https://virgool.ir/feed/@Masoumehebrahimiهر آنچه در اینجا میخوانی صدای ذهن من است. #معصومه_ابراهیمی #معصومه_ابراهیمی_علویجه #داستان_نویس #نویسندهfa2026-11-12 06:15:41https://files.virgool.ir/upload/users/4246773/avatar/bHAQbo.jpghttps://virgool.ir/@Masoumehebrahimihttps://virgool.ir/@Masoumehebrahimi/من-آن-روز-گلی-جنگلی-یاد-گرفتم-g3kthu3e6lnzتا وقتی یادم می آید، می‌ترسیدم.اولین روزی که می‌خواستم به مدرسه بروم.از معلم‌ها، همکلاسی‌ها...روز اول، وقتی معلم می‌خواست بغل‌دستی‌ها را انتخاب کند، دلهره داشتم.از آن دختربچه‌ای که می‌خواست کنارم بنشیند.یک دختر تیتیش‌مامانی بود. صورت گردی داشت. ریزه‌میزه بود و پوست سبزه‌ای داشت.پیش یکی از دوستاش نشسته بود. وقتی معلم به او اشاره کرد، کیف، دفتر و مدادهایش را در دستان کوچکش جا داد. با دلهره از جایش بلند شد.با چشم‌های گردش به من زل زده بود.انگار می‌خواست بیاید کنار یک دیو هفت‌سر بنشیند!من هم دست‌کمی از او نداشتم.با این تفاوت که فکر نمی‌کردم اون دیو هفت‌سر باشد!می‌ترسیدم از من خوشش نیاید.نکند دهانم بو بدهد؟ نکند لباس هایم کثیف باشد؟اگر از من بدش بیاید؟اگر از حرف زدنم چِندِشَش شود؟و از قیافه ام حالش به هم بخورد؟هزار تا نکند در سرم می‌چرخید.وقتی آمد، خودم را کنار کشیدم. رفتم و لبه‌ی میز نشستم.فکر می‌کردم هرچقدر کمتر به او نزدیک باشم، کمتر ممکن است از من بدش بیاید.چند روزی گذشت.کم‌کم به بودنش کنارم عادت کردم.نه اینکه دیگر نمی‌ترسیدم.فقط ترسم، یک گوشه‌ای از وجودم نشسته بود و ساکت‌تر شده بود.زنگ نقاشی بود.موضوع نقاشی آزاد بود.من تصمیم گرفتم یک کلبه وسط یک جنگل نقاشی کنم.یلدا، بغل‌دستیم، نمی‌دانست چی چیزی  نقاشی کند.دستش را زیر چانه‌اش گذاشته بود و در حال فکر کردن بود. گه‌گاهی به نقاشی من نگاه می‌کرد. گه‌گاهی هم به نقاشی دیگران.من مداد سبز را برداشتم.می‌خواستم تمام صفحه را سبز کنم و بعد درخت و گل بکشم.یلدا گفت:«مامانم یه نوع گل بهم یاد داده، می‌خوایی برات بکشم؟»مشتاق بودم ببینم چه گلی است.مداد سبز را برداشت. اول ساقه‌های گل را کشید و بعد با مداد قرمز گلبرگ‌هاش را.گفت:«این گل اسمش جنگلیه.»نگاهش کردم.از آن گل خوشم آمد. راحت بود.ساقه‌های سبز و گلبرگ‌های قرمز.لبخندی به چشمانم آمد.مدادم را برداشتم و کنار گل او، یکی دیگر کشیدم.بعد یکی دیگر...و یکی دیگر...کم‌کم صفحه‌ی سبز دفتر نقاشی پر شد از گل‌های جنگلی.آن روز، برای اولین بار، به ذهنم نرسید که شاید یلدا از من بدش بیاید.به اینکه دهانم بو بدهد فکر نکردم.به قیافه‌ام فکر نکردم.حتی یادم رفت که چند روز پیش، وقتی کنارم نشسته بود، خودم را به لبه‌ی میز چسبانده بودم.فقط با هم گل می‌کشیدیم.یلدا گل می‌کشید و من نگاهش می‌کردم و از روی دستش یکی دیگر می‌کشیدم.آن روز نفهمیدم ترسم کجا رفت.شاید اصلاً نرفته بود.شاید فقط برای چند دقیقه، جایی بین گلبرگ‌های قرمز و ساقه‌های سبز گم شده بود.اما من از همان روز فهمیدم آدم‌ها همیشه آن چیزی نیستند که ما ازشان می‌ترسیم.گاهی کسی که با دلهره به سمتت می‌آید، می‌ترسد تو از او خوشت نیاید.من آن روز یک گل یاد گرفتم.اسمش جنگلی بود.ولی چیزی که بیشتر از اسم گل یادم ماند، این بود که شاید برای نزدیک شدن به آدم‌ها، همیشه لازم نیست نترسیم.گاهی فقط باید کنار ترسمان بنشینیم...و یک گل بکشیم...✍️#معصومه_ابراهیمی۱۹ شهریور ۱۴۰۴ شمسیبه وقت ۱۴/۳۰ دقیقه👇👇👇https://t.me/masoumeh_ebrahimi_10/1022معصومه ابراهیمیمعصومه ابراهیمیThu, 10 Sep 2026 15:13:49 +0330https://virgool.ir/@Masoumehebrahimi/نوشته-ای-از-زبان-روحم-azq8prympfgiنوشته ای از زبان روحمروح کمال طلب ما همیشه در حسرت آرزوهایی است که دستش به آنها نمیرسد.دلم میخواهد آن سوی آسمانها را ببینمبه اعماق زمین سرک بکشمگرداگرد جهان بگردم و بدانم در هر گوشه ی این خاکزندگی چگونه نفس میکشد.دلم میخواهد در اندیشه ی آدمیان سفر کنمدلها را بخوانمو از میانشان بهترینها را برگزینمو نام «دوست» بر آنان بگذارمکه از این پیکر رها شومبال بگشایم در سرزمین رویاهاو سبک بارآزاد از بند دنیاپرواز کنم.#معصومه_ابراهیمیمعصومه ابراهیمیمعصومه ابراهیمیFri, 28 Aug 2026 11:56:46 +0330https://virgool.ir/@Masoumehebrahimi/دانش-آموزان-کلاس-مادرم-yasdzufdxstgمن شش ماه است که در دل مادرم زندگی می‌کنم.دلش برای من خانه‌ای گرم ساخته؛ خانه‌ای که هر صبح همراه او تکان می‌خورد، نفس می‌کشد و با قدم‌های شتابانش به مدرسه می‌رود.مادرم معلم کلاس دوم است.از همان روزهای اول فهمیدم دخترهای کلاسش چقدر او را دوست دارند؛ آن‌قدر که هر صبح وقتی به مدرسه می‌رسیم، با ذوق می‌دوند طرفمان.یکی دست مادرم را می‌بوسد،یکی بغلش می‌کند،و بعضی‌ها گوششان را روی شکمش می‌گذارند تا صدای قلب کوچک من را بشنوند.با شنیدن ضربانم ذوق می‌کنند و آرام می‌گویند:«خانم! شنیدیمش… صدای قلب بچتونه!»با شنیدن خنده‌هایشان حس می‌کنم قلبم در نور بهاری غرق شده است.حتی منی که هنوز دنیا را ندیده‌ام، می‌فهمم چقدر دوستشان دارم.گاهی در کلاس، وقتی درس‌ها تمام می‌شود، دور میز مادرم جمع می‌شوند و درباره من سؤال می‌پرسند:«خانم، کی به دنیا میاد؟»«دختره یا پسره؟»«خدا کنه شبیه شما باشه…»«خانم قول بدین هر روز بیارینش مدرسه. ما نوبتی نگهش می‌داریم!»ذوقشان مادرم را سرحال می‌کند.قلبش کنار قلب من می‌خندد.من هم مشتاقانه به ضربان مهربانِ نگاهشان دل می‌سپارم.امروز هم مثل همیشه همراه مادرم به مدرسه آمدم.زنگ اول قرآن بود و بچه‌ها با آن صدای بچگانه و پاک از روزه‌ هایشان در ماه رمضان حرف می‌زدند:«سحر چی خوردی؟»«من خیلی گشنم میشه… ولی می‌گیرم!»من هم شستم را در دهانم گذاشته‌ام و آرام مک می‌زنم؛نمی‌دانم چرا وقتی صدایشان را می‌شنوم آرام می‌شوم.اما ناگهان…صدایی می‌آید.سنگین. ناآشنا.زمین زیر پای مادرم می‌لرزد و قلبش تندتر می‌زند.جیغ دخترها فضای کلاس را می‌شکافد:«خانم! چی بود؟»من هم می‌ترسم.بچه‌ها مثل گنجشک‌های وحشت‌زده به او پناه می‌آورند.مادرم با دستان لرزان اما محکم، همه را در آغوش می‌گیرد.حالا من می‌توانم تپش قلب تک‌تکشان را بشنوم.تپشی پر از ترس… پر از چنگ زدن به زندگی.مادرم آرام می‌گوید:«نترسید دخترها… آروم باشید… الان همه با هم می‌ریم بیرون…»اما هنوز جمله‌اش تمام نشده،صدای وحشتناک دیگری از زمین کنده می‌شود.این‌بار نزدیک‌تر…سنگین‌تر…مرگ‌آورتر.صدای جیغ ها با بوی باروت و خون درهم می شود.و بعد…سکوت.سکوتی چنان عمیق که انگار جهان برای لحظه‌ای نفس کشیدن را فراموش کرد.من دیگر چیزی نمی‌شنوم.همه جا تاریک است.سرد است.می‌ترسم.تا اینکه نوری عظیم، گرم و مهربان مقابلم باز می‌شود.از میان نور، زنی زیبا با چشمانی آرام به من نزدیک می‌شود.لبخندی دارد که تمام ترس‌های من را آب می‌کند.می‌گوید:«دخترم… بیا بغلم.»برای اولین بار مادرم را می‌بینم.دختران کلاس راست گفته بودند…او واقعاً زیباست.به سمتش می‌روم.عجیب است… می‌توانم حرکت کنم!دیگر زندانی  نیستم.فکر می‌کنم… به دنیا آمده‌ام.مادرم روی زانو می‌نشیند و مرا محکم در آغوش می‌گیرد.دورمان پر از نور است.و دخترهای کلاس با لباس‌های سفید، چهره‌هایی روشن و لبخندهایی آسمانی که دورمان حلقه زده‌اند.همان بچه‌هایی که هر روز گوششان را روی جایگاه قلب کوچکم می‌گذاشتند…حالا چشم‌هایشان از نور می تابد.خیلی زیباتر از چیزی هستند که تصور می‌کردم.و من تا ابد در آغوش مادرم آرام می‌گیرم.#معصومه_ابراهیمی#معصومه_ابراهیمی_علویجه#دانش_آموزان_کلاس_مادرم#معصومه_ابراهیمی_علویجهمعصومه ابراهیمیمعصومه ابراهیمیSat, 18 Jul 2026 14:29:55 +0330