .شنید که گیل از پشت سر فریاد زد:"من فعلا برم پیش بقیه ی دوستام . بعدا میبینمتون."برگشت تا با دست آزادش با گیل خداحافظی کند . چقدر خوب بود که توانسته بود دوستانی به این خوبی پیدا کند و در همه ی درس ها موفق باشد . همه چیز خوب و آرام بود ، البته فقط در ماه اکتبر...پیش‌نویسی که به سفارش مایا نوشته شده بود و قرار بود یک رمان بلندبالا شود؛ اما از آنجایی که کمی بعد متوجه شدم که علاقه‌ای به ( و حتی ایده‌ای برای ادامه دادن) نوشتن چنین رمانی ندارم، ناتمام ماند. با خودم گفتم حالا اینجا پستش کنم، شاید که بتونه یه جرقه باشه واسه‌ی ایده‌های داستانی بقیه یا که چه می‌دونم، یکی خوشش بیاد. اگه دوست داشتین ادامه‌ش رو خودتون بنویسید، خوشحال می‌شم بخونمش:)MirandaMirandaWed, 01 May 2024 17:47:22 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/طلوع-شاید-آغاز-d3akeuqykmcgبه توپ آتشین بزرگی خیره می‌شوم که بالا می‌آید از پشت کوه‌ها. نور را نرم‌نرمک می‌چکاند روی زمین و هرجا که تواند. طلوع را که نگاه می‌کنم، حس می‌کنم که شروع شده‌ام دگربار. طلوع، تکرارِ تمام جوانه‌هایی از من است که صبح متولد شدند و چندی بعد، به هنگام سحر مُردند. تماشای طلوع همیشه یادآور خاطرات دفن‌شده‌ام است؛ گویی دوباره بیدار می‌شوند و در همان لحظه‌ای که می‌توانم خورشید را به‌طور کامل ببینم، فراموش می‌شوند. طلوع که می‌شود نگاهم می‌افتد به آن حقیقتِ روشنایی، گاه دلم می‌گیرد و گاه شاد می‌شوم؛ به‌هرحال فرقی نمی‌کند، طلوع همیشه یادآور تکرار غریبانه‌ایست که مرا اسیرِ خود کرده. طلوع، آغازِ دوباره‌ی امروز است.MirandaMirandaMon, 08 Apr 2024 20:33:11 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/کوله-پشتی-سبز-من-trttyxmnystz سلام! یه سال دیگه هم گذشت و این هم منو ناراحت می کنه و هم خوشحال.. به هرحال کاریش نمی شه کرد، زمان می گذره و بهترین کاری که می تونیم بکنیم زندگی کردنه. بعد از دیدن این پست منم تصمیم گرفتم کوله‌ پشتیم رو جمع کنم، اینم کوله پشتی 1403 من:۱. فرض کنید کوله پشتی ای دارید که قرار است در آن تجربیاتی را از سال ۱۴۰۲ بگذارید و با خود به سال ۱۴۰۳ ببرید، تجربیات مثبتی که همراه داشتن آنها به شما کمک می کند نسبت به سال قبل فردی توانمندتر بشوید. در کوله ی خود چه تجربیاتی را قرار می دهید؟همه شون به جز تجربیاتی که به اندازه ی کافی بهشون فکر کردم و فقط باعث می شن تو گذشته غرق بشم، چون به نظرم همه ی تجارب زندگی باعث رشد ما می شن ولی اینکه همه ش بخوای به تجاربی فکرکنی که توی گذشته اتفاق افتادن بدتر بهت آسیب می زنه و باید رها بشن نه سرکوب.۲.برای حرکت در مسیر زندگی باید سبک و چابک بود. چه مواردی را از کوله ی خود خارج می کنید که در سال ۱۴۰۲ باقی بماند و شما سبک تر حرکت کنید؟ چیزهایی که از کوله خارج می کنید مثلا می تواند تجربیات ناخوشایند یا ناراحتی ها باشد. بیش از حد فکر کردن به آیندهبی تفاوتی منتظر موندن نصیحت کردن دوستانغم و غصه ها و تجربه های تلخ یا مزخرفی که به اندازه ی کافی مرور شدن و وقتشه بذارم عبور کنن بیش از حد مهربون بودن۳. فرض کنید در پایان سال ۱۴۰۳ بیشتر آن فردی شده ايد که شبیه خود ايده آل شما است. در این صورت چه ویژگی ها و رفتارهایی باید در شما تقویت شود؟ چه چیزهایی را در کوله ی خود می گذارید که کمک می کند این ویژگی ها در شما تقویت شود؟صبر صداقت صراحت احتراماهمیت دادن به چیزایی که بایداستمرار و تعهدگاهی استراحت کردنپذیرش درد استقلالخوندن کتابیادگیریمشورتاستواری شجاعت و گاهی ریسک پذیری تسلیم شدن درباره ی حقایق زندگی درک کردن آدماخودشناسیآرامشاز حق خودم دفاع کنم و به حقوق دیگران هم احترام بذارمایمان بیاوریم به شکوفه های بهاری، به گل نرگسی که زمزمه می کند به هنگام سحر:طلوع دوباره ی زندگی من.عیدتون مبارکMirandaMirandaThu, 14 Mar 2024 18:17:01 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/اشک-های-ابر-hqkkxkfwsifvابری در آسمان آبی و بی‌همتا شناور بود. شبیه دختری تنها بود که دست در دست باد می‌رقصید و آواز رهایی سر می‌داد. خورشید، در آن سوی ابر به آرامی لبخند می‌زد؛ مانند مادر مهربانی که برای فرزندش آرزوی خوشبختی می‌کند. آری، باد عاشق این ابر بود. انگار این ابر با بقیه‌شان فرق داشت؛ انگار نیمه‌ی گمشده‌اش بود. ابر هم عاشق باد بود، بادی که گاه عصبانی می‌شد و آنچنان طوفان به پا می‌کرد که نگو! و گاه نسیمی لطیف می‌شد که با ظرافت سر انگشتان درختان و گیاهان را نوازش می‌کرد و به آرامی برای ابر قصه می‌گفت.یک شب سرد، باد درختی را دید با شکوفه‌های صورتی. عطرش باد را حسابی سرمست می‌کرد. تا به حال چنین چیزی ندیده بود.. زیباترین چیزی بود که در عمرش دیده بود..شاید ابر نیمه‌ی گمشده‌ی باد نبود. شاید این درخت بود..ابر نمی‌توانست تا ابد کنار باد بماند. هردوشان این را می‌دانستند. اما ابر هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد که رفتنش تقصیر خودِ باد باشد. آن شب تا خود صبح اشک ریخت و از اشک‌هایش گل‌هایی روییدند به زیبایی دردش.باد حالا عاشق آن گل‌هاست، بی‌آن که بداند این گل‌ها؛ اشک‌های ابرند.MirandaMirandaWed, 14 Feb 2024 21:32:25 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/گمشده-jifuwcx0ofohآیا باید می‌ترسید؟ یا نیازی نبود که نگران شود؟ او.. فقط خودش را گم کرده بود، همین!می‌توانست خودش را پیدا کند؛ ولی واقعاً می‌توانست؟نگاهی به آسمان انداخت، ماه همچون نگین زیبایی بود بر گردنبند آسمان. ستاره‌ها نیز مروارید‌های کوچکی بودند که آسمان را زیباتر می‌کردند. سیاهی شب، او را در خود غرق می‌کرد؛ تا جایی که حس کرد از او سایه‌ای بیش نمانده است.مسئله این بود که از آخرین باری که برای خودش وقت گذاشته بود، مدت زیادی می‌گذشت. او خودش را به دست فراموشی سپرده بود و حالا دیگر پیدایش نمی‌کرد.صدایی از او پرسید که آیا می‌خواهد تا صبح همین‌جوری بایستد و به آسمان زل بزند؟ دلش می‌خواست بگوید: بله. شاید شبنم‌ها به من بگویند چه کسی هستم. پس تا خود صبح در کنار خانه‌ی روستایی مادربزرگم می‌ایستم و زل می‌زنم در چشمان شب. به جایش سرش را پایین انداخت و از آنجا رفت. خودش هم نفهمید کجا، فقط رفت.خودِ او کجای کوچه‌پس‌کوچه‌های روحش مخفی شده بود؟ آه، شاید باید به خود جدیدش عادت می‌کرد..MirandaMirandaWed, 31 Jan 2024 20:52:31 +0330https://virgool.ir/Dustuntory/آدم-برفی-wyusefezzeaqآدم‌برفی نمی‌توانست بیشتر از این صبر کند، به آفتاب گفت:" دوستت دارم حتی با وجود اینکه باعث می‌شی آب بشم و برم تو زمین.. و از خجالت بمیرم.. دوستت دارم چون تو باعث شدی من که آبی بیش نبودم حالا یه آدم‌برفی باشم.. ولی فکرمی‌کنم بهتره کسی رو دوست داشته باشم که منو درست کرده، یعنی یه آدمو و بهتره از کسی تشکر کنم که همه‌چیز رو خلق کرده، یعنی خدا.. با این وجود دوستت دارم و ازت ممنونم..چیه چرا هنوز داری منو نگاه می‌کنی؟ یه جای دیگه رو نگاه کن!"ولی دیگر نتوانست چیزی بگوید چون کاملا آب شده بود.صبح جمعه بود. پشت پنجره برف، آسمان گرفته بود؛ دل من نیز. آدم‌برفی کوچکی درست کردیم. دست‌هایش شاخه‌های کم‌توانی بودند، شال گردنش کمربند کوچکی بود، دهانش شکافی میان سر برفی‌اش بود، بینی‌ سربالایش هم شاخه‌ای کوچک بود، چشم‌هایش چرخ‌های سبز ماشین اسباب‌بازی بودند و کلاهش گلدان قرمز فسقلی کنار باغچه بود.نگاهش به گل‌های ساناز یخ‌زده بود و به نظر می‌آمد از اینکه برف آمده شگفت‌زده شده. نمی‌دانم این چندمی است، شاید هفتمین آدم‌برفی عمرم؟ به‌هرحال اولین آدم‌برفی سال 2024 و 1402 است.دلم می‌خواهد یک گل شعمدانی از گلدان پشت پنجره می‌چیدم و می‌دادم دستش، ولی این کار را نکردم. حتی برایش اسم هم نگذاشتم ولی دلم می‌خواهد اسمش را بگذارم "نخودی". شاید تا هفته‌ی بعد که به دیدنش می‌روم زنده بماند..به سپیدی برف قسم، پایان شب سیه، سپید است! آرزو می‌کنم همه‌ی آدم‌‌ها و بچه‌هاشان، مخصوصاً بچه‌هاشان؛ امسال بتوانند آدم‌برفی درست کنند، یک آدم‌برفی خوشحال.MirandaMirandaSun, 14 Jan 2024 19:59:18 +0330https://virgool.ir/Shaerane/راز-دنیا-amiuzm79zemeبنگر به سپهری که پر از فرصت‌هاستو به دشتی که پر از لبخندهاستو به آن ابر سپیدی که سراسر عشق استو به زیبایی گل شبدر بنگرکه پر از همدم‌هاستو فراموش مکن زیبایی دل‌ها را که کسی درک نمی‌کند راز دنیا راراز دنیا همین نزدیکی‌ست کنار شبدرهاست،کنار آسمان‌هاست،و درون دل‌هاست..پی‌نوشت: اینو همین‌جوری دلی سرودم و دلم می‌خواست پستش کنم..:) MirandaMirandaTue, 26 Dec 2023 18:10:54 +0330https://virgool.ir/@Miranda.15/جوانه-ی-امید-n6ebacgkcrtaجوانه‌ی امید را در دلم بکار، تا سبز شود ، بروید ، گل‌هایش را بچینیم و هنگام آوازِ سحر سبز شویم.نیلوفرآبی گیگانتی، خیلی خوشگله:)پسرک مومشکی چشم‌هایش را محکم بسته بود و مدام پاهایش را تکان می‌داد. لباس‌هایش خیلی کهنه بودند..امروز یک روز عادی نبود. روزی بود که چندتا از بچه‌های روستا برای قربانی شدن انتخاب می‌شدند. در این روستا چنین کاری رسم بود و مردم معتقد بودند که اگر این کار را نکنند دیو بزرگ از پشت کوه‌ها درمی‌آید و همه را می‌کُشد.گرچه به نظر من دیوی در کار نبود. اما مشکل آنجا بود که تمام راه‌های خروج از این روستا بسته بودند و من هم یکی از کسانی بودم که به اجبار باید در این روستای عجیب زندگی می‌کردند.و این پسربچه که دقیقا کنار من نشسته بود اولین بچه‌ای بود که انتخاب شد. تصورکنید که مادر و پدرش چه حالی داشتند. دیوانه‌وار اعتراض می‌کردند و اشک می‌ریختند. حالم بد شد و سعی کردم جای دیگری را نگاه کنم، ولی صدای گریه در گوشم می‌پیچید و ضربان قلب نامنظمم را حس می‌کردم. نمی‌توانستم از آنجا بروم. همه‌ی ساکنین مجبور بودند شرکت کنند. سال‌های قبل هم به همین اندازه رنج‌آور بودند. اما حسی به من می‌گفت که امسال ماجرا فرق می‌کند.کشیش از کنار نیمکت‌های کلیسا گذشت و روی سکوی روبه‌رو ایستاد. چشم‌های آبی‌اش را دورتادور کلیسا گرداند و دستی به موهای خاکستری‌اش کشید. گفت:"می‌دانم چقدر ناراحت و نگران هستید ولی چاره‌ای نداریم. مجبوریم امسال هم چندبچه را برای دیو قربانی کنیم. اما بچه‌هایی که امسال انتخاب شدند مستقیما قربانی نمی‌شوند. دیو امسال تصمیم گرفته آزمونی تدارک ببیند. کسی که بتواند از این آزمون سربلند بیرون بیاید قربانی نمی‌شود."همه‌ی حضران خوشحال شدند و بوی امید در کلیسا پیچید. لحظه‌ای بعد کشیش چیزی گفت که باعث شد حس کنم شاخ تک‌شاخی درآورده‌ام."دیو می‌خواهند شخصا خانم لامبرت(اصلا نمی‌دونستم باید ایرانی باشه یا خارجی.) را ببینند. مسئله‌ای پیش آمده که به این خانم مربوط است. خانم شما باید دنبالم بیایید."بی‌صدا اطاعت کردم و پشت سرش راه افتادم. قبل از خارج شدن از کلیسا نیم‌نگاهی به بچه‌ها انداختم. 7 تا بودند. رنگ‌پریده و لرزان. مسئول قربانی به آرامی آن‌ها را از در پشتی بیرون می‌برد.به دنبال کشیش مسیر روستا را طی کردم تا سرانجام به دامنه‌ی کوه رسیدیم. گل‌های رز خاصی آنجا روییده بودند و عطرشان در هوا پیچیده بود. کوه حسابی سرسبز بود و خوشحال. سرانجام پس از کلی پیاده‌روی توانستیم دورش بزنیم. آن طرف غاری کوچک بود در شکم کوهی دیگر. داخلش روشن بود. نزدیک‌تر که شدم مشعل‌هایی را دیدم که به دیواره‌اش آویزان بودند و... بالاخره دیو را دیدم.اول بلند جیغ کشیدم و خودم را به این طرف و آن طرف کوباندم . چنین چیزی باورکردنی نبود. البته این دیو حتی کوچک‌تر از بچه‌ها بود. لباس سیاه بدرنگی به تن داشت و چروک‌های صورت سفیدش اندازه‌ی مال پیرزن‌ها بود. وقتی دیگر مجبور شدم وجود این دیو را بپذیرم، بی‌اختیار گفتم:" این که در برابر آدما خیلی ضعیفه!"به صورتم زل زد و گفت:" نه اگه آدما رو کوچولو کنم!" و من مثل بستنی آب شدم تا اینکه دیو واقعا اندازه‌ی یک دیو شد! البته..درستش این است که من اندازه‌ی مورچه شدم. آنقدر در بهت و حیرت فرو رفته بودم که هیچ‌کاری جز خیره نگاه کردن از پسم برنمی‌آمد._مطمئنم این سفر برای خودتم مفید خواهد بود...بار دیگر که چشمانم را باز کردم اطرافم سفید بود و یک قلب هم آنجا بود.وقتی می‌گویم قلب منظورم آنی نیست که می‌تپد تا خون در بدن انسان‌ها جریان یابد، منظورم قلب دیگری‌ست..بعد از زندگی در چنین روستایی و تجربه کردن این همه اتفاق عجیب در یک روز این یکی خیلی هم عجیب به نظر نمی‌رسید. پس به سمت قلب راه افتادم بلکه شاید بتوانم راه خروجی چیزی پیدا کنم.هرچه نزدیکش می‌رفتم هوا گرم‌تر می‌شد. آن‌قدر نزدیک شدم که می‌توانستم لمسش کنم، گرم و نرم بود. ناگهان چیزی نوک آن دیدم. سبز بود. اندکی عقب رفتم تا بهتر ببینمش.جوانه‌ی کوچکی بود که در دلش ریشه کرده بود. به راستی دل چه کسی؟ جوانه آرام آرام و رفته رفته رشد می‌کرد تا اینکه حسابی قد کشید و قلب را دربرگرفت. غنچه داد و من شاهد شکفتنش بودم. گلی آبی، بی‌همتا. ناگهان حس کردم بوی امید در فضا پیچیده. پس این گل، گلِ امید بود. امیدی که در آن قلب کوچک ریشه کرده بود.و در همان وقت کلماتی به آرامی برکف دستم ظاهر شدند: دو راه داری.به زندگی خود برمی‌گردی و این ماجرا را به کل فراموش می‌کنی که در نتیجه ماهم این قلب را ازآن خود می‌کنیم. یا تا ابد به قلب پسرک خواهی پیوست و او را نجات خواهی داد.. انتخاب با توست. و البته وقت زیادی هم برای انتخاب نداری.قلب پسرک! تا ابد زنده ماندن خیلی وحشتناک بود.اصلا بخشی از انسان دیگری شدن چه حسی خواهد داشت؟ بخشی از قلب او شدن؟ ولی دلم برای پسرک می‌سوخت. لابد باید تا آخر عمرش بدون قلب زندگی می‌کرد. چطور می‌توانستم به زندگی عادی ادامه بدهم وقتی او قلبش را از دست می‌داد؟ نه، این بیش از حد ظالمانه بود..تصمیمم را گرفتم و در همان لحظه بود که جزوی از امید و جزوی از قلب او شدم.. تا ابد!ربط بین رز آبی و امید چیه واقعا؟پی‌نوشت: موقع نوشتنش حس کردم مشغول ربط دادن چیزای بی‌ربط به همدیگه و خلاصه که ریختن قیمه تو ماست هستم! به هر حال.. ممنونم که وقت گذاشتین و خوندین:)MirandaMirandaFri, 08 Dec 2023 22:24:21 +0330