https://virgool.ir/feed/@Masire_sabzfa2026-11-12 13:30:51https://files.virgool.ir/upload/users/729177/avatar/O8vbqQ.jpeghttps://virgool.ir/@Masire_sabzhttps://virgool.ir/@Masire_sabz/عشق-در-حوالی-نقطه-صفر-sgkt9bfz4ce7چاپ در هفته نامه پایش شهرما مورخ ۷ اردیبهشت روزی از میان خنده های دل انگیز فرشتگان یک خانه کوچک و با صفا، ناقوس رنج به صدا درمی آید، غم از در و دیوار هجوم می آورد، پیچک های سبز خانه رنگ می بازند و سر بر خاک می سایند، درد، مرموزانه وارد می شود و آشیانه را تسخیر می کند. آشیانه ای که هنوز ضربان عشق از قلبش شنیده می شود.این داستان واقعی است . ساعت حوالی سه را نشان می دهد طبق قرارمان به مقصد می رسم،خانمی در را باز می‌کند. حیاطی کوچک و دو اتاق ساده با سقف و دیوار های نمور. تختیگوشه اتاق جلویی قرار گرفته و روی آن مردی دراز کشیده است. او آقا قاسم است، 67 ساله، 4 دختر دارد و یک مهربانو.قرار است داستان را او تعریف کند. «هیچ وقت گمانش را نمی کردم زندگی آرامی که ساختم یکشبه و ناگهانی از بین برود، از همسر اولم که جدا شدم، بعد از مدتی با مریم ازدواج کردم،درآمد بالایی نداشتم اما همان اندازه که بود روزگارمان می گذشت و همه در کنار هم خوشبخت بودیم. توانستیم همین خانه را بخریم،هرچند کلنگی است و نیاز به تعمیر دارد. اما از زندگی راضی بودیم و هر لحظه شکرگزار»15 سال قبلاو از 15 سال پیش شروع می کند، همان روز تلخ طولانی؛ «آن روز را خوب به یاد دارم یک روز پسرم که با همسر اولم زندگی می‌کند به سراغم آمد. برای امرار معاش ماشینی خریده بود و از من خواست برای پرداخت حق بیمه اش به او چک بدهم. حتی اطلاع نداشتم چه نوع وسیلهای خریده، بعد از آن متوجه شدم بیمه ماشینرا به نام من زده است. در یکی از روزها اتفاقیکه نباید پیش آمد. از آگاهی با من تماس گرفتند و مشخصاتم را چک کردند، دقایقینگذشت که زنگ خانه را زدند. در را که باز کردیمناگهان مأموران به داخل خانه آمدند. همسر و فرزندانم، تمام وجودشان را ترس فرا گرفته بود،اصلاً نمی‌دانستیم که جریان چیست؟ مرا با خود به ستاد مبارزه با مواد مخدر بردند، تازه متوجه شدم چه اتفاقی افتاده! پسرم مسافری را سوار خودرو کرده بود که متاسفانه دو کیلو مواد مخدر داشت. هر دوی آنها را دستگیر کرده بودند، زمانی هم که پسرم بازداشت بود، خودرو رااز داخل ستاد دزدیده بودند و این بود که من هم مورد شک قرار گرفته بودم، چون مدارک ماشینبه نامم بود بازداشتم کردند. هر چقدر که اصرار کردم و گفتم من حتی روحم از چیزی خبر نداردکسی حرف مرا باور نکرد، به مدت دو شبانه روز بازداشت بودم.رنج پس از بازداشتگاهوضعیت بدی بود، شوک عصبی جدی به من وارد شده بود، طوری که درد زیادی را در ناحیه کمرم حس می کردم. هر چقدر التماس می کردم که بی تقصیرم، بی نتیجه بود. تا اینکه روز دادگاه،بی گناهی من ثابت شد. به منزل بازگشتم، اماچندین ماه شبانه روز، از درد کمرم گریه میکردم. بعد مدتی که بهتر شدم شروع به کار کردم اما درد کمرم امانم را بریده بود و نمی توانستم مثل سابق کار کنم. کم کم راه رفتن برایم دشوار شد. زمانی که به دکتر مراجعه کردم پزشک معالجم تاکید بر عمل جراحی داشت اما ناگهانقبل از عمل سراغم آمد و گفت که تحت هیچشرایطی امکان جراحی وجود ندارد! نخاعمآسیب دیده و چسبیدگی پیدا کرده و احتمال بسیار فراوانی دارد که بعد از عمل بدترشود. یک لحظه با شنیدن این حرف تمام دنیا را روی سرم آوار شد، مگر می‌شود؟ حتیتصور اینکه نتوانم راه بروم هم برایم غیرقابلباور بود. در یک لحظه تمام زندگی جلویچشمانم آمد، خانواده‌ام، فرزندانم را چگونه بزرگ کنم؟ تامین هزینه های زندگی را چه کنم؟صدای عشقسال هاست روی این تخت افتاده ام و توان حرکت ندارم. پاهایم حسی ندارد، مردانه بغض خود را قورت می‌دهد؛ چشمانم به پاهایش خیره می شودکه از بی حرکتی ورم دارد، سعی در جابجاییدارد اما توانش را ندارد. مریم، همسرش گویامتوجه می‌شود سریعاً خود را می‌رساند و کمکشمی‌کند. می شود عشق را در صورتش دید. آقاقاسم، نفسی تازه می‌کند و ادامه می‌دهد:روزهای زندگی برایم به سختی سپری می شود و فقط شرمنده خانواده هستم، اکنون تمام بار زندگی بر دوش همسرم افتاده و .... بغضش می ترکد، اشک هایش غرور مردانه او را درهم می‌شکند. می‌گوید: خیلی همسرم را دوست دارم، مریم فرشته زندگی من است، اما با اینوجود رازی به آزارش نیستم. شاهد سختی‌هایی که می کشد هستم، بارها از او خواستم که از من جدا شود و به زندگی خود ادامه دهد اما هیچ وقت زیر بار نرفت. تمام خواسته ام این است که بتوانم تمام خوبی ها و محبت های همسر خود را جبران کنم او ادامهمی‌دهد: هیچ چیز عذاب آورتر از این نیستکه مرد خانه باشی اما نتوانی برای رفاه وآسایش خانواده ات کاری کنی، نگاهم می چرخد به سمت مریم خانم که همچنان با عشق به او خیره شده، از همسر خود می‌خواهد این حرف را نزند و او را دلداری می‌دهد،می داند کجا باید وارد میدان شود و به کمک همسر بشتابد. اما فشار زندگی به احساس شرمندگی آقا قاسم اضافه می کند، می گوید: هزینه های زندگی از سویی و هزینه های درمان و داروی من از سویی دیگر. فقط هزینه دارو ماهانه حدود 500 تا 550 هزار تومان می شود. از طرف بهزیستی هم که فقط مبلغ ناچیزی ماهانه ای داده می شود که دردی دوا نمی کند!سفره خالی یک خانهسراغ مریم می روم، او وقتی عاشقانه به قاسم «بله» را گفت، تصور نمی کرد که باید وارد زندگی چنین پر پیچ و خمی شود و خود را برایمبارزه سخت آماده کند. مردانه بجنگد تا سرپا بماند، خیلی چیزها را ندارد ولی درد دارد،دردی که هر ناآشنایی زود با آن آشنا می‌شود.زخم هایی دارد که تا عمق وجود یک زن فرو رفته،این خانواده اکثر اوقات روز و شب خود را با سفره خالی سر می‌کنند، اما تلخی داستان آنها فقط معاش و نان شب نیست، فراموش شدن،دیده نشدن، بی کسی و رانده شدن. مریم میگوید: از کجا شروع کنم از روزهایی که خوشبخت بودیم یا از روزی که به یکباره تمام زندگی پیش روی چشمان مان سیاه شد؟ماجرای زندگی ما بعد از آن اتفاق به بن بست رسید، بعد از آن شد که دربه دری و فقر مطلق روز به روز بیشتر بر زندگی ما سایه انداخت،زندگیمان فقط طوری می‌گذشت که دستمان جلوی کسی دراز نباشد با پایین‌ترین درآمد میگذراندیم. از او می‌پرسم مشغول به چه کاریهستید؟ می گوید: نزدیک خانه بازاری است که همیشه در آنجا بساط می کنم و تنها راه درآمدمان از طریق همین دست فروشی من است. گاهی تنها آرزویش این است که اجناسش توجه عابرین را به خود جلب کند بلکه فروشی داشته باشد. از روزهایی می‌گوید:که مجبور است سریعا بساط خود را به دیگران بسپارد و خود را به خانه برساند.«گاهی پیش آمده خبرم می کنند که قاسم کار فوری دارد باید خود را به او برسانم، چاره‌ای نیست باید بازگردم. تلخ ترین خاطره ای که دارم این است روزی دخترم تماسگرفت که پدر از روی تخت پایین افتاده سریعخود را رساندم تا کمک حالش باشم. سخت است می دانم اما هرچقدر لازم باشد و توان داشته باشم برای خانواده ام کار می کنم.»قوزبالاقوز و شهردارینفس عمیقی که از آرزوهای بر باد رفته حکایتدارد، می کشد و می گوید: در کنار این شرایطسخت زندگی، مشکل دیگری به مشکلات اضافه شده، باید اجاره بهای بساط مان را به شهرداریپرداخت کنیم. با وجود همین درآمد اندک پرداختش برای من بسیار دشوار است، به علاوه گاهی شهرداری تصمیم می گیرد رنگ چادرهایی که ما در آن بساط کرده‌ایم تغییردهد و حتی هزینه آنها را ما باید پرداخت کنیم! مگر چقدر درآمد داریم؟ کاش حال و روز ما را درک می کردند. در حال حاضر هم که به دلیل شیوع ویروس کرونا دیگر نمی توانیم درآمدی داشته باشیم.فرزند کوچکم نرگس به دلیل نداشتن موبایل از تحصیل باز ماند و نتوانست امسال را درس بخواند دختر دیگرم برای تهیه جهیزیه مانده است، اما با همه اینها مدام در بین حرف هایخود تکرار می کند باز هم خدا را شاکرم.نور امید و فرصت بندگیبا نگاه‌های سرشار از عشق خود می‌گوید: من با تمام وجود همسرخود را دوست دارم و تا جان دارم در کنار او هستم هیچ وقت ناامید نمی‌شوم، اماقاسم به تازگی ذره ای از حس پای خود را به دست آورده و اگر تحت درمان قرار بگیرد امیداست که کمی بهبودی حاصل شود. اما ما درآمدینداریم که توانش را داشته باشیم. غیرت و غرور در کلام، رفتار و گفتار مریم نشان از بینیازی در اوج نیازمندی ها دارد.عزتی که سختی‌ها و طوفان های زندگی خراشی برآن نگذاشته است.از آقا قاسم می‌خواهم آرزویش را بگوید، دست به آسمان بالا می برد و برای شفای تمام بیماراندعا می کند و می گوید: از خدا می خواهم، اول جوان‌ترها و بعد هم مرا شفا دهد. آرزو دارمدوباره بتواند قدم بر دارم.وقت رفتن است دلم می خواهد با خبر های خوش نزد مریم و همسرش باز گردم. خداوند را صدا می زنم ، دعا می کنم ، از نیاز های آن ها با او می گویم؛ هزینه های درمان آقا قاسم موبایل برای ادامه تحصیل نرگس، جهاز برای آن دخترش، تعمیر سقف منزل و...، خدایا شاید همه این ها با ثروتی که برای خرید یک خودروی نه خیلی مدل بالا به برخی داده ای رفع شود. خدایا گنج آسمان ها و زمین در دست های توست. مهربانا فرصت بندگی را در قلب آن ها که جسارت بخشیدن دارند بیانداز و این خانه را بهاری کن. به مهربانی ات، این مهربان ترین مهربانان .خبرنگار : الهام خداشناسعکاس : شکیبا تقواییمسیر_سبزمسیر_سبزTue, 27 Apr 2021 12:39:47 +0430https://virgool.ir/@Masire_sabz/رنج-نامه-ای-به-آن-ها-که-خدواند-نعمت-شنیدن-ارزانی-شان-کرد-mdhsmqoposhyبرای نجات ثریادر فراز و نشیب های این مسیرسبز، هربار با اهالی خانه هایی ملاقات می کنم که هر چند دیوارها، رنج های ساکنانش را شهادت می دهد اما شکوه زندگی و معنای باور به امید و تلاش برای بهتر زیستن هم با جلوه ای خیره کننده، من رهگذر را به فکر فرو می برد. این بار به خانه ای رسیده ام که زیاد هم دور نیست اما کم مانده بار رنج های بزرگش کمرانسان هایی که عزم بالیدن دارند را  بشکند مگر بازوان خیر، اهرمی برای نیرو گرفتن این مادر و دو فرزندش شود.در خانه اووارد که می شوم خانمی همراه با لبخند از درون منزل شتابان به سمت حیاط می‌آید و با خوشروئی بسیار به داخل هدایتم میکند.جای خالی بسیاری از وسایل و امکانات زندگی در خانه اش پیداست. صاحبخانه مشغول آماده کردن بساط پذیرایی می شود،کاملاً ساده و صمیمی. همانطور که مشغول چای ریختن است از او می‌خواهم که سرگذشت زندگی اش را بگوید. این گونه قصه زندگیاش را آغاز می‌کند: «نامم ثریا است. اهل یکی از روستاهایفریمان هستم. تنها بیست سال سن داشتم که ازدواج کردم. فرزند کوچک خانواده بودم و آرزوهای بزرگی را در سر می‌پروراندم. روزیخواستگاری به منزلمان آمد. متوجه شدیم اهل ایران نیست.اوکارگری ساده بود. با وجود مخالفت‌های بسیار زیادم با اصرار و پافشاری بیش از حد خانواده عبدا...، مرا به عقد او در آوردند. از ازدواج خود راضی نبودم اما چه کنم که چاره و انتخابی جز ایننداشتم. پدرم تنها یک ماه پس از ازدواج من عمرش تمام شد و تنها همدمم را از دست دادم. زندگی کردن در کنار خانواده ای که همه چیزشان برایم متفاوت بود حتی آداب و رسوم، سنت ها و فرهنگ ها، خیلی دشوار بود .غریبه ای که کم آوردروزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشتم تا بتوانم خود را با شرایط وقف دهم. همراه با همسرم عازم تهران شدیم بلکه بتواند کار و کاسبی راه بیندازد و درآمدی داشته باشد. صاحب دو فرزند شدیم، مهدی و مهلا. هنوز کوچک بودند که به دلیل شرایط زندگیسختی که در تهران داشتیم و هزینه‌های بالا مجبور به بازگشت به مشهد شدیم. در حاشیه شهر خانه ای نقلی اجاره کردیم، در ابتدا همه چیز خوب بود اما رفته رفته رفتارهای عبدا... تغییر پیداکرد. دیگر مرد روزهای گذشته نبود. مخارج زندگی را پرداخت نمیکرد و سفره مان روز به روز خالی تر شد. فرزندانم را آزار می داد وآنها هم هیچ رنگی از محبت پدری ندیدند. تنها راهی که توانستم پیدا کنم تا از این شرایط راحت شویم جدایی بود، پس از چندین سال زندگی مشترک از یکدیگر جدا شدیم. از آن روز به بعد من و دو فرزندم مهدی و مهلا تنها ماندیم.شروع فصلی دیگرباید هزینه های زندگی را به دوش می کشیدم با آن که از قبل هم عادت به کار کردن داشتم اما این بار کمر همت بستم تا به تنهاییفرزندانم را به سر و سامان برسانم. همه تلاشم این بود که دختر و پسرم درس بخوانند و پله های خوشبختی و ترقی را طی کنند. همهسختی‌ها را تحمل می‌کردم تا آنها در آرامش و آسایش تحصیلکنند.ثریا حالا 43 سال سن دارد اما چین و چروک های صورت و جسم نحیف او بیش از اینها را نشان می دهد. وقتی از مشکلات زندگی آنها می پرسم دستانش را به نشانه سپاسگزاری بالا می‌رود بازهم در هر جمله اش خداوند را شاکر است .دل صبوری دارد این مادر،دستانش پوسته پوسته و پینه بسته است و تصویر تمام مشقت ها و سختی های زندگی است.به ادامه داستان زندگی شان که می رسیم. بغض سنگینی گلویش را می گیرد، اشک، گونه اش را خیس می کند و لختی بعد می گوید:زمانی حتی لقمه نانی برای خوردن نداشتیم و من فقط شرمندهفرزندانم بودم. برادر و خواهرم گاهی کمک حال ما بودند اما شرمسار بودم که همیشه دستم را پیش دیگران دراز کنم غرورم این اجازه را نمی داد.کم کم خودم هم توانم را برای کار کردن از دست دادم.او فرزندانش، مستأجر این خانه است. ماهیانه مبلغ ۶۵۰ هزار تومان اجاره بها پرداخت می‌کند. می گوید: همان هم در حال حاضر چند ماهی است که عقب افتاده، از پس هزینه‌های قبوض هم بر نمی‌آییم.در همین حال مهدی و مهلا وارد اتاق کوچک منزلشان می شوند و با نگاهی به مادر لبخند می‌زنند .ثریا خانم بغضش را قورت می‌دهد و با نگاهی از روی محبت به فرزندانش خوش آمد می گوید.تلألو حس افتخارپای درد دل مهدی و مهلا می نشینم. مهدی اکنون 17 سال و مهلا 16 سال دارند. مهدی می گوید: تمامی خاطراتی که از دوران کودکی برایم به جای مانده، چیزی جز درد و رنج نیست. روزها و شب‌های بسیار زیادی شاهد اشک های مادرم بودم. دوران کودکیبسیار سختی را پشت سر گذاشتیم. پدرمان به کلی تامینزندگی و مایحتاج روزانه را به فراموشی سپرده بود. هر روز شاهد بحث و جدل‌های پدر و مادر بودیم، برای او مفهوم خانواده هیچ اهمیتی نداشت. پس از جدایی پدر و مادر و اینکه می دیدم مادرم برای کار کردن دیگر توانی ندارد حس عجیبی درونم بیدار شد.غیرتم اجازه نمی‌داد مادرم بیرون از منزل و برای دیگران کار کند، از آنجا که هزینه های تحصیل برای ما بسیار سنگین بود تصمیم گرفتم ترک تحصیل کنم تا بتوانم در تامین مخارج زندگیکمک حال مادر باشم. در میان صحبت های مهدی نگاهم گره می‌خورد به ثریا خانم ، با شوق عجیبی که بیشتر حاکی از افتخار است به صحبت‌های مهدی گوش سپرده است. می گوید:درس خواندن و پیشرفت را دوست داشتم اما علیرغم میل باطنی ام شرایط مجبورم کرد کار کردن را ترجیح دهم؛ در ادامه می گوید:چهارسال می‌شود که در حرفه خیاطی مشغول هستم و تمام سعیخود را کرده ام که توانستم در کار خود حرفه‌ای شوم، اما چون سرمایه و مدرک ندارم نمی‌توانم مستقل شوم از او می‌پرسم حدود درآمد در ماه چقدر است؟ پاسخ می‌دهد: هفته ای ۸۰ تا ۱۰۰ هزار تومان حقوق می گیرم.دردی که پنهان می شودمادرسکوتش را می شکند و از درد فرزندش می گوید؛ « پسرم دچار بیماری کیست مویی یا سینوس پیلونیدال است. نیاز به درمان و جراحی فوری دارد. با توجه به بیماری که دارد نشستن طولانی مدت برای او مناسب نیست. من شرمسار فرزندم هستم که توان پرداخت هزینه‌های درمانش را هم ندارم. روز به روز شاهد دردهای پسرم هستم و شب‌هایی که از محل کار به منزل باز می‌گردد. به وضوح میبینم که درد دارد اما سعی می کند پنهانش کند تا من غصه نخورم .مهدی می‌گوید: نمی‌توانم به خود اجازه دهم مادرم مشغول به کار شود نیاز به استراحت دارد. مهدی این شکوه زندگی ثریا، تنها ۱۷ سال سن دارد اما عجیب به دل می‌نشیند غیرتمردانه ای که دارد. در میان صحبت هایش به این می اندیشم با این سن کم، چقدر بزرگ است که خود بار مسئولیت های مردانه و پدرانه را بر دوش می کشد. تنها درآمد خانه حقوق ناچیز مهدی است که توسط آن امورات زندگی را می‌گذرانند و گاهی هم بسته هایمعیشتی دریافت می‌کنند.ثریا خانم از مشکل دیگری می‌گوید: اینکه در حال حاضر بیشترین نگرانی اش پایان یافتن مدت اعتبار مدارک اقامتی فرزندانش است که از پس تأمین هزینه‌های تمدید آن بر نمی آید. دغدغه این روزهایش این است «نگرانم در بیرون از منزل به دلیل نبود مدرک برای فرزندانم مشکلی پیش بیاید. این مسئله خواب و خوراک را از من گرفته است. هرروز از لحظه خروجشان از منزل ترس با من است تا زمان بازگشتشان...»همچو ماه اما غمگیندر تمامی لحظات گفتگو مهلا سر به پایین دارد و عمیق به فکر فرو رفته، توجهم به او جلب شد از وی می خواهم با من همکلام شود ،در سکوت فقط تماشایم می‌کرد لحظه ای گذشت اما باز هم سکوت سنگین مهلا ادامه داشت مجدد از او درخواست کردم با من حرف بزند .در میان سکوت سنگین ناگهان بغضش می شکند و قطرات اشک صورت معصومش را خیس می کند. به سختی جمله ای می گوید: «خسته شده ام از نگاه‌های دیگران که با دید خانواده ایفقیر و نیازمند به ما می نگرند.» ثریا خانم که شاهد اشک هایمهلا است. دخترش را در آغوش می کشد و داستان او را برای آنانکه خداوند نعمت شنیدن ارزانی شان کرده تعریف می کند.« متاسفانه مهلا هم ترک تحصیل کرده است. او هم پای من و برادرش تلاش کردتا روزهای سخت زندگی را پشت سر بگذاریم. تا اینکه یک سال پیش مهلا به عقد پسری درآمد در ابتدا خوشحال بودم که دخترم از این شرایط رها شده اما سه ماه از ازدواجش نگذشته بودکه دیگرقادر به ادامه دادن نبود و تصمیم به جدایی گرفت. از آن زمان تاکنون دچار افسردگی شده است و بیشتر در خانه ماندن را ترجیح می‌دهد.آرزوهایی برای مادرمهلا می‌گوید: تنها آرزویم داشتن آرامش است وآرامش بودن در کنار مادرم است،اینکه با چشمانم ببینم مادرم دیگر نگرانیندارد. مهدی هم می‌گوید: آرزویم این است تمام تلاش خود را به کار گیرم. بلکه بتوانم برای مادر و خواهرم هرآنچه می‌خواهند فراهم کنم.پایان رنج نامه است و من به آرزوهایی فکر می کنم که عیارشان بسیار بالاست. آرزوهایی که دست یافتنی می شود، اگر دست یکدیگر بگیریم.خبرنگارالهام خداشناسمسیر_سبزمسیر_سبزTue, 20 Apr 2021 14:39:41 +0430https://virgool.ir/@Masire_sabz/ناله-کمک-از-میان-زباله-ها-qx9s5axubf9eالهام خداشناس - خبرنگار فراخوان «مسیرسبز» برای پایان زنجیره مصائب یک مادروقتی آن قدر در خود جسارت می بینی که همه گوش شوی برای شنیدن مصائب و ناملایمات زندگی مردمانی درهمین نزدیکی، باید همه دل شوی برای همدردی وهمه دست شوی برای دستگیری. چه بسا گاه در این مسیرسبز اما سخت با انسان هایی ملاقات می کنی که نمی توانی با کلمات، عمق رنج و دردهایشان را توصیف کنی . آدرس امروز برای رسیدن به این مسیر، مرا به حاشیه شهرو یکی ازهمین آدم ها رساند، به دیدار مادری که برای خانواده، پدری می کند، همه اش غیرت است و درد و رنج، نامش اعظم است، اهالی محل او را بی بی جان صدا می زنند. 50 سال سن دارد و بیشتر از آن آبرو.خانه اش سرد است و هواهم برفی، سرما درترک های این چهاردیواری نمور و بی جان رسوخ کرده، به سمت گاز کوچک روشنی که گوشه خانه است کشیده می شوم ، انگار تنها وسیله برای گرم کردن است. سردی فضا از یک سو و خالی بودن خانه از سوی دیگر فکرم را مشغول کرده است که او در تمام این سال ها از عمرش چه ازدست داده و چه بدست آورده؟سرطانی به جان زندگیازبی بی جان می خواهم درباره زندگی اش بگوید، از همسرش، از اتفاقاتی که باعث شده در این سن، نان آور خانه باشد. می گوید :همسرم کارگری ساده بود و بنایی می کرد. با دو فرزندم مریم و جواد زندگی ساده اما خوبی داشتیم تا اینکه متوجه شدیم همسرم به سرطان معده مبتلا شده است، گویی همان خوشی های کوچکی هم که داشتیم تمام شد. همسرم رفته رفته شرایط جسمانیناپایدار تری را تجربه می‌کرد و دیگر توانی برای کار کردن نداشت. تا وقتی خواب بود همه چیز آرام بود. اما همین که بیدار می شد آرامش از خانه می رفت از لحظه ای که چشم باز می کرد و روی رختخواب مینشست، بهانه گیری های او شروع شمی شد. لحظه ایچای میخواست ، یک لحظه غذا و میوه، اصلاً متوجه نبود که ما حتی برای نان شب مانده ایم. اگر برایشچیزی تهیه نمی شد باید دعوا و کتک کاری را به خود می دیدم.ادامه می‌دهد : شرایط سخت زندگی، خالی ماندن سفره و گرسنگی فرزندانم و از طرفی مخارج بیماریهمسرم مرا مجبور کرد برای کار به بیرون از منزل بروم بلکه بتوانم درآمدی داشته و شکم فرزندان خود را سیرکنم. با کارگری شروع کردم از نظافت خانه های پر زرق و برق گرفته تا هر کار دیگری. پذیرش این امر در ابتدا برای همسرم دشوار بود و غیرت مردانه او اجازه نمی داد که من مجبور به کارگری شوم اما بیماری و حال جسمانی اورفته رفته وخیم تر می شد. اندک درآمد من پاسخگوی نیازهایمان نبود نمی توانستیم هزینهداروهای او را بپردازیم. فشار و ضعف بدنی که داشت رفته رفته به ناراحتی عصبی تبدیل شد، هیچ چیز جز آرامش و تسکین دردش برایش اهمیت نداشت.فرزندانمان را آزار می داد ، مدام آنها را کتک زده و مجبور می‌کرد کار کنند.دو شب گرسنه در خیابانبغض در گلویش سنگینی می کند، مجبور بوده تصمیمی بگیرد تا زندگی فرزندانش را در مسیر دیگری قرار دهد. می گوید: پس از گذشت مدتی شرایط به گونه ای رقم خورد که دیگر تاب دیدن فرزندانم را در آن شرایطنداشتم. برای حفظ جان آنها از همسرم جدا شدم. دل به دریای مشکلات زدم، چشمانم را بر روی ترس ها و دلهره از آینده بستم. وقتی از خانه بیرون آمدیم فقط لباس‌های تنمان را به همراه داشتیم. دوشب را در عینناباوری همراه با ترس فراوان در کنار خیابان سپریکردیم. یکی از شبها زنی را دیدم که در سطل هایزباله در حال جستجو بود، با تعجب نگاهم به سمت او خیره شده بود. نزدیکم آمد و جویای حال ما شد از سر دلسوزی من و فرزندانم را به خانه خود برد، پیشنهاد داد که در کار با اوهمراه شوم. تنها چیزی که برای من اهمیت داشت این بود که بتوانم فرزندانم را سیر کنم تا دیگر با شکم گرسنه سر به بالین نگذارند. پس از مدتیتوانستم خانه ای کوچک را اجاره کنم، با این وجود همچنان بعضی از روزها و شبها را با شکم گرسنه می گذراندیم و توان من رفته رفته تحلیل می رفت.او با نهایت سختی فرزندانش را به اینجا رسانده یا این حال خودش را شرمنده آن ها می داند اکنون مریم ۲۲ سال و جواد ۱۴ سال سن دارد. پسرش تا چند سال قبل همراه با او به جمع کردن ضایعات مشغول بود اما متاسفانه یک روزآسیبی به کمراو وارد شد و دیگر ننتوانست به این کار ادامه دهد. تا اینکه یکی از همسایه ها به ویپیشنهاد کار در مغازه ای خارج از شهر را می دهد.او هم اکنون درآنجا مشغول به کار است وهمان جا هم زندگی می کند و بعضی از روزها به دیدن مادرش می آید.نباید بداند زباله گردمبی بی اعظم برای دخترش حسابی نگران است آخر مریمچند سالی است که در عقد مانده . به این جای داستانغم بار زندگی اش که می رسد، طاقت از کف می دهد و اشک صورتش رامی پوشاند. می گوید: نمی خواهم همسر دخترم بداند که من برای اندک درآمدی زباله و ضایعاتجمع می کنم. هر روز از تاریکی صبحگاهی به عنوان پوششی برای محفوظ ماندن از نگاه همسایه ها استفاده می کند. در کوچه پس کوچه های شهر در سرما و تاریکی قدم برمیدارد تا با جمع آوری ضایعات بتواند مخارج زندگی را تامین کند. این روزها تلاشش را بیشتر کرده تا بتواند جهیزیه مریم را فراهم کند وبیش از این شرمنده ی او نباشد، اما آنچه بدست می آورد بسیار ناچیز است.قوز بالا قوزمی پرسم چرا این خانه خالی است ، سری از روی تاسف تکان می دهد و اضافه می کند: با کمک همسایهها توانستم وسایل دست دومی را برای مریم فراهم کنم اما در یکی از روزهایی که منزل نبودیم دزد تمامی لوازم را برده بود ، من ماندم با این حسرت که چگونه دوباره بتوانم آنها را فراهم کنم؟ حتی به درهای منزل، آبگرمکن و شیرآلات هم رحم نکردند. با کمک و قرض ازهمسایه‌ها توانستیم در ورودی خانه را بگذاریم تا از سرما در امان باشیم،اما در نهایت باید این هزینه‌هارا به صاحب خانه هم پرداخت کنم.سنی از او گذشته و بسیار ضعیف است، نمی دانمچطورمی خواهد این مخارج را تامین کند؟ چطور می تواند کیسه های سنگین زباله را به دوش بکشد.از او سوال می کنم، هرچند می دانم جوابش چیست.«دو دست سالم دارم پس تا بتوانم با همین دست هایم خرج زندگی را بر عهده میگیرم». دست های او را که نگاه می کنم چیزی نمی بینم جز بافت سیاه چروکیده ای که با خطوط خونی قرمز رنگ پوشیده شده است ، او هرروز تا کمر داخل سطل‌های زباله خم می شود کیسه ها را یکی پس از دیگری خالی میکند تا بلاخره نانی را که به قیمت جانش تمام می‌شود پیدا کند. روزی خود را در داخل زباله ها و ضایعات جستجو می کند. در واقع سطل‌های زباله خیابان‌های شهر برای او حکم به دست آوردن درآمدی اندک را دارد.هر روز زمانی که به سطل زباله ای نزدیک می شود دعا می کند کالایی از جنس با ارزشی مثل پلاستیک یا آلومینیوم پیدا کند.همه زباله گردها معتاد نیستندمی گوید : برای گذراندن زندگی مجبور به انجام اینکار هستم اما سخت ترین قسمت آن نگاه‌های مردم است. بی بی جان دوست دارد همه بدانند که تمامی زباله‌گردها حتما معتاد نیستند؛ بلکه بسیاری از آنها بابت تامین مخارج خود دست به این کار می‌زنند. از درآمد او می پرسم؟ پاسخ می دهد: بستگی به جنس زباله ای دارد که پیدا می کنم. روزانه چیزی حدود۱۰ تا ۱۵ هزار تومان می شود که آن را هم صرف خرید تخم مرغ و نان می کنم. او حتی از عهده تامین جهیزیه دخترش بر نمی آید و این موضوع بر قلب یک مادر فقط رنجی استروی رنج های دیگر. از طرفی نگرانی پرداخت اجاره‌ بهایمنزل است که ماه‌هاعقب افتاده. او با وجود تداوم سختی ها و مشقت ها در روزهای زندگی اش توانسته تا کنون با وجود مشکلات فراوان مالی و بدون داشتن سرپرست و پشتیبان، چارچوب خانواده را حفظ کند اما دیگرتوانی برای ادامه دادن ندارد.دیگر قوت جوانی را ندارد که بتواند کار کند، دیگر روحیه ایام جوانی در او نیست که بگوید بالاخره درست میشود. برای او زندگیتا کنون رنج و سختی بوده ، بدنبال روزنه ای امید هنوز چشم انتظار یاری و کمک های دوستانه ای است که بار سنگینی را که تا به اینجا با خود کشیده، روزی بر زمین بگذارد.مسیر_سبزمسیر_سبزSat, 27 Mar 2021 12:12:09 +0430https://virgool.ir/@Masire_sabz/این-خانه-خواب-ندارد-ywdtogyur7nkالهام خداشناس- خبرنگار زخم ها شبیه به هم هستند اما سرنوشت ها متفاوت؛آنها اینجا زندگی می کنند، در خانه ای کوچک وگم شده در کوچه و پس کوچه های همین شهر ، پروین خانم هم اینجاست، مادری که با تمام سختیها و مصیبت هایی که پشت سر گذاشته همچنان غم ها و درد ها را از سر می گذارند و روزهای زندگی را معنا می بخشد . در را میزنم، صدایفریادهای مردانه ای را از پشت در می شنوم که ایجاد دلهره می کند. اما کسی که در را می گشاید، جوانی خوش برخورد و مودب است. وارد خانه میشوم، جوانی کز کرده در اتاق کوچک زیر پله ها اولین صحنه ای است که چشم را پر می کند او بهت زده تکه نانی را که در دست دارد می خورد و با نگاه خود ما را دنبال می کند. صدای پروین خانم رشته افکار وهم آلود بسته شده به نگاه های پسر را قطع می کند. بس که گرم است و مهربان این صدا!تعریف های بسیاری از صبر او شنیده ام. به اتاق نشیمن راهنمایی ام می  کند، خانه اش بسیار کوچک تر از آن است که می اندیشیدم.در گوشه ای از خانه نه خیلی آن طرفتر، پسر دیگری نشسته و لبخند شیرینی به لب دارد.داستان پروین و زندگیچین و چروک های آشکار در صورتش نشان از دردها و زخم های عمیقی است که این سالها پشت سر گذاشته است، بی صبرانه به انتظار می نشینم تا بازگو کند برایم آنچه را در دل دارد.« ازدواج ما فامیلی بود در کنار همسر و فرزندانم زندگی ساده اما شیرینی را داشتم، همسرم کارگر ساده ای بود که چاه حفر می کرد .با اندک درآمدیکه داشت روزهای زندگی را سپری می کردیم اما نمی‌دانستیم ممکن است چرخ روزگار طور دیگری بچرخد.» مادر لحظه ای سکوت سنگینی می‌کند،پیداست از بازگو کردن خاطرات آزرده می شود در ادامه می گوید: فرزندم محمد تنها 8 سال سن داشت که دچار تشنج های پی در پی شدهزینه‌های لازم برای درمان او را نداشتیم این تشنج ها برای محمد سنگین بود تا آنجا که یکی از این حملات باعث وارد شدن آسیب جدی به نخاع او شد. در تمام طول صحبت های مادر، محمد سخت و عمیق در فکر فرو رفته است ؛ محمد دیگر توان راه رفتن ندارد !محمد وآرزوی ازدواجاز او می خواهم با من صحبت کند.« با معلولیتم کنار آمده ام حتما خواست و صلاح خدا بوده است اما تنها آرزویم داشتن شغل و درآمدی است که بتوانم کمک خرج زندگی باشم و همین طور هم به زندگی خود سر و سامان دهم.آرزوی ازدواج دارم اما با وجود معلولیت هیچ کس در جامعه پذیرایی ما نیست پس چگونه باید روزهای سخت زندگی را با وجود هزینه های گزاف سپری کرد؟»پروین خانم قصه زندگی اش را ادامه می دهد: دو فرزند دیگرم هم از ابتدا سالم بوده اما متاسفانه پس  از گذشت چند سال بهروز بر اثر تصادف و سجاد شاید بر اثر ازدواج فامیلی دارای معلولیت ذهنی شدید و جسمیحرکتی شدند.تصور زندگی با سه فرزند معلول برایم امکان پذیر نبود!پایان پدرسراغ پدر خانواده را می‌گیرم پروین خانم با اندوه فراوان آهی می کشد و می‌گوید: متاسفانه طی حادثه ای تلخ در یکی از روزهایی که همسرم در حال حفاری بود عمر خود را از دست داد و من همراه با ۵ فرزندم تنها ماندم.هرگز فکر نمی‌کردم زندگی این گونه روی دیگری از خود را به ما نشاندهد. او در ادامه اضافه می‌کند: شرایط سجاد و بهروز به گونه ای است که؛ اگر تنها پسر سالمم سعید در خانه نباشد حتی ممکن است باعث صدمه رساندن به یکدیگر شوند.در تمام این لحظات شاهد بغض و ناراحتی بودم که سعید سعی در پنهان کردن آن داشت، آبی به صورت میزد که بپوشاند اشک های مردانه اش را،بغض مادر می ترکد و می گوید : تنها دخترم ازدواج کرده است و سعیدتمام زندگی خود را وقف من و برادرهایش کرده است، با هزار امید و آرزو ازدواج کرد .اما غیرتش اجازه نداد که من و برادرهایش را که هر سه دارای معلولیت هستند تنها بگذارد، همسر او با وجود این شرایط حاضر به ادامه زندگی با وی نشد.سعید، درد و مسئولیتسعید در ابتدا حاضر به صحبت نمی شود ، مردانگی عجیبی را درون او می‌بینم برادری که خود سنی ندارد، همچنان نیاز به تکیه گاهی امن دارد اما به ناچار گرداننده زندگی مادر و برادرهایش شده است.از او می خواهم تا با من هم کلام شود می‌گوید: از کدامین درد بگویم؟ از اینکه هیچگونهحمایتی از سوی سازمان بهزیستی نمی‌شویم یا از اینکه فقط مبلغ ۱۲۰ هزار تومان ماهیانه به فرزندان این خانه تعلق می‌گیرد؟ مادر این طور ادامه می دهد: سعید مردانگی را در حق تک تک اعضای این خانه به جا آورده است .می گوید یکبار به ناچار بهروز را به آسایشگاهی انتقال می دهند اما مادر تاب بی تابی فرزندش را نداشته و دوباره با آغوش باز او را به خانه بازمی گرداند با این وجود که ممکن است حتی او را به یاد نداشته باشد. پروین خانم با وجود سخت‌ترین شرایط تا به حال حاضر به جدایی از فرزندانش نشده اما اکنون دیگر توانی برای ادامه دادن ندارد هنوز به 60 سال نرسیده گوش های او سنگین شده و جسمش از همیشه خسته تر،روزهای زندگی خود را با سه فرزندش تحت سخت ترین شرایط که امنیت جانی هم ندارد درون خانه سپری می‌کند. همه را به جان می خرد آرامش خود را فدا کرده است می گوید: گاهی روزها دلم میخواهد برای ساعتی هم که شده بتوانم به خارج از منزل بروم و نفسی تازه کنم اما متاسفانه نمی توانم فرزندانم را تنها درون خانه بگذارم .سعید در مغازه کوچکی در محله مشغول کار است و تنها درآمد خانواده از همین راه است. بهروز با توجه به معلولیتشدیدی که دارد مدام باید قرص آرام بخش مصرف کند بلکه ساعاتی بتوانند او را آرام نگه دارند که تهیه کردن همان قرص هم بسیار دشوار است وبه سختی یافت می‌شود. هزینه‌های زندگی و نگهداری از فرزندان معلولبدون حمایت ، بار سنگینی است بر روی دوش این مادر و برادر؛ پروین خانم آرزو دارد سعید مجددا ازدواج کند تا او نوه هایش را ببیند. می پرسم چرا تا به حال فرزندانتان را برای نگهداری به آسایشگاه های تحت پوشش بهزیستی انتقال نداده اید؟ اینگونه جواب می دهد: ابتدا باید هزینه آزمایش های مرتبط با تست کرونا ، هپاتیت و ایدز ... را پرداخت کنیم ضمن اینکه تضمینی وجود ندارد که بهزیستی پس از دریافت گواهی سلامت سجاد و بهروز حاضر به پذیرش شود یا خیر؟مددکاران خفتهسوال های زیادی ذهنم را به خود مشغول کرده است که چطور می شود با اندک هزینه ای که بهزیستی پرداخت میکند جوابگوی نیازها بود؟ اینکه چرا برخی از مددکاران بهزیستی پیگیر مسائل و مشکلات مددجویان خود نیستند و به این کار فقط تحت عنوان شغلی برای درآمد نگاه می کنند!کجاست آن حس دلسوزی و مسئولیت پذیری؟روزهای سختی در این خانه سپری می شود همراه با دردهایی بزرگ، با این وجود که برای ساعتی میهمان این خانه شدم تصویر و فریادهای پسری که در سالن ورودی خانه بود لحظه ای از ذهنم دور نمی شود. می اندیشم این مادر و برادر چطور تمام روزهای خود را اینگونه سپری می کنند؟! این روزها شاید یادمان برود که هستند در همین همسایگی و چند قدمی ما خانواده هایی که حتی یک خواب راحت میهمان چشمانشان نیست و امید به حمایت دارند.مسیر_سبزمسیر_سبزSat, 27 Mar 2021 12:08:22 +0430https://virgool.ir/@Masire_sabz/شادی-دنیای-تلخ-شـیـرین-باشیم-tq2qac4lepqxالهام خداشناس، خبرنگارزیر پوست شهر هزاران داستان وجود دارد گاهی شاد و گاهیتلخ، هستند مادران و پدرانی که چشم ها را بر روی خوشی هایدوران بسته اند تا جمعشان جمع بماند. از زمانی که حرکت کرده‌ام شنیده ها را در ذهنم بالا و پایین می کنم مصاحبه با مادری که فرزندی معلول دارد! به این می اندیشم که قطعاً روزهای بسیار سختی را گذرانده است؛ حرف های بسیاری برای گفتن و شنیدن دارد. هر چه پیچ و خم مسیر را طی میکنم بیشتر با شهر و شهرنشینی بیگانه می شوم. کوچه هایی باریک و نگاه های بهت زده و متعجب مردان و زنانی کهخارج از منازل نشسته و نظاره گر رفت و آمدها هستند. غرق در افکارم بودم که به مقصد رسیدم؛ تمامش همین است خانه ای در حاشیه شهر، در را می زنم خانمی سی و چند ساله که لبخند بهلب دارد در را باز می کند؛ وارد خانه می شوم، خانه‌ای با سادگیباورنکردنی! عاری از هرگونه وسایل؛ حتی بوی طبخ غذا به مشام نمی رسد. گوشه ای از خانه دختری که در سکوت و با لبهای خاموش معصومیت را فریاد می زند، توجهم را به خود جلب می کند. نام مادر زهرا است از او می خواهم که سرگذشت زندگی خود را برایم بازگو کند، شروع به صحبت می کند و سفره دلش را می گشاید: « ۱۷ ساله بودم که زندگی مشترک با پسر عمویم را آغاز کردم، در پی دست یافتن به آرزوهایم هم قدم با همسرم راهی شهر شدیم، منزل نقلی و کوچکی را اجاره کردیم.مدتی از شروع زندگی نگذشته بود که متوجه اعتیاد همسرم شدم.روزهایی را شاهد بودم که همسرم پیش چشمانم مواد مخدراستعمال می کرد. مدام با خودم می اندیشیدم که چرا؟! »می پرسم چه چیز باعث شد ادامه دهی و این گونه پاسخ می‌دهد: «حتی با وجود سختی های فراوان زندگی را دوستدارم. حسین فرزند اولم بدنیا آمد و پس از یک سال شیرین پا به این دنیا گذاشت. یک نیمه شب دخترم دچار تشنج شد،نتوانستیم راهی پیدا کنیم تا او را به بیمارستان انتقال دهیم،شب جای خود را به صبح داد؛ مجدداً دچار تشنج شد، او را به بیمارستان رساندیم اما به دلیل هزینه‌های بالا مجبور به بازگرداندن شیرین به منزل شدیم؛ روزها یکی پس از دیگری گذشتند تشنج‌های او اما تمامی نداشت، رفته رفته این روزها تبدیل به سال ها شدند. »پدر شیرین که تاب دیدن دختر را در این شرایط نداردبزرگترین تصمیم زندگی اش را می گیرد و اعتیاد را برای همیشه ترک می کند تا خودش را وقف دختر کند. در این بینچشمانم هدایت می شود به سمت شیرین که جوجه های کوچک رنگی را در بغل جای داده؛ همانطور که از خجالت سر به پاییندارد جوجه ها را هم به سختی پنهان کرده، او را صدا می زنم اما بیشتر خجالت می کشد، مادر می‌گوید: «تنها خوشحالیشیرین همین جوجه های کوچکی هستند که آنها را در آغوش میگیرد.»از وی می خواهم ادامه ماجرا را تعریف کند، نفسی تازه می کند و ادامه می دهد: «بعد از گذشت ۸ سال تصمیم گرفتم مجدداً با هر توانی که دارم شیرین را به پیش پزشک ببرم، تشخیصپزشک معلولیت ذهنی بود. آهی که در پس این جملات می کشد داغ است.»سال های سختی طی شدند و اکنون شیرین ۱۶ سال سن دارد؛ زهرا هم اکنون صاحب پنج فرزند است. پیوند عاطفی قدرتمندی را می توان به وضوح میان اعضای خانواده دید؛ برادرهایشیرین از پشت پنجره ایستاده به سمت ما خیره شده اند و لبخندی کودکانه بر لب دارند.حسین اما ۱۷ سال دارد و به تب مالت مبتلا شده است. متأسفانه پای وی متاسفانه آسیب دیده و او را در راه رفتن دچار مشکل می کند. مادر سرش پائین است و ادامه می دهد: «برای درمان و التیام دردهای حسین، مجبور به تهیه و تزریق واکسن هستیم تا شاید به مرور زمان درمان جواب دهد و دوباره بتواند با پای سالم به زندگی ادامه دهد؛ اما به دلیل هزینه های گزافی که وجود دارد متاسفانه از پس این مورد هم بر نمی آییم.»چند لحظه که می گذرد دوباره دل قوی می کند و رشته حرف ها را در دست می گیرد و ادامه می دهد: «روزهای زیادی را شاهد درد کشیدن حسین هستیم اما در توانمان نیست برایش چاره ای بیاندیشیم. او با وجود سن کم و مشکلی که دارد همراه می شود تا بتواند در تامین مخارج منزل کمک حالمان باشد؛ روزنامه فروشی، بنایی و هر کاری که از عهده اش بر بیاید انجام می دهد. همسرم کارگر ساده ای است؛ هر روز با این امید از منزل خارج می شود که شرمنده همسر و فرزندانش نشود. از طرفی دیگر مسئله تامین اجاره ماهیانه خانه باری سنگین را بر روی دیگر غم هایمان اضافه کرده است.»طبق قولنامه ای که در دست دارد جای ودیعه خالی است و ماهیانه مبلغ 350 هزار تومان اجاره پرداخت می کنند. به گفته زهرا، اینمبلغ هم با توجه به درآمد اندک و هزینه های بالا برایشان بسیار سنگین است؛ بزرگترین نگرانی او در حال حاضر اتمام مهلت قرارداد است و اینکه چگونه بدون داشتن مبلغ پیش پرداخت خانه ای را برای زندگی فراهم کنند.از زهرا می پرسم شیرین تحت پوشش بهزیستی قرار گرفتهاست؟ اما پاسخ تکان دهنده ای دریافت می کنم. همسر و فرزندانزهرا با اینکه ایرانی هستند اما هنوز شناسنامه ندارند. برایخیلی از سوال هایم جواب پیدا کردم چرا شیرین تحت پوشش بهزیستی نیست؟ چرا نتوانستند با وجود وضعیت مالی کهدارند تحت پوشش هیچ نهادی باشند؟ اما سوال اینجاست که چرا تاکنون اقدامی نکرده اند؟زهرا پاسخ می دهد: « مگر می شود اقدامی نکرده باشیم.هزینه های آزمایش فرزندانم بالاست. توان پرداخت آن را نداریم. هر سال آنها را با نامه ای که از ثبت احوال دریافت می کنیم در مدرسه ثبت نام می کنیم.»از مشکلات شرایط نگهداری شیرین می پرسم که می گوید: «در کنار معلولیت ذهنی، به علت معلولیت جسمی حرکتی که داردپوشک می شود، اما به دلیل مسائل مالی تهیه کردن پوشک هزینه بالایی دارد.»مادر برای لحظاتی نگاهش را به فرزندش می دوزد و ادامه می دهد: همه نگرانی ام این است که بعد از ما چه خواهد شد؟ میگوید بارها دیگران به من تذکر داده‌اند که از شیرین دست بکشم اما مگر مادر می تواند دست ازعشق مادری بردارد؟در تمام مدت گفت و گو، زهرا همچنان منبع آرامش و انرژی است.هر لحظه از امید حرف می‌زند از اینکه امیدوار است فرزندش بتواند گام بردارد و شاید یک بار هم که شده نام مادر بر زبان جاری کند. از او در این باره که آیا احساس خوشبختی می کند می پرسم و پاسخی زیباتر می شنوم: «در کنار فرزندان و همسرم خوشبختم»از آرزوهایش می پرسم و او می گوید: «همین که بدانم و با چشم ببینم فرزندانم به موفقیت رسیدند و بتوانند درسشان را ادامه دهند تا همانند من در زندگی سختی را تجربه نکنند برایمکافی است» این در حالیست که من در انتظار شنیدن درخواست برای خرید تلفن همراه برای ادامه تحصیل فرزندان یا تامین هزینه واکسن های بیماری حسین، هزینه انجام آزمایش خون فرزندانبرای دریافت شناسنامه، تهیه یا کمک هزینه تامین پوشک برای شیرین و یا حتی درخواست کمک هزینه اجاره منزل و....  اما او هیچ نمی گوید.در مسیر برگشت فقط به این فکر می کنم که چقدر جنس مشکلاتمان، غصه ها و نگرانی هایمان با هم فرق می کند. چطورممکن است این همه تفاوت فقط در عرض چند متر با هم!مسیر_سبزمسیر_سبزSat, 27 Mar 2021 11:56:09 +0430