https://virgool.ir/feed/@Maryamsadaatamirifa2026-11-12 01:38:22https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Maryamsadaatamirihttps://virgool.ir/@Maryamsadaatamiri/ماهیَت-rrh5pbtgyjmnمی‌اندیشم؛ به اینکه چه‌شد که دیگر نیندیشیدم؟ اندیشه‌ها مرا گرسنهٔ آزادی کرده بودند، یا مرا سیر کردند؟مغزم خالی‌ست. تنم پُر؛ از التهاب. التهاب‌های درمان نشدهٔ رو به وخامت. می‌خواهم به زمین رسوخ کنم، دانه‌ای شوم، جوانه بزنم؛ از نو. اما مگر بدون نور می‌توان رشد کرد؟ می‌خواهم در قلبم رسوب کنم. سلولی شوم در اعماقش. سعی می‌کنم از تاریکی‌اش نترسم. آه، مادر… بگو آن‌روز که زاده شدم، چه بودم؟ درد بی‌درمانی نشسته بر زخم‌ها؟ آن‌روز که زاده شدم، نوری نبودم؟ _نور را دوست دارم، شفافیت و وضوح را؛ چیزهایی که ندارم‌شان_ نوری نبودم نشأت گرفته از آتش تو؟ آتشی نبودم نشأت گرفته از خاکستر تو؟ بگذار جور دیگری بپرسم؛ وقتی که مرا زادی، من چه بودم مادر؟ این سوال هیچْ «جور» دیگری ندارد…من تنهاییِ بی‌جانی بودم که در تو جان گرفت و در زادروزم، تنهایی کوچکی بودم که قرار نبود بزرگ شود. من لبخند هم می‌زدم مادر؟ تنهایی‌های کوچک لبخند می‌زنند، اما تنهایی‌های بزرگ چه؟بیا چیز دیگری بگوییم؛ مثلا من می‌گویم که هویج خیلی زیباست. و سنگ‌ها هرکدام‌شان عالمی تحسین‌برانگیزاند برای من. و خدا را خوش نمی‌آید که تعجب خود را از موجودیت خود ابراز نکنم. بعد تو چه می‌گویی؟ نمی‌گویی تو نور… بیا چیز دیگری بگوییم؛ چشم‌های خوف‌برانگیز… هنوز از مواجه شدن با آنها می‌ترسم. بگذار این را هم بگویم که اکثر اوقات با دیدن پاهایم می‌گویم:«پا…» و بعد به همهٔ پاهایی که هستند، فکر می‌کنم؛ پاهای کوچک، پاهای سیاه، پا… یادت می‌آید مرا؟ کسی را می‌شناسی که مرا یادش باشد؟ مثلا به او بگویم: من… و بگوید: تو… تو گم شده‌ای و من رد پای آن گم‌شده را در نور دیدم.DefaultDefaultSat, 07 Dec 2024 23:56:23 +0330