https://virgool.ir/feed/@Mhdalirبه بازی می‌گیرم تمام پوچی و عقاید را...fa2026-11-12 14:40:35https://files.virgool.ir/upload/users/2938807/avatar/fxnp5L.jpghttps://virgool.ir/@Mhdalirhttps://virgool.ir/@Mhdalir/حقیقت-fkgsokp4ykbtوقتی که به زمین نگاه می‌کنم، انگشتم را وارد حلقم می‌کنم تا گفته صادق هدایت جان بگیرد. می‌خواهم خرافات را بالا بیاورم و به زندگی از نو نظر کنم. گویا بین مسیر و مرگ، باهم می‌خندیم یا می‌نویسیم یا گاهی با یکدیگر سر انتقاد از باورهای کلیشه‌ای و ارثی‌مان دعوا می‌کنیم. بحث ما از این‌جا شروع می‌شود، حقیقت مطلق چیست؟ آیا واقعیتی وجود دارد که آخر سر تمام جروبحث‌های ما به آن ختم شود؟ فیلسوف‌ها میان این گله‌صفت‌ها قدم برمی‌داشتند تا به یک نقطه‌ای برسند ولی انگار جهان هیچ برنامه و هدفی نداشت. اکنون که از بالا به این مسائل نگاه می‌کنم، چایی‌ام را برمی‌دارم و با داغی‌اش که دهانم را خنک می‌کند، می‌گویم:« ما بودیم که ساختیم، پرورش دادیم تا دنیا زیباتر شود.» بله، ما سوختیم تا روشنایی ما رنگین‌کمانی شکل دهد تا کنار هم میان دو جوهر اصلی، به تماشای ماهی بنشینیم. این جاده از دل پوچی گذر می‌کند سپس با تاریکی به‌سوی بیابانی می‌رویم تا از نو همه چی را بسازیم. واقعیت تلخی‌ست ولی می‌تواند این را خاطر نشان کند که ما قدرتی داریم که با قدم‌هایمان آن نیرو را وارد جریان زندگی می‌کنیم تا خودمان معنایی شکل دهیم. هر چه باشد، باورهای ما از ذهن و صورتک‌های ساختگی‌مان جوانه زدند تا بگوییم که حقیقت مطلق را پیدا کرده‌ایم. گاهی نه به دنبال میلیاردر شدنیم، نه به دنبال فتح قله‌ایم بلکه می‌خواهیم بهترین خودمان را در هر چیزی به نمایش بگذاریم تا لذتی ببریم که دنیا هیچ‌وقت به ما هدیه نمی‌دهد. کسی می‌تواند به دریا برود اما هیچ رنگی بین موج‌های که به ساحل می‌خورند و برمی‌گردند، نبیند یا کسی به‌سوی کویری برود و محو آفتابی شود که بالای سرش حرارت گرما را زیاد می‌کند.دقیقاً این‌جاست که در زندگی‌، هیچ حقیقت مطلقی وجود ندارد چون آدمی یک نقاش و معمار و فیلسوف است. این همان واقعیتی‌ست که شنیده‌های هم را بشنویم و دست از ریختن خون جوانان و بزرگان برداریم. آیا به این می‌ارزد که جان کودکی را بگیریم برای این‌که با نماد مقدسی بازی کرد؟ پس بیایم زندگی‌مان را براساس واقع‌گرایی شکل دهیم و از بالا به آن دقت کنیم.#مهران_دVihanVihanMon, 17 Jun 2024 03:15:30 +0330https://virgool.ir/@Mhdalir/ستایش-هستی-myzg5lvox7f2هر چه باشم و نباشم، با تمام نیرنگ‌های که از جهان گرفته‌ام، اکنون در محفل عاشقان ایستاده‌ام. وجودم پر از زندگی‌ست که به دلیل نفس مرگ، آن بازدم را فریب می‌دهم تا نیاید. چه کسی حاضر است، پیر مغان را به یک پیر خرفت ترجیح دهد؟ وقتی مرگ هست، می‌بیند و ما را ستایش می‌کند، چرا از دایره مسیرمان خارجش می‌کنیم؟یادم می‌آید که وقتی به معنای هستی فکر می‌کردم و می‌نوشتم، متوجه شدم که زندگی با نیستی‌اش جریان دارد. به دلیل تولد تاریک و دردناک‌مان که از رحم امن مادر جدا شدیم، پیش به سوی خاموشی گام برمی‌داریم که همه از آن هراس دارند بعد چه‌قدر جالب که نقش این کار در نقشه زندگی‌مان هم اثر می‌گذارد. بی‌پروا نیست که یالوم به این امر باور دارد که اضطراب اصلی‌مان، همان مرگ است. زیر سایه تمام نشدن و شدن‌ها، بالاخره خانه‌ای وجود دارد که تمام مسیرها را به سمت خودش جلب کند اما انسان، چرا از بیم زندگی نکردن، عالم را ستایش نمی‌کند؟ می‌دانی اگر به آن نظر نکنی، چه چیزی را از خودت دور کرده‌ای؟ آری، این مقدمه دلنشینم بعد از شنیدن پادکست رواح هست که از تلگرام شنیده‌ام. اکنون به باقی ماجرای کودک درونم می‌پردازم، البته، چندان هم بی‌ربط نیست زیرا در ستایش پوچی جهان ایستاده‌ام. این من ساده، چنان با پیچ و خم‌ها به خود پیچیده است که از مزه اصلی قهوه تلخ دوری می‌کند تا بمیرد. آیا مرگ آغاز یک پایان دلنشین است؟ درگیر این بودم که زندگی چیست و چرا زندگی می‌کنیم تا این‌که به فلسفه برخورد کردم بعد از خودم پرسیدم:« چرا برای یک ندانستنی از دایره‌ای خارج می‌شدم؟» فلاسفه، نوشته‌های زیادی در مورد چیستی هستی نوشته‌اند که از لذت دریغ نکرده‌اند ولی ما چنان با شور و شوقی ازش فاصله می‌گرفتیم که انگار از پایان جهان واقفیم. خلاصه که بعد از مطرح کردن تمام سوال‌هایم، قدم به روی طبیعت گذاشتم تا از مذهب ساختگی جدا شوم و یک مسیح بشوم تا بدانم، چه کار می‌کنم. اولین پرسشم در مورد پوچی، برمی‌گردد به داستانی که دیگر محبوبم را نداشتم و میان سنگ‌های بودم که با واکنشم، آن‌ها را زنده نگه می‌داشتم. تصور کنید که روی کشتی کوچکی در اعماق اقیانوسی هستید، هیچ نوری سراغتان را نمی‌گیرد و خودتان با خویشتنی مواجه می‌شوید که درگیر این مسئله است، روشنایی بسازد. این عمل به من خاطر نشان کرد، هر چند ندارم‌شان و دنیایم زیر این بار کج و صاف می‌شود، در آخر من هستم که باید کاری کنم. این‌جا بود، یک « که چی» به پایان حرفم گذاشتم و جهان چنان برایم سخت گرفت، تصمیم گرفتم از دنیا جدا بشوم و به گذشته‌ام بگویم:« سلام، من آمدم.» انگار، ندانستن برایم ایراد داشت و هر رقص مرگی را بیهوده می‌دانستم. چه ایرادی دارد، آدمی ضعیف و سست شود بعد با یک جمله سراغ اندوه را بگیرد چون دانستم که دانش هم‌نشین غم است و چه بسا انسان‌ها از این مرحله عبور نمی‌کنند، یک جا می‌ایستند و به دامن خدایی می‌چسبند که از طبیعت جداست! در این لحظه بودم، فریب‌کار شدم و چشم به روی نیم دیگری از جهان بستم تا این‌که رفیقم رفت... هیچ پلی هم نبود تا به سمتش بروم و از تصمیمش رهایش کنم. من بودم و یک مشت پاسخ‌های ساده و غلطی که هیچ درکی از هستی نداشت. چه باید می‌کردم؟ آیا حق این را نداشتم که به مرگ فکر کنم؟‌ منی که ازش فاصله می‌گرفتم و با یک دستم، مقابلش می‌ایستادم تا نزدیکم نشود، باید یک روزی باشد که قلمم درد بگیرد و اجازه دهد، کنارم بیاید و باهم به جهان بنگریم؟این‌جا بود که از خودم پرسیدم، پوچی چیست و من کیستم؟دنیا روی چه قانونی می‌چرخد و به کجا می‌رود؟ وقتی که بدانیم، قبل از تولدمان کجا بودیم، آن وقت می‌توانیم این کار را به عهده بگیریم که بعد از مرگ‌مان به کجا می‌رویم. ساده بود، به این فکر می‌کردم که نیستی مقصر ابزردی عالم است ولی یک سوال دیگر، دگرگونم کرد: آیا بعد از مرگ هم پوچی دنیا از بین می‌رود؟ می‌بینید، من کودک با سوال‌ها زنده مانده‌ام و از همین پرسش‌ها بود که دانستم، چه‌قدر کوچک و به همان اندازه بزرگ هستم که راجع به طبیعت تحقیق تا معنایی کشف کنم. به در و دیوار می‌زدم، تابلوها را چک می‌کردم، قدم‌هایم را تندتر و آهسته‌تر برمی‌داشتم، بذرها را نگاه می‌کردم تا یک چیزی نسیبم شود ولی غافل از این بودم که معنا ساختنی‌ست و آن‌قدر تحت‌ تاثیرش بودم، اکنونم را قربانی می‌کردم. در آخر دانستم، پوچی یک حقیقت تلخ و شیرین است که بر مدار تعادل می‌چرخدد. همان‌قدر که زشت است، زیباست. ما انسانیم و موجودی که به هر چیزی نظم می‌دهد، ناشناخته‌ها را به شناخته شده تبدیل می‌کند هم درگیر این واقعیت است. به‌نظرم اگر سقراط زنده بود از من می‌پرسید که واقعیت چیست و چگونه زندگی را رها می‌کردی تا به آرامش برسی؟ چرا به حالی نگاه نمی‌کنی که آینده‌ات را می‌سازد؟ بگذار برایت بنویسم، اندیشه مرگ به آدمی نجات می‌بخشد ولی نَفسِ مرگ زندگی انسان را به ویرانی می‌کشاند؛ مهم این بود که پرسش درست و واقعی مطرح کنم بعد آن را زندگی کنم زیرا مهم‌ترین کار هر انسانی، زیستن آن‌چه است که ویرانش کرده است.#مهران_دلیرVihanVihanMon, 17 Jun 2024 02:48:36 +0330https://virgool.ir/@Mhdalir/زندگی-kweo6ob39olfدر قدم‌‌گاه زندگی گام برمی‌دارمبین محبت مادر و طرفدار پدر وسط طنابی راه می‌روم که یک لحظه غفلتزندگی‌ام را با پرت شدن می‌بلعدهر آدمی نقش سیاهچاله‌ای را بازی می‌کندبدون بررسی، شکل می‌دهد تمام لعل سرخ رنگ‌ها رابا یک خواب، می‌خواباند همه غریزه وجودی‌ را او چه می‌دانست، این‌چنین زندگی به کامش تلخ می‌شودکودک چه می‌دانست، وسط گریه رشد می‌کندهر دردی گریبان‌گیر آدمی‌ستحتی فیلسوفان و هنرمندان با اشک می‌نویسندرقص قلم در سیاهی‌هاست که غوغا می‌کنددر سیاهی‌هاست رسم‌ها را رسم می‌کنددر هر نوع درد تلخی‌ست که قهوه را شیرین می‌کندبا وجود این درد، آیت‌ها چه نشانه‌ای برای ما دارد؟دعا نویس و صلیب و باورهای آدمییک روزی می‌میرد و جان را به جانشینش می‌دهدمن هم با کمر خمیده و عصای به دست به دنبال سرنخی می‌گردم که بالای سرم استمثل سرو آویزانم و بلندی‌ها را زیبا می‌کنممثل سرو زیبایی‌ام به تبری می‌بازم از خاک جدا می‌شوم و روی خاکی می‌افتمتنم بی‌حال، ریشه‌هایم جدا، خمیده‌هایم نابود می‌شوداکنون نه خدایی می‌شناسم، نه بی‌خدایی می‌شومچشم به چشم خودم می‌بندم، چشم‌هایم را می‌بندماکنون آوازی غم‌انگیز سر می‌دهمتا باغبانم مرا رها کند و خودم باغی شکل دهمبا هوای شرجی، هر شکستنی شکوفه می‌دهدهر جدا شده‌ای سبز می‌شود هر تبری گل می‌شود تا گِلی را مشت‌مال کندآری، جریان زندگی رشدم می‌دهد شاید این همان آخرین‌ ثانیه‌هاستاین مرد می‌میرد و جوان دیگری متولد می‌شود.VihanVihanSat, 11 Nov 2023 13:52:23 +0330https://virgool.ir/@Mhdalir/گم-گشته-uhrqgqwitaigدردی دارم از شور اشتیاق رشد نمی‌دانم از چه و که بگویم و بنویسمپروانه‌ای که شمع را می‌بیند و می‌داندغایت عملش در نور با سوختن خلاصه می‌شودباز هم به سمتش می‌رود و دلبری می‌کندمن هم از شوق خود بی‌اشتیاقم می‌دانم آخر به آغوش مرگ می‌رومباز هم در خرابه‌ها ویرانه می‌شومروی خاک می‌نشینم و دستی روی خاک می‌برملبخندی روی لبانم می‌نشیند و از شدت درد ناچارم لبی بر لب قلیان ببرمآه، از هر سو تاریکی بر من هجوم می‌آورندمی‌شوم یک مرده‌ای که می‌میرد در آتش شوقشوقی که با هر چرخشی رنگی می‌گیردمی‌خواهم رنگ بگیرم، سیاست‌ها می‌آینداز هر دری وارد می‌شوند و از این‌ها بهره می‌جویندبرای تسلط بر انسان و بقای حکومت‌هایشانتعادل حفظ راز من در این اسرارست اسراری که هر لحظه نقطه‌ای می‌گذارد تا فراموش نکنم مزه زیستن روی طناب راقلم: مهران دVihanVihanFri, 03 Nov 2023 00:17:40 +0330