<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Abraxas__365</title><link>https://virgool.ir/feed/@Mantharspand</link><description>Visual arts</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 09:13:58</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Abraxas__365</title><link>https://virgool.ir/@Mantharspand</link></image><item><title>انباشتگی و بی‌تصویری</title><link>https://virgool.ir/@Mantharspand/انباشتگی-و-بیتصویری-d4x6t1byhlgn</link><description>لایه‌های خاطره شفاف‌اند، با طرح‌ها و تصاویری مبهم از مکان‌ها، آدم‌ها وحس‌ها و حرکات؛ حرکت دستی مثلن یا چرخش صورتی؛ هم‌چون طرح یک لب‌خند، لکه یا سایه‌ای بر دیوار. تعداد لایه‌ها رابطه‌‌ی مستقیم دارد با سن و سال‌مان. لایه‌های شفاف روی هم انباشته می‌شوند، اما نه خیلی دقیق. تصاویر برهم منطبق نیستند؛ نمی‌شوند؛ همیشه درصدی خطا در این چیدمان هست، کمی جابه‌جایی در هر لایه با لایه‌ی زیرینش؛ و هر لایه با طرحش طرح‌های زیرین خود را مبهم‌تر می‌کند. مثلن لایه‌ی تصویر صورت فلان دوست در لحظه‌ای با لایه‌ی لحظه‌ی دیگر از همان صورت منطبق نمی‌شود، و به این اضافه کن تغییر خود صورت را در لحظه‌ها و سالیان. این ابهام و گنگیِ دیرسالی‌ست. پیری پر از تصویر، آرام آرام بی تصویر می‌شود از افزونی تصاویر انباشته شده.</description><category>Abraxas__365</category><author>Abraxas__365</author><pubDate>Thu, 30 Jan 2020 21:06:44 +0330</pubDate></item><item><title>مرغ‌ها وقت بازی ندارند</title><link>https://virgool.ir/@Mantharspand/مرغها-وقت-بازی-ندارند-wntrfyntn8wt</link><description>می‌دود دنبال مرغ‌ها. آن‌که نشان کرده برای سر بریدن، چموش‌ترین‌ست انگار. حیاط را می‌دود؛می‌دوند؛ باقی مرغ‌ها هم همراهشان؛ پرپر می‌زنند؛ فریادها؛ آشوبی به پا می‌شود. بین فریادها ناله‌ای می‌شنوم _چه خوب این ناله را می‌شناسم_ پشت دیوار، دور از چشم من مرغ را گرفته. مرغ بی‌سر از پشت دیوار رقصان می‌افتد پیش نگاه من _همان مرغ نیست ولی_ رقصش پرش‌های کوتاه و بلندی ست در هلهله‌ی باقی مرغ‌ها که دوره‌اش کرده‌اند. هلهله‌ها که اوج می‌گیرد، برای آخرین بار می‌پرد و آرام می‌گیرد. ساکتند، مرغها و او که با چاقو و کارد خونی‌، عبوس از کنارم رد می‌شود.در همین فاصله مرغ‌ها جمع شدند بر سر یک مشت دانه‌ای که گوشه‌ای ریخته شده، خروس‌ها شاخ و شانه می‌کشند و وسط دعوایشان یکی دیگر می‌پرد به پشت مرغ مورد نظر…سرعت عملشان در کنار آمدن با مرگ جالب ست. کدام‌مان پیش رفته ایم؟ ما؟ مرغ‌ها؟قضیه کندی و سرعت‌ست انگار، زمان داشتن. آنها آنقدر زمان دارند كه روی خط به جلو بروند بدون هر چیز زاید، بی حواشی ناضرور. ما اما وقت داشته‌ایم به پیش برویم، چپ و راست و بالا، فرو برویم، فروتر.</description><category>Abraxas__365</category><author>Abraxas__365</author><pubDate>Wed, 04 Dec 2019 16:37:44 +0330</pubDate></item></channel></rss>