https://virgool.ir/feed/@Marziehkkfa2026-11-12 10:48:37https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Marziehkkhttps://virgool.ir/@Marziehkk/قلبی-سوگوار-وجدانی-آسوده-fjun1kwarpt9     ساعت حدود هشت شب بود. اتوبوس سفید رنگ تازه پلیس‌راه را رد کرده بود و با سرعت بالا در جاده حرکت می‌کرد که ایست بازرسی جلویش سبز شد و سرباز علامت ایست داد. راننده آهی کشید و پیاده شد تا در صندوق ها را باز کند. هر چیزی که لازم بود که یک راننده اتوبوس داشته باشد را داشت؛ مردی میانسال بود با شکم گنده، قد و قواره متوسط، موهای فرفری جوگندمی و البته سبیلی که شناسنامه چهره‌اش بود.دو سرباز کم سن و سال و سگ موادیاب قهوه‌ای- مشکی همه جا را با کمترین سرعت ممکن گشتند. راننده هم در حالی که با دمپایی‌های سیاهی که وضعشان از جگر زلیخا هم خراب‌تر بود پا روی زمین می‌کشید و دنبال دو سرباز میرفت،  چیزهایی زیر لب زمزمه می‌کرد. بالاخره بازرسی تمام شد و راننده سوار شد. با خودش بلند بلند حرف می‌زد:« من اگه بخوام مواد جابه جا کنم برام کاری نداره بدبختا. رئیستونم نمی‌تونه بفهمه، تو که دیگه یه جوجه سربازی. من خودم دیگه حال و حوصله ندارم. من او داریوش قبلی نیستم وگرنه 30 ساله کارمه و  یه بارم گیر نیوفتادم.» این‌ها را درحالی که جلیقه‌اش را درمی‌آورد تا آماده نشستن شود گفت.زن میانسالی که روسری طوسی‌اش را طوری گره زده بود که لپ‌های نرمش از دوطرف صورتش بیرون زده بود و چهارزانو روی صندلی پشت راننده نشسته بود با لحن آرامش‌بخشی گفت:« عیبی نداره، چیزی نشده که، اعصاب خودتو الکی خراب نکن.» راننده که انگار منتظر بود تا با کسی حرف بزند گفت:« من جوون از دست دادم. من دیگه مثل قبل نیستم. قبلا صد کیلو تریاک جا به جا میکردم بدون اینکه کسی بفهمه!» چند بار این جملات را پشت سرهم و درحالی که انتقامش را از پدال گاز می‌گرفت و تمام زورش را روی آن انداخته بود تکرار کرد.زن میانسال بعد از چند دقیقه با حالت شک و دودلی پرسید:« چرا؟ چی شده؟» و راننده بدون یک لحظه درنگ شروع کرد: « فقط بیست و یک سالش بود. زنگ زدن بهم که پسرت بیمارستانه. خودمو رسوندم بالای سرش، باهام حرف می‌زد. رفتم دکترش رو پیدا کردم. قَسَمش دادم بیا جون منو بگیر بده به پسرم. دکترش گفت کبد و کلیه‌اش از کار افتاده. بهش گفتم خب مال منو دربیار بده به پسرم. التماسش کردم، ولی آخه خانم! ای دکترا که چیزی حالیشون نیست. هرچی گفتم گوش نکرد، کشتنش، وگرنه من خودم باهاش حرف زدم. بعد از اینکه با دکترشم حرف زدم باز رفتم بالای سرش یه دو کلمه هم باهام حرف زد، یهو دماغش پوکید و خون فوّاره زد و تموم کرد.»زن که ابروهایش را در هم کشیده بود و با چشمان گرد شده به حرف‌های راننده گوش می‌داد همانطور که محکم به صندلیش چسبیده بود که نیوفتد پرسید:« وای چرا؟ چش شده بود؟» همان موقع تلفن راننده زنگ خورد و برای شام با همکارش قرار گذاشت در همان رستوران بین راهی همیشگی. بلافاصله تا قطع کرد گفت:« قرص برنج خورده بود، خودکشی.» زن پرسید:« چرا آخه؟ علتش چی بوده؟» راننده بی‌توجه به سوال زن ادامه داد:« بعدش راه افتادم برم او نامردی که بهش قرص برنج فروخته رو پیدا کنم ولی چون می‌دونستن زندش نمی‌ذارم هیچکس آدرسش رو نداد. ولی بالاخره پیداش می‌کنم.»حدود ساعت یازده شب اتوبوس برای شام ایستاد. راننده پیاده شد و از دور رفیقش را که دید حالت راه رفتنش عوض شد؛کمی قدش را کوتاه کرد، شکم گرد و بزرگش را جلو انداخت، پاهایش را از هم بیشتر فاصله داد با حالت داش مشتی‌طور و با لبخندی شیطنت آمیز از دور شروع کرد به شوخی کردن و سر به سر هرکسی که می‌شناخت ‌گذاشت. بعد از شام به نوازنده گیتاری که در رستوران آهنگی از محسن یگانه را می‌نواخت پول داد و گفت:« شادش کن!» و خودش هم کمی قِر داد. با همه‌، بخصوص دخترهای جوان، شوخی‌های پدرانه و بی‌مزه می‌کرد و سعی می‌کرد بخنداندمان. شاید هم سعی می‌کرد سرِ خودش را گرم کند. در دلم می‌گفتم: «چه دنیای عجیبی، نه به آن حال خراب و داغ به آن بزرگی، نه به این شوخی و خنده‌ها.»همه سوار اتوبوس شدیم و من به تک صندلی خودم در ردیف سوم اتوبوس برگشتم و ادامه مکالماتشان را دنبال می‌کردم.راننده تا پشت فرمان نشست چهره در هم کشید و صحبت‌هایش را با زن از سر گرفت.-       به من و مادرش رحم نکرد، به زنش هم رحم نکرد، حداقل به بچه‌هاش فکر می‌کرد.-       مگه زن و بچه داشت؟!-       بله، وقتی مرد زنش دوقلو حامله بود. الان یکسالشون شده دیگه. یه دختر یه پسر، پسره با خودش مو نمی‌زنه.گوشی موبایلش را برداشت و درگالری موبایلش شروع به گشتن کرد تا رسید به عکسی که بچگی‌های پسرش و نوه‌ی یکساله‌اش را کنار هم گذاشته بودند. دستش را عقب برد و گوشی را به زن داد تا او هم شباهتشان را ببیند. زن عکس را دید و آهی کشید.-       خدا بیامرزتش.-       تو این یه سال نذاشتم کمبود بابا رو حس کنن. زنشم آوردم پیش خودم. خودم وضع و روز خوبی ندارم ولی دیگه هرچی درمیارم مال ایناست. یه دختر مجردم تو خونه دارم. ولی اول به این دوتا می‌رسم. هرچی تو بازار میاد بهترینشو براشون می‌خرم. اینا که گناهی ندارن.-       خدا خیرتون بده.-       به زنش گفتم بره شوهر کنه. خیلی جوونه. نمی‌خوام بخاطر پسر من بدبخت بشه. گفتم تا آخر عمر خودم نوکر دوقلوهات هستم. تو برو به زندگیت برس. فعلا قبول نکرده؛ اونم مادره. پسرم خیلی باهامون بد کرد، خیلی.تا وقتی زن خوابش برد با  او حرف زد. گاهی هم از زن سوالاتی می‌پرسید ولی او خیلی سر بسته جواب می‌داد. بعد از خوابیدن زن، راننده صدای ضبط را زیاد کرد. سه آهنگ روی فلشش بیشتر نداشت و همان‌ها به تناوب تکرار می‌شدند و راننده لب به لب سیگار می‌کشید.صبح بعد از روشن شدن هوا داریوش جایش را با محسن همکارش عوض کرد ولی برخلاف دیگر رانندگان به محل استراحت نرفت که بخوابد، کنار محسن نشست. زن میانسال به دو راننده از کیکی که خودش پخته بود تعارف کرد و همین باعث شد که داریوش دوباره سفره دلش را برای زن پهن کند.-       بعد از مردن پسرم زنم هم ول کرد رفت. خیلی بهش وابسته بود. بعد مردنش انگار زنمو برده بودن یکی دیگه رو آورده بودن. هرشب نصف شب پامیشد و می‌گفت منو ببرید سر خاک. منم دیگه خسته شده بودم، هرچی سعی می‌کردم آرومش کنم نمی‌شد که نمی‌شد. یه شب پاشدم و دیدم سرجاش نیست. همه جارو زیر و رو کردیم. آخرش سر خاک پسرم پیداش کردیم. زاری می‌کرد و میگفت منو همین جا خاکم کنید. باهم بدجور دعوامون شد و بعدش رفت تقاضای طلاق داد. منم دیگه نه مثل قبل حوصله دارم، نه می‌خواستم اذیتش کنم، طلاقش دادم. حق و حقوقشو هم کامل بهش دادم. هنوزم هرماه بهش پول میدم. هم مادر بچه‌هامه هم دخترخالمه.-       داغ بچه برای مادر خیلی سخته. البته برای شما هم خیلی سخته ولی اون مادر بوده. باید بهش حق بدید.-       حالا بعد یکسال پشیمون شده و می‌خواد برگرده. ولی من دیگه قبول نمی‌کنم.-       گناه داره! اون موقع نمی‌فهمیده چیکار می‌کنه.-       خیلی به مادرش می‌رسید. تا بهش زنگ می‌زد چند دقیقه بعد با موتور دم در بود. مینداختش پشت موتور و هرجا که مادرش می‌خواست می‌بردش. خیلی بد کرد باهامون. ولی من براش کم نذاشتم. بهترین قبر رو براش گرفتم. سر نبش! یک طرفش درخت اون طرف جوب آب، روبه روشم پر از مغازه هست. از صبح تا شب تنها نیست که دلش بگیره!موبایل محسن هر پنج دقیقه زنگ میخورد و مکالمه داریوش و زن را قطع می‌کرد. هر از گاهی هم بین مکالمه‌شان نمک می‌ریخت. معلوم بود همه این‌ها را صدبار شنیده و می‌خواست حواس داریوش را پرت کند بلکه حرف‌هایش را ادامه ندهد، ولی تلاشش موفقیت آمیز نبود. داریوش ادامه می‌داد.-       من وضعم بد نبود، یه اتوبوس از خودم داشتم که سر همین قضیه به باد رفت. تنها داراییم بود. بعد مرگش نمیتونستم رانندگی کنم. یکی از آشناها تو ختم پسرم گفت ماشینت رو بده من روش کار می‌کنم. هم ماشین تو نمی‌خوابه هم من یه چیزی گیرم میاد. منم خر شدم قبول کردم. مغزم کار نمی‌کرد درست. یه روز تو جاده کرمان گرفته بودنش، بیست و پنج کیلو تریاک داشته. خودش ماشین رو گذاشته بود و فرار کرده بود. دولتم ماشینمو مصادره کرد. الان مجبورم برای چندرغاز پول رو ماشین یکی دیگه جون بکنم. خدایا شکرت.به تهران که رسیدیم راننده به زن گفت اگر هنوز برای برگشت بلیط رزرو نکرده می‌تواند فردا شب ساعت نُه با همین اتوبوس برگردد. من که بخاطر پرحرفی راننده نتوانسته بودم خوب بخوابم با شنیدن این جمله کلافه تر شدم چون از قبل برای همان شب و همان ساعتی که راننده گفت از همین شرکت بلیط گرفته بودم.دو شب بعد ساعت هشت و نیم به ترمینال رفتم و خدا خدا می‌کردم که بلیط من برای یک اتوبوس دیگر باشد. متاسفانه دعاهایم جواب نداد و دوباره همان اتوبوس سفید رنگ با موهای فرفری راننده که از پشت فرمان پیدا بود منتظرم بودند. صندلیم هم دقیقا همان صندلی قبلی بود. نیمه پشتی اتوبوس را یک اکیپ خانم‌های حدود پنجاه پنج یا شصت ساله که از دبیرستان باهم دوست بودند گرفته بودند. زن‌های بسیار شوخ و شنگی بودند. از آن میان‌سال‌هایی که پیداست جوانی خوبی را سپری کرده‌اند و به حالشان غبطه می‌خوری.شب داریوش پشت فرمان بود، ردیف پشت سرش سه مرد نشسته بودند که از همان لحظه اول خواب بودند و معلوم بود حسابی حال داریوش گرفته شده. ولی من خیلی از این بابت خوشحال شدم چون بعد از دوروز خستگی سفر می‌توانستم بخوابم.صبح که محسن پشت فرمان نشست، صدای شوخی و خنده‌های بلند زن‌ها داریوش را به وجد آورد و به سمت آن‌ها رفت و شروع کرد به شوخی و سر به سر گذاشتنشان. یکی از زن‌ها به داریوش گفت:« چه راننده خوش اخلاقی!» داریوش گفت:« الان دیگه دل و دماغی برام نمونده. آخه جوون از دست دادم.» یکی از زن‌ها پرسید:« آخی چرا؟» داریوش خیلی مختصر جواب داد:« خودشو از بین برد.» محسن از پشت فرمان داد زد:« کشتیمون داریوش اینقدر از مردن پسرت گفتی. کاش همو موقع تورو هم کنار پسرت خاک می‌کردیم از دستت راحت می‌شدیم.» و هردو با هم خندیدند. یکی دیگر از زن‌ها با خونسردی گفت:« پسرت به فکر شما نبوده که اینکارو کرده. همچین پسریو همون بهتر که نداشته باشی.» داریوش دیگر چیزی نگفت. رفت جلو و سیگارش را روشن کرد.به ورودی شیراز که رسیدیم داریوش به محسن گفت:« من ترمینال نمیام، همینجا پیادم کن میخوام برم سر خاک.» محسن خندید و داریوش پیاده شد.#دنده عقب با اتو ابزارمرضیه کاکاییمرضیه کاکاییTue, 11 Nov 2025 17:19:15 +0330