https://virgool.ir/feed/@MiniMeیادداشت‌های یک ابرقهرمان معمولیfa2026-11-11 19:50:58https://files.virgool.ir/upload/users/5721/avatar/VJgqJt.pnghttps://virgool.ir/@MiniMehttps://virgool.ir/@MiniMe/یادداشت-سوم-اولین-ماموریت-ابرقهرمان-hk2vrbxylap0خوزستان. شوش. شانزدهم اسفند نود و هشت.امروز برای تفکر با ذره‌بین مورچه‌هایی که از دیوار تراس بیرون می‌اومدن رو می‌سوزوندم. چون آفتاب نور و گرمای خوبی به این دیوار می‌رسوند.توی این چند روز دوتا کار انجام دادم. اول و مهم‌ترین کار تا الان: مقداری پول از چند صندوق صدقه کش رفتم و از خدا طلب آمرزش کردم. به هر حال خیالم از این بابت راحته که خدا می‌بخشه. مسیحی‌ها یه گناه می‌کنن و به کلیسا می‌رن و اعتراف می‌کنن و بخشیده می‌شن و هفته بعد دوباره به کلیسا برمی‌گردن و اعتراف جدید گناه این هفته‌شون رو بشورن. ما هم گناه می‌کنیم و توبه می‌کنیم و دوباره گناه می‌کنیم و مستقیم از خدا طلب بخشش می‌کنیم نه از نماینده‌های خدا. بعضی‌ها رو هم داریم که به خدا نزدیک‌ترن و گناه می‌کنن و توبه نمی‌کنن و در عوض بقیه رو با توبه و بخشش خدا آشنا می‌کنن.چند شب قبل خواستم یکی از صندوق‌های صدقات رو از جاش بکنم و تو یه جای پرت شهر بکارم تا درآمد ثابتی داشته باشم اما نه امکانات داشتم و نه هدفم درآمدزایی بود.من فقط برای سرمایه اولیه برای یک کار خیلی مهم دست به این کار ننگ می‌زدم. من می‌خواستم و می‌خوام نفر اول جبهه عدالت‌خواهی تو این شهر تاریک باشم. پس به‌نظر، همین سیخ و آدامس کافی بود. شب بود و ماه پشت ابر بود. اما خیابون‌های شهر روشن بودن و نمی‌تونستم ریسک کنم و نقاب نزنم. پس ساعت یک بامداد یه لنگه جوراب زنونه مشکی و حدودا یک متر سیم مفتول نازک و یک بسته آدامس با خودم بردم و رفتم تو دل شهر تو دل شب.قبل از اینکه از خونه بزنم بیرون، منتظر شدم بچه‌ها بخوابن. از صدای جیر جیر باز شدن در اتاق آمنه بیدار شد و نگاهی به من انداخت و پرسید کجا داری می‌ری؟ کمی به‌ش خیره شدم و گفتم می‌رم بیرون سیگار بخرم. آمنه گفت باشه و چشاشو بست. دوباره سرشو بلند کرد و گفت صبر کن ببینم! تو که سیگاری نیستی. آروم گفتم خب؟ آمنه گفت خب؟ گفتم می‌خوام برم دستشویی. آمنه دیگه چیزی نگفت. شب بود و ماه پشت ابر بود. ها! این‌و بالاتر نوشته بودم. چند خیابون رو توی سایه دیوار‌ها حرکت می‌کردم تا نزدیک مرکز بهداشت شدم. تو خیابون اصلی و کنار در مرکز بهداشت یه صندوق صدقه هست که چون تو یه خیابون شلوغ گذاشته شده می‌تونه پول خوبی داشته باشه. مطمئن شدم کسی توی خیابون نیست. از دور جوراب‌مو سرم کردم تا توی دوربین‌هایی که اون اطرافن صورتم مشخص نباشه. اگه تونستی گوشه اسکناس رو از دریچه باریک صندوق بیرون بکشی، با دوتا انگشتت راحت‌تر می‌تونی اون اسکناس رو دربیاری. کار نسبتا راحتی بود. آدامس بجو، بچسبون به سیخ، سیخ رو بکن تو صندوق، پول رو بکش بیرون. تو یه پول‌داری. تقریبا یک ساعت روی اون صندوق کار کردم و توی اون زمان حس کار کردن توی معدن بهم دست داد. مقدار قابل توجهی پول از اون صندوق استخراج کردم. یک نکته مهم رو یادداشت نکردم. من هم مثل بقیه ابرقهرمان‌ها روزا کار می‌کنم و شب‌ها با فساد مبارزه می‌کنم. و اینکه چرا سرمایه اولیه برای ابرقهرمان‌شدن رو از جیب خودم نمی‌دم رو باید بگم که تا کمی بالای خرخره زیر قرض بانک هستم تا بتونم توی شهر کوچیکی که بالای هشتاد درصد خونه‌ها ویلایی هستن، یه واحد یه واحد آپارتمانی نقلی بخرم و بجای رفتن به ته حیاط باید توی هال خونه در جفت حموم رو باز کنم و توش برینم.اونقدر سرگرم استخراج پول بود که نزدیک شدن یه نفر رو ندیدم. وقتی صدای خش‌خش ور رفتن با پلاستیک من رو از معدن بیرون کشید و از نوع پوشش اون شخص متوجه شدم یکی از اون معتادهاییه که پلاستیک زباله‌های دم در خونه‌ها رو جمع می‌کنن تا بفروشن و با پولی که نصیب‌شون می‌شه یه چیزایی می‌خرن. شایدم یه سرمایه‌گذاری مطمئن باهاش می‌کنن. مثلا توی بانک می‌ذارن با سود ۱۵ تا ۲۰ درصد.لعنتی! داشتم تو خیال خودم یه ماشین می‌خریدم و یه خونه مناسب می‌خریدم که این مزاحم همه‌چی رو خراب کرد. یک لحظه تصمیم گرفتم وارد یه درگیری بشم تا خودم رو محک بزنم. اما چیزی برای مبارزه نداشتم. دستام رو مشت کردم و منتظر شدم نزدیکم بشه. به خودم گفتم دست و پاهاش رو بسنج. کوچک‌ترین حرکتی که انجام داد، با ضدحمله مناسب جواب بده. مناسب‌ترین ضربه، ضربه به فک یا دیافراگمه.جایی بین سینه و شکم. از اون جا که معتاده و توانایی و چابکی بالایی نداره، من می‌تونم برنده این مبارزه سخت باشم. اولین مبارزه تعیین کننده راهم هست. اولین ضربه هم پیروز مبارزه رو مشخص می‌کنه. زمان به کندی می‌گذشت. اندازه تمام عمرم. وقتی نزدیکم شد، مقابلم ایستاد و به من زل زد. کیسه مشکی زباله رو از دوشش کشید و روی زمین گذاشت. من کنار صندوق ایستاده و بهش خیره شدم. هیچ کدوم پلک نمی‌زدیم. فکر کنم دو سال به هم خیره شدیم. مطمئن بودم که صورت‌مو نمی‌تونه تشخیص بده. چون توی خونه خودم رو توی آینه نگاه کردم؛ قابل تشخیص نبودم. معتاد گفت تو کی هستی؟ من ساکت موندم. گفت داری چی کار می‌کنی؟ چیزی نگفتم. یه حرکت ریز انجام داد و من آماده دفاع یا ضدحمله شدم که دیدم کیسه رو برداشت و به راهش ادامه داد و دور شد. نگاه کردم. خیابون خالی بود. به جز یه نفر که دور می‌شد. به کارم ادامه دادم.گوشی موبایل رو از جیبم در اوردم و ساعت رو چک کردم. از سه گذشته بود. باید به خونه برمی‌گشتم تا آمنه شک نکنه. گرچه شک می‌کرد هم فرقی برای من نداشت. چون تصمیم گرفته بودم برنامه مبارزه با فساد رو باهاش در میون بذارم. چون به شدت به جمله پشت هر مرد موفقی یک زن قدرتمند وجود داره اعتقاد دارم. چون آمنه به من ایمان داره و این انگیزه می‌شه تا به راهم ادامه بدم و ریشه فساد رو تو این شهر خشک کنم.وقتی به خونه برگشتم، پول‌هایی که توی کیسه کوچیک پلاستیکی با خودم اوردم رو بدون اینکه بشمرم، توی کشوی پاتختی گذاشتم و روی تخت دراز کشیدم. آمنه بیدار شد و گفت اومدی؟ گفتم هنوز نه. گفت خیلی دیر کردی. گفتم داشتم تلویزیون می‌دیدم. گفت تلویزیون خاموش بود. گفتم صبح برات تعریف می‌کنم. آمنه گفت باشه. گفتم باشه. آمنه گفت امیدوارم موهاش زرد نباشه. گفتم رنگ‌شون کرده. گفت باشه. گفتم باشه. و دیگه چیزی نگفت و خوابید. من سعی کردم بخوابم و خوابیدم.محمودمحمودFri, 06 Mar 2020 23:42:15 +0330https://virgool.ir/@MiniMe/یادداشت-دوم-به-دنبال-منابع-مالی-برای-ابرقهرمان-شدن-dhg0e3fcjjmvخوزستان. شوشقرار بود یک اسم و یک لباس ابرقهرمانی انتخاب کنم. اما تو این چند روز درگیر گرفتن چندتا وام بودم که نه تونستم وامی بگیرم و نه تونستم اسمی انتخاب کنم. ولی توی رفت و آمدهای بانکی طرح‌هایی رو واسه دزدی موقت جهت تامین هزینه‌های اولیه خرید شوکر و بقیه نیاز‌ها بررسی کردم. دزدی از بانک کار خیلی سختیه. با توجه به اینکه فقط یه سرباز اونجا کنار یکی از کارمندای بانک داشت یه غلطایی مثل نگاه کردن به حسابای مردم می‌کرد و حواسش به خود مردم نبود. ترس اصلی از بعد از دزدیه. خود دزدی ترس نداره. معمولا دزدای موفقی که توی ایران دزدی کردن، برای بعد از دزدی ایده‌های جالبی داشتن. نمونه‌های موفقی به اسم ب.ز و م.خ و بی‌شمار آشغالی که اسمای قشنگی دارن و جاهای قشنگ‌تری که زندگی می‌کنن.تو پیاده‌روی‌های بین بانکی چندتا مغازه کوچیک هم پیدا کردم. دزدی از آدمای خرد و کم‌اهمیت شانس موفقیت بیشتری داره. نه امکانات مناسبی برای ثبت چهره‌ت دارن و نه شکایت‌شون به جایی می‌رسه.کافیه اثر انگشتی به جا نذاری.البته یک ایده دیگه هم تو ذهنم هست که در طول تاریخ چهار دهه اخیر چندین بار تکرار شده؛ دزدی از صندوق صدقات. می‌خوام امشب با نخ و سیم و آدامس و یه جوراب زنونه به سر برم تامین هزینه کنم. اگر جواب نداد، می‌رم سراغ مغازه‌های کوچیک.این نکته رو به خودم یادآوری می‌کنم این دزدی اسمش دزدی نیست. قرض گرفتن اجباری و موقته تا بتونم بعدا آدمای فاسد این شهر رو یکی یکی شکار کنم و به سزای اعمال‌شون برسونم.محمودمحمودFri, 21 Feb 2020 23:24:28 +0330https://virgool.ir/@MiniMe/یادداشت-اول-تصمیم-گرفتم-اَبَرقهرمان-بشم-tjvme2t2vyspخوزستان. شوش تقریبا پنج ساعت می‌شه که بارون می‌باره. از عصر تا این لحظه یک‌سره صدا و نور رعد و برق از آسمون پخش می‌شه. دیشب خواب عجیبی دیدم که روی تصمیمی که یک ساعت پیش گرفتم تاثیری نداشت. حتی یادم نمیاد اون خواب چی بود. یک تصمیم یهویی و بدون هیچ پیش‌زمینه. معمولا آدم متناسب با این هوا و فضای نوآر تصمیم‌هایی می‌گیره. یکی تصمیم می‌گیره از یکی متنفر بشه. یکی تصمیم می‌گیره خودکشی کنه. یکی تصمیم می‌گیره قاتل سریالی بشه. من تصمیم گرفتم ابرقهرمان بشم. درسته. تصمیم گرفتم تو دل آدمای فاسد این شهر وحشت ایجاد کنم. یکی یکی اون‌ها رو شکار کنم. روی تک تک‌شون عدالت رو به روش صحیح و خودم اجرا کنم. می‌خوام قانون جدید شهر بشم. این شهر نیاز به ابرقهرمان داره. چون از هیچ کس دیگه‌ای کاری بر نیومد و اگه کسی علیه فساد نجنگه، فساد تبدیل به قانون می‌شه. شاید برای هیچ کس باورپذیر نباشه که یه ابرقهرمان می‌تونه واقعی باشه. برای ابرقهرمان بودن نیازی به قدرت ماورایی نیست. به نقاب و باور قلبی نیاز هست. این نقاب‌ه که رعب و وحشت ایجاد می‌کنه. چون تو رو نمی‌شناسن تا بهت آسیب بزنن. هر چقدر هم که قدرت  داشته باشن، اگه نتونن راهی پیدا کنن بهت ضربه بزنن، احساس ضعف می‌کنن. ضعف اون‌ها، قدرت تو رو بیشتر می‌کنه. من از ضعف‌شون تغذیه می‌کنم. حالا که این تصمیم‌و گرفتم، بايد به فکر لباس و اسم باشم. و پول هم ندارم تجهیزات بخرم. فکر می‌کنم با یه شوکر می‌شه شروع خوبی کرد. چینی‌هاشون توی بندر گناوه گیر میاد. یک بار که رفته بودم، از کنار چند نفر که رد شدم آروم تو گوشم گفتن: پاسور، شوکر، اسپری فلفل. باید ببینم کی تو این هفته می‌ره تا بهش بسپرم برام شوکر و اسپری بگیره. قبلش باید برم دزدی تا بتونم از پس هزینه‌ها بر بیام. بعدا که آدمای فاسد رو به سزای اعمال‌شون برسونم، اموال‌شون رو مصادره می‌کنم و پول اون بدبختی که ازش قرض گرفتم رو پس می‌دم. فعلا باید به فکر راهی باشم چطور و از کجا پول رو موقتا بدزدم.محمودمحمودWed, 19 Feb 2020 22:09:39 +0330https://virgool.ir/@MiniMe/منفورِ-من-نوشتهی-محمود-صالحبلا-jol2rlw3ywgwمعلومه عکس از اینترنتهمنفورِ من! من دائما از شما نفرت دارم. چه در گرانی چه در ارزانی. چه در تحریم، چه در توافق. من دائما از شما نفرت دارم. چه شادمان باشم چه غمگین، خوابم، از شما نفرت دارم. بیدارم، از شما نفرت دارم. ببخشید که حالم از شما به هم می‌خورد. چون من یکسره از شما نفرت دارم. [موسیقی] در خلوتم چنان به شما فحش می‌دهم، که وجدانم از خنده به سرفه‌کردن می‌افتد. منفورِ من! من دائما از شما نفرت دارم. [موسیقی] منفورِ من! از آسمان خاک می‌ریزد، از شما نفرت دارم. آتش می‌ریزد، از شما نفرت دارم. گرم است، داغ است، از شما نفرت دارم. منفورِ من! بنیاد افسردگی‌های من، با شما بودن است. وقتی که با شمایم، همه به من می‌خندند. درختان، به من میخندند. سگان به من می‌خندند. گربه‌گان(!) به من می‌خندند. منفورِ من! کاش می‌توانستم برایتان آواز رپ بخوانم. کاش، صدایم مثل اسنوپ داگ نازنین بود. ترانه‌هاست که برایتان نوشته‌ام. ولی افسوس صدایی نیست آواز بخوانم. منفورِ من! کاش شما را نمی‌دیدم. من، پیوسته از شما گریزان هستم. مثل گربه‌ای گریزان از پسرکی شیطان که در دستانش پاره‌آجری دارد. منفورِ من! شما نباشید، من به آنی بهترین مرد روی زمین می‌شوم. به پیرمردی گرسنه که دندان‌هایش را گم کرده کمک می‌کنم. فقط گورتان را گم کنید. منفورِ من! من می‌دانم درخت تلخ، بی‌شما قند است. [موسیقی] محمودمحمودFri, 26 Jul 2019 02:05:36 +0430https://virgool.ir/@MiniMe/خوزستانِ-سیلزدهی-فراموششدهی-من-sam0b5fls90pمردم همه دار و ندارشان را در این سیل از دست دادند. ضررها را روستاییان متحمل شده‌اند. ما نمی‌دانیم تکلیف‌مان با این سیل چیست! نه می‌شورد و می‌شوید و ببرد، نه آرام می‌گیرد.مثل یک بیماری که آرام آرام تمام وجود انسان را می‌گیرد، آرام آرام می‌گذارد مردم سیل‌بندها را دور روستا ایجاد کنند و آرام آرام بالا می‌آید تا ذره‌ی امیدشان را از بین ببرد.از زمانی که شرایط خوزستان را بحرانی اعلام کردند تا الان زندگی ما شده استرس و بغض. مردم فلان شهر یا روستا به فلان روستا می‌روند و یا سیل‌بند می‌زنند یا کمک می‌کنند مردم وسیله‌هایشان را به خویشان ساکن جاهای فعلا امن ببرند.کمک؟ از کجا؟ از چه کسی؟ هیچ ندیدیم. فقط خودمانیم و خودمان.خوزستان خیلی وقت است فراموش شده. محمودمحمودSun, 07 Apr 2019 14:31:35 +0430