https://virgool.ir/feed/@Maryamebrahimiباید آماده باشیم و برای آمادگی راهی نیست جز آموختن.fa2026-11-12 04:19:11https://files.virgool.ir/upload/users/742484/avatar/aUQzsN.jpghttps://virgool.ir/@Maryamebrahimihttps://virgool.ir/@Maryamebrahimi/کاور-کنترل-q1sxnzcaerxt امروز جمعه بود. همگی اینجا جمع شده بودیم. تلویزیون برنامه‌کودک نشان می‌داد. فقط جمعه ها. ما تلویزیون نداشتیم. در محله‌ی ما فقط دایی محمود تلویزیون داشت. برنامه شروع شد و همه ساکت شدند. قسمت اول بود. از خوشحالی داشتیم بال در می‌آوردیم. دلم می‌خواست یک بار کنترل را در دست هایم بگیرم. عاشق کاور کنترل شده بودم. نمی‌دانم چرا ، اما‌ دوستش داشتم. هرچه به زهره و میثم گفتم کنترل را بدهید به من، گفتند نه، خرابش می‌کنی. حرصم گرفته بود. چیز زیادی از برنامه نمی‌فهمیدم. نه که داستانش را نفهمم، نه. تمام حواسم به کنترل بود. برنامه تمام شد. باید برمی‌گشتیم خانه. خوشحال بودم که هر هفته می‌آیم و کنترل را می‌بینم. شاید کم کم می‌توانستم کنترل را از دستشان بقاپم و فقط لمسش کنم. شاید هم فقط می‌دیدمش. مهم دیدنش بود. هفته ها گذشته بود و اصلا نمی‌ذاشتند نزدیک کنترل شوم. دیگر کفری شده بودم. همینطور که داشتم برنامه‌ریزی می‌کردم برای فردا که به‌ خانه‌ی دایی محمود رفتم، چطور کنترل را از دستشان دربیاورم، به قوطی حلبی که کف کوچه بود لگد زدم. خورد به یک خانه. وای نه ، در خانه‌ی دایی محمود بود. درخانه مثل همیشه باز بود. در زدم اما کسی نیامد. حتی جوابی هم ندادند. خانه نبودند؟ پس چرا در خانه باز بود؟ با شک در را باز کردم و رفتم داخل. خانه سوت و کور بود. یعنی جایی رفته بودند و یادشان رفته بود در را ببندند؟ کنترل تلویزیون از پشت شیشه چشمک می‌زد. در اتاق را باز کردم. کنترل را برداشتم. حس جالبی بود. دوستش داشتم. هر لحظه ممکن بود برسند. کاور کنترل را در آوردم. زیر لباسم پنهانش کردم. کنترل را سر جایش گذاشتم و از خانه بیرون آمدم. کسی در کوچه نبود. در را مثل هان اول باز گذاشتم. قوطی حلبی را دوباره شوت کردم و به سمت خانه دویدم.مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیFri, 27 May 2022 12:58:58 +0430https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/آبله-ی-خروس-ul18kdkhgazp از ماشین پیاده می‌شویم. صدای بهم خوردن در های چهار تا ماشین، یکی پس از دیگری به گوش می‌رسد. تق تق تق... همه مواظب کفش هایمان هستیم که در گِل کوچه کثیف نشوند. به این فکر می‌کنم که این روز ها چقدر کفش و لباس ها برایمان عزیز هستند، دو روز که از عید بگذرد دیگر هیچکس نگران کثیفی آنها نیست. میلاد در بغل بابا جا خوش کرده و لبخندی همه‌ی عرض صورتش را گرفته. من از چاله‌ی آبی می‌پرم و میلاد فکر می‌کند دارم دنبال او می‌دوم تا بگیرمش. او با خیال باطل خود من را نگاه می‌کند و دست می‌زند که یعنی باز هم با من بازی کن. خودم را پشت مامان قایم می‌کنم که من را نبیند و توقع بی‌جای خودش را فراموش کند. این هشتمین سالی است که من به خانه‌ی عمویِ بابا می‌آيم. درِ خانه‌ی عمو مثل همیشه باز است.همیشه اول به دیدنِ عمو جان که بزرگ فامیل است، می‌آییم.آقاجان یاالله گویان وارد خانه می‌شود و پشت سرش پدرم و عمو ها. خانه‌ی آنها قدیمی است و همین در آهنی بزرگ نشان از روزگار جدید دارد. پایم را داخل خانه می‌گذارم و از راهرو ای وارد حیاط می‌شوم. یک حیاط نسبتا بزرگ، با دوتا درخت سمت چپ، چهار در کوچک چوبی و یک میز کار؛ همین. پارسال از بابا پرسیدم که اینها درخت های میوه هستند؟ و بابا سری به نشانه‌ی مثبت تکان داد و گفت:« درخت های زردآلو هستند». توی دلم می‌گویم کاش یک بار تابستان با سهند و هانیه می‌آمدیم و دخل‌شان را می‌آوردیم. نگاهم را از درخت ها می‌گیرم و به اتاق کوچکی که بینِ دو اتاق دیگر هست وارد می‌شوم. هرسال فقط در همین اتاق می‌نشینیم. حتی اگر نباشند همین جا منتظر می‌شویم تا بیایند؛ مثل امسال. یک قوطی عسل روی یکی از طاقچه ها هست.مادر هانیه برمی‌دارد تا ببینیم عسل دارد یا مثل بیشتر قوطی هایشان چیز دیگری در آن است. در آن را باز می‌کند، پر از عسل است و روی آن با موم پوشیده شده. یکدفعه عمو یدالله و زن‌عمو را در چارچوبِ در می‌بینیم. زن‌عمو سریع در قوطی را می‌بندد و سر جایش می‌گذارد. به احترام بلند می‌شویم و بعد از سلام دوباره می‌نشینیم. کمی به آقاجان که کنارعمو نشسته نگاه می‌کنم و کمی به عمو، چقدر شبیه هستند.هردو همیشه خمیده می‌نشینند و پشت کمرشان یک قوز بزرگ دارند. میلاد چهار دست و پا به سمت شیرینی ها می‌رود و آب دهانش از ذوق روی فرش می‌چکد. مامان دست دراز می‌کند و او را دوباره بغل می‌کند. میلاد لب هایش را جمع می‌کند و سیبی را که مامان به دستش داده پرت می‌کند روی فرش. زنِ عمو یدالله یک شیرینی به میلاد می‌دهد، میلاد هم سریع پسرخاله می‌شود و می‌رود بغل زن‌عمو می‌نشیند. زن‌عمو اصرار می‌کند که میوه بخوریم، من به چاقو هایشان که مثل همیشه کمی کثیف هستند نگاه می‌کنم. دلم نمی‌خواهد میوه هایی که مامان با آن چاقو پوست کنده را بخورم. می‌دانم که پیر هستند و سخت است که هربار مهمان می‌آید آنها را بشویند، اما دلم نمی‌خواهد آن میوه ها را بخورم. انقدر مامان و زن‌عمو اصرار می‌کنند میوه بخور، که در نهایت یک قاچ پرتقال در دهانم می‌گذارم. برای اینکه پرتقال زیاد در دهانم جا خوش نکند، دوبار می‌جَوَم و سریع آن را پایین می‌دهم. نمی‌دانم بخاطر پایین دادن پرتقالِ نجوییده بود یا چاقو های نشسته که تهوع گرفتم. دستم را جلوی دهانم می‌گیرم و به دلم که زیر و رو می‌شود توجه نمی‌کنم. عمو یدالله از روی طاقچه دسته‌ای پول برمی‌دارد و از آقاجان که کنارش نسشته است شروع می‌کند و به همه یک اسکناس پنج تومانی می‌دهد. دستم را از جلوی دهانم برمی‌دارم، عیدی را می‌گیرم و بدونِ اینکه تا بزنم در کیف پولم می‌گذارم. به هانیه که حوصله‌‌اش رفته نگاه می‌کنم. به او که میان من و زن‌عمو نشسته می‌گویم:« بریم تو حیاط بازی کنیم؟» هانیه ریز می‌خندد و می‌گوید:« بذار از مامانم اجازه بگیرم». از خنده‌ی ریز او می‌فهمم که از این پیشنهاد ذوق کرده. از مادرش اجازه می‌گیرد و من هم. مواظبیم که پایمان به بشقاب ها نخورد یا روی جعبه‌ی شیرینی نرویم. با احتیاط مانع ها را رد می‌کنیم و به حیاط می‌رسیم. در حال پوشیدن کفش هایم سایه نفر سومی را روی موزاییک ها می‌بینم. از سایه‌اش می‌فهمم که سهند است. حتی او هم که خیلی وقت ها برای ما قیافه می‌گیرد که دیگر بزرگ شده است؛ حوصله‌اش از آن اتاق و حرف های بزرگ‌ترها سَر رفته است. قد راست می‌کنم و رو به سهند با لحن مسخره ای می‌گویم:« تو چرا اومدی بیرون؟ مگر حرف های هم‌سن و سال هات برات جالب نبود؟» هنوز حرف‌هایم تمام نشده سهند پشت می‌کند و به سمت میزِ بزرگی که به دیوار رو به رو چسبیده، می‌رود. زیر لب یک "بی‌ادب" نثارش می‌کنم. به هانیه می‌گویم:« حالا چیکار کنیم؟» شانه هایش را بالا می‌اندازد و به سمت همان میز می‌رود. برای پیش آنها رفتن لاکپشتی تازه غذا خورده هستم که با بی میلی به سمت آنها می‌روم. به میز که می‌رسم کلی وسیله می‌بینم که روی هم ریخته شده‌. آقاجان خودم هم در خانه‌شان کارگاهی دارد که بیشتر از این میز وسیله دارد و برای ما خیلی جالب است. هروقت آنجا می‌رویم دور از چشم بقیه، سریع به کارگاه می‌رویم و کِیف دنیا را می‌کنیم. سهند با خوشحالی به سیم چینِ روی میز اشاره می‌کند و سعی می‌کند چشمکی بزند که زیاد موفق نیست؛ می‌گوید:«همون بازی همیشگی رو می‌کنیم.موافقین؟» یکی از تفریح هایمان این است که سیم برق هایی که اضافه آمده و آقاجان توی دَله انداخته را بچینیم.سهند، با سیم‌چین به یک تکه سیم برقِ بی‌جان حمله می‌کند. می‌خواهم سیم چین را از دستش بگیرم. من بکش و او بکش. در نهایت، سیم چین از عصبانیت گازی از دست من می‌گیرد و بعد توی دست های سهند جا خوش می‌کند. سهند با لبخندی پیروزمندانه سیم را دوباره برمی‌دارد که ناگهان پدرم از توی اتاق داد می‌زند:« شیطنت نکنید بچه ها! به چیزی هم دست نزنید.یه بازی بی‌خطر انتخاب کنید و سرگرم بشید». سهند با اخم وسایل توی دستش را روی میز پرت می‌کند و سیم هایِ بی‌جان نفسی از سر آسودگی می‌کشند. لبخند سهند را به او برمی‌گردانم و می‌گویم :« بیاید قایم باشک بازی کنیم.» هردو موافقت می‌کنند. برای شروع هر سه باهم می‌گوییم :« سنگ کاغذ قیچی». و بعد از سه بار بالا پایین آوردن دست ها، مشخص می‌شود اولین نفری که باید چشم بگذارد هانیه است. به دیواری نزدیک می‌شود و چشم هایش را روی ساعد دست می‌گذارد. ما در این فکر مانده‌ایم که کجا قایم بشویم؟ به سهند اشاره می‌کنم که به آشپزخانه برویم. سهند سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان می‌دهد، همیشه با پیشنهاد های دیگران مخالفت می‌کند و فکر می‌کند خودش عقل کُل است. البته این بار راست می‌گوید، آشپرخانه نزدیک هانیه است و از صدای پای ما متوجه می‌شود که ما کجا قایم شده‌ایم. سهند دست مرا می‌گیرد و به طرف دری که پشت درخت ها هست می‌دویم. سهند دستگیره‌ی درِ اتاق را، آرام پایین می‌کشد و در را به عقب هل می‌دهد. در کمتر از یک لحظه سیل مرغ و خروس ها به سمت ما روانه می‌شود. من که ترسیده‌ام با جیغ و داد به سمت اتاقی که خانواده هایمان نشسته‌اند، شروع به دویدن می‌کنم. هانیه با سر و صدا های ما چشم هایش را باز می‌کند، از آن طرف زرنگی می‌کند و سریع خودش را به اتاقی که بقیه هستند، می‌رساند. ما اما گیر می‌افتیم؛ سرعت مرغ و خروس ها از ما بیشتر است و در یک لحظه محاصره می‌شویم. سهند سعی می‌کند با قدم های کوتاه و بلند خودش را از میان آنها نجات بدهد. وقتی می‌خواهد قدم بعدی‌اش را بردارد آستین لباسش را می‌کشم. همین کافی است تا سهند تعادلش را از دست بدهد و میان مرغ و خروس ها به زمین می‌افتد و آنها خوشحال از اینکه غذا گیر آورده‌اند شروع به نوک زدن می‌کنند. حالا جیغ و داد سهند هم به آسمان رفته. همه از اتاق بیرون آمده و به سمت ما می‌آیند. خروس ها هم ترسیده‌اند و بی‌وقفه قوقولی قوقو می‌کنند. عمو یدالله با همان قد خمیده نزدیک می‌شود و کیش کیش گویان سعی می‌کند خروس ها به آن اتاق غیر معمولی بفرستد. زن‌عمو هم می‌آید و با او همراه می‌شود تا بالاخره حیاط را از خروس خالی می‌کنند. من سریع پیش مادرم می‌دوم و اشک هایم سرازیر می‌شود. آنقدر ترسیده‌ام که بدنم مثل منارجنبانی که تکانش بدهی، می‌لرزد. مادر هانیه، سریع حلقه اش را در لیوان آبی می‌اندازد و آب را به خورد من می‌دهد. زنِ عمو یدالله از آن طرف به خانم‌جان می‌گوید:« برو از اتاق عسل بیار، یه قاشق بده این بچه ها بخورن. رنگ صورت‌شون با گچ دیوار هیچ فرقی نداره». خانم‌جان آمد، با همان قوطی عسل که داخل‌اش را دید زده بودیم. اصلا دلم نمی‌خواهد از این عسل بخورم، پر از موم است و من دوست ندارم. یک قاشق عسل به من می‌دهد و یکی هم به سهند. با زور عسل ها را پایین می‌دهم و تکه موم آن را گوشه‌ی دهانم مثل آدامسی که از جویدنش خسته شده‌ام، نگه می‌دارم تا هروقت کسی حواسش نیست آن را بیرون بیاندازم. آن طرف حیاط سهند را می‌بینم، با صورتی که از خال های قرمز پر شده، بی اختیار زیر خنده می‌زنم. سهند ناراحت می‌شود و رویش را از من برمی‌گرداند و من هم سعی می‌کنم لب هایم را جمع کرده و آرام‌تر بخندم. عمو یدالله پیش ما می‌آید. بابا و عمو ها نزدیک عمو می‌شوند و از سر تکان دادن و مِن مِن کردن هایشان مشخص است که می‌خواهند چیزی بگویند اما نمی‌دانند چطور بگویند. بعد از چند ثانیه سکوت، آقاجان می‌گوید:« یدالله، در خونه باز بوده مرغ ها همه‌شون رفتن تو کوچه». بابا پرید وسط حرف آقاجان و گفت :« این خیابون‌ خیلی خطرناکه ها، خیلی ماشین ها تند می‌رن». عمو اسد گفت:« آره، مرغ بیچاره گوشت‌ش حرام شد». خانم‌جان گفت:« ماشین، یکی از مرغ ها رو زیر گرفته؟» بابا و عمو ها همه باهم سر تکان دادند. از تصور مرغ که وسط خیابان زیر ماشین رفته و چه بلایی سرش آمده، صورتم را جمع می‌کنم. عمو یدالله با شنیدن خبر یک لحظه سرش را پایین می‌اندازد و بعد با خنده به ما نزدیک تر می‌شود و می‌گوید:« فدای سر این دوتا بچه. اشکالی نداره باباجان». من هم لبخند نصفه نیمه‌ی پر خجالتی می‌زنم. نگاه عمو به سهند می‌افتد و با خنده می‌گوید:« تو چیشدی باباجان؟ آبله مرغان گرفتی؟» سهند صورتش را از درد جمع می‌کند، دستی به خال های قرمز می‌کشد و می‌گوید:« آبله‌ی خروس گرفتم». صدای خنده در حیاط بلند می‌شود. در هم همه ای که می‌شود و همه حواسشان می‌رود به سهند، موم را از گوشه‌ی دهانم درمی‌آورم و گوشه‌ی باغچه پرت می‌کنم. با دیدن خانه‌ی مرغ و خروس ها به خودم می‌گویم:« چه جای اشتباهی رو برای قایم شدن انتخاب کردیم». بعد به بقیه نگاه می‌کنم، به آنها نزدیک می‌شوم و خودم را با آنها همراه می‌کنم.مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیFri, 29 Apr 2022 14:22:32 +0430https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/ناخن-هایِ-خانم-گل-zftx3drth9d2عنوانِ داستان : ناخن هایِ خانم گل کسی به درِ خانه ناخن می‌کشید.صدایش تا کنار گوش من می‌آمد.توانِ بلند شدن نداشتم.نصفه شب بود.سرد بود.زیر لحاف کرسی گرم شده بودم.طرف هنوز ناخن می‌کشید.لحاف را کنار زدم.ننه سلطان سرش را بالا آورد. _کجا می‌ری ننه! + نمی‌شنوی صدا رو؟ برم ببینم کیه نصفه شب ناخن به در می‌کشه! _ چراغ ببر با خودت ، مراقب باش. + چشم. کمی از در را باز کردم.خودم را از همان باریکه سُر دادم به حیاط.می‌خواستم هوایِ سرد ، ورودیه بزرگی نداشته باشد.حیاط از باران پر بود.حوض سر ریز شده بود.گُل هایِ شب بویِ تویِ باغچه شکسته بودند.باران تندی بود.تا مچ هایم خیس شده بود.هنوز صدایِ کشیدن ناخن می‌آمد. در خانه را باز کردم.خانم گُل پشت در بود.داشت می‌افتاد در خانه.از پشت گرفتمش.چادرش خیس بود.خودش را در آب و گل غلت داده بود.بلندش کردم و به اتاق آوردمش.رویِ گلیم نزدیک در نشاندمش.ننه سلطان بلند شد. _ کی بود ننه؟ + خانم گل! _ خاک عالم به سرم ، باز از خونه اومده بیرون.ننه به گونه اش زد.چراغِ رویِ کرسی را با کبریت روشن کردم.ننه سریع به سمت خانم گل آمد.با حوله سر و گیسش را خشک کرد.لباس تمیز آورد.رفتم تویِ حیاط.به سمت توالت رفتم.از سرما مثانه ام بیدار شده بود. خانم گل چند وقتی بود هوش و حواسش را از دست داده بود.زنِ حاجِ محمود خوب از او نگهداری می‌کرد.همیشه هم در را قفل می‌کرد.نمی‌دانم امشب چرا فراموش کرده.از توالت بیرون آمدم‌.ننه سلطان لباس هایِ خیس خانم گُل را کنار اتاق مچاله کرده بود.صدایِ ننه در گوش هایم پیچید. _ این بنده خدا بی‌حاله.فکر کنم چاییده.با این بارون تند اگه بخوایِ ببریش خونه حاج محمود بدتر می‌شه.برو خونه شون ، بگو خانم گل پیش ماست.حتما نگرانش هستن. کوچه تاریک بود.چراغ را جلویِ چشم هایم گرفتم.خانه‌ی حاج محمود زیاد با ما فاصله نداشت.در را زدم.زن حاج محمود سراسیمه در را باز کرد.در فامیل ما به او زندایی می‌گفتند. _ سلام زندایی ، نگران نباشین.خانم گل خونه‌ی ماست. + تف به گیسم.نمی‌دونم چرا در قفل نبوده.حالش خوبه؟ سالمه؟ _ بله ، خوبه.فقط یکمی انگار حال نداره.ننم مراقبشه.لباساش رو عوض کرد.حالا هم خوابید.فردا آفتاب که زد می‌آرم شون.+ خدا خیرت بده.صبح زود بارون بند اومد بیارش.حاج محمود بیاد ببینه نیست ، قیامت به پا می‌کنه. _ رویِ چشمم. + خدا چشمت رو نگه داره.مواظبش باشید.خدانگهدارت باشه. سری تکان دادم و به سمت خانه عقب گرد کردم.تا خانه دویدم. خیس شده بودم و خواب از کله ام پریده بود.تویِ اتاق رفتم.لباس هایم را عوض کردم. خانم گل را نگاه کردم.یاد آن روز هایی که رویِ صندلی اش می‌نشست و برایِ همه مان قصه تعریف می‌کرد در ذهنم تازه شد.همیشه هم برایِ قایم باشک زیر چادرش پنهان مان می‌کرد.خودم را بیشتر زیر کرسی فرو کردم.با خودم گفتم :《 خدا پیری همه‌ی مان را به خیر کنه》...مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیTue, 15 Feb 2022 16:43:25 +0330https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/تریاک-های-ته-جیبم-slejjjruwzqrصدایِ گریه هایش ، گوش هایم را خسته کرده بود.دلم می‌خواست هر طور شده ، صدایش را خفه کنم.صدایِ گریه‌ی بچه همیشه اعصاب خرد کن بوده است ، حالا که تویِ اتوبوس هستم و مسیر طولانی ، دبگر خدا به دادم برسد.از اول که راه افتادیم یک بند صدا کرده.حوصله‌ی همه را سر برده.این راننده هم که جایی حتی برایِ دست با آب هم نگه نمی‌دارد.سیگاری از جیب شلوارم بیرون می‌کشم.آتشش می‌زنم.بین لب هایم می‌گذارم.آرامم می‌کند اما صدایِ مسافر ها و راننده بلند می‌شود.سعی دارم دودش را از پنجره بیرون می‌کنم.زیاد موفق نیستم.بچه هنوز صدا می‌کند.هیچکس نمی‌داند چه مرگش است.تمیزش کردند ، شیرش دادند ، هرکار که بلد بودند.آرام نشد.اصلا بچه‌ی به ماه نرسبده را مگر مسافرت می‌آورند؟ اصلا به من چه. راه مشهد طولانی است.در این چند ساعت ، بچه یک دقیقه هم نخوابیده است.فقط گریه کرده.این همه نفس از کجا می‌آورد خدا عالم است.فکر هایی به سرم زده.نمی‌دانم درست است یا نه.نمی‌دانم به امتحانش می‌ارزد یا نه.به پدرش نزدیک می‌شوم.او هم اعصاب ندارد.می‌خواهم از در دوستی وارد شوم ، که بلد نیستم.تلاش می‌کنم.چند کلمه ای می‌گویم.او هم می‌گوید.ترسیده و نگران است.حتما با حرف من نگران تر هم می‌شود.شاید هم دعوا راه بیندازد.صدایِ بچه سکوتِ میانِ حرف هایمان را پر می‌کند.قایق دلم را به آب می‌اندازم و حرفم را می‌زنم. +می‌خواهی اندازه‌ی یک ماش بهش تریاک بدی؟ _چی؟؟ +یکم تریاک ، چیزیش نمی‌شه ، فقط ساکت می‌شه.جنگ می‌کند ، بحث می‌کند.می‌خواهد قبول نکند.اما موفق می‌شوم متقاعدش کنم.اندازه‌ی یک ماش پخته‌ی له و لورده به او تریاک می‌دهم. تریاک را نزدیک دهان بچه می‌کند.در دهانش می‌گذارد.ترس سیبیل هایم را می‌لرزاند.با فوت بلندی ، ترس را از میان شان بیرون می‌کنم.بچه هرچه خورده را بالا می‌آورد.دوباره ترس ها برمی‌گردند سرجایشان می‌نشینند.بچه آرام می‌شود.مُرد؟ نه ، انگار فقط آرام شد.حتما دهانش طعم زهرمار گرفته.مادرش جلو می‌آید‌.نمی‌داند پدر بچه به بچه چه داده است.اما از ساکت شدن بچه ترسیده.بچه را از پدر می‌گیرد و شیرش می‌دهد.بچه که آرام گرفت ، اتوبوس هم آرام شد.اتوبوس، جایی برای دست به آب و نماز نگه می‌دارد.من هم بروم با آرامش سیگارم را دود کنم.مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیWed, 29 Dec 2021 13:24:26 +0330https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/هنوز-هم-به-فکر-من-بود-ytie4g1gfxem به آشپزخانه رفتم و به مامان گفتم :《 پس کی می‌رویم سبزه بخریم؟》+ می‌رویم نگران نباش. _آخر امروز روز آخر است ، اگر سبزه ها تمام شود چه؟ + این همه سبزه ، هرچقدر هم بخرند تمام نمی‌شود ؛ مطمئن باش.حالا برو و مراقب برادرت باش ؛ نکند در حوض بیافتد.من نگرانیم چه بود و مادر نگرانیش چه بود.از نظر من نگرانی برای سبزه‌ی عید با ارزش تر از جان برادر بود.البتا اگر مادر از این تفکر من با خبر می‌شد ، دیگر برایم سبزه را نمی‌خرید.پس در ذهنم چالَش کردم و به حیاط رفتم تا مواظب برادر کوچکم باشم.یک سالش بود ؛ تازه سه دندان در آورده بود.عاشق ماهی های حوض بود.چند روزی بود یاد گرفته بود راه برود.او از من دیرتر راه افتاده بود ، مادرم همیشه می‌گفت سپند وقتی ده ماهه بود راه افتاد و من به خودم افتخار می‌کردم و به برادرم فخر می‌فروختم که از او زرنگ تر بوده ام و زودتر راه افتاده ام.هرچه صبر می‌کردم بابا نمی‌آمد که نمی‌آمد.ناسلامتی فردا عید بود ، نباید صاحبکارش آنها را زودتر مرخص می‌کرد که به زندگی خودشان برسند.اگر سبزها تمام می‌شد او جوابگو بود؟ عصر وقتی برای بار پنجم پیش مامان رفتم و از خواب بیدارش کردم تا بپرسم پس کی می‌رویم سبزه بخریم خیلی عصبی شد و چنان دادی سرم کشید که سپهر از خواب بیدار شده و مادر مجبور شد دوباره به او شیر بدهد و تلاش کند تا او را بخواباند.و این اتفاقات عصبانیت او را بیشتر کرد! شب بعد از اذان مغرب ، ساعت هشت بالاخره بابا آمد.اول باید نمازش را می‌خواند ، نماز در خانه‌ی ما مقدم تر از هر چیزی بود.بعد از خواندن نمازش بالاخره از خانه بیرون زدیم.هر جا برای خرید سبزه می‌ایستادیم و به سبزه ها نگاه می‌کردیم ، به ارتفاع بغض گلوی من اضافه می‌شد.سبزه ها یا آنقدر رشد کرده بودند که برای سیزده بدر خوب بودن و یا آنقدر به آنها نرسیده بودند تا اینکه کچلی گرفته بودند.خلاصه اینکه هیچ کدام از سبزه ها به درد نمی‌خورد و من دوستشان نداشتم.سوار ماشین شدیم و به خانه برگشتیم.مامان و بابا می‌دانستند الان از آن وقت ها است که حسابی از دستشان عصبی هستم و باید یک جوری جبران کنند.اما هیچ کاری نکردند.شاید هم من اشتباه فکر می‌کردم که آنها همه چیز را می‌دانند و من را خوب می‌شناسند. روز بعد آقاجان به خانه‌مان آمد.آمده بود یک سر بزند و برای سال تحویل پیش ننه جان برود ، مثل چندین سال گذشته برود و در قبرستان سر قبر ننه جان سال را به همراه او تحویل کند.همین که او را دیدم ، یک سبزه‌ی خیلی قشنگ دستش بود.گفت :《 ننه جان دو سه هفته پیش به خوابم آمد و گفت یک سبزه برای سپندم بینداز.او سبزه خیلی دوست دارد.به او بگو از طرف ننه جان است ؛ عیدی من به او》. سبزه را گرفتم و سر سفره‌ی عید گذاشتم.عکس ننه جان را کنار سبزه گذاشتم و به لبخند زیبای او جواب دادم.مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیTue, 30 Nov 2021 14:18:04 +0330https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/چشم-هایِ-گربه-ای-doh17mnyihr3 لبه‌ی حوض نشسته بود و به مهشید که داشت لباس ها را روی بند پهن می‌کرد نگاه می‌کرد.از لبه حوض پایین پرید و نزدیک مهشید آمد.مهشید قربان صدقه هایش شروع شد.حاج صفر هر بار این قربان صدقه ها را می‌دید ، حرصش درمی‌آمد.البته حق داشت ؛ من هم بودم به آن نیم وجبی حسودیم می‌شد.گربه خودش را به پای مهشید کشید و میو میو را سر داد.مهشید بیخیال بقیه لباس‌ها شد و با گربه به اتاق زیرشیروانی رفت.حاج صفر که به خانه آمد دید مهشید دوباره از پشت پنجره‌ی اتاق زیر شیروانی همراه گربه برایش دست تکان می‌دهد. برای بار هزارم در روز به خودش لعنت فرستاد که این چه اشتباهی بود کردم و برای مهشید حیوان آوردم.بچه دار نمی‌شدند.مهشید دائم بهانه می‌گرفت.حاج صفر گفت با یک حیوان سر او را گرم کند ، اما حالا پشیمان بود.حاج صفر صبح بعد از نماز تا خود اذان مغرب سر کار بود.وقتی هم می‌آمد غذاهای یخ کرده‌ی ظهر و چای مانده ای که صبح خودش دم کرده بود در خانه انتظارش را می‌کشید.همه اینها را تحمل می‌کرد و دم نمی‌زد ، می‌گفت :《 این دختر رو زود خواستگاری کردیم و هنوز بچگی نکرده بگذار به حال خود باشد ، نباید به او سخت بگیرم.همین که در خانه باشد و گاه گاهی پا به پای کارهای گربه بخندند و من صدای خنده اش را بشنوم کافیست》.خدایی مرد صبور و با شرافتی بود ؛ هر مرد دیگری بود و این اوضاع را می‌دید ، حتماً تا به امروز سر مهشید را از تنش جدا کرده بود.مهشید از روزی که گربه به خانه آمده بود دیگر برای هیچ غر نمی‌زد.نه برای بوی جوراب حاج صفر ، نه برای اینکه حوصله اش تا غروب در خانه سر می‌رود و نه برای هیچ. فقط کنار گربه زندگی می‌کرد.با او غذا می خورد و می‌خوابید و بیدار می‌شد.حاج صفر می‌شنید مهشید با گربه حرف می‌زند و بعد خودش صدایش را نازک می‌کند و جواب خودش را با صدایی شبیه به صدای گربه می‌دهد.مهشید در اتاق زیرشیروانی می‌خندید که حاج صفر تفاوت صدای نازک شده‌ی او و صدای خود گربه را تشخیص نمی‌دهد.گاهی که حاج صفر ، مهشید را می‌دید می‌گفت آنقدر به این گربه چسبیده ای که چهره و رفتارهای شبیه همین گربه شده مهشید.مخصوصاً اون چشمات ، انگار به کل شدن چشم های گربه و مهشید خنده را سر می‌داد.مهشید به سادگی حاج صفر می خندید و حاج صفر غافل از همه جا خوشحال می شد از خنده‌ی او. یک روز که حاج صفر از کار به خانه برگشت ؛ دید نه مهشید بود و نه گربه.هردو غیب شده بودند.تا آخرشب صبر کرد باز هم نیامدند.هرجا را بلد بود گشت و پیدایشان نکرد.از همسایه ها خبر گرفت و گفتند او را ندیدند.به خانه پدر و مادر مهشید رفت و سوراخ گرفت گفتند از وقتی ازدواج کرده اید کی بدون شما به جایی رفته که ایندفعه دومش باشد.حاج صفر نتوانست مهشید و آن گربه‌ی گور به گوری را پیدا کند.انگار یک بارِ صد سال پیر شده بود.بعد از سه روز به خانه برگشت و دید دو تا گربه لب حوض نشسته اند.یکی از آنها همان گربه مهشید بود ، دوید به سمتش اما اگر به فرار کرد و به لبه دیوار پناه برد.آن یکی گربه بی هیچ ترسی نشست.گربه مهشید همیشه خودش را به پای حاج صفر می‌مالید و او از این کار متنفر بود و حالا یکی گربه بر خلاف او این کار را نکرد.همین که پنجول های گربه را نگاه کرد ؛ دید پنجول های گربه رنگ لاک ناخن های مهشید است.حاج صفر عقب عقب خودش را به حوض انداخت و آنقدر به چشم های گربه مهشید نگاه کرد تا جانش لبش رسید و از بدنش بیرون رفت.مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیSun, 31 Oct 2021 14:03:47 +0330https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/تابستان-امسال-rrz4hguuchn4 سایه‌ی یکی از درخت ها را به نام خودشان زده بودند.مردم روستا همه می‌دانستند که این درخت و سایه‌اش برای آنهاست.روزی که در مدرسه باهم آشنا شدند، بعد از تعطیلی مدرسه کنار همین درخت آمدند.زیر سایه‌اش نشستند و کتاب خواندند.آن روز با دیدن یکدیگر، احساس کردند کسی مثل خودشان را دیده اند.تا قبل از دیدن همدیگر هرکدامشان فکر می‌کرد که چقدر در این دنیا تنها و عجیب است! وقتی باهم حرف زدند متوجه شدند کسی مثل خودشان هست، کسی هست که مثل خودشان فکر کند و رویا ببافد.کسی مثل خودشان هست که زندگی را دوست داشته باشد و به همه چیز متفاوت نگاه کند. پانیا دختری بود با موهای نسبتا کوتاه و مشکی، چشمانی بادامی و ریز، پوستی سفید.روی صورتش یک عالمه خال داشت و از داشتن آنها ناراحت بود.دفعه‌ی اول که دُرتا متوجه شد پانیا چقدر از این خال ها بدش می‌آید گفت :ـ می‌دونستی می‌گن هر خالی که داری، نشونه‌ی اینه که توی زندگی قبلی معشوقت اونجا رو بوسیده؟و هردو باهم خندیدند.پانیا زیاد کتاب می‌خواند و هراز گاهی هم می‌نوشت. دُرتا دختری بود با موهای بلند و خرمایی رنگ، چشمانش شبیه چشم های پانیا بود و پوستی سبزه داشت.دُرتا همه جوره عاشق خودش بود.خودش را حسابی دوست داشت و این بهترین ویژگی او، از نظر پانیا بود.درتا هم کتاب زیاد می‌خواند و زیاد می‌نوشت.علاوه بر اینها نقاشی کردن را هم خیلی دوست داشت و هرگاه با نوشتن نمی‌توانست ذهنش را خالی کند، با نقاشی خودش را آرام می‌کرد. حالا از روز های اول آشنایی‌شان پنج سالی می‌گذشت.امسال که پاییز می‌آمد، سال آخر دبستان‌شان بود.یعنی سال آخر مدرسه، اگر می‌خواستند بیشتر از این یاد بگیرند باید به شهر می‌رفتند و آنها مطمئن بودند که خانواده ها از روستا دل نمی‌کنند.روز های آخر تابستان بود، دو روز دیگر اول مهر می‌آمد باید به مدرسه می‌رفتند. به جز آن دو نفر که هر روز خدا را در میان درخت ها بودند، کسی به اینجا نمی‌آمد.مردم روستا فقط روز طبیعت، برای گشت و گذار به اینجا می‌آمدند.آن روز هم زیر سایه‌ی درخت نشسته بودند و باهم برای دو روز دیگر که مدرسه باز می‌شد برنامه ریزی می‌کردند.یک لحظه درتا احساس کرد قطره ای روی صورتش چکید، فهمیدند که باران گرفته است.کتاب هایشان را برداشتند و سریع خودشان را به خانه هایشان رساندند. پانیا با صداهایی که می‌آمد بیدار شد.صدای داد و فریاد از بیرون خانه می‌آمد.هیچکس درخانه نبود.سریع لباس گرم پوشید، روسری سر کرد و از خانه بیرون رفت.از میان درخت ها آتشی پیدا بود.پانیا به جمعیت رسید و درتا را پیدا کرد.درتا داشت گریه می‌کرد و میان گریه هایش گفت تمام درخت ها آتش گرفته اند! درختمان سوخت پانیا، می‌فهمی؟ آتش گرفت و سوخت.پانیا با ناباوری گفت :ـ چرا؟ چه اتفاقی افتاده؟ـ مادرم می‌گوید میان باران های تند امشب، صائقه زده است! خورده به درخت ها و آتش گرفته اند...پانیا درتا را بغل کرد و در بغل هم مثل ابر هایی که هنوز هم می‌باریدند، گریه کردند. همه‌ی اهالی روستا، برای خاموش کردن آتش، در تکاپو بودند.باید قبل از اینکه به خانه ها نزدیک می‌شد خاموشش می‌کردند.موفق هم شدند.نزدیک اذان صبح بالاخره آتش خاموش شد و همه‌ی اهالی، خسته و کوفته به خانه هایشان برگشتند.لباس هایشان را عوض کردند و برای نماز به مسجد رفتند.بعد از نماز از خدا شکرگذاری کردند که صائقه به خانه هایشان نخورده است! یا به محصولاتی که کاشته بودند! پانیا و درتا تنها کسانی بودند که بعد از خاموش شدن آتش و آرام گرفتن باران، هنوز هم اشک می‌ریختند.آن درخت و سایه‌اش برای آنها حکم خانه را داشت، احساس می‌کردند بی خانه شده اند! حالا از فردا کجا باید می‌رفتند که کسی نباشد و بتوانند راحت خودشان باشند و بگویند و بخندند؟ هیچ جا را نداشتند.پانیا و درتا که تا آن موقع نمی‌دانستند نفرت چطور احساسی دارد، حالا فهمیده بودند.هردویشان از تابستان امسال و باران متنفر بودند!مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیSun, 03 Oct 2021 18:53:00 +0330https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/رد-پا-rm8lqf1fnvyqدر را باز کردم و وارد خانه شدم.یک خانه‌ی پنجاه متری که مناسب ما چهار نفر بود.چراغ ها خاموش بود.امروز من اولی رسیده بودم.دستم را روی دیوار سُر دادم تا جای کلید برق را پیدا کنم.از کنار کاناپه ها خودم را رد کردم و به بخاری رسیدم.بخاری را که روی شمع بود، بالا کشیدم.کیفم را روی زمین پرت کردم.توی آشپزخانه رفتم.غذایی که عماد پخته بود را از یخچال بیرون آوردم و روی شعله‌ی بزرگ گاز گذاشتم. کلید در قفل در پیچید و در باز شد.احمد بود.در را با پا بست و به حالت دو، به سمت بخاری آمد.هوا عجیب سرد شده بود.غذا را از روی گاز برداشتم و به احمد سلام کردم. – عه سلام، تو اینجا بودی؟ قیافه‌ی متعجبم را از او برگرداندم و نشستم تا معده ام بیشتر از این بهم نریخته، غذایم را بخورم. احمد به آشپزخانه آمد و گفت :« این رد پا چیه روی بخاری؟»ـ رد پا؟ سرش را به نشانه‌ی بله تکان داد و گفت :« یه رد پا، روی بخاری جا خوش کرده.گمونم پنجول گربه باشه». ـ خب بگو پنجول جا خوش کرده نه رد پا ! احمد خیاری از توی ظرف سالاد برداشت، گفت :« حالا هرچی» و خیار را توی دهانش گذاشت.ناراحتی معده اعصابم را بهم ریخته بود و این کار احمد بدترش کرد.توپیدم به او که « مگر هزار بار نگفتم به غذایی که من دارم می‌خورم دست نزنید!» ـ خب حالااا، چرا برزخی می‌شی. ظرف سالادم را آنطرف میز گذاشتم و به زور آب، غذایم را پایین دادم. ظرف ها را در سینک گذاشتم و به طرف تلویزیون رفتم.روی میز تلویزیون هم ردِ پنجول گربه بود! کنترل را برداشتم و روی مبل نشستم، تا اگر بشود کمی فیلم ببینم.ـ میگم احمد، کی امروز آخری از خونه رفت بیرون؟ـ امروز همه باهم رفتیم بیرون!ـ پنجره ای چیزی باز نذاشتیم؟ـ الان خونه گرم شده دیگه، اگه پنجره باز بود که به جای گرم شدن، استخون هامون از سرما ترکیده بود.بیخیال رد پا شدم و شبکه های تلوزیون را بالا و پایین کردم.هیچ شبکه ای برنامه یا فیلم به درد بخوری نداشت.چشم هایم سنگین شده بود، پتو را روی خودم کشیدم و چشم هایم را بستم. با صدای چکه‌ی آب بیدار شدم.همه جا تاریک بود.بچه ها همگی خواب بودند.معده درد امانم را بریده بود.در تاریکی نرم نرم، به سمت آشپزخانه رفتم تا بلکه قرصی پیدا کنم، تا این درد وامانده را تسکین دهد.صدای خر خر عجیبی از سمت بخاری می‌آمد.قرص را خوردم و به سمت بخاری رفتم.شاید مشکلی داشت و صدا می‌کرد.چشمی در تاریکی می‌درخشید.پس خودش بود.این بچه گربه از کجا خودش را در خانه جا کرده بود؟مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیTue, 31 Aug 2021 12:33:01 +0430https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/خوشبختی-ما-میان-رنج-و-ملال-سرگردان-است-weddocct9lpyزندگی مانند پاندولی است که مدام بین رنج و ملال در نوسان است. از آرتور شو پنهاور، فیلسوف آلمانی.وقتی این جمله رو خوندم، یاد جمله‌ی چارلی چاپلین افتادم "خوشبختی، فاصله‌ی بین دوتا بدبختیه". به نظرم معنی های این دو جمله رو می‌شه بهمدیگه ربط داد.آرتور می‌گه زندگی مثل پاندول ساعت، دائم حرکت می‌کنه.یه طرف این ساعت رنج و طرف دیگه هم ملال، برادر رنج ایستاده.این پاندول یه بار به رنج می‌رسه یه بار به ملال.وقتی پاندول وسط ساعت باشه یعنی خوشحالی، خوشبختی.چاپلین هم همین رو می‌گه، فاصله‌ی بین دوتا بدبختی یعنی خوشبختی. حالا گاهی این خوشبختی خیلی کوتاهه و باطری ساعت درست کار می‌کنه، یه وقت هایی باطری ساعت تموم می‌شه و پاندول وسط خوشبختی گیر می‌کنه و زمانش طولانی می‌شه._______________________________________________با گذاشتن کامنت، نظرت رو با من و بقیه‌ی دوستان به اشتراک بذار??مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیTue, 17 Aug 2021 18:34:55 +0430https://virgool.ir/@Maryamebrahimi/نارنگی-پوست-کنده-arcbju8rngcuعنوان داستان : نارنگی پوست کنده نمی‌دانم چه مناسبتی بود که به خانه‌ی آنها رفتیم ، اما مطمئن هستم که عید نبود ؛ چون که نارنگی برایمان آورده بودند و نارنگی ها ریز و ترش مزه بودند.حتما اوایل پاییز بوده است و احتمالا دایی را از بیمارستان آورده بودند و به عیادت رفته بودیم.دایی که می‌گویم منظورم دایی پدرم است.تا جایی که ذهنم یاری می‌کند او زیاد عمل انجام داد ، هر بار به خاطر درد تازه ای.خانه‌ی شان در مرکز شهر بود.بعد از دومین پل هوایی ، خیابان عباسی ، کوچه‌ی یخچال.همیشه اسم کوچه‌ی شان برایم خنده دار بود.نمی‌دانم چه حکمتی هم بود که هروقت به خانه‌ی شان می‌رفتیم ، در کوچه‌ی شان باد می‌آمد و حسابی سردمان می‌شد.آن روز در هر کدام از بشقاب ها دو نارنگی و یک سیب گذاشته بودند.نارنگی ها خیلی خوشمزه بودند و همان اول که آوردند من و پسر عمویم دخل آنها را آوردیم. وقتی می‌خواستیم از خانه بیرون بیاییم هر کدام از ما نارنگی هایی که در بشقاب های مادرانمان مانده بود را برداشتیم و بیرون آمدیم.تا پدر و مادر ها سرگرم حرف زدن و خداحافظی کردن با زندایی و پسر و عروس هایش بودند ؛ من و پسر عمویم پوست نارنگی ها را کندیم و از روی بی‌ادبی یا شاید آن زمان از روی بچگی پوست نارنگی ها را همانجا جلوی در خانه‌ی شان ریختیم! صحبت های پدر و مادرها که تمام شد و حواسشان آمد سرجایش ، دیدند یک عالمه پوسته نارنگی زیر پاهایشان ریخته است.نگاه های چپ چپ و تهدید های خانواده شروع شد.زندایی پدرم گفت :_ اشکالی نداره ، الان جارو و خاک انداز میارم و جمع می‌کنم.پدر گفت :_ اگر زحمت بکشید جارو را بیارید خودم جمع می‌کنم.باید ببخشید ، بچه هستن.زندایی رفت و جارو را آورد ، آن را به دست پدرم داد و همان لحظه در کوچه‌ی یخچال چنان بادی گرفت که داشت خودمان را هم با خودش می‌برد ؛ چه برسد به پوست نارنگی ها ! پوست نارنگی ها را باد برد و در کوچه پخش کرد و بعد آرام گرفت.حالا که جلوی در خانه‌ی آنها تمیز شده بود ، وقتش بود نارنگی های پوست کنده را بخوریم._______________________________________________________#مریم_ابراهیمی #نویسندگی #نویسنده #نوشتن_خلاق #داستان_های_من #داستان_کوتاه #نارنگی? #داستان #نوشتن #نویسندگی? مریم‌ ابراهیمیمریم‌ ابراهیمیSat, 10 Jul 2021 22:54:27 +0430