https://virgool.ir/feed/@Melancholiafa2026-11-11 15:17:34https://files.virgool.ir/upload/users/1772/avatar/uuqpBK.pnghttps://virgool.ir/@Melancholiahttps://virgool.ir/@Melancholia/زمزمه-xqarshohp9ntبد عادت شدی. هیچکس اون بیرون نیست‌.تو هستی و خودت و خودت و آینه و بازم خودت.یه اتفاقی افتاده مثل تفاوت حست نسبت به ورمییر و ونگوگ. نگاه کن شکوفه‌های سفید رو نگاه کن ستاره‌ها رو.... دیدی؟همینه.یا اینکه اگه بخوای یه چیزی بگم که خوشت بیاد باید ببندی چشمات رو. نگاه کن. هزارتا ترک ریز و ظریف که تا چشمات به جون نقاشی نشینه حتی دیده نمیشن، نگاه کن به سیاهی پشت سرش نگاه کن.... هرچی بیشتر نگاه کنی رنگ‌ها بیشتر میشن.همینه.باید غرق بشی.سکوت کنی.برو پایین‌تر، عمیق‌تر. دنیای تو اونجاست. اونجا رها میشی. از این دست و پا زدن درمیای. گوش بده، صدای خودته.... داری میگی: آخه قلبمو تکون نمیده.همیشه آخرین حرفت همین بود: آخه قلبمو تکون نمیده.هرچی بیشتر غرق بشی به دریا نزدیک‌تر میشی.دریا اصیله، عمیقه. قلبت اونجا آزاد میشه.بد عادت شدی که بگی و بشنوه. آینه رو بگیر جلوی قلبت. همه‌چی اونجاست.هیچکس اون بیرون نیست.همش بازیه. موقته. تموم میشه.بدعادت شدی.یاسی شاپورییاسی شاپوریFri, 04 Jan 2019 04:33:05 +0330https://virgool.ir/@Melancholia/کابوس-g8iaex0j4ytuاز کوبش ناگاه سنگی بر قلب و گره خوردن نفس در سینه‌ام. از طعم خون حرف‌های نگفته و شعرهای نخوانده و لبخندهای خاک‌شده. از انتظاری که پایان ندارد و داغی که سرد نمی‌شود و حسرتی که دست به فراموشی نمی‌‌سپارد. از رد فرسایش سال‌های بسیار بر تمامیت این وجود. از تمام تارهای به سپیدی نشسته‌ی زودهنگام به سان توری از ماهتاب و جلوه‌ای از سالخوردگی این روح مغروق در سکر رنج. از به سخره گرفتن اندوه و اشک با پایکوبی‌های مستانه. در بحبوحه‌ی انکار و سرکوب و عصیان، میخکوب در برابر آینه، خود را در آن تصویر دیرآشنا بازشناختم. من بودم. آن چهره‌ی رنجور و بیچاره‌ای که در خواب و بیداری برابرم می‌ایستاد و گره‌ می‌خورد نگاه مشوش و منتظرش در چشم‌های وحشت‌زده‌‌ام، من بودم. من بودم و نمی‌شناختم تصویر خودم را که از کابوسش می‌گریختم و از تصور اتمام مصیبتش با مرگ، موجی از یاس به جانم می‌ریخت و هر استخوانم از درد چون ماری زخم‌خورده بهم می‌پیچید. خیره مانده به آینده در فرسایشی مداوم با زمان و دوران، سفری که ذره ذره وجودی را می‌پوساند و خاکستر می‌کند، پلک بر هم نگذاشته و امید از دل نرانده، تمام شکوه عشق را و افسانه‌ها را و بهشت گمشده‌ی خوشبختی را آغشته به خاموشی جان، خون دل به لب آورده و چشمه‌ی اشکش به خشکی نشسته، من خود را در آن تصویر دیرآشنا بازشناختم.یاسی شاپورییاسی شاپوریMon, 31 Dec 2018 21:57:21 +0330https://virgool.ir/@Melancholia/تا-سرآغاز-هر-قصه-nq7rymwhza8xتا سرآغاز هر قصه‌ای که بخواهی برای کسی تعریف کنی و یا برای خودت بنویسی، تا آن لحظه‌ی آغازدیر زمانی‌ست که آن لحظه برای من .... ، ممکن است هرچیزی باشد نمی‌خواهم مثال مشخصی بزنم تو نباید از خواندن این متن دلگیر شوی. اینکه من اسمش را میگذارم دلگیری ممکن است هر احساس دیگری باشد که من نمیدانم. دلم میخواهد یعنی تلاش دارم با خواندن این نوشته لحظه‌ای حتی، درگیر هیچ حسی نشوی. تصور کن برای یک صندلی یا مثلا برای یکی از لیوان‌هایت داری چیز میخوانی. خودت را یک لیوان یا صندلی تصور کن آنوقت است که تفاوتی نمیکند چیزی که میخوانی یکی از شاهکارهای ادبی جهان باشد یا پاورقی آگهی ترحیم یا یک نامه‌ی عاشقانه یا قبض برق. هرچیز که باشد هیچ فرقی برای لیوان یا صندلی ندارد.آن‌ها یک بار برای همیشه از این زندگی جدا شده‌اند و بعد از آن یک بار تمام هستی را یکجا در خود جای داده‌اند. آن‌ها یک بار برای همیشه از این دنیا بریده شده‌اند و بعد از آن نه اینکه ماهیت وجودی‌شان تغییری کرده باشد نه، تنها به خاموشی خو گرفته‌اند و نگاه میکنند.تو میتوانی لیوان را بشکنی یا صندلی را تکه تکه کنی، میتوانی در آغوششان بگیری و گریه کنی، بخندی، فریاد بزنی، دروغ بگویی، شکلک دربیاوری و هرکار که دلت خواست میتوانی بکنی.لیوان و صندلی در سکوت تماشا میکنند و فرقی به حالشان ندارد. میتوانی هرچقدر که دلت میخواهد از آنها استفاده کنی، جا به جاشان کنی ولی اگر رهایشان کنی سالیان سال هم بگذرد مثل همان روز اول بر سر جایشان باقی می‌مانند.هیچ لیوانی پس از آنکه برای همیشه از زندگی جدا شد به محتوی خودش اهمیتی نمی‌دهد.هیچکدام از صندلی‌های دنیا به کسی که رویشان مینشیند و یا جایی که قرار میگیرند حسی ندارد.من از تو می‌خواهم مادامی که این نوشته را می‌خوانی، همین چند لحظه‌ی پیش رو را همینقدر خاموش و خالی از احساس‌ها و منطق‌ها باشی. کار سختی نه اما می‌دانم توقع زیادی‌ست.حالا من اینجا نشسته‌ام و میخواهم داستانم را روایت کنم، داستان خودم را داستانی که در بخشی از وجود من زنده است. کلمه‌ها را کنار هم میچینم، جمله مینویسم، میخوانم و بعد خط میزنم احتمالا چند لحظه ی دیگر دوباره همین کار را تکرار را خواهم کرد اما اگر اینکار را نکنم چه؟ اگر ادامه‌اش بدهم؟ اگر بی هیچ ملاحظه و فکر و مکثی تمام آنچه جاری میشود را ثبت و بعد از آن منتشر کنم، چه میشود؟ اگر در جواب تمام سوال ها و حر ف ها و نقدها تنها لبخند بزنم از آن جهت که تنها یک جواب برای همه‌شان دارم و آن جواب این است: تمام این کتاب نوشته‌ای‌ست که من میخواستم بنویسم، آنوقت چه میشود؟چه میشود؟‌ بزرگ‌ترین و مهم‌ترین و کلیدی‌ترین راز جهان جواب این سوال است: هیچ.سالها بعد یا شاید هفته‌ی دیگر یا همین فردا من خواهم مرد. هیچ‌چیز نمیتواند بعد از مرگ مرا به‌خاطر به حقیقت نپیوستن آرزویم تسکین دهد هیچکس کنارم نخواهد بود و دیگر چیزی برای ترسیدن و یا از دست دادن نخواهم داشت.حقیقت اینست که ما هیچکدام هیچوقت هیچ‌چیزی برای از دست دادن نداشته‌ایم.آرزو اما ازین قاعده مستثناست.داستانی که میخواهم بنویسم داستان کلمات است و انسانها، داستان زندگی گره خورده و وابسته‌ی ما مخلوقات دو پا به این چیزهای عجیب غریب و صدادار، داستان مفهوم‌ها و قصه‌ها و مسیرهایی که ما ناخودآگاه تنها با استفاده‌ی روزمره و عادی از کلمه‌ها درگیرشان میشویم، داستان حس‌ها و رازها و ترس‌هایی که در هر کدام از ما در نهایت به یک کلمه ختم میشود.داستان زمستان‌ها و خاکستری‌هایی که شاید هرگز راه گریز از آن‌ها را پیدا نکنیم. داستان جبر و ناشناخته‌ها، رفتن و رسیدن، حضور و باور‌ و سکوت.حالا تو یک لیوانی یا یک صندلی یا هر جسم به ظاهر بی‌جان دیگر و من تصمیم سخت را گرفته‌ام.سرآغاز قصه‌‌ای که میخواهم برای کسی تعریف کنم و یا برای خودم بنویسم، همینجاست.همه چیز از پاییز سال 90 شروع شد. در یک کافه شلوغ تنها نشسته بودم و منتظر یکی از دوستانم بودم از پنجره به خیابان و بعد از آن مدتی به آسمان نگاه کردم قلم را روی کاغذ گذاشتم. وقتی دوستم آمد و سر میز نشست همان چند صفحه را برایش خواندم و گفتم میخواهم این کتاب را چاپ کنم، لبخندی زد و پرسید که داستانم قرار است راجع به چه موضوعی باشد و من برایش گفتم که این داستان در واقع داستان نیست و قرار است کتاب در مورد مفهوم کلی و بار معنایی و معنوی کلمات بگوید و او لبخند میزد و من میدیدم که هنوز به دنبال جواب سوالش میگردد. چند ماه بعد من با یک مشت کاغذ دست‌نویس اما مرتب در دستم، در‌به‌در به دنبال آدم‌های مختلف و به اصطلاح متخصص می‌دویدم. سوالم از آنها ساده بود دنبال تعریف و تمجید و نقد محتوا و این حرفها هم نبودم فقط میخواستم بدانم درست میروم یا نه. 15 سالگی برای ایمان و باور قلبی به ذات هنر ناب و احساس رهایی از یک راهنما برای اطمینان از راهی که در آن قدم گذاشته بودم نبود، من با تمام وجود ترسیده بودم ترسیده بودم و نمیدانستم چه میکنم نمیدانستم چه مینویسم نمیدانستم از کجا می‌آید قالبش چیست و هرچه هست آیا چهارچوب و قاعده‌اش درست هست یا نه؟محتوی از درون من بود از اصل من وجود من بحثی در آن نداشتم اما برای بخش تکنیکی و کاری که بینهایت برای انجام دادنش ذوق داشتم دنبال کسی میگشتم که صریح و راست و کوتاه بگوید.و نیافتم.امروز 6 سال از آن روزها میگذرد روزهای سیاه روزهای درد روزهای سکون و در خود فرو رفتن روزهایی که جان به لب رسیده به خود میگفتم که دیگر تمام شد واقعیت را ببین و بپذیر تو نویسنده نیستی و دیگر نخواهی شد روزهایی که باورهایم را و اصولم را و همه‌چیز را خودخواسته و یا شاید هم ناخودآگاه زیر پا گذاشتم اما اجبار و تحمیل هیچ چیز را تغییر نمیدهد هرچقدرم که تمام جهان علیه من و خواسته‌هایم بودند با این حال من نمیتوانستم چیزی را که حقیقت نداشت باور کنم. و نتوانستم از آن نتوانستن‌ها که بسیار مبارک است.یاسی شاپورییاسی شاپوریTue, 24 Jul 2018 07:18:20 +0430https://virgool.ir/@Melancholia/چرا-یاد-نمیگیری؟-kjw2cwzr1px3کدام دست تو را به اینجا و اکنون برمیگرداند؟ اطمینان از کجا می‌آید؟ چرا یاد نمیگیری؟ خواب می‌بینی، هراسیده و مضطرب و بیچاره بیدار می‌شوی بیدار شدنی از صدهزار بار مردن بدتر. تا به خودت بیایی چندبار می‌گویی خواب بود و تمام شد‌. بیداری را از کجا می‌شناسی؟ اطمینان از کجا می‌آوری که خیالت راحت باشد؟ از کجا معلوم خاطره‌ای را دوره نمی‌کردی؟ اصلا چطور می‌فهمی که خواب بوده‌ای؟ فرار می‌کنی، چند پیام می‌خوانی تاریخ و ساعت‌ها را چک می‌کنی عکس‌ها را ورق می‌زنی؟ هنوز ته دلت می‌لرزد که هیچ روز و ساعتی برای آن اتفاقاتی که فکر می‌کنی در خواب تو را ترسانده ثبت نشده. کدام دست تو را به اینجا و اکنون برمی‌گرداند؟ حالا صدای نفس‌های آرام اضطراب را می‌شنوی که نزدیک می‌شود ، در روح و جسم و جانت حلول می‌کند، پا می‌کوبد و دست‌افشان می‌کند، مشت می‌کوبد و قهقه سر می‌دهد. سرت پر از صداها و گمان‌ها و احتمال‌ها، وجودت سرشار از اضطراب و ترس و استیصال. صورتت را با دست‌هایت می‌پوشانی و نفس می‌کشی. میدانی تمام می‌شود. میدانی آرام می‌شوی. میدانی که نباید فکر کنی. میدانی که اگر کمی دنباله‌ی داستان را بگیری اضطراب لعنتی حالا حالا‌ها رهایت نمی‌کند. میدانی خواب‌ها عکس اتفاق‌های ممکن‌اند. میدانی که نباید از عکس‌ها بترسی. میدانی میدانی میدانی...... و از خودت می‌پرسی، چرا یاد نمی‌گیری؟ سیگار روشن می‌کنی و به پنجره خیره می‌شوی، آخر باید جایی چاره‌ای برای این بی‌درمان درد فرساینده هم باشد. چشم‌هایت را می‌بندی صدای تپش‌های سنگین و نامنظم قلبت گوش‌هایت را پر می‌کند. در خودت مچاله می‌شوی، دست‌های مشت کرده‌ات را محکم چسبانده‌ای به بدنت، پشت پلک‌های بسته در آغوشش از خواب می‌پری بیدارش میکنی، چند ثانیه گیجی و بعد از آن چشم‌هایت به چشم‌هایش بینا می‌شود و لمسش می‌کنی. دست می‌کشی به صورتش به دست‌هاش به تنش، طنین صدای نوازش را نگاه می‌کنی و بعد صدایش را می‌شنوی. نگاه می‌کنی و هرچه می‌گردی اثری از اضطراب نیست می‌دانی که خواب دیده‌ای و قلبت آرام است حالا آسمان و زمین هم اگر بهم برسند تو در معنای امن و آرامشی. چشم‌هایش می‌خندد و دستت را می‌کشد. دراز می‌کشی و گوش می‌چسبانی به شاهرگ گردنش، دستش صورت و گوش دیگرت را می‌پوشاند و آرام آرام به خواب می‌روی. مشت دست‌هایت را باز می‌کنی و دنبال قلبت می‌گردی: آرام‌ شده می‌نشینی و کمی اطرافت را در تاریکی نگاه می‌کنی: شب ارام است و هیچ اتفاقی نیافته دستی به صورت می‌کشی و سیگار دیگری روشن می‌کنی، حالا اطمینان امده و میدانی که خواب دیده‌ای و دیگر نمی‌ترسی. به اینجا که برسی، شاید حتی لبخند هم زدی.یاسی شاپورییاسی شاپوریTue, 21 Nov 2017 07:08:01 +0330