https://virgool.ir/feed/@Mardetanhaمحسن سالک علاقه‌مند به دنیای مجازیfa2026-11-10 16:28:55https://files.virgool.ir/upload/users/5035/avatar/GHhPOk.jpghttps://virgool.ir/@Mardetanhahttps://virgool.ir/@Mardetanha/چطور-تو-یه-روز-زندگیتو-درست-کنی-y4smjp1zlyblاین خیلی طولانیه و روده درازی داره چطوری میشه کوتاه تر کرد ولی اصل حرف از بین نرهچطور تو یه روز زندگیتو درست کنی ترجمه کامل مقاله‌ایه که چند وقت پیش تو ایکس ترکوند ۱۸۹ میلیون بازدید، ۳۰۰هزار لایکلینک به پست اصلیhttps://x.com/thedankoe/status/2010751592346030461?s=46اگر مثل من باشی، فکر می‌کنی resolutions سال نو (تصمیمات سال جدید) احمقانه‌اند.چون بیشتر آدما برای تغییر دادن زندگیشون کاملاً اشتباه عمل می‌کنن.یه مشت تصمیم و قول الکی می‌سازن فقط چون بقیه هم همین کارو می‌کنن، ارزش زندگی رو تو بازی‌های ظاهری و کلاس گذاشتن می‌بینن، در حالی که تغییر واقعی خیلی عمیق‌تر از این حرفاست که فقط به خودت بگی «از امسال منظم‌تر و خفن‌تر میشم».اگه تو هم جزو این آدمایی، نمیخوام از بالا نصیحتت کنم، من خودم بیشتر از چیزایی که بهش رسیدم، وسط راه ولشون کردم. فکر کنم برای بیشتر آدما هم همینه.ولی یه حقیقت هست، بیشتر آدمایی که میخوان زندگیشونو عوض کنن، تقریباً هر بار شکست میخورن.با این حال، هرچقدر هم فکر کنم تصمیم‌های سال نو مسخره‌ان، باز هم عاقلانه‌ست که یه بار به زندگی‌ای که ازش راضی نیستی نگاه کنی، تا بتونی خودتو به سمت یه چیز خیلی بهتر پرتاب کنی. جلوتر درباره‌اش حرف می‌زنیم.پس چه بخوای یه کسب‌وکار شروع کنی، بدنتو تغییر بدی، یا ریسک کنی و بری سمت یه زندگی معنادارتر، بدون اینکه بعد از دو هفته ولش کنی، میخوام ۷ ایده درباره تغییر رفتار، روانشناسی و بهره‌وری بهت بگم که احتمالاً قبلاً نشنیدی.اینا قراره کامل و جدی باشه.اینم از اون متنایی نیست که بخونیش و پنج دقیقه بعد یادت بره.از اون چیزاست که دلت میخواد سیوش کنی، براش یادداشت برداری، و یه وقت واقعی بذاری روش فکر کنی.اون بخشی هم که آخرش میگم، همون پروتکلی که کمک میکنه بری تهِ ذهن و روانت و بفهمی واقعاً از زندگی چی میخوای، حدود یه روز کامل وقت می‌گیره، ولی اثرش خیلی بیشتر از یه روز می‌مونه.بزن بریم۱، تو الان اونجایی نیستی که دلت میخواد باشی، چون هنوز تبدیل به آدمی نشدی که بتونه اونجا زندگی کنه.وقتی حرف از هدف‌های بزرگ میشه، آدما معمولاً فقط روی یکی از این دو چیز تمرکز می‌کنن:۱- تغییر دادن کارها و عادت‌ها برای رسیدن به هدف، که درواقع اهمیت کمتری داره۲- تغییر دادن خودِ آدمی که هستی، طوری که رفتارت خودبه‌خود عوض بشه، که اصل ماجرا همینه.بیشتر آدما یه هدف سطحی میذارن، چند هفته اول با انگیزه و هیجان خودشونو هل میدن که منظم بمونن، بعد خیلی راحت برمیگردن به همون آدم قبلی.چون داشتن سعی میکردن یه زندگی عالی رو روی یه پایه پوسیده بسازن.اگه هنوز کامل جا نیفتاده، بذار با یه مثال جلو بریم.یه آدم موفق رو تصور کن.میتونه یه بدنساز با هیکل فوق‌العاده باشه، یه بنیان‌گذار یا CEO که صدها میلیون دلار ارزش داره، یا حتی یه آدم کاریزماتیک که بدون ذره‌ای استرس با هر جمعی راحت حرف میزنه.فکر میکنی اون بدنسازه باید هر روز به خودش زور بگه که سالم غذا بخوره؟اون CEO باید هی خودشو مجبور کنه صبح پاشه و تیمشو رهبری کنه؟از بیرون شاید اینطوری به نظر برسه، ولی واقعیت اینه که اونا اصلاً خودشونو در هیچ سبک زندگی دیگه‌ای تصور نمی‌کنن.اون بدنسازه بیشتر باید زور بزنه که ناسالم زندگی کنه.اون CEO بیشتر عذاب میکشه اگه بخواد بعد زنگ ساعت تو تخت بمونه، و از تک‌تک ثانیه‌هاش بدش میاد.برای بعضیا سبک زندگی من زیادی سختگیرانه یا افراطی به نظر میاد.ولی برای خودم کاملاً طبیعیه. نه برای اینکه بخوام خودمو با کسی مقایسه کنم، فقط واقعاً از این مدل زندگی لذت میبرم.وقتی مامانم میگه «یه کم استراحت کن، برو بیرون خوش بگذرون»، سخت خودمو نگه میدارم نگم:«اگه از کاری که میکنم خوشم نمیومد، اصلاً چرا باید انجامش میدادم؟»جمله بعدی شاید خیلی ساده به نظر بیاد، ولی عجیبه که چقدر آدم‌ها واقعاً نمیفهمنش.اگه یه نتیجه مشخص تو زندگی میخوای، باید خیلی قبل‌تر از رسیدن بهش، سبک زندگیِ آدمی رو داشته باشی که اون نتیجه رو ساخته.مثلاً وقتی یکی میگه «میخوام ۳۰ کیلو کم کنم»، خیلی وقتا باورش نمیکنم.نه چون فکر کنم نمیتونه، چون همون آدم معمولاً یه جمله دیگه هم میگه:«بی‌صبرانه منتظرم لاغر شدن تموم شه تا دوباره از زندگیم لذت ببرم.»ولی حقیقت اینه، اگه سبک زندگی‌ای که باعث اون تغییر شده رو برای همیشه قبول نکنی، و یه دلیل قوی‌تر از عادت‌های قبلیت پیدا نکنی، خیلی راحت برمیگردی همون جایی که ازش شروع کردی.و اون موقع فقط یه چیزو از دست دادی که دیگه هیچ‌وقت برنمیگرده: زمان.وقتی واقعاً خودتو تغییر میدی، خیلی از عادت‌هایی که تو رو به هدفت نزدیک نمی‌کنن، کم‌کم برات چندش‌آور میشن. چون عمیقاً میفهمی اون کارهای کوچیک، آخرش چه جور زندگی‌ای میسازن.الان با استانداردهای فعلیت مشکلی نداری، چون هنوز کامل نمیبینی که واقعاً چی هستن و آخرش تو رو به کجا میرسونن. جلوتر درباره اینکه چطور اینارو بفهمی حرف میزنیم، ولی قبلش باید کم‌کم به اون نقطه برسیم.تو میگی میخوای تغییر کنی. میگی میخوای «از نظر مالی آزاد بشی» یا «سالم‌تر زندگی کنی»، ولی رفتار و کارات یه چیز دیگه نشون میدن، و یه دلیل عمیق پشتشه. موضوع خیلی عمیق‌تر از چیزیه که فکر میکنی.۲، تو اونجایی نیستی که دلت میخواد باشی، چون درواقع اونقدرها هم نمیخوای اونجا باشی.فقط به حرکت اعتماد کن. زندگی با حرف‌ها جلو نمیره، با عمل و اتفاق‌هایی که واقعاً می‌افتن جلو میره. به حرکت اعتماد کن. Alfred Adlerاگه میخوای واقعاً خودتو تغییر بدی، اول باید بفهمی ذهنت چطور کار میکنه، تا بتونی کم‌کم دوباره برنامه‌ریزش کنی.اولین قدم اینه که بفهمی تمام رفتارهای آدم هدف دارن. هیچ کاری بی‌دلیل نیست.وقتی دقیق نگاه کنی، خیلی واضح به نظر میاد، ولی وقتی عمیق‌تر واردش میشی، بیشتر آدما دوست ندارن اینو قبول کنن.یه قدم برمیداری چون میخوای به یه جایی برسی.بینیتو میخارونی چون میخوای اون حس خارش از بین بره.اون مثال‌ها واضح بودن، ولی بیشتر وقت‌ها هدف‌هایی که رفتارهات رو میسازن، ناخودآگاهن.مثلاً شاید خودت نفهمی وقتی وسط روز لم میدی روی مبل، درواقع داری زمانو میکشی تا مسئولیت بعدیت برسه.حتی تو لایه‌های عمیق‌تر ذهن، خیلی وقت‌ها دنبال هدف‌هایی میری که به خودت آسیب میزنن، ولی جوری برای خودت توجیهشون میکنی که هم منطقی به نظر برسن، هم حس بازنده بودن نگیری.مثلاً اگه مدام کاراتو عقب میندازی، شاید به خودت بگی «من آدم بی‌انضباطیم».ولی واقعیت ممکنه چیز دیگه‌ای باشه.شاید در اصل داری سعی میکنی از قضاوت شدن فرار کنی. چون تا وقتی کارت تموم نشده و منتشرش نکردی، کسی نمیتونه درباره‌ش نظر بده یا ردت کنه.اگه میگی میخوای از شغل بی‌روح و بن‌بستت بیای بیرون، ولی هیچ حرکت واقعی‌ای نمیکنی، شاید فکر کنی «شجاعتش رو ندارم» یا «من کلاً آدم ریسک‌پذیری نیستم». ولی حقیقت ممکنه این باشه که داری دنبال امنیت، قابل‌پیش‌بینی بودن، و یه جور حفظ ظاهر جلوی بقیه میگردی.چون شاید تو دنیای اطرافت، همین شغل خسته‌کننده نشونه موفقیت حساب میشه.نکته اصلی اینه:تغییر واقعی وقتی اتفاق میفته که هدفت عوض بشه.منظورم این نیست که فقط یه هدف جدید روی کاغذ بنویسی. چون خیلی وقت‌ها خودِ همون هدف گذاشتن هم داره یه نیاز ناخودآگاه و مخرب رو تغذیه میکنه.منظورم عوض شدن زاویه دیدته. چون هدف واقعی در اصل همینه.هدف، یه تصویریه که از آینده تو ذهنت میسازی، و همون تصویر تبدیل میشه به لنزی که دنیا رو باهاش میبینی.بعد کم‌کم فقط چیزهایی رو میبینی که به رسیدن به اون آینده کمک میکنن، آدم‌ها، ایده‌ها، فرصت‌ها و مسیرها.حالا باید یه کم عمیق‌تر بریم جلو، چون اگه این بخشو نفهمی، بیرون اومدن از وضعیتی که توشی سخت‌تر و سخت‌تر میشه.۳، تو اونجایی نیستی که دلت میخواد باشی، چون از رسیدن به اونجا میترسی.مهم‌ترین چیزی که باید یادت بمونه اینه که اصلاً مهم نیست این باور یا فکر از کجا اومده و چطور وارد ذهنت شده. شاید هیچ‌وقت یه هیپنوتیزم‌کننده حرفه‌ای ندیده باشی، شاید هیچ‌وقت هم رسماً هیپنوتیزم نشده باشی. ولی اگه یه ایده رو قبول کرده باشی، چه از خودت، چه از پدر و مادرت، معلم، دوستات، تبلیغات یا هرجای دیگه، و واقعاً باور کرده باشی که درسته، اون ایده دقیقاً همون قدرتی رو روی تو داره که حرف‌های یه هیپنوتیزم‌کننده روی آدم هیپنوتیزم‌شده داره.— Maxwell Maltzاینجوری تبدیل شدی به آدمی که امروز هستی، و همینطوری هم تبدیل میشی به آدمی که فردا خواهی بود.این ساختار و فرمول شکل گرفتن هویت آدمه:۱- تو یه هدف میخوای بهش برسی.۲- بعد دنیا و واقعیت رو از پشت عینک همون هدف میبینی.۳- فقط اطلاعات، ایده‌ها و چیزهایی به چشمت میان که فکر میکنی به رسیدن به اون هدف کمک میکنن.۴- بر اساسش عمل میکنی، و از نتیجه کارات بازخورد میگیری که داری بهش نزدیک میشی یا نه.۵- اون رفتار رو هی تکرار میکنی تا کم‌کم اتوماتیک و ناخودآگاه بشه.۶- بعد اون رفتار تبدیل میشه به بخشی از هویتت «من آدمی‌ام که...»۷- و بعد شروع میکنی از اون هویت دفاع کردن، فقط برای اینکه ذهنت حس تناقض نگیره و تصویرش از خودش خراب نشه.۸- بعد همون هویت، هدف‌های جدید میسازه و چرخه دوباره شروع میشه. و اگه اون هویتی که ساختی به ضرر یه زندگی خوب باشه، اوضاع خیلی سریع خراب میشه.واقعیت تلخ اینه که باید این چرخه رو بین مرحله ۶ و ۷ بشکنی، ولی مشکل اینجاست که کل این روند از بچگی شروع شده.تو از همون اول یه هدف داشتی: زنده موندن.و برای زنده موندن، کامل وابسته به پدر و مادرت بودی تا یادت بدن چطور تو این دنیا زندگی کنی. پس مجبور بودی خودتو باهاشون هماهنگ کنی. و چون بیشتر آدم‌ها با تشویق و تنبیه یاد میدن، کم‌کم فهمیدی اگه باورها و ارزش‌های اونا رو قبول نکنی، تنبیه میشی، طرد میشی یا محبت کمتری میگیری. برای همین خیلی از چیزهایی که امروز «خودت» میدونی، شاید اصلاً انتخاب واقعی خودت نبوده باشن. تا وقتی اینو نبینی، در اصل هنوز کامل برای خودت فکر نمیکنی.ولی پدر و مادر تو هم خودشون کل این مسیر رو تو زندگیشون گذروندن. و دقیقاً همینجاست که قضیه میتونه خطرناک بشه. اگه خودشون این چرخه رو نشکسته باشن، احتمال زیاد با همون تعریف‌های قدیمی و فرهنگیِ موفقیت شرطی شدن، همون مدل فکری‌ای که از دوران صنعتی و نسل‌های قبل مونده.در کنارش، هم بهترین عادت‌ها و باورهای نسل قبل رو با خودشون آوردن، هم بدتریناشو. چیزهایی که از پدر و مادرشون گرفتن، و اونا هم از نسل قبل‌تر.اگه یه لایه عمیق‌تر نگاه کنیم، بعد از اینکه نیازهای اولیه برای زنده موندن تأمین میشه، که تو دنیای امروز برای بیشتر آدما نسبتاً آسونه و تقریباً تو امنیت به دنیا میان، آدم شروع میکنه از نظر فکری و ذهنی دنبال بقا بگرده.یعنی شاید دیگه لازم نباشه برای زنده موندنِ بدنش بجنگه، ولی شدیداً داره از ذهن، باورها و طرز فکرش محافظت میکنه و سعی میکنه همون‌ها رو تکثیر کنه.برای همین هم این همه جنگ فکری و دعوا سر عقیده تو اینترنت میبینی. چون پشت بیشترشون، هویت آدم‌ها و گروه‌ها خوابیده.وقتی بدنت احساس خطر میکنه، وارد حالت جنگ یا فرار میشی.وقتی هویت و باور‌هات احساس خطر کنن هم دقیقاً همون اتفاق میفته.مثلاً اگه شدیداً خودتو با یه عقیده سیاسی تعریف کرده باشی، وقتی یکی اون باور رو زیر سؤال ببره، واقعاً حس تهدید میگیری. استرسشو تو بدنت حس میکنی. از نظر احساسی انگار یکی زده تو صورتت.و چون بیشتر آدما احساساتشونو نمی‌شکافن که ببینن واقعاً از کجا میان و آیا حقیقت دارن یا نه، معمولاً تو اتاق‌های پژواک گیر میفتن، فقط با آدم‌هایی میگردن که مثل خودشون فکر میکنن، و بعد بیشتر و بیشتر روی باورهایی پافشاری میکنن که هم به خودشون آسیب میزنه هم به بقیه.اگه تو یه فضای مذهبی بزرگ شده باشی و هیچ‌وقت واقعاً برای خودت فکر نکرده باشی، احتمال داره به هر کسی که اون باورها و حباب ذهنیِ امن تو رو تهدید کنه حمله کنی یا حالت دفاعی بگیری.همین اتفاق برای بقیه هویت‌ها هم میفته.وقتی ناخودآگاه خودتو فقط یه «وکیل»، «گیمر» یا هر شخصیت دیگه‌ای ببینی که عملاً کارهای لازم برای ساختن یه زندگی بهتر رو انجام نمیده، کم‌کم همون هویت تبدیل میشه به زندانت.چون ذهنت همیشه سعی میکنه ثابت کنه همون کسی هستی که فکر میکنی هستی.۴، زندگی‌ای که دنبالش هستی، توی یه سطح متفاوت از ذهن قرار داره.ذهن آدم توی مراحل قابل‌پیش‌بینی رشد میکنه و تغییر پیدا میکنه.وقتی به دنیا میای، مثل یه اسفنج کوچیکِ بقا هستی. هر باور و فکری رو جذب میکنی تا احساس امنیت و تعلق داشته باشی، و بخش بزرگی از اون باورها هم از فرهنگ و محیط اطرافت میان.ولی اگه حواست نباشه، ذهنت کم‌کم خشک و ثابت میشه، و همین میتونه زندگی معنادار رو سخت کنه.این موضوع تو مدل‌هایی مثلMaslow's hierarchy of needs،Spiral Dynamicsو Integral Theory بارها توضیح داده شده.ولی حتی بدون این مدل‌ها هم، کافیه فقط به جامعه و آدم‌ها نگاه کنی تا ببینیش.من قبلاً بارها درباره این مدل‌ها حرف زدم و حتی ازشون یه مدل شخصی ساختم به اسم «Human 3.0» که با کمک پرامپت‌های AI کمک میکنه بفهمی تو چه سطحی از رشد ذهنی و شخصیتی هستی و مسیر بعدیت چیه.ولی فعلاً این خلاصه‌ی ۸۰/۲۰ از ۹ مرحله رشد هویت و ذهنه، برای یادآوری:چون بعضی چیزها فقط با تکرار جا میفتن،و هر بار ممکنه نکته‌ای ببینی که قبلش ندیده بودی.ضمن اینکه آدم‌های جدیدی هم دارن این متن‌ها رو میخونن.۱- تکانشی — هیچ فاصله‌ای بین احساس و عمل وجود نداره. همه‌چیز یا کاملاً خوبه یا کاملاً بد. مثلاً یه بچه کوچیک وقتی عصبانی میشه، میزنه. چون برای اون، حسِ خشم و کاری که انجام میده هنوز از هم جدا نیستن.۲- دفاعی / محافظِ خود — دنیا خطرناک به نظر میاد و یاد میگیری اول از خودت مراقبت کنی. مثلاً یه بچه یاد میگیره کارنامه‌شو قایم کنه، درباره انجام ندادن کارها دروغ بگه، یا بفهمه بزرگ‌ترها دوست دارن چی بشنون تا دردسر کمتر بشه.۳- هم‌رنگِ جمع — هویتت کامل با گروهت یکی میشه، و قوانین و باورهای اون گروه برات عین حقیقت مطلق به نظر میان. مثلاً کسی که واقعاً نمیفهمه چطور ممکنه یه نفر متفاوت از خانواده یا جمع خودش فکر کنه یا رأی بده.۴- خودآگاه — کم‌کم متوجه میشی دنیای درونت با چیزی که بیرون نشون میدی یکی نیست. مثلاً توی کلیسا یا هر فضای اعتقادی نشستی و یه لحظه حس میکنی مطمئن نیستی واقعاً مثل بقیه باور داشته باشی، ولی هنوز نمیدونی با اون حس باید چیکار کنی.۵- وظیفه‌شناس / اصول‌محور — کم‌کم سیستم فکری و اصول خودتو میسازی و سعی میکنی نسبت بهشون مسئول باشی. مثلاً بعد از فکر و تحقیق واقعی، از باور مذهبی خانواده‌ات فاصله میگیری و یه فلسفه یا طرز فکر شخصی برای خودت میسازی که بتونی ازش دفاع کنی. یا برای زندگیت و کارت برنامه مشخص میچینی، چون باور داری تلاش درست میتونه نتیجه درست بسازه.۶- فردگرا — میفهمی حتی اصول و باورهایی که فکر میکردی کاملاً مال خودتن، تا حد زیادی تحت تأثیر محیط و شرایط زندگیت ساخته شدن، برای همین کمتر سفت و سخت بهشون میچسبی. مثلاً میفهمی دیدگاه سیاسی‌ات شاید بیشتر نتیجه جاییه که توش بزرگ شدی تا «حقیقت مطلق». یا متوجه میشی اون همه جاه‌طلبی کاری، شاید در اصل فقط برای گرفتن تأیید پدرت بوده.۷- استراتژیست — میتونی داخل سیستم‌ها و بازی‌های زندگی حرکت کنی، در حالی که همزمان حواست هست خودت هم بخشی از همون سیستمی. مثلاً یه سازمان رو مدیریت میکنی، ولی همزمان مدام شک میکنی شاید خودت هم نقطه‌کورهایی داشته باشی که نمیبینی. یا وارد سیاست و بحث‌های اجتماعی میشی، در حالی که میدونی نگاه تو هم کامل و بی‌طرف نیست و بخشی ازش تحت تأثیر پیش‌زمینه‌ها و تعصب‌هاییه که شاید کامل متوجهشون نباشی.۸- آگاه به ساختارها — میفهمی همه چارچوب‌ها، حتی هویتی که برای خودت ساختی، یه جور داستان و ساختار ذهنی‌ان، نه حقیقت مطلق. مثلاً باورهای معنوی یا روحانی‌تو بیشتر نمادین و استعاره‌ای میبینی تا کاملاً literal و قطعی. چون میفهمی نقشه، خودِ سرزمین نیست. یا مثلاً خودتو در نقش «بنیان‌گذار»، «متفکر» یا هر هویت دیگه‌ای میبینی، ولی با یه لبخند آروم و سبک، انگار داری نقش بازی کردنتو تماشا میکنی، نه اینکه کامل توش گم شده باشی.۹- یگانه / وحدت‌گرا — مرز بین «خودت» و زندگی کم‌کم از بین میره. دیگه کار، استراحت و تفریح از هم جدا حس نمیشن، همشون تبدیل میشن به بخشی از جریان زندگی. دیگه اون حسِ همیشگیِ «باید یه چیزی بشم» وجود نداره. فقط حضوری واقعی تو لحظه میمونه، که به اتفاق‌ها و زندگی همون‌طور که پیش میاد پاسخ میده.برای بیشتر آدمایی که اینو میخونن، حدس میزنم جایی بین مرحله ۴ تا ۸ باشن، که خودش فاصله خیلی بزرگیه.اونایی که به ۸ نزدیک‌ترن، معمولاً این چیزها رو میخونن برای یاد گرفتن یه نکته جدید، یا فقط برای اینکه وقتشونو به شکل سالم‌تری بگذرونن.ولی اونایی که به ۴ نزدیک‌ترن، واقعاً دنبال تغییرن. یه حس عمیق دارن که برای بیشتر از این ساخته شدن، ولی هنوز نمیتونن کامل بفهمن چرا زندگیشون این شکلیه، چون عوامل زیادی قاطی هم شدن.خبر خوب اینه که خیلی مهم نیست الان دقیقاً تو کدوم مرحله‌ای. چون رد شدن از هرکدوم از این مراحل، تقریباً یه الگوی مشترک داره.۵، هوش یعنی توانایی اینکه بتونی از زندگی چیزی رو که واقعاً میخوای به دست بیاری.تنها آزمون واقعیِ هوش اینه که آیا آخرش تونستی از زندگی چیزی رو که میخواستی بگیری یا نه. Naval Ravikantبرای موفقیت یه فرمول وجود داره.یه بخشش «عاملیت» یا همون توانایی حرکت کردنه، اینکه واقعاً بلند شی و کاری بکنی.یه بخشش «فرصته»، چیزی که خیلی‌ها سریع اسمشو میذارن «امتیاز» یا «شانس»، چون بقیه بخش‌های ماجرا رو نمی‌بینن.و بخش آخرش هم «هوشه».اگه اراده و حرکت داشته باشی ولی فرصت درست نداشته باشی، هرچقدر هم تلاش کنی، احتمالاً به چیزی نمیرسی که واقعاً ارزش زیادی داشته باشه.اگه فرصت و اراده داشته باشی ولی هوش کافی نداشته باشی، باز هم نمیتونی کامل از اون فرصت استفاده کنی. قبل‌تر درباره «عاملیت» یا همون قدرت حرکت و اقدام حرف زدیم.در مورد فرصت هم، من نمیتونم بهت بگم برو کشورتو عوض کن یا جای دیگه زندگی کن، ولی اگه این همه فرصت دیجیتالی که جلوی چشممونه رو نمیبینی، واقعاً نمیدونم چی بگم.با این حال، چیزی که میخوام روش تمرکز کنم، معنی «هوش» توی این بحثه، کنار همون دو عنصر قبلی و کل حرف این نامه.برای فهمیدنش باید یه نگاه به Cybernetics بندازیم.کلمه Cybernetics از واژه یونانیِ «kybernetikos» میاد، یعنی «هدایت کردن» یا «خوب جهت دادن و کنترل کردن».حتی بعضی‌ها بهش میگن «هنر رسیدن به چیزی که میخوای».پس اگه تعریف Naval Ravikant از هوش اینه که بتونی از زندگی چیزی رو که میخوای بگیری، فهمیدن Cybernetics کمک میکنه خیلی سریع‌تر به اون نقطه برسی.چون سایبرنتیک در اصل توضیح میده سیستم‌های هوشمند چطور کار میکنن.- اول یه هدف داری.- بعد به سمتش حرکت میکنی.- بعد بررسی میکنی الان کجایی.- مقایسه میکنی ببینی چقدر با هدفت فاصله داری.- و بعد بر اساس اون بازخورد، دوباره عمل میکنی.میتونی هوش یه سیستم رو از روی این بسنجی که چقدر میتونه با آزمون و خطا ادامه بده، خودش رو اصلاح کنه و تسلیم نشه.مثل یه کشتی که از مسیر خارج شده ولی دوباره خودشو به سمت مقصد تنظیم میکنه.یا ترموستاتی که تغییر دما رو حس میکنه و سیستم گرمایش رو روشن میکنه.یا لوزالمعده که بعد از بالا رفتن قند خون، انسولین ترشح میکنه.این چه ربطی به رسیدن به چیزی که از زندگی میخوای داره؟همه‌چیز.اینکه عمل کنی، وضعیتتو بسنجی، مقایسه کنی، و از یه دید بالاتر کل سیستم رو بفهمی، بخش اصلی هوش بالاست، حداقل با تعریفی که اینجا داریم.هوش بالا یعنی توانایی ادامه دادن، اصلاح کردن مسیر، و دیدن تصویر بزرگ‌تر.و نشونه هوش پایین اینه که آدم نتونه از اشتباه‌هاش یاد بگیره.آدم‌هایی که هوش پایینی دارن، معمولاً توی مشکل گیر میکنن به جای اینکه حلش کنن.به یه مانع میخورن و سریع ول میکنن.مثلاً نویسنده‌ای که نتونسته مخاطب جمع کنه و کلاً نوشتن رو کنار میذاره، چون حاضر نیست روش‌های جدید امتحان کنه، آزمایش کنه و کم‌کم مسیر مناسب خودش رو پیدا کنه.این فکر که «هیچ روش مؤثری برای من وجود نداره» بیشتر یه باور محدودکننده‌ست تا واقعیت.هوش بالا یعنی بفهمی تقریباً هر مشکلی، اگه زمان کافی و تلاش درست براش بذاری، قابل حل شدنه.واقعیت اینه که میتونی به تقریباً هر هدفی که واقعاً ذهنتو روش بذاری برسی.هوش یعنی بفهمی یه زنجیره از انتخاب‌ها و قدم‌ها وجود داره که میتونه تو رو به هدفت برسونه.میفهمی ایده‌ها و پیشرفت‌ها مرحله‌به‌مرحله ساخته میشن، و نمیشه یهویی از پاپیروس پرید به Google Docs.حتی اگه یه هدف الان غیرممکن به نظر برسه، شاید فقط به این دلیله که منابع یا ابزارش هنوز وجود ندارن، یا هنوز بهش دسترسی نداری، ولی ممکنه چند سال دیگه ساخته بشن.وقتی من درباره «هدف» حرف میزنم، منظورم فقط اون مدل رایجِ انگیزشی و خودیاری نیست، هرچند بعضی وقت‌ها اون نگاه هم مفیده.من بیشتر از زاویه‌ی «غایت‌مندی» یا نگاه یونانیِ «کاسموس» حرف میزنم، اینکه هرچیزی یه نقشی داره و بخشی از یه تصویر بزرگ‌تره.چون در نهایت، این هدف‌ها هستن که تعیین میکنن دنیا رو چطور ببینی.هدف‌ها هستن که تعیین میکنن تو چیزی رو موفقیت ببینی یا شکست.میتونی به خودت بگی «فقط از مسیر لذت ببر»، ولی اگه هدفت اشتباه باشه، آخرش از اون مسیر هم لذت نمیبری.ذهن تو، سیستم‌عامل واقعیتیه که توش زندگی میکنی.و اون سیستم‌عامل از هدف‌ها ساخته شده.برای بیشتر آدما، اون هدف‌ها انتخاب خودشون نیست.از قبل تو ذهنشون برنامه‌ریزی شده، مثل چند خط کد.برو مدرسه.کار پیدا کن.زود ناراحت شو.نقش قربانی بازی کن.۶۵ سالگی بازنشسته شو.یه مسیر از پیش تعیین‌شده که برای خیلی‌ها جواب نمیده.برای اینکه باهوش‌تر بشی، باید…- مسیر از پیش تعیین‌شده رو رد کنی.- وارد ناشناخته‌ها بشی.- هدف‌های جدید و بزرگ‌تر برای خودت بذاری تا ذهنت رشد کنه.- بی‌نظمی و آشفتگیِ مسیر رشد رو بپذیری.- قوانین و الگوهای کلیِ طبیعت و زندگی رو یاد بگیری.- و تبدیل بشی به یه «جنرالیست عمیق»، یعنی کسی که از حوزه‌های مختلف فهم عمیق داره، نه فقط یه تخصص خشک و محدود.میدونم شاید این تعریفِ معمولِ هوش نباشه، ولی همین مسیر و همین مدل فکر کردن باعث میشه ارتباط‌های عمیق و قدرتمندی توی ذهنت شکل بگیره، چیزی که ما بیرون ازش به عنوان «آدم باهوش» یاد میکنیم.و وقتی اینو با قدرت عمل و حرکت ترکیب کنی، ترکیب خطرناکی میشه. و این دقیقاً ما رو میرسونه به بخش بعدی.۶، چطور توی یک روز، خودتو پرت کنی به سمت یه زندگی کاملاً جدیدبهترین دوره‌های زندگی من همیشه بعد از وقت‌هایی شروع شدن که واقعاً از بی‌حرکت بودن و پیشرفت نکردنم خسته و کلافه شده بودم.چطور وارد عمق ذهنت میشی؟چطور از شرطی‌شدن‌ها و برنامه‌هایی که سال‌ها تو ذهنت نصب شده آگاه میشی؟چطور به اون بینش‌ها و حقیقت‌هایی میرسی که مسیر زندگیتو عوض میکنن؟با یه کار ساده، ولی اغلب دردناک، سؤال پرسیدن.کاری که خیلی کم از آدم‌ها واقعاً انجامش میدن، و از مدل حرف زدن و فکر کردنشون کاملاً معلومه.سؤال پرسیدن یعنی فکر کردن. و بیشتر آدم‌ها واقعاً فکر نمیکنن.میخوام یه پروتکل کامل بهت بدم که هر سال بتونی باهاش زندگیتو ریست کنی و وارد یه دوره از پیشرفت شدید بشی. این پروتکل کمک میکنه سؤال‌های درست رو از خودت بپرسی.این سؤال‌ها از تصویر کلی تا جزئی‌ترین بخش‌ها رو پوشش میدن:اینکه کجا میخوای باشی، برای رسیدن بهش باید چیکار کنی، و همین الان چه قدمی میتونی برداری تا کم‌کم زندگیت به اون سمت حرکت کنه.انجام دادنش حدود یه روز کامل زمان میبره، برای همین بهتره دقیقاً همون روندی که گفته میشه رو دنبال کنی.فقط به یه قلم، کاغذ، و یه ذهن باز نیاز داری.چیزی که من تو آدم‌هایی دیدم که واقعاً هویت و زندگیشونو زیر و رو کردن اینه که این تغییر معمولاً خیلی سریع اتفاق میفته، ولی بعد از یه دوره فشار و تنش جمع‌شده.و معمولاً این آدما از ۳ مرحله رد میشن.۱- ناهماهنگی / تضاد درونی — یه جایی حس میکنن دیگه به زندگی فعلیشون تعلق ندارن، و از بی‌پیشرفتی و درجا زدن واقعاً خسته و کلافه میشن.۲- عدم قطعیت — نمیدونن قدم بعدی چیه، برای همین یا شروع میکنن به امتحان کردن و کشف مسیرهای جدید، یا گم میشن و حالشون از قبل هم بدتر میشه.۳- کشف — بالاخره چیزی رو پیدا میکنن که واقعاً میخوان دنبالش کنن، و بعد توی ۶ ماه، اندازه ۶ سال پیشرفت میکنن.پس هدف این پروتکل اینه که کمکت کنه به اون نقطه‌ی تضاد درونی برسی، از دلِ سردرگمی رد بشی، و واقعاً بفهمی چی میخوای. اونقدر واضح و شفاف که دیگه حواست راحت پرت نشه و چیزهای بی‌اهمیت قدرت سابقشونو از دست بدن.این پروتکل طوری طراحی شده که توی یک روز انجام بشه. صبح، باید یه جور حفاری روانی انجام بدی تا انگیزه‌ها و حقیقت‌های پنهان ذهنتو پیدا کنی.طول روز، با سؤال‌ها و توقف‌های کوتاه، خودتو از حالت اتوماتیک و بی‌فکری درمیاری و مجبور میشی به زندگیت فکر کنی. شب، همه اون بینش‌ها رو کنار هم میذاری و تبدیلشون میکنی به یه مسیر واقعی که از فردا شروع به حرکت توش میکنی.نمیتونم تضمین کنم برای همه جواب بده، چون هر آدمی تو فصل متفاوتی از زندگیشه.بعضی حرف‌ها فقط وقتی اثر میذارن که زمانش رسیده باشه.نمیشه اوج داستان رو همون صفحه اول کتاب گذاشت و انتظار داشت آدم تحت تأثیر قرار بگیره.بخش ۱، صبح — حفاری روانی — تصویر زندگی دلخواه و تصویر زندگی‌ای که ازش فرار میکنیاول باید یه چارچوب جدید بسازی، یه لنز تازه برای ذهنت، تا از اونجا به زندگی نگاه کنه و تصمیم بگیره.این شبیه ساختن یه پوسته جدیده. از پوسته قدیمی درمیای و کم‌کم توی این یکی رشد میکنی.اولش حس نمیکنی اندازه‌ته.و اتفاقاً این نشونه خوبیه.۱۵ تا ۳۰ دقیقه وقت بذار، اندازه یه ویدیوی یوتیوب، از پسش برمیای، و به این سؤال‌ها فکر کن و جواب بده.سعی نکن این فکر کردن رو بندازی گردن AI.هدف اینه که از اون محدودکننده‌ای که روی ذهنت نشسته رد بشی.اگه همین الان جواب‌ها رو پیدا نکردی، ولشون نکن. بعداً دوباره برگرد سراغشون.۱- اون نارضایتیِ آروم و همیشگی تو زندگیت چیه که بهش عادت کردی؟نه رنج‌های خیلی بزرگ، همون چیزهایی که فقط یاد گرفتی تحملشون کنی.(چون چیزی رو که واقعاً ازش متنفر نباشی، کم‌کم تحمل میکنی.)۲- اون چیزهایی که مدام ازشون شکایت میکنی ولی هیچ‌وقت واقعاً تغییرشون نمیدی چی‌ان؟سه شکایتی که تو یک سال گذشته بیشتر از همه تکرار کردی رو بنویس.۳- برای هرکدوم از اون شکایت‌ها، این سؤال رو از خودت بپرس:اگه یکی فقط رفتارهای منو میدید، نه حرف‌هامو، به این نتیجه میرسید که من واقعاً چی میخوام؟۴- چه حقیقتی درباره زندگی فعلیت هست که اگه بخوای به کسی که عمیقاً براش احترام قائلی بگی، تحملش برات خیلی سخت یا دردناک میشه؟اون سؤال‌ها قرار بودن دردِ زندگی فعلیت رو بیارن روی سطح، تا واقعاً ببینیش. حالا باید اون دردها رو تبدیل کنی به چیزی که من اسمشو میذارم «ضدِ چشم‌انداز» یا Anti-Vision. یعنی یه تصویر کاملاً شفاف و بی‌رحمانه از زندگی‌ای که اصلاً نمیخوای داشته باشی. اینطوری میتونی از همون انرژی منفی، ناامیدی و خستگی استفاده کنی تا خودتو به یه مسیر مثبت هل بدی، و این بار از درون خودت حرکت کنی، نه فقط با زور و فشار بیرونی.۱- اگه تا پنج سال آینده دقیقاً هیچ‌چیز تغییر نکنه، یه سه‌شنبه معمولیِ زندگیت چه شکلیه؟ کجا از خواب بیدار میشی؟ بدنت چه حسی داره؟ خسته؟ سنگین؟ بی‌حال؟ اولین فکری که بعد بیدار شدن میاد تو ذهنت چیه؟ کنارت کیا هستن؟ بین ساعت ۹ صبح تا ۶ عصر دقیقاً داری چیکار میکنی؟ شب ساعت ۱۰ چه حسی داری؟ رضایت؟ پوچی؟ اضطراب؟ بی‌حسی؟ خستگی؟۲- حالا همین تمرین رو برای ده سال بعد انجام بده. چه چیزهایی رو از دست دادی؟ چه فرصت‌هایی برای همیشه بسته شدن؟ چه آدم‌هایی کم‌کم ناامید شدن و دیگه روی تو حساب نکردن؟ وقتی تو توی اتاق نیستی، بقیه درباره‌ات چی میگن؟۳- رسیدی به آخر عمرت. همون نسخه امن و بی‌خطرِ زندگی رو زندگی کردی. هیچ‌وقت چرخه رو نشکستی. هزینه‌ش چی بود؟ چه چیزهایی رو هیچ‌وقت به خودت اجازه ندادی حس کنی؟ چه کارهایی رو هیچ‌وقت امتحان نکردی؟ و تبدیل نشدی به چه آدمی که میتونستی باشی؟۴- توی زندگیت چه کسی الان داره همون آینده‌ای رو زندگی میکنه که تو تازه تو ذهنت تصویرش کردی؟ کسی که پنج، ده یا بیست سال جلوتر از تو، روی همین مسیر حرکت کرده. وقتی فکر میکنی ممکنه آخرش تبدیل به اون آدم بشی، چه حسی میگیری؟۵- برای اینکه واقعاً تغییر کنی، باید از چه هویتی دست بکشی؟ اون جمله‌ای که ته ذهنت درباره خودت داری:«من آدمی‌ام که...» باید کدوم نسخه از خودتو رها کنی؟ و اگه دیگه اون آدم نباشی، از نظر اجتماعی چه هزینه‌ای میدی؟ چه آدم‌هایی ممکنه ازت فاصله بگیرن؟ چه تصویری از تو خراب میشه؟ چه تأیید یا تعلقی رو از دست میدی؟۶- خجالت‌آورترین دلیلی که باعث شده هنوز تغییر نکنی چیه؟ اون دلیلی که اگه با صداقت کامل بگیش، بیشتر شبیه ترس، تنبلی یا ضعف به نظر میاد تا یه دلیل منطقی و قابل‌قبول.۷- اگه رفتارهای فعلیِ تو یه جور محافظت از خودته، دقیقاً داری از چی محافظت میکنی؟ از رد شدن؟ از شکست؟ از قضاوت شدن؟ از تنها موندن؟ از مسئولیت واقعی؟ از این که بفهمی شاید بیشتر از چیزی که فکر میکردی توانایی داری؟ و این محافظت، چه هزینه‌ای داره ازت میگیره؟ چه چیزهایی رو داره آروم‌آروم از زندگیت حذف میکنه؟اگه واقعاً صادقانه به اون سؤال‌ها جواب داده باشی، و توی فصل درستی از زندگیت باشی، احتمالاً الان یه حس عمیق ناراحتی، بی‌قراری، یا حتی چندش نسبت به مدل فعلی زندگیت داری. و این اتفاق بدی نیست.حالا باید اون انرژی رو به یه جهت مثبت هدایت کنیم. باید یه «چشم‌انداز اولیه» بسازی، یه تصویر ساده ولی واقعی از زندگی‌ای که میخوای به سمتش حرکت کنی. چون چشم‌انداز هم مثل یه محصوله. اولش مبهم، ناقص و خامه، ولی با زمان، تجربه و حرکت، کم‌کم واضح‌تر، قوی‌تر و واقعی‌تر میشه.۱- فعلاً واقع‌بین بودن رو بذار کنار. اگه میتونستی با یه بشکن، سه سال دیگه توی یه زندگی کاملاً متفاوت باشی، نه چیزی که «منطقی» به نظر میاد، بلکه چیزی که واقعاً دلت میخواد، اون زندگی چه شکلی بود؟ یه سه‌شنبه معمولیِ اون زندگی رو با جزئیات تصور کن، کجا بیدار میشی؟ بدنت چه حسی داره؟ اولین فکری که صبح میاد تو ذهنت چیه؟ کنارت چه آدم‌هایی هستن؟ بین ۹ صبح تا ۶ عصر مشغول چه کاری هستی؟ شب ساعت ۱۰ چه حسی داری؟۲- برای اینکه اون زندگی برات طبیعی و واقعی حس بشه، نه زورکی و مصنوعی، باید چه باوری درباره خودت داشته باشی؟ این جمله رو کامل کن: «من آدمی‌ام که...»۳- اگه همین الان واقعاً اون آدم شده بودی، این هفته چه کاری بود که بدون فکر اضافه انجامش میدادی؟فردا صبح، قبل از اینکه وارد شلوغی روز بشی، به همه این سؤال‌ها جواب بده. نه سریع، نه از روی عادت، واقعاً بشین و با خودت صادق باش.بخش ۲، در طول روز — خارج شدن از حالت اتوماتیک — شکستن الگوهای ناخودآگاهاین تمرین‌های نوشتن و ژورنال‌نویسی خوبن، ولی ما دنبال تغییر واقعی‌ایم. و صادقانه، تا وقتی الگوهای ناخودآگاهی که تو رو توی همین وضعیت نگه داشتن نشکنی، اتفاق خاصی نمیفته.طول روز، مدام به چیزهایی که تو بخش اول نوشتی فکر کن.ولی مهم‌تر از اون، نذار دوباره بری روی حالت اتوماتیک.این بخش رو جدی بگیر. قرار نیست با ادامه دادن همون مدل زندگی قبلی، تبدیل به آدم جدیدی بشی.باید آگاهانه یه شکست توی الگوهای همیشگیت ایجاد کنی.همین الان وقت بذار و توی گوشی‌ات یادآور یا event بساز. خودِ سؤال‌ها رو داخلشون بنویس، که همون لحظه ذهنت درگیر فکر کردن بشه.هرچقدر این یادآورها تصادفی‌تر باشن و وسط روتین عادیت ظاهر بشن، بهتره.۱۱:۰۰ صبح: الان دقیقاً دارم با کاری که میکنم، از چی فرار میکنم؟۱:۳۰ ظهر: اگه یکی از دو ساعت گذشته من فیلم گرفته بود، به این نتیجه میرسید که من واقعاً از زندگیم چی میخوام؟۳:۱۵ عصر: الان دارم به سمت زندگی‌ای حرکت میکنم که ازش متنفرم، یا به سمت زندگی‌ای که واقعاً میخوام؟۵:۰۰ عصر: مهم‌ترین چیزی که وانمود میکنم مهم نیست، چیه؟۷:۳۰ شب: امروز چه کارهایی رو فقط برای محافظت از هویتم انجام دادم، نه از روی خواسته واقعی؟(راهنمایی: احتمالاً بیشتر کارهایی که کردی.)۹:۰۰ شب: امروز کِی بیشتر از همیشه حس زنده بودن داشتم؟ و کِی بیشتر از همیشه حس کردم خاموش و بی‌جونم؟برای اینکه این سؤال‌ها واقعاً اثر کنن، بهتره زمان‌هایی براشون بذاری که ذهنت کمی آزادتره. مثلاً وقتی داری راه میری، رانندگی میکنی، تو مسیر رفت‌وآمدی، یا فقط یه گوشه دراز کشیدی و کاری نداری.اون لحظه‌ها دفاع‌های ذهن کمتره، و احتمال اینکه واقعاً با خودت روبه‌رو بشی بیشتره.- اگه دیگه لازم نداشتم بقیه منو به چشمِ «[همون هویتی که تو سؤال ۱۰ نوشتی]» ببینن، چی توی زندگیم تغییر میکرد؟-توی کدوم بخش از زندگیم دارم حس زنده بودن و واقعی زندگی کردن رو با امنیت و راحتی عوض میکنم؟-کوچک‌ترین و ساده‌ترین نسخه از آدمی که میخوام تبدیل بهش بشم، چیه که میتونم از فردا واقعاً باشم؟بخش ۳، شب — کنار هم گذاشتن بینش‌ها — وارد شدن به یک دوره واقعیِ پیشرفتاگه واقعاً اون مراحل رو انجام داده باشی، بعیده حداقل به یه بینش عمیق نرسیده باشی، چیزی که بتونه مسیر زندگیتو عوض کنه. حالا باید اون چیزهایی که فهمیدی رو واضح و واقعی کنی، و کم‌کم وارد هویت و زندگیت کنی. بعد هم باید بر اساسشون عمل کنی، تا مسیر رفتن به یه سطح جدید از ذهن و زندگی، کم‌کم محکم و واقعی بشه.۱- بعد از امروز، واقعی‌ترین دلیلی که حس میکنی باعث شده توی این وضعیت گیر کنی چیه؟۲- دشمن واقعی چیه؟ نه شرایط. نه آدم‌های دیگه. اون الگو یا باوری که توی ذهنت نشسته و تمام این مدت داشته زندگیتو هدایت میکرده رو واضح اسم ببر.۳- یه جمله بنویس که خلاصه‌ی همون زندگی‌ای باشه که حاضر نیستی آخرش بهش تبدیل بشی. همون «ضدِ چشم‌انداز»ت، فشرده و واضح. باید وقتی میخونیش، یه چیزی توی وجودت تکون بخوره.۴- یه جمله بنویس که خلاصه‌ی چیزی باشه که داری به سمتش حرکت میکنی، حتی اگه بدونی بعداً کامل‌تر و واضح‌تر میشه. این میشه نسخه اولیه‌ی چشم‌اندازت، Vision MVP.و در آخر، باید هدف بسازیم.ولی باز هم، نه اون مدل هدف‌هایی که فقط برای تیک زدن و رسیدن به یه موفقیت ظاهری تعیین میشن.چون هدف‌ها در اصل فقط یه تصویر از آینده‌ان. ثابت و قابل‌اعتماد نیستن، و اگه زیادی بهشون بچسبی، احساس میکنی زندانی چیزی شدی که احتمالاً بعداً خودش تغییر میکنه.به جاش، به هدف مثل یه زاویه دید نگاه کن. یه لنز ذهنی که میتونی ازش استفاده کنی تا وارد حالتی بشی که تو رو به سمت عمل درست هل بده، همون کاری که کم‌کم تو رو از زندگی‌ای که نمیخوای دور میکنه.درگیر خط پایان نباش. چون احتمالاً اصلاً خط پایانی وجود نداره. لذت واقعی توی خودِ پیشرفت و حرکت پیدا میشه.لنز یک‌ساله: تا یک سال دیگه چه چیزی باید واقعاً تغییر کرده باشه که بفهمی اون الگوی قدیمی رو شکستی؟فقط یک چیز مشخص و واقعی.لنز یک‌ماهه: تا یک ماه دیگه چه چیزی باید درست پیش رفته باشه که اون تصویر یک‌ساله هنوز ممکن و واقعی به نظر برسه؟لنز روزانه: فردا چه ۲ یا ۳ کاری هست که میتونی براش زمان مشخص بذاری، کارهایی که نسخه‌ی جدیدِ تو بدون بحث و بهانه انجامشون میده؟همه اینا زیاد بود. امیدوارم واقعاً به دردت بخوره. ولی هنوز یه تکه مهم مونده تا همه‌چیز سر جاش قفل بشه و واقعی‌تر بشه. پس هنوز باهام بمون.۷، زندگیتو تبدیل کن به یه بازی ویدیوییبهترین حالت ذهنی وقتی اتفاق میفته که توی آگاهی و ذهن آدم نظم به وجود بیاد. این زمانی رخ میده که انرژی ذهنی، یعنی توجهت، روی هدف‌های واقعی و معنادار گذاشته بشه، و توانایی‌هات هم با فرصت‌هایی که برای عمل داری هماهنگ باشن. دنبال کردن یه هدف باعث میشه ذهن منظم‌تر بشه، چون مجبور میشی توجهت رو کامل روی کاری که جلوی دستته بذاری و موقتاً همه‌چیز دیگه رو فراموش کنی. Mihaly Csikszentmihalyiالان تقریباً همه اجزایی که میتونن یه زندگی خوب بسازن رو داری.حالا شاید بهتر باشه تمام چیزهایی که فهمیدی رو تبدیل کنی به یه نقشه منسجم و واضح.یه صفحه جدید بردار و این ۶ بخش رو بنویس:-ضدِ چشم‌انداز — اون زندگی یا وضعیتی که تبدیل شده به عذابِ وجودم چیه؟اون چیزی که تحت هیچ شرایطی نمیخوام دوباره تجربه‌اش کنم چیه؟-چشم‌انداز — اون زندگی ایده‌آلی که فکر میکنم واقعاً میخوام چیه؟همون تصویری که میتونم در مسیر حرکت به سمتش، کم‌کم واضح‌تر و بهترش کنم.-هدف یک‌ساله — یک سال دیگه زندگیم چه شکلیه؟و آیا اون زندگی واقعاً به چیزی که میخوام نزدیک‌تره یا نه؟-پروژه یک‌ماهه — باید چی یاد بگیرم؟ چه مهارت‌هایی باید به دست بیارم؟ و چه چیزی میتونم بسازم یا شروع کنم که منو یک قدم به هدف یک‌ساله نزدیک‌تر کنه؟-اهرم‌های روزانه — مهم‌ترین کارهایی که واقعاً پروژه و زندگیمو جلو میبرن چی‌ان؟اون کارهایی که اگر هر روز انجامشون بدم، واقعاً سوزنِ پیشرفت رو تکون میدن و منو به نتیجه نزدیک‌تر میکنن.-محدودیت‌ها / خط قرمزها — برای ساختن زندگی‌ای که میخوام، حاضر نیستم چه چیزهایی رو قربانی کنم؟چه ارزش‌ها، آدم‌ها، سلامتی، آرامش یا بخش‌هایی از خودم نباید در مسیر رسیدن به اون چشم‌انداز از بین برن؟چرا این روش اینقدر قدرتمنده؟چون این بخش‌ها عملاً دنیای ذهنی و مسیر زندگی تو رو میسازن.اگه واقعاً توی این مرحله از زندگیت، برای دنبال کردن این هدف‌ها آماده باشی، کم‌کم یه جور وسواس سالم نسبت بهش پیدا میکنی. یه کشش قوی به سمت چیزی بزرگ‌تر حس میکنی. و بقیه مسیرها دیگه اونقدر جذاب یا مهم به نظر نمیان.در اصل، زندگیت تبدیل میشه به یه بازی ویدیویی.چون بازی‌ها دقیقاً استادِ ساختن تمرکز، لذت، غرق شدن در کار و حس پیشرفتن. همه چیزهایی که باعث میشن آدم وارد حالت Flow بشه.پس اگه بفهمیم اون بازی‌ها چه عناصری دارن، میتونیم زندگی واقعی رو هم طوری بچینیم که تمرکز بیشتر، حواس‌پرتی کمتر و حس رضایت عمیق‌تری داشته باشیم.چشم‌اندازت میشه راهِ بردن بازی. حداقل تا وقتی که خودِ بازی تغییر کنه.ضدِ چشم‌اندازت میشه چیزی که روی میزه، چیزی که اگه تسلیم بشی یا ببازی، در انتظارته.هدف یک‌ساله میشه مأموریت اصلیت. همون چیزی که باید اولویت اصلی زندگیت باشه.پروژه یک‌ماهه میشه باس‌فایت. جایی که تجربه میگیری، رشد میکنی و ابزارهای جدید به دست میاری.اهرم‌های روزانه میشن مأموریت‌های روزانه. همون کارهای کوچیکی که کم‌کم فرصت‌های جدید باز میکنن.و محدودیت‌ها میشن قوانین بازی. همون چیزهایی که اتفاقاً باعث خلاقیت بیشتر میشن.همه اینا مثل چند حلقه محافظ دور ذهن تو قرار میگیرن، یه جور میدان نیرو که حواستو از حواس‌پرتی‌ها و چیزهای براق ولی بی‌ارزش حفظ میکنه.و هرچقدر بیشتر این بازی رو ادامه بدی، این نیرو قوی‌تر میشه. تا جایی که کم‌کم تبدیل میشه به خودِ تو.و دیگه دلت نمیخواد جور دیگه‌ای زندگی کنی.MardetanhaMardetanhaWed, 05 Aug 2026 16:53:01 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/آیا-می-شود-مشارکت-کاربران-را-خرید-نگاهی-به-دیجی-کوین-و-چالش-پاداش-های-مالی-fg0lce85vz6pدیجی‌کالا Digikala اخیراً سیستم دیجی‌کلابش رو به دیجی‌کوین تغییر داده؛ سیستمی که قبل از این با دیجی‌پوینت، به کاربرها بابت کارهایی مثل خرید، ثبت نظر، دعوت دوست و شرکت در چالش‌ها امتیاز می‌داد. امتیازهایی که بیشتر برای تخفیف، قرعه‌کشی، هدیه یا مزایای داخل خود پلتفرم استفاده می‌شدن.حالا با دیجی‌کوین، این پاداش‌دهی شکل پولی‌تر و ملموس‌تری گرفته. ایده‌اش هم روی کاغذ مشخصه: کاربر بیشتر درگیر بشه و مشارکتش بره بالا.ولی خب شما وقتی انگیزه کاربرها پولی میکنی کار خیلی پیچیده‌تر میشه وقتی انگیزه‌ی کاربر از امتیاز و مزیت به چیزی شبیه پول تغییر می‌کنه، کیفیت مشارکت هم همون‌قدر سالم می‌مونه؟ خیلی از پروژه‌های بزرگ و موفق community based جهان همشون بدون پول رشد کردن و ادامه دادن به‌عنوان کسی که سال‌ها توی حوزه‌ی community building و بالا بردن engagement کار کرده، باید بگم پولی کردن انگیزه‌ی کاربر همیشه یکی از حساس‌ترین و پرریسک‌ترین تصمیم‌هاست.اگه درست طراحی نشه، خیلی راحت می‌تونه تعامل واقعی رو ببره سمت رفتارهای مصنوعی و سودمحور. مشکل اصلی از جایی شروع می‌شه که برای کارهایی مثل خرید، کامنت گذاشتن، تعامل کردن یا حتی برگشتن به اپ، پاداش نقدشونده یا شبه‌نقد تعریف می‌شه. اون‌جا کاربر لزوماً برای ارزش، تجربه یا ارتباط با برند وارد نمی‌شه؛ میاد که از خود سیستم درآمد بگیره. و همین‌جا engagement سالم تبدیل می‌شه به engagement مصنوعی.توی چنین مدلی معمولاً کامنت‌های فیک یا کم‌کیفیت زیاد می‌شن. کاربرها به‌جای مشارکت واقعی، دنبال این می‌رن که چطور سیستم رو برای گرفتن جایزه بهینه کنن. کیفیت community پایین میاد، فضای اعتماد آسیب می‌بینه و تعداد کامنت‌ها هم شاید ظاهراً رشد کنن، ولی این رشد لزوماً به وفاداری واقعی تبدیل نمی‌شه.برند هم در بلندمدت هزینه می‌کنه، بدون اینکه الزاماً رابطه‌ی عمیق‌تر و واقعی‌تری با کاربرش ساخته باشه. به زبان ساده، اگه انگیزه‌ی اصلی کاربر پول باشه، engagement به‌جای meaningful participation تبدیل می‌شه به reward hunting و این برای یه پلتفرم بزرگ، مخصوصاً توی اکوسیستم retail، می‌تونه خطرناک باشه، چون شما ممکن پول خیلی زیادی خرج کنی و خروجی واقعی نگیرینقد من این نیست که پاداش دادن ذاتاً بده. اتفاقاً incentive می‌تونه ابزار خوبی باشه. ولی فرق مهمی هست بین اینکه برای تقویت یک رفتار واقعاً ارزشمند پاداش بدی، یا صرفاً برای ساختن رفتار نمایشی و کم‌عمق جایزه پخش کنی.به نظرم اگه دیجی‌کالا می‌خواد این سیستم رو ادامه بده، باید پاداش رو به رفتارهای واقعا کیفی و قابل‌سنجش وصل کنه که خیلی سخته؛ سیستم ضدتقلب و ضداسپم جدی داشته باشه؛ فعالیت‌هایی که راحت می‌شن ازشون سوءاستفاده کرد رو محدود کنه؛ و تمرکزش روی community value باشه، نه فقط activity volume و عددهای خوشگل داشبورد. تازه احتمالش زیاده یک سری بچه‌زرنگ بتونند با AI کامنت سکشن و قسمت‌های مختلف رو کامنت‌باران بی‌فایده بکنند، یعنی هوش مصنوعی میتونه و بلده که کامنت semi-good بگذاره که خیلی شبیه تجربه انسانیه. وگرنه دیجی‌کوین ممکنه به‌جای یک ابزار رشد، تبدیل بشه به ماشین تولید رفتارهای مصنوعی، چیزی که شاید کوتاه‌مدت KPIها رو بالا ببره، ولی بلندمدت به اعتماد، اصالت و سلامت کامیونیتی ضربه می‌زنه. به قول ترامپ خواهیم دید چه خواهد شد.MardetanhaMardetanhaTue, 04 Aug 2026 10:41:03 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/از-نشانه-تا-ریشه-هنر-دیدنِ-پشتِ-صحنهٔ-مشکلات-vm4gzx0ffoqzدر بیشتر سازمان‌ها و حتی در زندگی روزمره، ما عادت داریم با نشانه‌ها برخورد کنیم، نه با ریشه‌ها. وقتی یک مشکل خودش را نشان می‌دهد، اولین واکنش معمولاً این است که سریع آن را خاموش کنیم، کمی از فشارش کم کنیم و به کار ادامه بدهیم. اما مسئله واقعی معمولاً در همان چیزی نیست که دیده می‌شود؛ آنچه می‌بینیم فقط سطح ماجراست. بسیاری از بحران‌ها دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شوند، از جایی که ما به جای فهمیدن علت، به دنبال آرام کردن اثر هستیم. همین تفاوت ساده، مرز بین مدیریت واکنشی و مدیریت حرفه‌ای است.حل مسئله در اصل یعنی توانایی دیدن رابطه‌ها، نه فقط اتفاق‌ها. یک مشکل زمانی به‌درستی فهمیده می‌شود که بتوانیم آن را به اجزای کوچک‌تر تقسیم کنیم، بین اجزا ارتباط پیدا کنیم و بفهمیم کدام بخش علت است و کدام بخش نتیجه. این نگاه تحلیلی کمک می‌کند موضوعات پیچیده، قابل فهم و قابل کنترل شوند. در واقع، هرچه مسئله بزرگ‌تر و مبهم‌تر باشد، نیاز ما به تحلیل دقیق‌تر بیشتر می‌شود. کسی که فقط به ظاهر ماجرا نگاه می‌کند، معمولاً در بهترین حالت یک راه‌حل موقت پیدا می‌کند؛ اما کسی که ساختار مسئله را می‌فهمد، شانس بیشتری برای حل پایدار آن دارد.یکی از مهم‌ترین اشتباه‌ها در برخورد با مسائل این است که نشانه را با علت اصلی اشتباه بگیریم. مثلاً افت عملکرد یک واحد، تأخیر در انجام کارها، افزایش خطا، یا نارضایتی کارکنان، همگی می‌توانند نشانه باشند، نه خود مسئله. اگر فقط همین نشانه‌ها را مدیریت کنیم، مشکل بعد از مدتی با شکل دیگری برمی‌گردد. درست مثل این است که چراغ هشدار ماشین روشن شود و ما فقط لامپ را خاموش کنیم. مسئله همچنان وجود دارد، حتی اگر دیگر دیده نشود. در سازمان‌ها هم دقیقاً همین اتفاق می‌افتد: وقتی علت اصلی شناسایی نشود، هزینه‌ها پنهان می‌شوند، فرسودگی بالا می‌رود و بحران دیر یا زود دوباره خودش را نشان می‌دهد.اینجاست که یک حقیقت مهم خودش را نشان می‌دهد: اولین راه‌حل، معمولاً گران‌ترین راه‌حل است. چون راه‌حل‌های اولیه اغلب سریع، سطحی و واکنشی‌اند. ما برای اینکه فقط مسئله را از جلوی چشم برداریم، ممکن است هزینه بیشتری بدهیم، نیروی بیشتری مصرف کنیم یا حتی ساختار را به‌هم بریزیم. اما وقتی علت اصلی را پیدا می‌کنیم، معمولاً راه‌حل دقیق‌تر، کم‌هزینه‌تر و پایدارتر می‌شود. خیلی وقت‌ها یک تصمیم عجولانه، هزینه‌ای چند برابر یک تحلیل درست دارد. در ظاهر، سرعتِ عمل جذاب است؛ اما در عمل، دقتِ تحلیل است که پول، زمان و انرژی را نجات می‌دهد.برای همین است که نگاه ریشه‌ای اهمیت زیادی دارد. یکی از روش‌های ساده اما بسیار مؤثر برای رسیدن به ریشه مشکل، پرسیدن «چرا» به‌صورت پشت‌سرهم است. این روش کمک می‌کند از پاسخ‌های سطحی عبور کنیم و به لایه‌های عمیق‌تر برسیم. در بسیاری از موارد، اولین پاسخ فقط ظاهر ماجراست. وقتی بارها می‌پرسیم چرا، کم‌کم از نتیجه به علت، از علت به علتِ علت و در نهایت به نقطه‌ای می‌رسیم که اصل ماجرا آنجاست. ارزش این روش در سادگی آن است. نه ابزار پیچیده می‌خواهد، نه نرم‌افزار خاص، نه حتی شرایط رسمی. فقط نیاز به صبر، دقت و تمایل واقعی برای فهمیدن حقیقت دارد.این نوع نگاه در محیط‌های صنعتی و سازمانی بسیار حیاتی است. فرض کنید در یک سیستم تولیدی یا عملیاتی، یک افت ناگهانی رخ می‌دهد. اگر فقط همان نقطه را تعمیر کنیم، شاید چند روز یا چند هفته اوضاع بهتر شود، اما اگر منشأ مشکل مثلاً ضعف در نگهداری، آموزش ناکافی، استاندارد نامشخص یا مدیریت ضعیف داده‌ها باشد، دوباره همان اتفاق تکرار می‌شود. در چنین شرایطی، حل مسئله واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که سازمان به جای واکنش فوری، به سراغ تحلیل علت‌ها برود. این همان جایی است که تفاوت بین یک تیم معمولی و یک تیم حرفه‌ای مشخص می‌شود.ابزارهای تحلیلی مختلفی برای این کار وجود دارند و هر کدام از آن‌ها می‌توانند زاویه دید تازه‌ای ایجاد کنند. گاهی لازم است مشکل را در قالب دسته‌های مختلف بررسی کنیم؛ مثلاً نیروی انسانی، تجهیزات، روش‌ها، مواد، داده‌ها و شرایط محیطی. این کار باعث می‌شود مسئله فقط از یک زاویه دیده نشود و احتمال نادیده گرفتن عامل‌های مهم کمتر شود. بعضی وقت‌ها ریشه مشکل در آموزش است، گاهی در فرسودگی تجهیزات، گاهی در ناقص بودن فرآیندها و گاهی در کیفیت پایین ورودی‌ها. مسئله‌های واقعی معمولاً تک‌علتی نیستند؛ آن‌ها نتیجه ترکیب چند ضعف کوچک‌اند که در کنار هم اثر بزرگ ساخته‌اند.یکی از ارزشمندترین مهارت‌ها در محیط کار، توانایی اولویت‌بندی است. همه کارها مهم به نظر می‌رسند، اما همه آن‌ها به یک اندازه اثر ندارند. اگر بتوانیم کارها یا عوامل مؤثر را بر اساس اهمیت، تکرار و اثرگذاری دسته‌بندی کنیم، تصمیم‌گیری بسیار دقیق‌تر می‌شود. بسیاری از سازمان‌ها به این دلیل زمان و انرژی خود را از دست می‌دهند که به‌جای تمرکز روی مسئله‌های اصلی، درگیر موضوعات فرعی می‌شوند. اولویت‌بندی درست کمک می‌کند منابع محدود در جایی صرف شوند که بیشترین نتیجه را دارد.بعد از فهمیدن مسئله، نوبت تولید راه‌حل می‌رسد. در این مرحله، مهم است که ذهن را باز بگذاریم و از قضاوت زودهنگام پرهیز کنیم. اگر قبل از شکل گرفتن ایده‌ها آن‌ها را رد کنیم، به راه‌حل‌های ضعیف و تکراری می‌رسیم. ایده‌پردازی مؤثر معمولاً در فضایی شکل می‌گیرد که افراد بتوانند بدون ترس از قضاوت، پیشنهاد بدهند. بعد از آن، مرحله ارزیابی می‌رسد؛ یعنی باید ایده‌ها را از نظر اجراپذیری، هزینه، سرعت اثر، و میزان تناسب با هدف بررسی کرد. اینجا است که تصمیم خوب از تصمیم احساسی جدا می‌شود.برای انتخاب بین چند راه‌حل، استفاده از معیارهای مشخص ضروری است. تصمیم‌گیری بدون معیار، بیشتر شبیه حدس زدن است تا مدیریت. وقتی گزینه‌ها را با معیارهای از پیش تعیین‌شده می‌سنجیم، نتیجه منطقی‌تر و قابل دفاع‌تر می‌شود. این روش هم در مسائل سازمانی کاربرد دارد و هم در موضوعات روزمره. مثلاً اگر چند راه‌حل برای افزایش انگیزه کارکنان وجود داشته باشد، نمی‌توان فقط بر اساس سلیقه یا فشار لحظه‌ای تصمیم گرفت. باید دید کدام گزینه اثر بیشتری دارد، زودتر نتیجه می‌دهد و با شرایط سازمان سازگارتر است. همین منطق باعث می‌شود تصمیم‌ها پایدارتر و حرفه‌ای‌تر باشند.در کنار همه این‌ها، نقش هوش مصنوعی هم روزبه‌روز پررنگ‌تر می‌شود. هوش مصنوعی می‌تواند در تحلیل داده‌ها، پیدا کردن الگوها، مقایسه گزینه‌ها و حتی کمک به تولید ایده‌ها بسیار مفید باشد. اما نکته مهم این است که هوش مصنوعی جای تفکر انسانی را نمی‌گیرد؛ بلکه آن را تقویت می‌کند. اگر مسئله درست تعریف نشود، هیچ ابزار هوشمندی نمی‌تواند معجزه کند. بنابراین مهارت اصلی همچنان همان توانایی انسان در تشخیص مسئله، پرسیدن سؤال درست و تحلیل عمیق است.در نهایت، حل مسئله یک مهارت لوکس یا تئوریک نیست؛ یک ضرورت است. هر سازمانی که بخواهد پایدار بماند، باید از سطح واکنش سریع عبور کند و به سطح فهم ریشه‌ای برسد. هر مسئله‌ای که امروز نادیده گرفته شود، فردا می‌تواند به بحران تبدیل شود. و هر مدیری که یاد بگیرد به‌جای درمان نشانه‌ها، علت‌ها را ببیند، یک قدم مهم به سمت تصمیم‌گیری حرفه‌ای‌تر، عملکرد بهتر و نتایج ماندگارتر برداشته است.MardetanhaMardetanhaTue, 21 Jul 2026 14:50:45 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/فلسفه-ای-برای-سرمایه-گذاری-بدون-هیاهو-cvka3h8kdixfچرا بعضی‌ها ترجیح می‌دهند به‌جای «شکست دادن بازار»، فقط شریک کل اقتصاد جهان شوند؟در دنیای سرمایه‌گذاری، همیشه یک وسوسه بزرگ وجود دارد: اینکه فکر کنیم می‌توانیم از بازار باهوش‌تر باشیم. هر روز شبکه‌های اجتماعی پر است از تحلیل‌هایی که وعده «سهم بعدی انفجاری»، «سیگنال طلایی» یا «فرصت تکرارنشدنی» می‌دهند. آدم کم‌کم تصور می‌کند موفقیت در بازار یعنی نشستن پشت چند مانیتور، دنبال کردن کندل‌ها و واکنش سریع به هر خبر و شایعه. اما یک گروه قدیمی و بسیار موفق در بازار، دقیقا برعکس فکر می‌کنند. آن‌ها به فلسفه‌ای باور دارند که به‌جای هیجان، روی سادگی بنا شده. فلسفه‌ای که می‌گوید: لازم نیست بازار را شکست بدهی؛ کافی است مالک بخشی از کل بازار باشی.این طرز فکر به «فلسفه Bogleheads» معروف است؛ مکتبی الهام‌گرفته از ایده‌های جان بوگل، بنیان‌گذار Vanguard و پدر صندوق‌های شاخصی مدرن.ایده اصلی: کمتر پیش‌بینی کن، بیشتر مالک باشهسته اصلی این فلسفه بسیار ساده است:به‌جای اینکه ساعت‌ها وقت صرف پیدا کردن «بهترین سهم» کنی، کل بازار را بخر.یعنی چه؟یعنی به‌جای شرط‌بندی روی چند شرکت خاص، روی رشد بلندمدت اقتصاد سرمایه‌گذاری کنی. از طریق صندوق‌های شاخصی (Index Funds یا ETFها)، تو عملا مالک صدها یا هزاران شرکت می‌شوی؛ از بزرگ‌ترین غول‌های تکنولوژی گرفته تا بانک‌ها، صنایع، انرژی و خدمات.در این نگاه، سرمایه‌گذاری بیشتر شبیه کاشتن درخت است تا قمار.دشمن پنهان سرمایه‌گذارها: کارمزد و هیجانجان بوگل اعتقاد داشت بیشتر سرمایه‌گذارها نه به‌خاطر انتخاب اشتباه سهم، بلکه به‌خاطر رفتار اشتباه ضرر می‌کنند.خرید و فروش‌های مداوم، دنبال کردن اخبار، ترس در ریزش‌ها و طمع در صعودها، معمولا نتیجه‌ای بهتر از خود بازار ایجاد نمی‌کند. در نهایت هم کارمزدها و تصمیم‌های احساسی، بخش بزرگی از سود را می‌خورند.برای همین Bogleheads روی چند اصل ساده پافشاری می‌کنند:هزینه کمتنوع بالاسرمایه‌گذاری بلندمدتنظم و استمرارو مهم‌تر از همه: آرام ماندنآن‌ها جمله معروفی دارند:“Stay the course”مسیرت را ادامه بده.حتی وقتی بازار قرمز است.حتی وقتی همه در حال ترسیدن‌اند.حتی وقتی موج جدیدی از «فرصت‌های تضمینی» سر زبان‌ها افتاده.سبدی خسته‌کننده… اما موثرجالب است که بسیاری از پیروان این فلسفه، پرتفویی فوق‌العاده ساده دارند.گاهی فقط سه چیز:کل بازار سهام آمریکاسهام بین‌المللیاوراق قرضهنه ده‌ها سهم عجیب، نه تحلیل‌های پیچیده، نه پیش‌بینی‌های روزانه.و شاید عجیب‌تر اینکه همین سادگی، در بلندمدت از بخش بزرگی از سرمایه‌گذارهای فعال عملکرد بهتری داشته است.چون بازار بیشتر از آنکه به «باهوش‌ترین آدم اتاق» پاداش بدهد، به صبر و استمرار پاداش می‌دهد.چرا این فلسفه این‌قدر محبوب شد؟چون برخلاف بسیاری از روایت‌های جذاب مالی، روی واقعیت‌های آماری بنا شده.تحقیقات زیادی طی دهه‌های گذشته نشان داده‌اند که اکثر صندوق‌های مدیریت فعال، بعد از کسر کارمزد، در بلندمدت از شاخص بازار عقب می‌افتند.به زبان ساده: خیلی‌ها تلاش می‌کنند بازار را شکست بدهند، اما تعداد کمی واقعا موفق می‌شوند؛ آن هم نه به‌صورت پایدار.Bogleheads این سؤال را مطرح می‌کنند:اگر بیشتر حرفه‌ای‌ها نمی‌توانند مداوم بازار را شکست بدهند، چرا فکر می‌کنیم ما می‌توانیم؟شاید بزرگ‌ترین مزیت این روش، آرامش ذهنی باشدفلسفه Bogleheads فقط درباره پول نیست؛ درباره سبک زندگی هم هست.اینکه لازم نباشد هر روز قیمت‌ها را چک کنی. اینکه سقوط‌های کوتاه‌مدت تو را از مسیر خارج نکند. اینکه سرمایه‌گذاری تبدیل به یک فرآیند آرام و قابل‌پیش‌بینی شود، نه یک منبع دائمی استرس.در نهایت، این فلسفه روی یک باور ساده بنا شده:ثروت پایدار معمولا با تصمیم‌های هیجانی ساخته نمی‌شود؛ با زمان، نظم و صبر ساخته می‌شود.MardetanhaMardetanhaMon, 25 May 2026 12:30:40 +0330https://virgool.ir/nocomments/حبس-آنلاین-z9zxp12wvd19این روزها دوری اجباری از اینترنت باعث شده به کتاب‌هایی که روی میزم جمع شده بودن دوباره رجوع کنم. یک کتابی میخوندم در مورد محمود صلاحی که اهل موریتانی بود و در زندان گوانتانامو سال‌ها بی‌گناه حبس می‌کشه، تو یک جایی از کتاب وقتی تو اوج غم تو زندان با خودش فکر میکنه یا این شعر از احمد مطر شاعر عراقی می‌افته، که برای ما هم خوندنیه.در سلولم ایستاده‌ام و به حال خود می‌اندیشم.این منم که در بندم یا نگهبانی که بیرون سلول ایستاده ؟بین من و او دیواری قرار دارد که که گوشه‌ای از آن سوراخ استمن از سوراخ دیوار، روشنایی را میبینم و اون از همان سوراخ تاریکی رااو هم مانند من خانه‌ای دارد و احتمالا همسر و فرزندانی و درست مثل من به فرمان مقامی بالاتر به اینجا اومدهMardetanhaMardetanhaFri, 16 Jan 2026 23:35:28 +0330https://virgool.ir/Clay-One/درد-بی-اینترنتی-در-کنار-دردهای-دیگر-tnklwlfkvdzfاز روزی که با اینترنت دایل آپ گرون قیمت از زنجان به یک ISP تو تهران به اینترنت وصل شدم و اولین سرچ اینترنتیم رو انجام دادم و دنبال عکس‌های بانو نیکی کریمی گشتم و مفتون اینترنت شدم تا امروز که در سیاه‌ترین دوران اینترنت به سر میبریم. روزها بین زومیت و دیجیاتو و سایت‌های خبری می‌چرخم، تقریبا هیچ کاری به شکل عادی قابل انجام نیست. از همه دوستان مجازیم تقریبا بی‌خبر هستم. یک روش عجیب برای احوال پرسی از بچه‌های داخل کشور پیدا کردیم که اونهم فوروارد کردم پیغام‌های بی‌ربط از سایت‌های خبری داخل کشور تو پیام رسان بله است. تو پیام‌رسان بله الان میشه از یک سری کانال‌‌های خبری به افراد پیغام فوروارد کرد. حالا تو یک پیام بی‌ربط رو فوروارد می کنی برای فرد مورد نظر و اگر هم اون حالش خوب بود با یک پیام بی‌ربط جوابتو میده. MardetanhaMardetanhaThu, 15 Jan 2026 21:36:47 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/آیا-هوش-مصنوعی-همه-وکلا-را-نابود-خواهد-کرد-sxm0syvsrabsاخیرا یک مقاله در نشریه اسپکتاتور میخوندم در مورد اینکه آیا هوش مصنوعی در زمینه وکلالت هم خوب عمل می‌کنه یا نه که به نظر میاد بله خیلی خوب عمل می‌کنه، اخیرا جایی صحبتی داشتم در مورد اینکه آگر این LLMها به حکم‌های قضات و لایحه‌های دفاعی وکلا دسترسی کامل داشته باشند به نظر میاد دنیای حقوق به شکل کامل تغییر پیدا می‌کنه. در هر صورت مقاله شان توماس در این مورد رو بخونیم.احساس دل‌نشینی دارد؛ انگار صحنه‌ای از یک فیلم هوشمندانه جیمز باند است، یا شاید اپیزودی از سریال Slow Horses. در گوشه‌ای تاریک از یک بار مجلل و پرهیاهوی اعضای خاص در سوهو نشسته‌ام. گرگ‌ومیش ملایم یک عصر دسامبری بر لندن فرو می‌نشیند. آن‌سوی میز، یکی از آشنایان قدیمی‌ام نشسته است؛ وکیل ارشد انگلیسی، حدوداً در میانه دهه پنجاه زندگی، با موهایی جوگندمی، چهره‌ای آرام و جذاب. او می‌خواهد ناشناس بماند، چون آنچه قرار است بگوید، نفرت تمام همکارانش را برایش به همراه خواهد داشت.نامش را «جیمز» می‌گذاریم. چند سالی است که او را می‌شناسم و در این مدت درباره همه‌چیز با هم صحبت کرده‌ایم؛ از سیاست و معماری گرفته تا بدبیاری‌های باشگاه چلسی. درباره فناوری و هوش مصنوعی هم زیاد حرف زده‌ایم. دیدگاه جیمز نسبت به هوش مصنوعی همیشه شبیه دیدگاه سیاسی‌اش بود: میانه‌رو، هوشمندانه، معتدل و محتاطانه شکاک. اما حالا همه‌چیز تغییر کرده است. طی چند هفته گذشته، جیمز به این باور رسیده که هوش مصنوعی «به‌طور کامل حقوق را آن‌طور که می‌شناسیم نابود خواهد کرد»؛ شغل‌ها را از بین می‌برد، نظام‌ها را فرو می‌پاشد و هزاران نفر را بیکار می‌کند. و به گفته او، این آخرالزمان بسیار سریع‌تر از آنچه اغلب تصور می‌کنند، در راه است.در حالی که جرعه‌ای از اسپرسو مارتینی‌اش می‌نوشد، برای توضیح حرفش کمی مقدمه‌چینی می‌کند:«تیترها درباره پرونده سندی پِگی را دیدی؟ اینکه قاضی احتما از هوش مصنوعی استفاده کرده؟ باور کن این تازه آغاز ماجراست. هوش مصنوعی دارد سراغ همه ما می‌آید.»می‌پرسم: «چطور؟»می‌گوید: «هفته گذشته یک آزمایش انجام دادیم، نوعی شبیه‌سازی. یک پرونده واقعی، مهم و اخیر را برداشتیم؛ یک تجدیدنظر پیچیده در دادگاه حقوقی که خودم نوشته بودم و نوشتنش یک روز و نیم زمان برد. همه اطلاعات هویتی را برای حفظ محرمانگی حذف کردیم و همان پرونده را به نسخه سنگین گراک دادیم. از آن خواستیم همان کاری را بکند که من کرده بودم. بعد از کمی راهنمایی، نتیجه نهایی…»سرش را تکان می‌دهد. «خیره‌کننده بود. واقعاً حیرت‌انگیز. در ۳۰ ثانیه انجامش داد و از کار من هم خیلی بهتر بود. و یادت باشد، من در این کار واقعاً آدم قابلی هستم.»به صندلی تکیه می‌دهد، با لبخندی تلخ و تسلیم‌شده.«در حد کار یک KC واقعاً بزرگ بود. بهترین سند حقوقی ممکن. و همه این‌ها در چند ثانیه و با هزینه‌ای ناچیز. چطور می‌شود با این رقابت کرد؟ نمی‌شود.»لیوانش را تمام می‌کند. دو نوشیدنی دیگر سفارش می‌دهیم.«با پرامپت درست، هوش مصنوعی حقوقی حالا از انسان‌ها خیلی جلوتر است. وکلایی که کارشان صرفاً ارائه نظر حقوقی است و ارتباط مستقیمی با موکل ندارند، عملاً از همین حالا نابود شده‌اند. اما این تازه شروع ماجراست.»جیمز معتقد است که هوش مصنوعی به‌تدریج از پایین هرم حقوقی بالا می‌آید؛ اول کارهای یدی، بعد تنظیم متون، ارجاع‌ها، استدلال‌ها. در نهایت، بیشتر مشاغل حقوقی جایگزین خواهند شد.«وکلای فرآیندی که دیگر قطعاً محکوم به فنا هستند. هوش مصنوعی پیچیده‌ترین پرونده‌های انحصار وراثت و انتقال مالکیت را در چند ثانیه حل می‌کند. پیچیده‌ترین مهارت انسانی،» با خنده‌ای تلخ می‌گوید، «می‌شود اسکن و دیجیتالی کردن مدارک کاغذی. وکلا در دادگاه‌ها استدلال‌هایی را مطرح می‌کنند که هوش مصنوعی نوشته، و بعد مردم می‌پرسند چرا باید سالی ۲۰۰ هزار پوند به یک وکیل انسانی پول بدهند. و آن‌ها هم حذف خواهند شد.»جمع‌بندی‌اش کوتاه و صریح است:«به‌جز موارد بسیار استثنایی، حقوق برای تقریباً همه تمام شده است؛ شاید حتی برای قضات ــ همان‌طور که در چند روز اخیر دیدیم.»من به مسئله «توهم» در هوش مصنوعی اشاره می‌کنم؛ جایی که مدل‌ها اطلاعات نادرست یا ساختگی را به‌عنوان واقعیت ارائه می‌دهند، و همچنین به نیاز به حضور انسانی در دادگاه. گفته می‌شود رأی پرونده سندی پِگی حاوی خطاهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی بوده است. جیمز با بی‌حوصلگی دستش را تکان می‌دهد:«باگ‌های موقتی و احساسات نوستالژیک. استدلال اقتصادی کاملاً قاطع است.»«بهترین سند حقوقی ممکن بود، در چند ثانیه و با هزینه‌ای ناچیز. چطور می‌شود رقابت کرد؟ نمی‌شود.»سؤال بدیهی دیگری مطرح می‌شود: اگر جیمز می‌بیند چه چیزی در راه است، چرا دیگران نمی‌بینند؟ جیمز جرعه آخرش را سر می‌کشد و توضیح می‌دهد که نسل جدید وکلا طوری آموزش می‌بینند که فکر می‌کنند می‌توانند از هوش مصنوعی استفاده کنند، بدون اینکه جایگزین آن شوند. آن‌ها با این ایده آرام می‌شوند که هوش مصنوعی فقط یک ابزار دیگر است، مثل LexisNexis اما قوی‌تر. جیمز مطمئن است که این یک توهم است. به گفته او، شاید فقط یک درصد از هم‌نسلانش درکی از آنچه در شرف وقوع است داشته باشند.او استدلال مهم‌تری هم دارد:«وکیل‌ها مغرورند. وکیل‌ها کشور را اداره می‌کنند. کیر استارمر نمونه کامل یک وکیل است. این‌ها آدم‌هایی هستند که به احترام عادت کرده‌اند و معمولاً، بگذار این‌طور بگویم، اعتمادبه‌نفس بسیار بالایی دارند. پذیرفتن اینکه اصلاً آن‌قدرها هم خاص نیستند و می‌شود جای‌شان را با یک ربات رایگان پر کرد، برایشان شکنجه‌آور خواهد بود.»از او می‌پرسم این ماجرا چه تأثیری بر همکارانش خواهد گذاشت؛ از نظر روانی، اقتصادی، احساسی.«اولش مقاومت می‌کنند، مثل رادیکال‌ها. یک نبرد از پیش باخته. تلاش‌هایی برای غیرقانونی کردن استفاده از هوش مصنوعی در حوزه‌های مختلف حقوقی صورت می‌گیرد. اما جواب نمی‌دهد؛ اقتصاد اجازه نمی‌دهد. بنابراین تعداد زیادی از آدم‌هایی که پول زیادی درمی‌آورند، ناگهان دیگر آن پول را نخواهند داشت. خدا می‌داند این چه بلایی سر قیمت مسکن، سیاست و زندگی همه ما می‌آورد. چون این فقط به حقوق محدود نمی‌شود.»تقریباً به پایان دومین مارتینی‌مان رسیده‌ایم. آن‌قدر ناآرام شده‌ام که دلم سومی را می‌خواهد. به اطراف نگاه می‌کنم؛ به آدم‌های شیک و باهوش این پاتوق اعیانی لندن، با هنر مدرن بریتانیایی و فهرست نوشیدنی‌های عالی. چه می‌شود اگر اکوسیستمی که همه این‌ها را سرپا نگه داشته ــ طبقه شهری ثروتمند با مغزهای کارآمد ــ از ریشه بلرزد؟ یا فروبپاشد؟جیمز برخلاف انتظار، با توجه به موضوع صحبت، سرحال به نظر می‌رسد.«راستش را بخواهی، خیلی از وکلا مستحق چیزی هستند که در راه است. تعداد زیادی‌شان حریص و خودخواه‌اند، بدون خودآگاهی. عمداً پیچیدگی ایجاد می‌کنند تا برای خودشان کار درست کنند. و قضات فعال‌گرا هم یک بلا هستند که به‌زودی از سر راه برداشته می‌شود. شاید در نهایت، همه این‌ها چیز خوبی باشد، حتی اگر صد هزار وکیل بیکار کمی…» می‌خندد. «بی‌ثبات‌کننده باشد. تصور کن ارتشی از وکلای بی‌پول، متکبر و مترقی ــ با هیچ کاری برای انجام دادن.»باشگاه حالا پر از همهمه است و جیمز راهی شام با همکارانش می‌شود.«واضح است که هیچ‌کدام از این‌ها را به آن‌ها نمی‌گویم. از من متنفر می‌شوند. اما یکی باید حقیقت را بگوید.»یک سؤال آخر دارم. همین حالا جوانانی هستند که حقوق می‌خوانند یا قصد دارند این رشته را انتخاب کنند. جیمز چه توصیه‌ای برایشان دارد؟ صاف می‌نشیند، با شور و حرارت.«خواهرزاده‌ام دختر فوق‌العاده‌ای است، باهوش، موفق در مدرسه، و چند روز پیش گفت می‌خواهد وکیل شود. با خودم گفتم: “خدای من، خواهرزاده کوچکم می‌خواهد وکیل شود.” و رک و راست به او گفتم. گفتم لطفاً زندگی‌ات را نابود نکن. برای شغلی که ده سال دیگر وجود نخواهد داشت ــ یا حتی زودتر ــ خودت را زیر بار یک عمر بدهی نبر.»MardetanhaMardetanhaSun, 21 Dec 2025 20:45:34 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/چرا-شما-احتمالاً-شما-شرایط-لازم-برای-داشتن-یک-مقالهٔ-ویکی-پدیایی-را-ندارید-c2bxmgq98aefاخیرا یکی از دوستان من به نام جیک اورلویتز یک مطلب نوشته در مورد شرایط داشتن صفحه تو ویکی‌پدیا که خیلی‌ها در موردش از من می‌پرسند. اما نسخه فارسی اون رو هم برای شما اینجا قرار دادم.بیشتر مردم ــ حتی افراد بسیار موفق و معتبر و ــ واجد شرایط داشتن یک زندگینامه در ویکی‌پدیا نیستند. این موضوع قضاوتی درباره ارزش یا دستاوردهای شما نیست؛ بلکه بازتاب ماهیت خود ویکی‌پدیاست. ویکی‌پدیا یک پلتفرم رزومه، یک فهرست حرفه‌ای یا محلی برای تبلیغ خود نیست. این یک دانشنامه است؛ و دانشنامه تنها موضوعاتی را شامل می‌شود که درباره آن‌ها پوشش ثانویه، مستقل و قابل اعتمادِ قابل توجه وجود داشته باشد.این الزام در قلب دستورالعمل زندگینامه‌نویسی ویکی‌پدیا (WP:NBIO) قرار دارد؛ دستورالعملی که برای هنرمندان، بنیان‌گذاران، دانشگاهیان، اینفلوئنسرها، دانشمندان، مدیرعامل‌ها، فعالان، موسیقی‌دانان و همه افراد دیگر یکسان است. پرسش اصلی برای همه یکسان است:آیا درباره این شخص، رسانه‌های معتبر به‌صورت عمیق، مکرر و مستقل گزارش نوشته‌اند؟اگر پاسخ منفی باشد، حتی اگر فردی خارق‌العاده باشید، ویکی‌پدیا هنوز مکان مناسبی برای شما نیست.معمولاً افراد واجد شرایط نیستند زمانی که:حضور رسانه‌ای‌شان عمدتاً شامل مصاحبه‌ها یا مطالب تبلیغاتی استپوشش رسانه‌ای تنها به رسانه‌های محلی یا نشریات تخصصی یک صنعت محدود می‌شوداغلب مقالات به‌دلیل پیگیری فعالانه روابط‌عمومی یا پرداخت هزینه تهیه شده‌انددنبال‌کنندگان آنلاین زیادی دارند اما گزارش‌های روزنامه‌نگارانه اندکی درباره آنان موجود استدستاوردهایشان چشمگیر است اما مورد تحلیل یا بررسی مستقل قرار نگرفته استاین وضعیت درباره شمار زیادی از افراد بسیار موفق صدق می‌کند. و این توهین‌آمیز نیست؛ بلکه تفاوت میان موفقیت شخصی و مستندسازی دانشنامه‌ای را نشان می‌دهد.معیار «پوشش قابل توجه» واقعاً به چه معناست؟بسیاری تصور می‌کنند هر اشاره رسانه‌ای کافی است. این‌طور نیست. ذکر نام یا یک خط کوتاه در مقاله، معیاری برای احراز شهرت محسوب نمی‌شود. «پوشش قابل توجه» یعنی:مقالاتی که بخش عمده‌شان درباره شماستگزارش‌هایی که کار، مسیر حرفه‌ای یا اثرگذاری شما را با عمق بررسی می‌کنندچندین گزارش از سوی چند رسانه مستقلپروفایل‌ها، گزارش‌های بلند، نقدهای جدی، تحلیل‌های روزنامه‌نگارانه — این‌ها منابعی هستند که یک زندگینامه معتبر در ویکی‌پدیا را شکل می‌دهند. در مقابل، پوشش سطحی ــ مانند ذکر نام در گزارش رویداد، فهرست‌ها، خبرنامه‌ها، مجلات فارغ‌التحصیلی یا نقل‌قول‌های کوتاه ــ معیار را برآورده نمی‌کند. این‌ها تنها نشانه‌هایی از فعالیت‌اند، نه مستندی برای احراز اهمیت دانشنامه‌ای.منابع باید قابل اعتماد، مستقل و ثانویه باشنددستورالعمل WP:NBIO هر سه ویژگی را ضروری می‌داند.منابع قابل اعتماد شامل:روزنامه‌های معتبرمجلات شناخته‌شده و معتبررسانه‌های حرفه‌ای دارای نظارت تحریریمجلات علمی و کتاب‌های پژوهشیاین‌ها منابعی هستند که بررسی، ویرایش و راستی‌آزمایی شده‌اند.منابع غیرقابل استناد برای احراز شهرت:وب‌سایت شخصیشبکه‌های اجتماعینوشته‌های Medium یا ویرگولوبلاگ‌های سازمانیکتاب‌های خودانتشارمحتوای تبلیغاتی یا اسپانسرشدهبیانیه‌های خبری و اطلاعیه‌هامصاحبه‌هایی که خودتان ارائه کرده‌ایدحتی اگر این منابع دقیق باشند، نمی‌توانند معیار شهرت را برآورده کنند.«مستقل» یعنی:پوشش نباید از سوی شما، سازمان‌تان، تیم روابط‌عمومی، مشتریان، همکاران یا افراد دارای منافع مشترک باشد. ویکی‌پدیا به مستندسازی بیرونی و بی‌طرفانه اتکا دارد.«ثانویه» یعنی:ویکی‌پدیا به گزارش دیگران درباره شما نیاز دارد — نه گفته‌های خودتان، نه اسناد اولیه، نه مصاحبه‌هایی که روایت شما را منعکس می‌کنند. مصاحبه‌ها و بیانیه‌ها ممکن است برای تأیید برخی اطلاعات به کار روند، اما نمی‌توانند معیار احراز شهرت باشند.چه کسانی واجد شرایط‌اند؟اینجا معمولاً شکاف میان دستاوردهای فردی و معیارهای دانشنامه‌ای نمایان می‌شود. افرادی که واقعاً «مشهور» به معنای ویکی‌پدیایی هستند، معمولاً:چندین گزارش عمیق در رسانه‌های ملی یا معتبر دارندجوایز معتبر ملی یا بین‌المللی همراه با پوشش رسانه‌ای قابل توجه دریافت کرده‌اندآثارشان توسط منتقدان، پژوهشگران یا روزنامه‌نگاران به‌طور مستقل تحلیل شدهنقشی مهم در رویدادی داشته‌اند که پوشش گسترده و جدی رسانه‌ای داشته استانتشارها، اجراها یا کشفیاتی داشته‌اند که مورد بحث و بررسی مستمر رسانه‌ها قرار گرفته استبه‌طور خلاصه: کار شما باید آنقدر مهم تلقی شده باشد که دیگران بدون دخالت شما آن را مفصل مستند کرده باشند.چرا معیارها سخت‌گیرانه‌اند؟قواعد ویکی‌پدیا برای حفظ بی‌طرفی، دقت و قابلیت استناد طراحی شده‌اند. بدون پوشش مستقلِ قابل توجه، هر مقاله‌ای در معرض اتکا به مطالب تبلیغاتی، ادعاهای غیرقابل اثبات، منابع خودمنتشر یا روایت‌سازی‌های طرف‌دارانه قرار می‌گیرد. به همین دلیل ویکی‌پدیا رویکرد «به من اعتماد کنید، من کارهای بزرگی کرده‌ام» را نمی‌پذیرد و نیازمند مستندسازی قابل اتکا از سوی دیگران است.این موضوع ارتباطی با نخبه‌گرایی ندارد؛ موضوع، حفظ کیفیت یک مرجع جهانی است. یک مقالهٔ ویکی‌پدیایی نباید هدف باشد؛ بلکه باید نتیجه‌ای طبیعی از تأثیرگذاری واقعی در جهان باشد. بهترین مسیر این است که به کارهای جدی و عمومی ادامه دهید تا توجه مستقل و واقعی را جلب کند. در طول زمان:روزنامه‌نگاران درباره شما خواهند نوشت زیرا کارتان ارزش پوشش دارداین پوشش به‌طور طبیعی گسترش می‌یابدمجموعه‌ای از منابع معتبر و سازگار با سیاست‌های ویکی‌پدیا شکل می‌گیرددر آن مرحله، زندگینامه ویکی‌پدیایی قابل دستیابی خواهد بود — نه به‌سبب تلاش برای داشتن آن، بلکه چون بازتابی صادقانه از سابقه عمومی شماست.MardetanhaMardetanhaFri, 19 Dec 2025 20:38:43 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/احمد-کایا-و-یک-آهنگ-سیاسی-cyf4kyfefgmaاحمد کایا یکی از سیاسی‌ترین خواننده‌های اهل ترکیه بود که به خاطر رویکرد سیاسی و تبار کردش مشکلات زیادی رو تحمل کرد در نهایت هم در ۴۳ سالگی به شکل مشکوکی فوت کرد و در نهایت در قبرستان مشهور پرلاشز پاریس دفن شد. تو این متن یکی از مهترین و سیاسی‌ترین آهنگ‌هاشو باهم ترجمه می‌کنیم. اسم اصلی اهنگ هست Kod Adı Bahtiyar که به شکل عجیبی در خیلی جاها تبدیل شده به Adı Bahtiyar حتی به نظر میاد در یکی سری از نسخه‌های همین آهنگ لغت kod حذف شده. معنی اسم آهنگ میشه اسم رمز بختیار. https://www.youtube.com/watch?v=N1oljC16cwc&ab_channel=MaRaZALi24 بختیار (اسم خاص): احتمالا اسم یک زندانی سیاسیGeçiyor önümden sirenler içindeAh eller üstünde çiçekler içindeDudağında yarım bir sevdanın hüznüAslan gibi göğsü türküler içindeاز مقابلم می گذرد در میان سوت کارخانه هاآه، در بالای دست ها؛ در میان گل‌هااندوه یک عشق، نیمه کاره بر لبانشبا سینه ای چون سینه ی شیر؛ در میان ترانه هاRastlardım avluda hep volta atarkenCıgara içerken yahut coplanırkenKiseyle konuşmaz dal gibi titrerdiÇocukça sevdiği çiçeği sularkenدر حیاط پشتی زندان به او بر می خوردم در هنگام هواخوریدر حالی که سیگار می کشید؛ یا در حال کتک خوردن با چوببا کسی حرف نمی زد؛ چون شاخه ای می لرزیدوقتی که گلش را آب می داد گلی که کودک وار دوستش داشتDiyarbakırlıymış kod adı BahtiyarSuçu saz çalmakmış öğrendiğim kadarGeçiyor önümden gül yüzlü BahtiyarYaralıyım;yerde kalan sazı kadarاهل دیاربکر بود؛ نام رمزش بختیارتا جایی که فهمیده بودم گناهش ساز زدن بوداز مقابلم می گذرد بختیار گل سیمازخم خورده ام؛ به اندازه ی ساز بر زمین مانده اش.Beni tez saldılar o kaldı içerdeÇok sonra duydumki Yozgatta sürgündeNe yapsa ne etse üstüne gitmişlerMavi gök yüzünü ona dar etmişlerمرا زود رها کردند و او در زندان ماندبعدها شنیدم که در "یوزقات" در تبعید استهر کاری که می کرد و هر عملی که انجام می دادبه سویش حمله ور شده بودندآسمان آبی را هم بر او تنگ کرده بودندGazetede çıktı üç satır yazıylauzamış sakalı çatlamış sazıylaBirileri ona ''Ölmedin'' diyorduÖlüm ilanında hüzünle gülüyorduدر روزنامه هم ظاهر شد با سه سطر نوشتهبا ریش بلند و ساز شکسته اشیکی به او می گفت:-" تو نمرده ای!"در هنگام اعلام نام اعدامی ها با اندوه می خندیدDiyarbakırlıymış kod adı BahtiyarSuçu saz çalmakmış öğrendiğim kadarGeçiyor önümden gül yüzlü BahtiyarYaralıyım;yerde kalan sazı kadarاهل دیار بکر بود؛ نام رمزش بختیارتا جایی که فهمیده بودم گناهش ساز زدن بوداز مقابلم می گذرد بختیار گل سیمازخم خورده ام؛ به اندازه ی ساز بر زمین مانده اش.Söz:Yusuf.HayaloğluMüzik:Ahmet.KayaMardetanhaMardetanhaFri, 24 Sep 2021 19:24:31 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/کرونا-و-یک-تجربه-زیسته-auls6e5mbnm7درحالیکه جامعه ایرانی ساکن ایران در حال مبارزه با پیک ۵ام کرونا است و واریانت دلتا (هندی) با قدرت شیوع بسیار زیاد جامعه رو می‌نورده و تعداد مقتولین این رخداد هر روز در حال رکورد شکسته، لازم دیدم که چندتا نکته رو در زمینه تجربه برخورد با این بیماری عرض کنم. عموم داروهایی که تجویز می‌شه تقویت کننده هستن. از قرص جوشان ویتامین سی گرفته تا گروه خانواده‌های ویتامین بی و زینک و مکمل‌ها. در مواردی استامینافن یا ناپروکسن برای کاهش بدن درد و علائم مانند سرماخوردگی (البته یه سری از پزشکا معتقدن که مصرف استامینافن توی این مورد فواید دیگه‌ای هم داره و باید مصرف بشه)، آمپول‌های تقویتی مانند نوروبیون، دگزا، D3 هم تجویز می‌شه که در صورت زیاد بودن بی‌حالی داخل سرم تزریق می‌شن. چند تا داروی دیگه هم تجویز می‌شه مثل فاموتیدین که عمدتاً برای کاهش سؤ اثرات حجم داروی مصرفی روی معده‌س. ممکنه در برخی افراد حالت تهوع یا سنگینی معده یا حتی اختلال در کارکرد شکمی (به خاطر رژیم غذایی و داروهای مصرفی) دیده بشه که مصرف قرص‌هایی مثل سی‌لاکس، شربت معده، قرص حالت تهوع می‌‌تونه کمک کننده باشه. اما پیشنهاد می‌کنم با مصرف میوه‌هایی مثل زرآلو، آلوچه (اگر در دسترس نبود خشک شده‌ش به صورت خام یا پخته شده داخل غذا)، آلبالو، گیلاس یا حتی سیب به کنترل این موارد به خودتون کمک کنید. انبه در کنترل مشکلات این چنینی معده خیلی کمک کننده‌س. قرص‌هایی مثل فاویپیراویر هنوز عملکردشون در برابر کرونا مشخص نیست بین پزشکا هم در مورد تجویز و مصرفش اختلاف نظر وجود داره. از طرفی عوارض زیادی هم دارن که باعث می‌شه برخی پزشک‌ها در خصوص تجویزش محتاط‌تر عمل کنن.عوارض عمده‌ی داروهایی که برای کرونا تجویز می‌شه افزایش قند خود، اختلال در آنزیم‌های کبدی حتی در برخی موارد نارسایی‌های کلیوی هست. برای همین در خصوص مصرف شیرینی‌جات محتاط‌تر عمل کنید مخصوص در مورد میوه‌های شیرینی مثل خود زردآلو، طالبی و امثالهم اگر خدای نکرده مبتلا شدین یادتون باشه که درمان اصلی در استراحت مطلق و تغذیه نهفته هست. خود پزشکا هم معتقدن که داروها ۵۰ ۵۰ هستن! استراحت مطلق حتی کار با لپ‌تاپ و … رو هم منع می‌کنه. پس به فکر خودتون باشید و خودتون رو گول نزنید!!در مورد تغذیه، مصرف زیاد مایعات خیلی کمک‌کننده‌س، آب‌میوه‌های طبیعی! چون آب‌میوه‌های بسته‌بندی کارخونه‌ای علاوه بر اینکه قوت زیادی ندارن مقدار زیادی شکر دارن که در این دوران اصلاً براتون مناسب نیست. آب‌هویج و آب‌سیب ۲ تا از موارد خوب در این دوران هستن. آب گوشت بسیار زیاد باعث تقویت بدن می‌شه. موارد طبخ زیادی توی اینترنت هست باز اگر مشکل داشتین بگید می‌تونم کمکتون بکنم. معمولاً مصرف سبزیجات خام رو منع می‌کنن، یا حتی در طی دوره‌ای توصیه به کاهش مصرف کربوهیدرات مثل برنج، نون و ماکارونی می‌کنن. از غذاهایی که می‌تونید مصرف کنید سوپ، کباب گوشت گوسفندی (گوشت گوساله سردی هست و علاوه بر اون سنگینه برای بیمار کرونایی اصلاً توصیه نمی‌شه) هست. در مورد رژیم غذایی بسیار بسیار احتیاط کنید. اینکه من الان می‌گم فلان چیز مصرف کنید یا نکنید به شخص بیمار و مدل بیماری که باهاش درگیره مربوطه. مثال عرض می‌کنم مصرف تخم‌مرغ آب‌پز ممکنه برای شخصی خیلی خوب باشه و برای شخص دیگری غذای فوق‌العاده سنگینی باشه و باعث ایجاد مشکلات بشه. منبع شما باید پزشکی که باهاش در ارتباط هستید به همراه شناختی که از خودتون و رژیم غذایی‌تون دارید باشه.اگر هنوز مبتلا نشدین استفاده از ۲ تا ماسک، تعویض دوره‌ای اونها (یا حداقل الامکان ماسک زیرین) رو فراموش نکنید. برای شستشوی دست‌ها یا استفاده از الکل خساست به خرج ندین. حوصله‌تون سر نره و دوره‌ی درمان (حداقل ۱۴ روز) رو کامل کنید حتی اگر به نظرتون حالتون خیلی خوبه. فراموش نکنید این بیماری و عوارض (متأسفانه) حالا حالا‌ها با شما خواهد بود. ضعف، خستگی مفرط یا زود هنگام. حتی ممکنه ۳ ۴ ماه با این موارد درگیر باشید یا خدای نکرده با ضعیف شدن بدنتون برگرده.MardetanhaMardetanhaMon, 09 Aug 2021 22:14:48 +0430https://virgool.ir/@Mardetanha/گزارش-صعود-به-چهار-جبهه-دماوند-در-سال-۱۳۸۰-در-۲۶-ساعت-و-سی-دقیقه-توسط-مرحوم-رابوکی-sa9eqvlusoznگزارش صعود به چهار جبهه دماوند در سال 1380 در 26 ساعت و سی دقیقه توسط مرحوم رابوکیپنجشنبه یازدهم مرداد ماه هشتاد، ساعت دو و ده دقیقه بامداد گوسفندسرای احسانی را به آرامی ترک می‌کنیم. نور مهتاب همه جا را روشن کرده بود. ما 7 نفر بودیم همگی بجز یک نفر قصد صعود چند جناح را داشتند، به زودی در شیب کوه قرار می‌گیریم. پرتو نور مهتاب چنان است که گویی در پهنه آسمان قرار گرفته‌اید...حرکت ما به طرف بارگاه سوم به آهستگی صورت می‌گیرد و این بیشتر به واسطه تاریکی شب است، هر از گاهی صدای سگهای گله چوپان سکوت کوهستان را می‌شکست و در بالای دره سنگی، آنها سرانجام به استقبال ما آمدند. در ساعت سه و ده دقیقه از دره دوم عبور کردیم و در مسیر پناهگاه قرار گرفتیم. بعد از اینکه از صخره‌های مشرف بر پناهگاه عبور کردیم بر روی گردنه ای می‌رسیم کـــه کافردره را در سمت راست خود می‌بینیم، آبشار یخی هنوز در خواب صبحگاهی است. بسیاری از کوهنوردان در راه قله به چشم می‌خورند. هوا در اینجا رفته رفته روشن می‌شود. در آبشار یخی به انبوهی از صعودکنندگان برمی‌خوریم که شامگاهان راه قله را در پیش گرفته بودند. ما اکنون از آنها عبور می‌کنیم. به هر صورت ما در ساعت هشت و ده دقیقه به قله می‌رسیم و 30 دقیقه برای صبحانه و استراحت در روی قله توقف می‌کنیم و در آنجا مقداری از بارها مثل مواد غذایی و چیزهای دیگر را در جناح غربی قله جاسازی می‌کنیم و آنگاه در مسیر فرود جبهه غربی قرار می‌گیریم و در ارتفاع پنجهزار متری پس از گذشتن از کاسه بزرگ جنوب غربی به صخره‌های زیرقله و به پناهگاه می‌رسیم. بعد از 45 دقیقه استراحت در پناهگاه به طرف قله حرکت می‌کنیم. در ساعت اول با گامهای آهسته و بدون توقف پیش می‌رفتیم. در ساعت دوم گامها را سریعتر می‌کنیم. در ساعت سوم صعود به گروه‌هایی برمی‌خوریم که قبلاً آنها را در هنگام فرود دیده بودیم که به طرف قله می‌رفتند به آنها روز به خیر و خسته نباشید می‌گوییم و از کنار آنها به آرامی گذر می‌کنیم. کمی بالاتر حدود ده دقیقه استراحت می‌کنیم و آنگاه گامهای سریعتری برمی‌داریم و به سرعت خود را به قله می‌رسانیم در آنجا کمی استراحت می‌کنیم تا اینکه به طرف جناح شمالی سرازیر می‌شویم.فرود از صخره‌های سیاه مشرف بر یخچال سیوله خیلی دل انگیز و نشاط آور است. در عبور از مرحله دوم فرود پس از عبور از این قسمت به ناحیه ای هموار می‌رسیم. کمی بعد در جانپناه دوم شمالی قرار می‌گیریم. بعد از استراحتی کوتاه پناهگاه را به سوی قله ترک می‌کنیم.در زیر ستونهای گوگردی قله هستم که با دسته ای از زاغهای بلندپرواز قله روبه رو می‌شوم. آنها با دیدن من جیغ زنان حضورشان را اعلام می‌دارند. بعضی از آنها به طرف من شیرجه می‌زنند و از روی سر من عبور می‌کنند. این حرکات را من کمتر در این پرندگان دیده بودم. این صحنه‌هایی بود که مرا به یاد سالهای دور می‌انداخت. در بیست و پنجم شهریورماه سال شصت همین زاغهای سیاه باعث پیدا کردن جسد کوهنوردی در دره یخار شدند و این بار کمی به عقب بر می‌گردیم و سال 57 و درهمین جبهه شمالی شادروان تقی فخر فاطمی بر اثر سقوط در ارتفاع پنجهزار متری درگذشت، جسد او مدتها در بالا ماند. بارشهای برف مانع از پیدا شدن او می‌شد تا اینکه روزی برای پیدا کردن او اقدام کردیم و به اتفاق مرحوم عبدالله عزیزی خیلی از جاها را جستجو کردیم و زمانی که می‌خواستیم جستجو را متوقف کنیم من کمی از دیگران جلوتر می‌رفتم به ناگاه چند زاغ سیاه را دیدم که در یک نقطه پرواز می‌کنند و هر ازگاهی بر همان نقطه بر زمین می‌نشینند. با کنجکاوی به طرف آنجا رفتم و با جسد خون آلود تقی فخر فاطمی روبه رو شدم. جالب اینکه این زاغها هیچ صدمه ای به او نزده بودند.بعد از پشت سر گذاشتن زاغها و عبور از باند شمالی به قله پا می‌گذارم، در اینجا وسایل اضافی را که مقداری هم شامل مواد غذایی می‌شود بر روی قله و در مسیر شمال شرقی قرار می‌دهم، خوب من برای برگشتن بر روی قله می‌بایست که انرژی کمتری را مصرف می‌کردم حال در صورتی که ساعت شش و چهل و پنج دقیقه عصر را نشان می‌داد سبکبار در مسیر فرود قرار می‌گیرم. این در صورتی بود که زمان سریعی را از جانپناه شمالی طی کرده بودم یعنی زمانی کمتر از دو ساعت و چهل و پنج دقیقه، و اکنون با این امید که توانایی بالا آمدن از تخت فریدون را دارم به پایین می‌روم.در ساعت هشت به پناهگاه تخت فریدون می‌رسم. ارتفاع این پناهگاه درحدود چهار هزار و چهارصدمتراست و دارای چهار مسیر صعود است. دو مسیر آن در جبهه شمال شرقی و دو مسیر دیگر آن هم در جبهه شمالی واقع شده ، در اینجا پس از سی دقیقه استراحت، پناهگاه را به سوی قله ترک می‌کنم.ساعت بیست و پنج دقیقه بامداد است که بر روی قله تک و تنها می‌ایستم و به پاس این نعمتها شکرگزاری می‌کنم. در کنار حوضچه گوگردی جدیدی که بوی تعفن از آن خارج می‌شد زانو می‌زنم و سجده شکر به جا می‌آورم. به هر تقدیر از جبهه جنوبی با آرامش فرود می‌آیم. درحین پایین آمدن احساس می‌کنم که سرما بدن مرا کرخ کرده‌است، بعد از آن به راحتی از آبشار یخی هم عبور می‌کنم و در کنار سنگی توقفی کوتاه کرده و مقداری میوه و شکلات می‌خورم. از بام برفی به این طرف هیچ چیزی نخورده بودم. در نزدیکیهای پناهگاه جنوبی رفت و آمدهای زیادی به چشم می‌خورد. ساعت دو و سی و پنج دقیقه بامداد است به اولین دسته از کوهنوردانی که به طرف قله حرکت کرده‌اند روبه رو می‌شوم و به آنها صبح به خیر می‌گویم، پس از گذشتن از گذرگاه کافردره و عبور از صخره‌های سرخ لت به گوسفندسرای میانی می‌رسم، در این جا مورد حمله سگهای گله چوپان قرار می‌گیریم. آنها در تعقیب من لحظه ای هم درنگ نمی‌کنند. در این وادی از چوپان گله هم خبری نبود. به هر ترتیب فرار به سلامت از این معرکه خود یک حکایتی است، شب هنوز به پایان نرسیده بود که به گوسفندسرای عمو احسان یا بهتر بگویم پایگاه اصلی می‌رسم، ساعت چهار و سی دقیقه بامداد را نشان می‌داد.تمامی طول شب و روز راه پیمودم و زمان از بیست و چهار ساعت هم گذشت. با توجه به اینکه حرکت ما ساعت دو و پانزده دقیقه روز قبل آغاز شده بود جمعاً بیست و شش ساعت و پانزده دقیقه زمان رفت و برگشت به طول انجامید. گوسفندسرا هنوز در خواب به سر می‌برد، ولی کوهنوردانی هم بودند که در این آغاز صبح، پایگاه را به سوی بارگاه سوم ترک می‌کردند.برنامه صعود چهار جبهه در اینجا خاتمه پذیرفت.MardetanhaMardetanhaWed, 28 Oct 2020 02:12:58 +0330https://virgool.ir/@Mardetanha/بیطرفی-گوهری-گمشده-c7bxybcnrrhjچرا بی‌طرفی؟ چرا باید همچین موضوعی انقدر مهم باشه که لازم باشه راجع بهش نوشته بشه و بحث‌های زیادی صورت بگیره، قبل از ورود به بحث و گفتگو میخوام یک نقل از دزموند توتو نقل کنم که هیچوقت نباید یادمون بره.If you are neutral in situations of injustice, you have chosen the side of the oppressor. If an elephant has its foot on the tail of a mouse and you say that you are neutral, the mouse will not appreciate your neutrality.اگر در برابر بی‌عدالتی بی‌طرف باشید، شما طرف ظالم رو گرفتید. اگر یک فیل پاش رو روی دم موشی گذاشته باشه و شما بگید که من بی‌طرف هستم، موش قدردان بی‌طرفی شما نخواهد بود.بی‌طرفی در عین ظاهر ساده‌اش در واقعا خیلی پیچیده است، خیلی‌ها معتقدن واقعا بی‌طرفی در دنیای واقعی وجود نداره. شما ذاتا بالاخره نسبت به هر موضوعی حب و بغض و ... دارید. چند وقت پیش یک مقاله جالب میخوندم از لری سنگر هم‌موسس ویکی‌پدیا در مورد بی‌طرفی، خیلی خوب به ابعاد قضیه پرداخته بود. تصمیم گرفتم نسخه فارسی اون رو هم ایجاد کنم شاید نور امیدی بتابونه به دل‌های ما. نوشته سنگر ماهیتا در مورد بی‌طرفی در دانشنامه‌است اما اون رو می‌تونیم به صورت کلی تعمیم بدیم به هرکسی که چیزی می‌نویسه. نویسنده تو این مقاله میخواد بگه ما تو دانشنامه نویسی (خبر نویسی و گزارش نویسی ...) بیشتر باید نقل کننده صرف باشیم و قضاوت رو به مخاطب بسپاریم، در برابر مبحثی که طرح میکنیم امانت داری کنیم و غرض ورزی نکنیم‌.چرا بی‌طرفی ؟به عنوان یک نوجوان معمولا دانشنامه‌ها، روزنامه‌ها و کتاب‌های درسی را بررسی می‌کردم همواره به دنبال غرض ورزی ها و تعصب ها بودم. دریافته بودم که نویسنده‌ها تنها یک طرف مباحث را نشان میدهند، گویی که تمام حقیقت در همان طرف قرار دارد. معمولا در همه بحث‌ها بخش‌های مهم و صادقانه‌ای‌بود که طوری با آنها برخورد می‌شد که گویا وجود نداشتند. به عنوان مثال یک نویسنده دایره المعارف در زمانی که اختلاف نظر وجود داشت و تصور می‌شد که باید از منابع عینی برای بیان حقایق استفاده کند یا اینکه نویسنده قرار بود طیف وسیعی از نظرات را منصفانه بیان کند و هر موضوع بحث برانگیزی به عهده من گذاشته شود تا خودم تصمیم بگیرم، این نویسندگان در تلاش برای متقاعد کردن من بودند. چه سو استفاده از قدرتی! بعدها در زندگی فرصت شروع یک دانشنامه برایم فراهم شد، برای تلاش در راستای ایجاد بی‌طرفی بسیار مشتاق بودم. خشم من نوجوان نسبت به نویسندگان و ویراستاران که به طور شرم‌آوری متعصب بودند، در سیاست بی‌طرفی نوپدیا، که به نوبه خود به سیاست‌های ویکی‌پدیا تبدیل شد، نمود پیدا کرد. در این مقاله، من از بی‌طرفی به عنوان سیاست ارجح برای برخی از انواع نوشته‌ها دفاع خواهم کرد. نوشته‌های بی‌طرف را تعریف می‌کنم، چهار استدلال را به نفع نوشتارهای بیطرف طرح می‌کنم، و برخی انتقادات رایج را رد خواهم کرد. انتقادات در سراسر این مقاله در پس‌زمینه پنهان شده‌اند، پس اجازه دهید قبل از شروع، به احترام آن کلاه از سر بردارم. من تصدیق می‌کنم که بی‌طرفی و تلاش برای آن ملال‌آور است. دستیابی به بی‌طرفی تا وقتی که تعصب تبدیل به هنجار شده و هنجار باقی‌خواهد موند سخت است مگر اینکه به عمد ریشه‌کن شود. ممکن است بی‌طرفی هدف یک نویسنده باشد اما نیل به آن بسیار دشوار است. نویسندگان بی‌طرف باید بر موضوع خود تسلط یابند و ذهنیت منصفانه‌ای داشته باشند.در غیر این صورت، آن‌ها بدون شک غرض ورزی و تعصب را بروز خواهند داد.بنابر تجربه من، بی‌طرفی به آسانی به به دست نمی‌آید، بلکه مبحثی است که باید روی آن تمرین شود. برخی از ما حتی به نظر نمی‌رسد که درک درستی از این مفهوم داشته باشیم، یا آن را با عینیت اشتباه می‌گیریم یا سعی می‌کنیم علمی عمل کنیم، یا در تلاشیم تا میانه همه بحث‌ها را بگیریم و یا اینکه سعی می‌کنیم موضع رسانه‌‌های بزرگ را تکرار کنیم. حتی اگر ما حالت ایده‌آل درک بی‌طرفی را درک کنیم، --درک کردن بی‌طرفی معمولا دستیابی به آن را آسان‌تر می‌کند-- و نوشتار ما با موفقیت بی‌طرفانه خواهد بود، دیگران ممکن است آنچه که ما به دست آورده‌ایم را اشتباه درک کنند. ممکن است متعصب‌ها فکر کنند که ما نسبت به"طرف دیگر" (‏یعنی طرف مقابل)‏ نرم هستیم یا حتی به نفع آن جانبدارانه عمل می‌کنیم. نویسندگان بی‌طرف حتی ممکن است متهم به"تعادل اشتباه" شوند، با وجود این، ممکن است به نظر برسد سیاست بی‌طرفی بیش از ارزشی که دارد دردسرساز است.علاوه بر این، همه با بی‌طرفی موافق نیستند. تعصب ‏به معنای ارتباط مستقیم و یک طرفه ‏طرفداران (ماله‌کش‌های) خود را دارد. برخی ادعا می‌کنند که بی‌طرفی فقط دشوار نیست بلکه در واقع غیرممکن است. برخی حتی فراتر می روند و ادعا میکنند بی‌طرفی در بسیاری موارد اشتباه و یا توجیه ناپذیر است. من مخالفم. نظرتان چیست اگر بگویم در صورتیکه شما مغرضانه در حال نوشتن یک دانشنامه و مقاله هستید، کار شما در واقع یک بی‌اخلاقی است و کاری که می‌کنید با تبلیغات هم تراز است؟ میگویید مسخره است؟ ولی حقیقت دارد، و در ادامه در این رابطه توضیح خواهم داد. MardetanhaMardetanhaTue, 14 Apr 2020 20:03:42 +0430https://virgool.ir/@Mardetanha/چگونه-جلسات-اینترنتی-را-پربارتر-کنیم-pqym7y7myv7wدر این روزهای کرونا و قرنطینه که جهان رو درگیر خودش کرده، خیلی از شرکت‌ها و گروه‌ها برای پیشرفت کار و انجام پروژه‌ها به جلسات دورکاری یا همون ریموت رو آوردند، تجربیاتی که بشر در این برهه به‌دست میاره میتونه ماهیت کارها رو برای همیشه عوض کنه و رویکرد خیلی از کارفرماها رو نسبت به دور کاری بهتر کنه، اگر خیلی از کارفرماها ببینن که دورکاری رو بازدهی تیم‌هاشون نه تنها اثر منفی نگذاشته بلکه تونسته شرایط رو بهتر کنه،‌ احتمال داره با روی گشاده‌تر با این رویه برخورد کنند، دقت کنید که این وظیفه همه ماست که دورکاری با جدیت انجام بدیم که آینده برای همه بهتر بشه. یکی از ملزومات دورکاری و پیشرفت کاری استفاده بهینه از اینترنت برای برگزاری جلساته، در همین راستا من تصمیم گرفتم یک مطلب جالب که جایی خوندم رو با ترجمه و تلخیص در اختیار شما بگذارم. ​همه ما در ​​تحقیق و یادگیری در مورد قابلیت دسترسی (Accessibility) در کنفرانس‌های ویدیویی/جلسات آنلاین از راه دور هستیم. تو اینجا برخی از چیزهایی که من از تجربه خودمون در زمینه بهبود انجام و مدیریت جلسات و کار از راه دور یاد گرفته‌‌ام رو برای بقیه می‌نویسم که تجربه‌هامون برای آتیه بدرمون بخوره. این مقاله را همانطور که بیشتر یاد می‌گیریم و تجربه‌مون بیشتر میشه، به‌روز خواهم کرد. شما هم اگر نکته‌ای داشتید تو کامنت‌ها بنویسید. ​​​​​​بحث‌های نامربوط و آف تاپیک​​​​​​​یک مکالمه گروهی می‌تونه به سرعت از مسیر اصلیش منحرف بشه، یعنی شروع بحث می‌تونه از اهمیت صبحانه باشه و در کمتر از چند دقیقه بحث بکشه به اینکه چرا حضرت آدم سیب رو خورد. خیلی مهمه که یک نفر حواسش باشه که بحث‌ها و گفتگو رو محور جلسه و بحث بمونه، در مواردی مشاهده شده که برخی از گروه‌ها در یک جلسه یک ساعته صبحگاهی تا ۴۰ دقیقه از وقت رو به احوال پرسی و بحث‌های نامربوط گذروندن، این ماهیت بشره. گام بحث‌هاتو تماس‌های ویدئویی ممکنه مقدار زیادی اطلاعات برای پردازش و فهمیدن همزمان وجود داشته باشه (‏صوتی، تصویری، چت متن و غیره)‏ که بعضا همه همه چیز رو متوجه نمی‌شوند، برخلاف جلسات فیزیکی که آدم مجبوره حواسش جمع باشه، ماهیت داشتن اینترنت در کنار دست می‌تونه هر انسان عاقلی رو تحریک کنه که رو چیزهایی کلیک کنه که نباید بکنه (مثل سوشال‌ها). یکی سری پیشنهاد برای بهتر شدن جلسه ​​​​​​​​یک تعدیل‌کننده (moderator، مبصر) انتخاب کنید که مطمئن بشه همه چیز برقراره و همه چیزها رو متوجه می‌شند و همه به چیز بصورت مساوی دسترسی دارند. ۲) این مبصر باید هر از چند وقت همه رو یک صدایی بزنه و کنترل کنه و در بازه‌های منظم نکات کلیدی بحث و محور‌ها رو تکرار کنه. ۳) از شرکت کنندگان بخواهید که هر بار یکی صحبت کنند، اینطوری نشه که تداخل بحثی و صحبتی پیش بیاد. تو یک سری از ابزارهای جلسه‌های گروه مثل زوم شما میتونید دستتون رو برای حرف زدن بلند کنید، البته نه بصورت فیزیکی بلکه فشار با raise your hand که مسئول جلسه بتونه نوبت صحبت رو به شما بده، شما با بالا بردن دستتون تو زوم به بقیه علامت میدید که مایل به نظر دادن / پرسیدن یک سوال هستید)‏. ​۴) مطمئن بشید که میکروفونتون بی‌جهت و بدون اراده روشن نباشه، احتمالا دوست ندارید بقیه صحبت‌های شما و پارتنر یا خواهر و برادر و مادرتون رو بشنوند مخصوصا که ممکنه حرف‌های اکوردی بزنید و بشنوید. ۵) حتما سعی کنید بقیه اعضای خونه بدونند که شما تو جلسه هستید و نیان بگند تو که بیکاری پاشو برو بربری تازه بخر.​​​​​​​۶)برای گروه‌های بزرگ، مبصر میتونه وظیفه اینکه کی باید صحبت کنه رو باید برعهده بگیره، مثلا بگه الان میزبان باید حرف بزنه یا فلان فرد، اینطوری مشکل میکروفون باز رو هم میشه حل کرد. ​۷ )جلسه رو ضبط کنید (البته و حتما با اطلاع بقیه) و سپس آن را با بقیه به اشتراک بگذارید تا اعضا دوباره به بخش‌های مهم گوش دهند، بعضی‌ها ممکن تو بعضی قسمت‌ها چرت بزنند یا یک کار دیگه‌ای بکنند و قسمت مهم بحث رو از دست بدند و روشون هم نشه بپرسند. (البته می‌تونید از پلتفرم ایرانی اسکای‌روم هم استفاده کنید که اینها آتش به اختیار براتون ضبط می‌کنند و اگر مشکلی بود میتونید بگید براتون بفرستند، وینک وینک)​​​​​​​​۸)خیلی‌ها و خیلی گروه‌ها تو روز ممکنه جلسات متعددی داشته باشند مطئن باشید که برای اینطور کاربرها هم برنامه دارید که بتونند استراحت هم بکنند و تو جلسات سرحال باشند. ۹) به حضار ارائه گزینه‌ای برای خاموش‌کردن دوربین بدید، گرچه دوربین برای اینکه مطمئن باشید همه با دقت هستند کمک می‌کنه اما خوب خونه است و ممکن صحنه‌هایی رو ببنید که تا آخر عمرتون یادتون نره، پس اگر واقعا لازم نیست بهتره اختیاری باشه. در ضمن با چیزی که ما بهش میگیم اینترنت بعضی موقع روشن بودن دوربین خود فرد و بقیه باعث میشه کیفیت ارتباطی افت شدیدی بکنه.​​​​​​​​۱۰)زمانی که میزبان جلسه هستید، در مورد دادن زمان به افراد برای فکر کردن به سوالاتی که از آن‌ها پرسیده می‌شود، منظم و صریح باشد. (‏به عنوان مثال، دو دقیقه وقت بگذارید تا افکار خود را در مورد آن سوال اماده کنید). تو بعضی از این ابزارها میشه جلسه رو به گروه‌های کوچکتر تقسیم کرد. مثلا هر ۴ نفر رو فرستاد تو یک break out روم و بهشون فرصت بدیم باهم بحث کنند،‌ میزبان میتونه دوباره بعد از چند دقیقه همه رو یک جا جمع کنه)صدا ​​​​​​​​یک جلسه بزرگ ممکن است پر سر و صدا باشد و دنبال کردن آن دشوار باشد. پیشنهادها برای بهبود اینطور جلسات​​​​​​​۱) از همه بخواهید که در هنگام صحبت نکردن برای محدود کردن سر و صدای خارج از جلسه، صدای میکروفون رو حتما خود را قطع کنند.​​​​​​​۲ )در صورتی که میزبان یک جلسه هستید و یا صحبت‌کننده اصلی احتمالا داشتن میکرفون اکسترنال باعث میشه کیفیت صدا برای بقیه خیلی بهتر بشه. میکرفون‌های داخلی لپ‌تاپ‌ها عموما خیلی قوی نیستند. ​​​​​​​​۳) برای جلسات بین‌المللی از یک سیستم ویدیو کنفرانس استفاده کنید که از قابلیت زیرنویس پشتیبانی می‌کنه، مخصوصا جایی که لهجه مختلف هستند، خیلی‌ها ممکن روشون نشه بگند که چیزی رو نفهمیدن، این قابلیت برای خیلی‌ها که عادت به دیدن فیلم با زیرنویس کردن خیلی راحته و سریع باهاش اخت می‌شند. البته به مرور هم بی‌نیاز میشد ازش. الان زوم و اسکایپ و گوگل‌هنگ‌اوت و Teams میکروسافت این قابلیت رو دارند. البته یادتون نره برای بازدهی بهتر خوبه که از کسی که صحبت می‌کنه بخواهید شمرده‌تر صحبت کنه که این قابلیت دقیق‌تر باشه.و آخر از همه خود اینترنتمطمئن باشید که اینترنتتون خوب و استیبل هستش، اگر تو خونه افراد دیگه‌‌ای هم از اینترنت استفاده می‌کنند،‌ حتما بهشون بگید از کارهایی که شیره اینترنت رو می‌کشند پرهیز کنند. مثلا اگر با پدر و مادرتون هستید حتما چک کنید اتوماتیک دانلود تلگرامشون خاموشه. و حتما به پدر و مادرتون بگید که وظیفه شرعی ندارند که همه ویدیوهای تلگرام و واتساپ رو ببنید. اگر کارتون خیلی حساسه سعی کنید ۲ یا ۳ تا اینترنت مختلف خونه داشتید باشید که سریع بتونید برید سراغ پلن بی‌، من خودم یک روتر مجزا برای جلسه‌های آنلاین دارم که رمزش رو به کسی نمی‌دم که مطمئن باشم فقط خودم ازش استفاده می‌کنم. شما هم اگر تجربه‌ای و نکته‌ای دارید تو کامنت‌ها بگید تا بتونیم جلسات بهتر و پربارتری داشته باشیم و همه دوست داشته باشند که دنیا بیشتر به سمت ریموت شدن بره. ​​​​​​​​​​​​​​​​​​MardetanhaMardetanhaSun, 05 Apr 2020 22:21:51 +0430