https://virgool.ir/feed/@Mamal_injastEltaninfa2026-11-10 22:51:10https://files.virgool.ir/upload/users/1424595/avatar/t5s9ji.jpghttps://virgool.ir/@Mamal_injasthttps://virgool.ir/@Mamal_injast/بیشتر-از-دیروز-کمتر-از-فردا-fuad5q87pqwlاین آخر هفته هم تقریباً به تمامی در بیماری گذشت؛ و این بار، دست‌کم، بهانه‌ای جدی‌تر برای از تخت بیرون نیامدن داشتم. باز هم به این فکر می‌کردم که باید از آخر هفته‌ای دیگر شروع کنم؛ خودم را تکانی بدهم، کم‌کم به کارهایم برسم و در نهایت، شاید بفهمم که اصلاً می‌خواهم چه‌کار کنم.همه‌ی این‌ها در ذهنم می‌گذرند؛ تصمیم‌ها، فکرها و وعده‌هایی که هر بار به فرصتی دیگر موکول می‌شوند. اما باز هم، چشم باز می‌کنم و می‌بینم به آخر هفته‌ای تازه رسیده‌ام و قرار است خودم را در اتاق حبس کنم و، بدتر از آن، اسیر چیز کثافتی مثل دوتا شوم.چه می‌شود کرد؟ ظاهراً آدم غصه‌داری هستم که در پی کارهایی بی‌علت می‌رود؛ کارهایی که نه چندان معنایی دارند و نه چندان افتخارآمیزند. و با این حال، انگار همین‌ها هم برای پر کردن این خلأ کافی‌اند؛ دست‌کم تا وقتی که آخر هفته‌ای دیگر از راه برسد.حالا که این روزها آدم‌ها بیش از پیش از جنگ حرف می‌زنند، من بیشتر از همیشه سعی می‌کنم خودم را در برابر وقایع، بی‌اهمیت جلوه بدهم؛ انگار با نادیده گرفتنشان می‌توانم از بار سنگینشان کم کنم و در نهایت، باز هم در همان رود بلاتکلیفی شناور می‌مانم؛ بی‌آنکه مقصدی داشته باشم یا حتی بدانم قرار است به کجا برسم.بی‌هدف دیت می‌کنم، بی‌ذوق کارهایم را پیش می‌برم و اگر بخواهم صادق باشم، بی‌هیچ انگیزه‌ای زندگی می‌کنم. روزها می‌گذرند، کارها انجام می‌شوند و من هم فقط همینطوری در میان این جریان دوام می‌آورم؛ نه آن‌قدر درگیر وقایع که چیزی را به‌جد احساس کنم و نه آن‌قدر فارغ از آن‌ها که بتوانم به زندگی‌ام برگردم. فقط مانده‌ام میان این همه خبر، این همه تعلیق و این ناتوانی مبهم در خواستن چیزی؛ انگار زندگی همچنان ادامه دارد، بی‌آنکه من دلیل چندانی برای ادامه دادنش در خودم پیدا کنم.غرهای روزمره هر ایرانی.اما محتوای این پست غر زدن نیست. شاید چون عادت ندارم برای کسی از آنچه درونم می‌گذرد گلایه کنم، ناخودآگاه هر بار که شروع به نوشتن می‌کنم، تمام وجودم برای لحظه‌ای به سمت غر زدن می‌رود و ناگزیر، بخشی از نوشته‌ام به همین گلایه‌های پراکنده اختصاص پیدا می‌کند.اما اصل ماجرا چیز دیگری است. امروز احساس کردم باید کمی بنویسم؛ نه برای آنکه چیزی را به کسی ثابت کنم، نه برای آنکه پاسخی پیدا کنم و نه حتی برای آنکه حالم را بهتر کنم. فقط دلم خواست بنویسم.حالا که روی بالکن طبقه پنجم کافه‌ای در مرکز شهر تهران، زیر نور ماه نشسته‌ام، دارم به این فکر می‌کنم که چه چیزی می‌تواند این وجود افسرده‌خو، یا شاید حتی افسرده‌جوی من را، دوباره به وجد بیاورد؟ چه چیزی می‌تواند مرا از این رخوت بیرون بکشد و باعث شود چیزی در درونم به جریان بیفتد؟آدمی که بتواند احساساتم را به حرکت درآورد؟ کسی که حضورش آن‌قدر واقعی باشد که دیگر نتوانم پشت این بی‌تفاوتی پنهان شوم؟ اتفاقی، تجربه‌ای، مواجهه‌ای که دوباره چیزی را در من بیدار کند؟یا شاید مرگی زودرس؛ پایانی ناگهانی بر این نابسامانی ممتد، بر این بلاتکلیفی که نه آن‌قدر دردناک است که آدم را به فریاد بیاورد و نه آن‌قدر آرام که بشود با آن کنار آمد.نمی‌دانم. شاید هم مسئله این نیست که چه چیزی می‌تواند مرا به وجد بیاورد، بلکه این است که آیا هنوز چیزی در من باقی مانده که بتواند به وجد بیاید.حتی گاهی این سناریو را هم در ذهنم مرور می‌کنم که برای مدتی بیشتر میان دنیای ساختگی تصوراتم و دنیای واقعی در رفت‌وآمد باشم؛ آن‌قدر که سرانجام، یک روز، دیگر نیازی به بازگشت به دنیای واقعی نداشته باشم و برای همیشه به همان جهان خیالی کوچ کنم. دیوانه شوم و در نهایت، آسایشگاه روانی‌ها، تیمارستان یا شاید خانه سالمندانی مخصوص آدم‌های بالای سی سال، خانه امن تازه‌ای برایم باشد.شاید هم روزی باید زیر همین نور ماه دراز بکشم و با این حقیقت کنار بیایم که دیگر قرار نیست صبحی از راه برسد و من دوباره چشم باز کنم. انگار مرگ هم در میان تمام این احتمالات، آرام‌آرام جای خودش را باز کرده است؛ نه لزوماً به‌عنوان تصمیمی قطعی، بلکه به‌مثابه فکری که هر روز بیشتر از قبل به آن برمی‌گردم.به قول حسن شماعی‌زاده، بیشتر از دیروز و کمتر از فردا به مرگ فکر می‌کنم.ممل اینجاستممل اینجاستSun, 25 Oct 2026 19:15:29 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/پارتیزان-بلگراد-tdvdmeeljuicدر نخستین سحرگاه، در پنجمین روز خورشیدی، خورشید از شرق طلوع نکرد و هیچ کلامی در سوگ مردگان برنخاست. سرانجام، این خشم بود که فریاد پیروزی سر داد و انسان، بار دیگر، ناتوان و درمانده، رو به خویشتن گریست؛ گریه‌ای که نه پایان کار بود و نه آخرین بار که شکست اساطیر در برابر نفرت بی‌فرجام روزگار به نمایش درمی‌آمد.در همین اثنا، مرگ با لبخندی مرموز، نظاره‌گر واقعه‌ای بود که چنین رقم خورده بود. لبخندی که بیش از آنکه از سر رضایت باشد، از هوسی دیرینه حکایت داشت؛ هوس آن‌که انسانی دیگر، پس از شکست خویش، بار دیگر به او پناه آورد. اندکی بی‌رحمانه بود، اما اگر حقیقت را بخواهید، بیشتر به لبخند پدری می‌مانست که بازگشت فرزند شکست‌خورده‌اش را انتظار می‌کشد.آفرینش، بار دیگر، روی بی‌رحم خود را به رخ همگان کشید. هیچ‌گاه آن‌قدر که تصور می‌کنی، آدمیان در کلاه کسی سکه نمی‌اندازند؛ هیچ نمایشی آن‌چنان که باید، دیده نمی‌شود و هیچ انسان شکست‌خورده‌ای در زمان حیات خویش، آن‌قدر که سزاوار است، ستوده نمی‌شود. آدمی می‌میرد و تازه پس از مرگ است که بزرگی‌اش را به یاد می‌آورند؛ گویی جهان تنها زمانی به عظمت کسی اعتراف می‌کند که دیگر فرصتی برای شنیدن این اعتراف باقی نمانده باشد.و سرانجام، انسان در آغوش پدرانه‌ی مرگ آرام می‌گیرد؛ خشم، پس از آن همه هیاهو، شعله‌هایش را فرو می‌نشاند و جهان، بی‌آنکه از آنچه گذشت درسی آموخته باشد، به انتظار سحرگاهی دیگر می‌نشیند.ممل اینجاستممل اینجاستSun, 18 Oct 2026 11:43:20 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/سلام-آیا-اینجا-خانه-توست-s4x3z4vuwduvشهریور یا سپتامبر؛ اصلاً هر چیزی که دوست داری اسمش را بگذاری، برای من ماه خوبی نیست. هیچ‌وقت اتفاق خوبی برایم نیفتاده. حتی هوای بارانی این ماه ملعون هم هیچ‌وقت برایم یادآور اتفاق خوبی نبوده. با هیچ متر و معیاری، هیچ جوره، نمی‌توانم خاطره خوبی از این ماه پیدا کنم. و با بخشی از وجودم می‌دانم که در آینده هم قرار نیست چیزی تغییر کند.همیشه امیدوارم آن‌قدر عمیق به خواب بروم که وقتی این کثافت محض تمام شد، از خواب بیدار شوم.شاید خرافاتی باشم، شاید هم دارم اغراق می‌کنم. شاید بیشتر از هر چیز دیگری، نبودن آرجان را برای خودم بزرگ کرده‌ام. شاید دارم احساسات برادرانه‌ای را که نسبت به او داشتم، سال‌هاست جایی در خودم پنهان می‌کنم یا شاید فقط وقتی سالروز مرگش از راه می‌رسد، همه‌چیز دوباره فوران می‌کند و یادم می‌اندازد که چقدر به نبودنش عادت کرده‌ام.و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین باشد؛ اینکه آدم می‌تواند به نبودن یک نفر عادت کند، بدون اینکه هیچ‌وقت واقعاً نبودنش برایش عادی شود. گاهی فکر می‌کنم آدم‌ها واقعاً نمی‌میرند؛ فقط از شکل حضورشان کم می‌شود. اول صدایشان می‌رود، بعد تصویرشان، بعد عادت‌هایی که با آنها ساخته بودی. یک روز به خودت می‌آیی و می‌بینی دیگر نمی‌دانی اگر آرجان اینجا بود، دقیقاً چه می‌گفت. فقط یادت مانده که احتمالاً چیزی می‌گفت که باعث می‌شد بخندی.این قسمت از مرگ، از خود مرگ هم غم‌انگیزتر است.اینکه یک نفر آن‌قدر از زندگی‌ات حذف شود که حتی خاطره‌اش هم شروع کند به محو شدن.من بیشتر از نبودن آرجان، از فراموش کردنش می‌ترسم. از روزی که دیگر نتوانم صدایش را در ذهنم درست بازسازی کنم. از روزی که چهره‌اش را ببینم و چند ثانیه طول بکشد تا بفهمم دقیقاً چه چیزی در این صورت آشناست. از روزی که کسی اسمش را بگوید و اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد، مرگش باشد، نه خودش.شاید برای همین است که هر سال شهریور که می‌رسد، همه‌چیز دوباره زنده می‌شود.نه خود آرجان؛ چیزی شبیه به سایه‌ای که از او باقی مانده. شایدم نگاهش در اندک دقایق قبل از مرگ.باران که می‌گیرد، بی‌اختیار دنبال نشانه‌ای می‌گردم. انگار قرار است یک گوشه ایستاده باشد و مثل همیشه، بی‌خبر از همه‌چیز، منتظر بماند تا من برسم. انگار مرگ می‌تواند یک اشتباه باشد. چیزی که یک روز کسی متوجهش شود و بگوید: «ببخشید، اشتباه شده. آرجان هنوز زنده است.»اما هیچ‌کس نمی‌آید و این شاید بی‌رحمانه‌ترین ویژگی مرگ باشد؛ اینکه هیچ توضیحی برای خودش ندارد. فقط اتفاق افتاده است.بعد از آن، دنیا با بی‌شرمی کامل ادامه پیدا می‌کند. مردم خرید می‌کنند، اتوبوس‌ها حرکت می‌کنند، کافه‌ها شلوغ می‌شوند، کسی عاشق می‌شود، کسی از کسی متنفر می‌شود و یک نفر جایی، برای اولین بار، اسم بچه‌اش را آرجان می‌گذارد و بی‌آنکه بداند این اسم برای من چند سال است که شبیه یک قبر است.من هم ادامه داده‌ام.این شاید چیزی باشد که هیچ‌وقت نتوانستم درباره‌اش با کسی حرف بزنم. من بدون آرجان زندگی کردم. آرجان هم‌نشین تنهاترین سال‌های زندگی من بود.خندیدم. سفر رفتم. کار کردم. آدم‌های تازه شناختم. حتی روزهایی بوده که اصلاً یادم نیفتاده است و درست همین روزهاست که بیشتر از همیشه احساس گناه می‌کنم.چطور ممکن است کسی که یک روز بخشی از زندگی‌ات بوده، تبدیل شود به چیزی که می‌توانی چند ساعت، چند روز یا حتی چند هفته فراموشش کنی؟ شاید این همان عادت کردن باشد.و من از خودم بدم می‌آید که به نبودنش عادت کرده‌ام.گاهی دلم می‌خواهد شهریور تمام نشود. نه از این جهت که دوستش دارم، دقیقاً برعکس. دلم می‌خواهد در همین ماه لعنتی بمانم، در همان روزی که آرجان هنوز نمرده بود در همان چند ساعت قبل از اینکه جهان تصمیم بگیرد او دیگر نباشد.در نهایت هم باید بگم لعنت به شهریور سال 90 و زنده‌باد آرجان عزیزم.ممل اینجاستممل اینجاستSun, 06 Sep 2026 11:35:37 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/کاناتای-سیزدهم-شمسی-خانم-derg13ngz9h4 در سکوت عجیبی، تنها صدای برخورد قاشق فلزی با دیواره‌ی لیوان به گوش می‌رسد؛ قاشقی که با تمام توانش تلاش می‌کند مقدار زیادی شکر را در چای حل کند. صدایی که شاید برای خیلی‌ها چیزی جز یک صدای معمولی صبحگاهی نباشد، اما برای شمسی خانم، حکایت شروع یک روز دیگر است. شمسی از آن آدم‌هایی نیست که حوصله‌ خوردن صبحانه سر کار را داشته باشد. صبحانه‌اش را همان‌جا، با همان چای شیرین و لقمه‌ای که عجله‌ای خورده می‌شود، تمام می‌کند. کمی بعد، خودش را با اولین خط مترو به مقصد می‌رساند تا پیش از ساعت هشت، سر کار باشد. از مترو هم همیشه عادت دارد پیاده خودش را به محل کار برساند. مسیری که بیشتر روزها از میان سیل جمعیت می‌گذرد و در نهایت به ردیفی از بنزهای استیشن پارک‌شده ختم می‌شود؛ ماشین‌هایی که آدم‌ها را از زندگی‌شان جدا می‌کنند و برای آخرین بار به جایی می‌آورند که شمسی در آن کار می‌کند. با اولین نگاه مردم به شمسی، روز با سیلی از حقیقت وارونه آغاز می‌شود.شمسی اما یک تک‌لبخند با خودش دارد. نه از آن لبخندهایی که از سر خوشحالی روی صورت می‌نشینند؛ بیشتر شبیه عادتی قدیمی است برای اینکه سرمای آنجا را کمی قابل‌تحمل‌تر کند. بعد از چند خوش‌وبش کوتاه، همان‌هایی که بیشتر از جنس اجبارند تا صمیمیت، لخ‌لخ‌کنان به سمت لباس کارش می‌رود. لباسش را می‌پوشد، دستکش‌ها را بالا می‌کشد و آرام، از میان تشت‌های قرمز و حوضچه‌هایی که سدر و کافور در آن‌ها در سکوت اسیرند، عبور می‌کند.به سراغ اولین ارباب‌رجوعش می‌رود.شمسی همیشه سعی می‌کند سکوت خودش و ارباب‌رجوع را بشکند. مخصوصاً وقتی ارباب‌رجوع تنها آمده باشد؛ وقتی هیچ همراهی، دوستی یا خانواده‌ای پشت در منتظرش نباشد. شاید برای همین است که شمسی با هر کدامشان کمی حرف می‌زند.نه برای اینکه جوابی بگیرد.به احترام اینکه تا همین چند ساعت پیش، کسی بوده‌اند که جواب می‌داده‌اند. گاهی از آن‌ها می‌پرسد اسمشان چیست، اگر بداند. گاهی با خودش حدس می‌زند چند سالشان بوده. از بدن یا حتی جای زخم کوچکی روی بدنشان، برایشان داستانی می‌سازد.بعد شروع می‌کند به شستن.شمسی در ذهن خودش برای هر کدام داستانی دارد. یکی را زنی می‌بیند که صبح‌ها زود از خواب بیدار می‌شده و هیچ‌وقت به موقع سر کار نمی‌رسیده. یکی را پیرزنی تصور می‌کند که سال‌ها منتظر تلفن پسری بوده که هیچ‌وقت زنگ نزده. یکی دیگر را هم دختر جوانی می‌بیند که لابد هزار کار نیمه‌تمام داشته؛ کتابی که هنوز تمام نکرده، پیامی که هنوز جواب نداده و لباسی که قرار بوده فردا بپوشد.بعضی وقت‌ها هم داستان را خودش نمی‌سازد.همراهانشان برایش تعریف می‌کنند.در فاصله‌ی بین شستن و آب کشیدن، صدای دوستان و آشنایان را می‌شنود که درباره‌ی ارباب‌رجوعش حرف می‌زنند؛ از خاطراتی که حالا ناگهان مهم شده‌اند. از اینکه چقدر آدم خوبی بوده، چقدر زحمت کشیده، چقدر بچه‌هایش را دوست داشته، چقدر بدهکار بوده، چقدر بدهکار داشته، کجا کار می‌کرده و قرار بوده بعد از بازنشستگی چه کار کند.شمسی همه را می‌شنود.بعد از پایان شیفت کاری، بعد از شستن تعداد قابل‌توجهی پیکر، شمسی کمی از شلوغی فاصله می‌گیرد. جایی کنار دیوار، همان‌جایی که همیشه چند دقیقه‌ای برای خودش می‌ایستد. دستش را در جیب لباسش می‌کند و از میان پاکت مچاله‌شده، یک نخ بهمن کوچک بیرون می‌کشد. سیگار را گوشه لبش می‌گذارد، کبریت می‌کشد و اولین پک را آرام و عمیق می‌زند.دود را بیرون می‌دهد و برای چند لحظه به هیچ‌چیز فکر نمی‌کند.بعد، مثل همیشه، فکرها خودشان راهشان را پیدا می‌کنند.همیشه با خودش فکر می‌کند که همان‌طور که پزشکی در بعضی خانواده‌ها موروثی است، شغل او هم انگار باید نسل به نسل بچرخد. پدر خدا بیامرزش غسال بود. خودش هم غسال شد. انگار در خانواده‌ی آن‌ها چیزی به ارث می‌رسد که نه در شناسنامه نوشته شده و نه کسی برایش وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرده؛ چیزی شبیه یک وظیفه‌ی نانوشته.اما شمسی هیچ‌وقت دلش نمی‌خواست غسال باشد.اگر دست خودش بود، ترشی‌فروش می‌شد.عاشق ترشی بود. از آن آدم‌هایی که سر سفره قبل از اینکه کسی بشقابش را بردارد، سراغ شیشه‌ ترشی را می‌گیرد. مهارت عجیبی هم در درست کردنش داشت؛ ترشی لیته، مخلوط، سیرترشی، هفت‌بیجار... هر کدام را با وسواس خودش درست می‌کرد. همیشه می‌گفت اگر یک روز پولی دستم بیاید، یک مغازه کوچک می‌زنم، پشت ویترینش شیشه‌های ترشی می‌چینم و روی سردرش می‌نویسم «ترشی شمسی»اما پول هیچ‌وقت دستش نیامد.و مغازه‌ای هم در کار نبود.همه این فکرها، آرام و کش‌دار، در یک عصر سرد آبان‌ماه از سر شمسی عبور می‌کنند. برگ‌های خشک روی زمین می‌چرخند و ته سیگارش آرام‌آرام کوتاه‌تر می‌شود.هر از گاهی هم یادی از یدالله می‌افتد. یدالله مدت زیادی خاطرخواه شمسی بود.خود شمسی هم، اگر بخواهد با خودش صادق باشد، ته دلش یدالله را دوست داشت. دوست داشت یک روز با هم از همین خیابان‌ها رد شوند، بروند جایی دور از اینجا، جایی که هیچ‌کس او را به اسم «غسال» نشناسد.اما یک روز یدالله فهمید. همان لحظه، صورتش مثل گچ دیوار سفید شد. نه چیزی گفت، نه دعوایی کرد، نه حتی توضیحی خواست. فقط نگاهش کرد. انگار تازه متوجه شده بود دست‌هایی که چند بار صورتش را نوازش کرده‌اند، پیش از آن با چه چیزهایی تماس داشته‌اند.از آن روز به بعد، یدالله کم‌کم از زندگی شمسی بیرون رفت.نه با خداحافظی. نه با دعوا. فقط کم شد.و بعضی آدم‌ها همین‌طور از زندگی آدم کم می‌شوند؛ آن‌قدر آرام که یک روز می‌بینی دیگر سال‌هاست چیزی از آن‌ها نشنیده‌ای.یدالله هم در نهایت تبدیل شد به یک خاطره.خاطره‌ای که شمسی بعضی عصرها، وقتی سیگارش را می‌کشد، از گوشه ذهنش بیرون می‌آورد، خاکش را می‌تکاند و چند دقیقه‌ای تماشایش می‌کند.بعد دوباره سر جایش می‌گذارد. من هم همراه شمسی، بعد از پایان شیفت، از غسالخانه شماره دو بیرون می‌آیم. هوا سردتر شده. آبان دارد خودش را برای تمام شدن آماده می‌کند. در راه مترو، گله‌گزاری شمسی از من شروع می‌شود.می‌پرسد چرا هنوز داستان دوازدهمم را منتشر نکرده‌ام، اما او را قهرمان داستان سیزدهم کرده‌ام. می‌پرسد اصلاً چرا او؟ از کدام‌یک از آدم‌های زندگی‌ام انتخابش کرده‌ام؟ چه چیزی در او دیده‌ام که تصمیم گرفته‌ام قصه‌اش را بنویسم؟هر بار که این سؤال‌ها را می‌پرسد، من فقط نگاهش می‌کنم و لبخند می‌زنم.جوابی ندارم.یا شاید جواب دارم و نمی‌خواهم بگویم.به شمسی نمی‌گویم که بعضی آدم‌ها را نمی‌شود از زندگی انتخاب کرد؛ بعضی‌ها خودشان، بی‌آنکه بفهمی، از جایی میان زندگی‌ات عبور می‌کنند و یک گوشه از ذهن تو جا می‌گیرند.نمی‌گویم که شاید او را از میان آدم‌هایی که روزی دوستشان داشته‌ام انتخاب نکرده باشم؛ شاید از میان آدم‌هایی انتخابش کرده‌ام که روزی دوست داشته‌اند دوستم داشته باشند. نمی‌گویم که شاید شمسی ترکیبی از چند آدم باشد؛ کمی از مادری که تمام عمرش را صرف زندگی دیگران کرد، کمی از زنی که فرصت انتخاب کردن نداشت، کمی از کسی که دوستش داشتم و هیچ‌وقت نماند و کمی هم از خود من.شمسی دوباره سؤال می‌کند.«خب؟ بالاخره منو از کجا آوردی؟»باز هم لبخند می‌زنم.آهی می‌کشم و نگاهم را از او می‌دزدم.حالا که فکرش را می‌کنم، شاید بدانم دقیقاً از کجا به شمسی علاقه‌مند شدم .از همان جایی که برای همه، نقطه‌ی پایان زندگی بود. از همان جایی که آدم‌ها دیگر چیزی برای گفتن نداشتند و شمسی، آرام و بی‌هیاهو، آخرین کسی بود که با آن‌ها حرف می‌زد.شاید عجیب باشد؛ اما من شمسی را نه در میان زندگی، که درست در نقطه‌ی پایانش پیدا کردم.جایی که آدم‌ها از تمام نقش‌هایی که در طول زندگی بازی کرده بودند خلع می‌شدند؛ دیگر پدر نبودند، مادر نبودند، معشوق نبودند، بدهکار نبودند، پزشک نبودند، کارگر نبودند. فقط یک بدن بی‌صدا بودند و شمسی کسی بود که آخرین رد زندگی را از تنشان می‌شست.من از همان‌جا به شمسی علاقه‌مند شدم. نه به خاطر شغلش. نه به خاطر قصه‌هایی که برای مرده‌ها می‌ساخت. بلکه به خاطر اینکه فهمیدم خودش، بیشتر از هر کسی که می‌شناسم، با پایان آشناست و با این حال هنوز صبح‌ها چای شیرین می‌خورد، سیگار می‌کشد، عاشق ترشی است، از یدالله دلخور است و برای مغازه‌ای که هیچ‌وقت نداشته نقشه می‌کشد.زنی که هر روز پایان زندگی دیگران را می‌شوید، اما خودش هنوز برای فردا برنامه دارد. من، درست در همان جایی که زندگی دیگران تمام می‌شد، برای اولین بار متوجه شدم که زندگی شمسی هنوز ادامه دارد.  پ.ن: با الهام از موسیقی Adagio in G Minor از Tomas Albinoni.ممل اینجاستممل اینجاستTue, 01 Sep 2026 10:15:16 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/نفرین-سیزیف-wzmpchfuuxaxهرچقدر از چیزی بیشتر بدانم، حرف زدن درباره‌اش برایم سخت‌تر می‌شود. به‌طبع، هرچقدر درباره‌ی اتفاقی ابهام بیشتری داشته باشم، امکان اینکه بتوانم از آن یک مثنوی بسازم هم بیشتر است. شاید این طبیعت انسان باشد یا دست‌کم طبیعت من.این روزها بیش از اندازه و شاید بیش از آنچه برای یک انسان سی‌وچند ساله نرمال باشد، در حال غر زدنم. بیشتر این غرغرها در خودم اتفاق می‌افتد. انگار چیزی درونم مدام در حال بهانه‌گیری از هر کنش و واکنشی است که در زندگی روزمره‌ام اتفاق می‌افتد. حتی این موجود پیر و غرغروی درونم، کم‌کم مرا به جایی رسانده که از خودم احساس استیصال و ناامیدی می‌کنم.حقیقت این است که همین‌قدر درمانده و گیج هستم. شاید اصلاً همین درماندگی است که باعث شده دوباره بیایم و بنویسم. همین درماندگی و بیچارگی بود که امروز، یک‌جورهایی، دوباره به فکر انداخت که نوشتن داستان‌هایم را، به هر شکلی که شده، ادامه بدهم. حالا می‌خواهد اسمش «کاناتا» باشد یا عنوان دیگری برایش پیدا کنم. در نهایت اما تصمیم گرفتم دست‌کم امروز را بی‌خیال داستان نوشتن شوم؛ چون حتی درباره‌ی اینکه چقدر واقعاً می‌خواهم این کار را ادامه بدهم هم مطمئن نیستم.می‌بینی؟ همین بلاتکلیفی، یک‌جورهایی، در تمام تصمیمات زندگی‌ام جریان دارد.همان‌قدر که از زندگی کردن خسته شده‌ام، همان‌قدر هم دارم برای ادامه دادن تلاش می‌کنم. همان‌قدر که از درون احساس ناراحتی می‌کنم، چند برابر آن، در بیرون و در میان آدم‌ها، دارم برای بقا تلاش می‌کنم. خیلی از آدم‌هایی که با فاصله‌ی نسبتاً قابل‌توجهی مرا می‌شناسند، احتمالاً فکر می‌کنند سرحال‌تر شده‌ام. واقعیت اما این نیست.واقعیتی که درون من وجود دارد این است که حتی به خوب بودن هم نزدیک نیستم.هر تلاشی که برای بقا و حفظ سلامت خودم می‌کنم، انگار با چند برابر نیرویی که پیش‌تر صرف نابود کردن خودم کرده‌ام، دوباره به سمت خودم هجوم می‌آورد. هرچقدر بیشتر برای شاد بودن تلاش می‌کنم و سعی می‌کنم وانمود کنم آدم شادی هستم، در نهایت آدم افسرده‌تر و ناامیدتری از من می‌سازد.یک‌جورهایی حتی فراموش کرده‌ام ذوق‌زده شدن، بدون اینکه هم‌زمان فکری درباره‌ی نابودی دلیل شادی‌ام در گوشه‌ای از ذهنم شکل بگیرد، چه حس مهم و عمیقی می‌تواند باشد.اگر بخواهم بر اساس منطق به ماجرا نگاه کنم، باید حساب کنم که بالاخره یک‌جایی، یک‌روزی، باید کم بیاورم. یا از این تظاهر به تلاش کردن، از این تلاش برای ارتباط گرفتن با آدم‌ها، دست بکشم؛ یا از این غرق شدن در دنیای سیاه و خاکستری‌ای که در آن گیر افتاده‌ام.شاید یکی از این دو، بالاخره مرا از پا دربیاورد.بله، زندگی منطقی نیست.شاید مسئله همین باشد؛ اینکه دیگر حتی نمی‌دانم دقیقاً از چه چیزی خسته‌ام. از آدم‌ها؟ از خودم؟ از تکرار روزهایی که شبیه هم می‌آیند و می‌روند؟ از اینکه هر صبح باید دوباره تصمیم بگیرم امروز را هم somehow دوام بیاورم؟ یا از اینکه هر بار فکر می‌کنم شاید این یکی، این روز، این آدم، این اتفاق، بتواند چیزی را در من تغییر بدهد و بعد، چند ساعت یا چند روز بعد، دوباره همان آدم قبلی هستم؟بدتر از خستگی شاید همین باشد که دیگر حتی به خستگی هم اعتماد ندارم.گاهی فکر می‌کنم شاید مشکل این نیست که زندگی سخت شده؛ شاید مشکل این است که من دیگر توانایی ساده زندگی کردن را از دست داده‌ام. همه‌چیز را بیش از اندازه می‌فهمم، بیش از اندازه تحلیل می‌کنم و برای ساده‌ترین چیزها آن‌قدر دلیل و ضد دلیل می‌سازم که در نهایت هیچ کاری نمی‌کنم. انگار ذهنم برای هر راهی که می‌شود رفت، یک دیوار ساخته و بعد خودش روبه‌روی تمام دیوارها نشسته و تعجب می‌کند که چرا هیچ‌جا نمی‌رسم.و این شاید خسته‌کننده‌ترین قسمت ماجرا باشد؛ اینکه حتی نمی‌توانم با اطمینان بگویم چه می‌خواهم.نه آن‌قدر امیدوارم که بتوانم بگویم همه‌چیز درست می‌شود، نه آن‌قدر ناامید که بتوانم دست از تلاش بردارم. جایی وسط این دو گیر کرده‌ام؛ در یک منطقه‌ی خاکستری که نه امید در آن آن‌قدر قوی است که نجاتم بدهد و نه ناامیدی آن‌قدر قطعی که تکلیفم را روشن کند.فقط هستم.و گاهی همین «بودن» از هر کاری سخت‌تر است.آدم وقتی مدت زیادی خودش را جمع می‌کند، یک‌جایی دیگر نمی‌فهمد دارد زندگی می‌کند یا فقط دارد تکه‌های خودش را از روی زمین جمع می‌کند. لبخند می‌زند، جواب پیام‌ها را می‌دهد، سر کار می‌رود، با آدم‌ها حرف می‌زند، حتی گاهی می‌خندد و بعد شب که می‌شود، می‌ماند و خودش و این سؤال مسخره که تمام این مدت دقیقاً برای چه چیزی این‌همه انرژی گذاشته بود؟شاید برای اینکه کسی متوجه نشود.شاید برای اینکه خودم هم متوجه نشوم.اما خودم می‌دانم.می‌دانم پشت خیلی از این خنده‌ها چیزی نیست. پشت خیلی از «خوبم»ها یک سکوت طولانی خوابیده. پشت خیلی از برنامه‌هایی که برای آینده می‌چینم، آدمی نشسته که حتی نمی‌داند تا چند وقت دیگر حوصله‌ی دنبال کردنشان را خواهد داشت.و با این حال، فردا دوباره بیدار می‌شوم.نه از روی امید. نه حتی از روی میل.فقط چون فردا می‌آید.شاید تلخ‌ترین شکل ادامه دادن همین باشد؛ اینکه گاهی هیچ دلیلی برای ادامه دادن پیدا نمی‌کنی، اما باز هم روز بعد می‌رسد و تو، بدون اینکه واقعاً تصمیمی گرفته باشی، هنوز آنجایی.هنوز باید جواب بدهی.هنوز باید کار کنی.هنوز باید بخندی.هنوز باید وانمود کنی که برنامه‌ای برای آینده داری.و شاید یک روز بالاخره بفهمم چرا.یا شاید هم نفهمم.فعلاً فقط می‌دانم که این روزها بیشتر از آنکه زندگی کنم، دارم بین نسخه‌های مختلفی از خودم سرگردان می‌شوم؛ آدمی که می‌خواهد بماند، آدمی که می‌خواهد فرار کند، آدمی که دلش می‌خواهد دوباره چیزی را دوست داشته باشد و آدمی که آن‌قدر از دوست داشتن ترسیده که ترجیح می‌دهد هیچ‌چیز برایش مهم نباشد.و من، جایی میان همه‌ی این آدم‌ها، ایستاده‌ام.خسته.گیج.و بی‌آنکه بدانم دقیقاً قرار است به کدام سمت بروم، فقط منتظرم ببینم این بلاتکلیفی بالاخره تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند.ممل اینجاستممل اینجاستSat, 29 Aug 2026 18:15:10 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/انسان-خردمند-zbnf7lbhpc3xبرای این دو ماه و اندی ننوشتنم، می‌توانم بهترین و در عین حال دردناک‌ترین دلیل دنیا را داشته باشم؛ آن‌قدر بهترین و دردناک که هر بار به آن فکر می‌کنم، هم‌زمان با اینکه قلبم از درد لبریز می‌شود، نوعی حس سبکی هم در وجودم شکل می‌گیرد. به هر حال، کاری که کردم، احتمالاً بهترین کاری بوده که در این چند ماه اخیر، سال اخیر، یا شاید حتی چند سال اخیر انجام داده‌ام.با همه این‌ها، این روزها بخشی از وجودم عصبانی است و بخشی دیگر غمگین. اگر بخواهم برایش تشبیهی جامع پیدا کنم، باید بگویم چیزی درونم به‌طور هم‌زمان ترکیبی از اسپرم گاو و خون در جریان دارد؛ ملغمه‌ای عجیب که مدام به جوش می‌آید. همین وضعیت باعث شده بیش از همیشه روی تمام چیزهای آزاردهنده متمرکز شوم؛ بیشتر به آن‌ها فکر کنم، بیشتر خودم را با آن‌ها اذیت کنم و بیشتر بابتشان خودم را سرزنش کنم.در تمام احتمالات ممکنِ جنسیتی، ملیتی و نژادی که می‌توانست برایم اتفاق بیفتد، در نهایت به یک مرد ایرانی منجر شدم؛ مردی که اغلب اوقات، در خلوت خودم با سرافکندگی از او یاد می‌کنم و برای بهتر نشان دادنش در مکان‌های عمومی، با بی‌تفاوتی از کنارش می‌گذرم.پس تمام تجربه‌ها و مشاهدات من از انسان خردمند، صرفاً از منظر یک دوپای معیوب شکل گرفته؛ دوپایی که بیش از هر چیز دیگری، همین ملغمه‌ی اسپرم و خون را در وجودش به جوش می‌آورد. در نهایت، برای اینکه دست‌کم یک سوپاپ اطمینان برای جلوگیری از انفجار باقی بماند، تصمیم گرفتم بنویسم.اگر روزی، جایی و در موقعیتی، این انسان خردمند اظهار بی‌اطلاعی کند، احتمالاً باید آن را یکی از نادرترین پدیده‌های تاریخ بشر دانست. انسان خردمند تقریباً هیچ‌وقت نمی‌تواند درباره همه‌چیز سکوت کند و در نهایت نظری ندهد. عجیب‌تر اینکه میزان اظهار نظرش، رابطه‌ای تقریباً کاملاً معکوس با میزان دانشش درباره آن موضوع دارد:هرچه دانش کمتر، حرف بیشتر.از نشاندن حرف خود به کرسی و نشان دادن دهانه‌ی کوه قاف گرفته، تا افشای مخفیگاه رستم دستان برای گرگ‌های سرآسیابی، انسان خردمند همواره در حال اظهار نظر، خاطره‌یابی و روایت‌سازی از کهن‌ترین دوره‌های زندگی بشریت است؛ دوپایی حیران که به شکلی شگفت‌انگیز درباره چیزهایی که نمی‌داند، همیشه چیزی برای گفتن دارد.حماقت انسان خردمند البته صرفاً در ندانستن خلاصه نمی‌شود. ندانستن، اگر با سکوت همراه باشد، حتی می‌تواند یکی از شریف‌ترین اشکال ندانستن باشد. مشکل از جایی آغاز می‌شود که انسان خردمند نمی‌داند، اما نمی‌تواند ندانستن خود را بپذیرد. برای همین، به جای آنکه بگوید «نمی‌دانم»، شروع می‌کند به ساختن.ابتدا یک حدس.بعد یک روایت.بعد یک خاطره که هیچ‌کس جز خودش از آن خبر ندارد.بعد چند جزئیات برای واقعی‌تر شدن ماجرا.و در نهایت، با اعتمادبه‌نفسی که معمولاً هیچ ارتباطی با میزان صحت گفته‌هایش ندارد، آن را به عنوان حقیقتی تاریخی تحویل جهان می‌دهد.این شاید یکی از شگفت‌انگیزترین ویژگی‌های انسان خردمند باشد: توانایی تبدیل یک حفره‌ی خالی در مغز به یک نظریه‌ی کامل.انسان خردمند اگر چیزی را نداند، خلأ را تحمل نمی‌کند. خلأ برایش ترسناک است. باید چیزی در آن بریزد؛ مهم نیست چه چیزی. یک خاطره، یک شایعه، یک تجربه‌ی شخصی، یک جمله از پدربزرگش، یک «شنیدم که...» یا حتی یک «من خودم یه بار...».همین «من خودم یه بار» احتمالاً یکی از خطرناک‌ترین جملات تاریخ بشریت است.چون معمولاً بعد از آن، دیگر هیچ حقیقتی امکان زنده ماندن ندارد.در نهایت نمی‌دانم این انسان خردمند چقدر یک مرد ایرانی می‌باشد و از اون مهم‌تر من چقدر مرد ایرانی هستم؟ممل اینجاستممل اینجاستSat, 08 Aug 2026 17:00:56 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/کاناتای-دوازدهم-پایان-جاودانگی-hhwzibgcifwv کاناتای دوازدهمپرده اولمثل همه روزهای قبل، مشغول به زندگی در پوسته‌ی انسانی خودم بودم. چنان غرق در نقش خود شده بودم که گهگاه هویت واقعی‌ام را فراموش می‌کردم. همه چیز دقیقاً از جایی شروع شد که در مسیر خانه، زنی زیبا و آشنا را دیدم. البته برای شما یک زن زیبارو بود، اما برای من، او «سنوئی» بود. از وقتی خانه‌ی پدری را ترک کرده بودم، هیچ خبری از برادران و خواهرانم نداشتم و حتی با همه زیرکی خودم هم هرگز پیش‌بینی نمی‌کردم که سنوئی را زودتر از بقیه خانواده ببینم. سنوئی، امین‌ترین فرزند مادرم است و می‌دانستم آمدنش بی‌ارتباط با مادر نیست. اما مادر؟ حدسم درست بود. سنوئی، برای اولین بار بعد از هزاران سال، مرا با نام واقعی‌ام صدا زد و سپس پیامی از مادر آورد: دعوت به دیدار در باغ ویلون. این دعوت برایم بیش از هر چیزی غریب بود. سال‌ها مطمئن بودم که پدر هر از گاهی به صورت پنهانی مرا زیر نظر دارد، اما مادرم؟ غیرممکن بود. آخرین خاطره‌ای که از مادرم در ذهن داشتم، زجه‌هایش پس از مرگ لیلیت بود و صادقانه بگویم، شماها آن را به گونه‌ای دیگر شنیده‌اید. البته جد اول شما، بهتر از هر کسی آن صدا و درد را به یاد دارد. مادرم خواسته بود که به دیدارش در باغ ویلون پاسخ دهم. هیچ منطقی وجود نداشت که بتوانم این درخواست را رد کنم. هرچقدر هم او را در مرگ لیلیت مقصر بدانم، باز هم بخشی از آتشم مشتاق دیدارش بود. نه هر جایی، بلکه در باغ ویلون؛ شاید بهانه‌ای برای لیلیت. اما نمی‌دانستم مادر این بار چه می‌خواهد. هزاران فکر با سرعت نور از ذهنم گذشت. درست قبل از اینکه بخواهم به افکار جدیدم چنگ بزنم، سنوئی با خجالتی آشکار، پیامی دیگر برایم فرستاد:«مادر انتظار دارد تنها نباشید.»    پرده دومحالا شرمندگی سنوئی معنایی تازه پیدا کرده بود. هم من و هم او می‌دانستیم که منظور مادر «رفوگیل» است. هر دو دریافته بودیم که رفوگیل نخستین انسانی خواهد بود که مادر را ملاقات می‌کند. سعی کردم هیچ نشانی از شگفتی یا غافلگیری در چهره‌ام دیده نشود؛ تنها سری به احترام به سوی سنوئی خم کردم و با او خداحافظی نمودم. در تمام مسیر، ذهنم درگیر این بود که چگونه باید حقیقت را با رفوگیل در میان بگذارم. او نمی‌دانست من که هستم، و این دیدار ناگهانی بدون تردید سیلی از پرسش‌ها را در ذهنش برمی‌انگیخت. شاید هم پس از دانستن حقیقت، دیگر میلی به ماندن نداشت. تمام راه به سناریوهای مختلف فکر می‌کردم و هیچ راهی جز گفتن حقیقت پیش رویم نمی‌دیدم. در تمام عمرم هیچگاه تا این اندازه درمانده و بی‌پناه نبوده بودم. وقتی به خانه رسیدم، خودم را آماده گفت‌وگو با رفوگیل کردم. بوی عجیبی در خانه پیچیده بود؛ بویی خوش و آشنا، بویی از خانه پدری. روی میز، بسته‌ای مستطیلی سفید با حاشیه سبز قرار داشت. بسته باز شده بود و درونش خالی بود. ناگهان رفوگیل از آن‌طرف خانه آمد، با لباسی که به گفته خودش از داخل بسته برداشته بود و گردنبندی ظریف بر گردن داشت. زیباترین لباسی بود که تا به امروز دیده بودم. چهره‌اش سرشار از شادی بود، اما سایه‌ای از پرسش‌گری نیز در نگاهش موج می‌زد. در دستش تکه پوستی بود که به زبان ما چیزی روی آن نوشته شده بود، اما رفوگیل از خواندنش عاجز بود. با خنده‌ای شیرین پرسید: «این لباس را تو برایم خریدی؟ این متن یعنی چی؟»فوری جواب دادم که نه، کار من نبوده.رفوگیل با دقت نگاهش کرد و گفت: «بوی خوش تو را می‌دهد.»بویایی عجیب و قدرتمند رفوگیل درست بود؛ سال‌ها و پوسته‌های مختلف نتوانسته بودند بوی همیشگی من را از بین ببرند. برای اینکه کمی زمان بخرم و دوباره با خودم بسنجم چگونه ماجرا را برایش بازگو کنم، گفتم: «روی آن پوست نوشته شده که: ‹منتظر دیدارت هستم، دخترم!›»رفوگیل پوست را در دستش برانداز می‌کرد، انگار می‌خواست هر حرف و شکسته‌نوشته‌ای را رمزگشایی کند. لبخندش هنوز بر لب بود، اما چشمانش پر از پرسش بود.با صدایی کوتاه و آرام گفتم: «یکی از نزدیکان قدیمی من ما را دعوت کرده است و باید چند روزی راهی سفر شویم.»   پرده سومدر طول مسیر، چندان با هم حرفی نزدیم. فقط سربسته برایش توضیح دادم که کسی را که به دیدنش می‌رویم، همان کسی است که بیشتر سال‌های کودکی‌ام را در کنارش گذرانده‌ام. نامش «آمیل» است — همان که همیشه او را با نام «مادر» صدا می‌زنیم. رفوگیل به‌اندازه‌ای باهوش بود که بفهمد چیزی را از او پنهان می‌کنم اما خردمندانه جلوی کنجکاوی‌اش را گرفته بود. سکوتی آرام میانمان تا رسیدن به دروازه‌ی باغ ویلون ادامه داشت. باغ، مثل همیشه، سرشار از زیبایی و آرامش بود. وقتی دروازه گشوده شد، سنوئی و دو خواهر دیگرم در کنار درب ورودی صف کشیده و با ادب تمام سر به تعظیم فرود آوردند. برای رفوگیل، این منظره چیزی شبیه رؤیا بود و برای من نیز خاطره‌ای دور و فراموش‌شده. سال‌ها پیش، پیش از تبعید از خانه، برادران و خواهرانم چنین در برابرم تعظیم می‌کردند و اکنون گویی زمان دوباره به عقب بازگشته بود. آرام‌آرام تا پلکان ورودی تالار ویلون پیش رفتم. مادر آنجا بود. با همان شکوه همیشگی‌اش، منتظر ما. بی‌اختیار سر فرود آوردم و رفوگیل را نیز به تعظیم واداشتم. مادر با صدای گرم و دل‌نشینش گفت:«خوش آمدید، فرزندانم. مدت‌ها بود که چشم‌به‌راه دیدارتان بودم». هوای تالار، بوی خوشایند و گل‌های سفید را می‌داد. نوری آرام از پنجره‌های بلند می‌تابید و روی سنگ‌های سپید کف تالار می‌رقصید.آمیل، بانوی سپیده‌دم، بر تختی از چوب ویلون نشسته بود؛ نوری نقره‌ای بر شانه‌هایش جاری بود، چنان که گویی خود سپیده از میان تاریکی برخاسته است. نگاهش با مهربانی بر من نشست، اما در عمق چشمانش اندوهی قدیمی موج می‌زد. اندوهی که تنها، مادران جاودان می‌دانند.گفت:«سال‌ها گذشت، سمائیل من. سال‌هاست که میان سایه و نور سرگردانی. هنوز راه را نیافته‌ای»؟ من سر فرو افکندم. صدای او در گوشم چون نغمه‌ای از روزگار پیش از تبعید طنین انداخت.رفوگیل، خاموش و مبهوت در کنارم ایستاده بود. برای او، این تالار و بانوی درخشان چیزی میان رویا و بیداری بود. آمیل برخاست. با گام‌هایی نرم از پله‌ها پایین آمد و دستش را بر گونه‌ام گذاشت.«تو هنوز فرزند نوری، هرچند راهت به سایه کشیده. من تو را نفرین نکردم، سمائیل. من تنها چشم انتظار بازگشتت ماندم».مادر آغاز به سخن گفت.از روزهای دورِ پیش از تبعید، از سرکشی و فروغی که به سایه بدل شد. واژه‌هایش نرم بود، اما در هر هجا، سنگینی قرن‌ها دلتنگی نهفته بود.رفوگیل بی‌حرکت نشسته بود؛ چهره‌اش گویای آشفتگی درونی‌اش. هر احساس، از حیرت تا بیم، در نگاهش پیداست.و من، خاموش، تنها نظاره‌گر بودم. هیچ چیز برای پنهان کردن باقی نمانده بود. وقتی آمیل سخنش را به پایان رساند، سکوتی سنگین تالار را در برگرفت. تنها صدای آرام شعله‌هایی شنیده می‌شد که در جام‌های بلورین می‌رقصیدند. آنگاه، مادر با همان نگاه آشنا — مهربان و نافذ — نگاهم کرد و گفت:«در تمام این سال‌ها، منتظر بودم که خودت را ببخشی، سمائیل. راه رستگاری از درون تو آغاز می‌شود، نه از آسمان و نه از دوزخ. امروز شما را به اینجا فراخواندم، چون بودن تو، رفوگیل، همان بخششی‌ست که او به خودش هدیه داده است». صدایش آرام بود، اما هر واژه‌اش درونم طنین می‌انداخت.آمیل ادامه داد:«من عمری در انتظار این روز بودم. روزی که پسرم در کنار انسانی بایستد، نه برای حکم راندن، بلکه برای زیستن. اکنون تنها هدیه‌ای که می‌توانم به تو بدهم، همین است». بهت‌زده نگاهش کردم.«هدیه؟ چه هدیه‌ای، مادر»؟ لبخندی نرم بر لبش نشست، از آن لبخندهایی که روشنی‌اش تا ژرفای تاریکی نفوذ می‌کند.گفت:«این، آخرین پوسته‌ی توست. از امروز، تو انسانی، سمائیل. همچون آنان که ازشان بیزار بودی، در کنارشان زندگی خواهی کرد.با رفوگیل بخند، دوست بدار و در نهایت بمیر. از امروز، جهنم دیگر پادشاهی ندارد».سکوت بازگشت.رفوگیل اشک در چشمانش جمع شده بود، و من برای نخستین بار حس کردم که نور، حتی در تبعید نیز می‌تواند بخشیده شود.رفوگیل به سوی من آمد. دستم را گرفت.گرمایی زنده، نه از جنس فروغ والار بلکه از تپش خون انسان‌ها در میان انگشتانم دوید.آنجا بود که فهمیدم آنچه مادر گفته بود، حقیقت دارد:من دیگر از نژاد آسمان نیستم. آمیل لب به سخن گشود، اما این بار صدایش در جانم پیچید، نه در گوشم:«نور، تا زمانی که در دل بتابد، هرگز خاموش نمی‌شود. حتی اگر در پوست فنا بسته شود».ممل اینجاستممل اینجاستSat, 01 Aug 2026 09:32:08 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/از-تبار-بازماندگان-cvjwnamqxcudاحتمالاً همین دیروز بود که روزهای پایانی اردیبهشت را می‌گذراندم. با خودم فکر می‌کردم شاید، با وجود تمام تاریکی‌ای که این ماه برایم داشت، در نهایت اتفاق مثبتی رخ بدهد. اما نیفتاد. حالا از اواسط خرداد هم عبور کرده‌ایم و من هنوز همان آدم فروردین و اردیبهشت هستم.با وجود تمام خبرها و اتفاقات عجیب و غریبی که در این مدت دیدم و شنیدم، انگار چیزی در من تغییر نکرده است. از گم کردن یک پول بزرگ گرفته تا سرطان پدرم؛ همه‌شان با سرعتی عجیب در روزهای آغازین خرداد جای خودشان را در زندگی من پیدا کردند و من فقط نشسته بودم و تماشا می‌کردم.از نظر اخلاقی هم هنوز همان آدمم. با اینکه فقط در همین بیست روز اخیر اتفاق‌های زیادی در زندگی‌ام افتاده، اما همچنان همان کچل زشتی هستم که مجبور است بامزه باشد و به آدم‌ها لبخند بزند. همیشه هم یک جمله کلیشه‌ای دارم که می‌گویم: یا باید خوشگل باشی یا خوش‌اخلاق تا مردم دوستت داشته باشند. اینکه چقدر این حرف درست است یا نه، موضوع مهمی نیست؛ برای من بیشتر یک شوخی بامزه است. البته در نهایت اگر پولدار باشی، هیچ‌کدام از این چیزها چندان اهمیتی ندارند.پریشب، قبل از خواب، داشتم با یکی از دوستانم صحبت می‌کردم که سهواً اسمش را اشتباه گفتم. در ظاهر یک اشتباه ساده بود، اما برای منی که می‌دانستم ماجرا از این حرف‌ها عمیق‌تر است، یک چیز را روشن کرد: آدمی که اسمش را به اشتباه آوردم، هر روز در ذهنم حضور دارد.هر روز به این فکر می‌کردم که در چند ماه گذشته مسئولیتی داشتم؛ اینکه دست‌کم چند کلمه با او حرف بزنم. چیزی بود که باید به او می‌گفتم. حتی نمی‌دانستم چه چیزی. حتی نمی‌دانستم چطور باید بگویم. اما انگار ماه‌ها هر روز به همین موضوع فکر کرده بودم.همان شب، قبل از خواب، تصمیم گرفتم فردا صبح اولین کاری که می‌کنم این باشد که برایش بنویسم.نوشتم و فرستادم. حتی برای چند دقیقه اینجا هم منتشرش کردم. اما آن متن نه برای من بود و نه برای اینجا؛ برای خودش بود و باید هم پیش خودش می‌ماند.دقیقاً بعد از فرستادن پیام، این حس به جانم افتاد که شاید اشتباه کرده باشم. شاید سکوت، بهترین کاری بود که می‌توانستم انجام دهم. تا اینکه امروز صبح، طولانی‌ترین پیامی را که می‌شد از او دریافت کنم، گرفتم.همان لحظه استرس محو شد و کوله‌باری از حس بی‌خاصیت بودن از دوشم پایین آمد.این حرف‌ها را هم نزدم که بگویم چه کار قهرمانانه‌ای انجام داده‌ام یا چقدر جرئت به خرج داده‌ام که توانستم آن چند خط را برای دوستم بنویسم. فقط دلم می‌خواست ثبت کنم که بعد از مدت‌ها، بعد از فاصله‌ای به اندازه میلیون‌ها سال نوری، توانستم اثر مثبتی در زندگی یک نفر بگذارم.شاید همین برای یک عمر کافی باشد.چون راستش را بخواهی، این روزها بیشتر از هر زمان دیگری احساس می‌کنم آدم‌ها سهم‌شان را از زندگی خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کنند خرج می‌کنند. بعضی‌ها عاشق می‌شوند، بعضی‌ها می‌سازند، بعضی‌ها نجات می‌دهند و بعد باقی عمر را فقط تماشا می‌کنند.من هم امشب کمی سبک‌ترم؛ نه از جنس خوشحالی، از جنس تمام شدن. انگار کاری که باید انجام می‌دادم را انجام داده‌ام و حالا چیزی برای اضافه کردن ندارم. فقط می‌نشینم و نگاه می‌کنم ببینم زندگی بعد از این، چه چیزی برای از دست دادن باقی گذاشته است.ممل اینجاستممل اینجاستTue, 09 Jun 2026 16:54:53 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/قمارباز-دوره-گرد-usmxwe7bzseyبرخی عقیده‌ها هستند که با علم به اینکه می‌دونم هیچ پایه و اساسی علمی بر درست بودنشون استوار نیست ولی باز هم با قسمتایی از وجودم بهشون باور دارم. بیشتر از اینکه اسمشون رو بتونم عقیده بذارم، دوست دارم «خرافات» صداش کنم. برای من مثل قماری می‌مونه که در نهایتش بازنده خواهم بود اما هیجانی که هنگام تجربه کردنش دارم باعث میشه هر بار که در موقعیت شروع قمار قرار بگیرم، باز هم انجامش بدم. باز هم و باز هم.یکی از عجیب‌ترین باورهایی که نمی‌دونم با کدوم قسمت از وجودم قبولش دارم اینه که همیشه باور دارم توی ماه اردیبهشت اتفاق خوبی میوفته. بدون نیاز به هیچ فکری، مطمئنم که این باور خیلی احمقانه‌اس ولی بازم میگم بخشی از وجودم تقلا می‌کنه که احمق باشه. یه جور حس امیدواری، درونم رو به وجد میاره که از روز یکم این ماه تا پایانش منتظر یه اتفاق جالب باشم. یه اتفاق هیجان‌انگیز. احمقانه ولی جالب.چند سال پیش در سیاه‌ترین روزهای ممکن، خراب شدن ماشین بدترین ضربه‌ای بود که می‌تونست بهم وارد بشه. نه از بحث مالیش، بحث اینکه خرابی ماشین رو همیشه یه جور بدشانسی جدید می‌دونستم. چند روز اول خرابی ماشین که مصادف شده بود با هفته اول اردیبهشت، از شدت عصبانیت و ناراحتی با خودم لج کرده بودم که ماشینم رو تعمیر نکنم. صبح‌ها با اسنپ می‌رفتم سر کار و بعد از ظهرم از محل کار پیاده به سمت خونه میومدم. اینقدری که به مسیر پیاده‌روی، از ملاصدرا به هروی مسلط شده بودم که هر روز 2 ساعت و 45 دقیقه رو به این کار اختصاص می‌دادم. هر روز سعی می‌کردم یک خیابون جدید یا حداقل یک کوچه جدید رو امتحان کنم. با همه این وجود باز هم سر همون تایم همیشگیم دم درب خونه بودم. فوق‌العاده بود. یادمه اون سال هوا هنوز گرم نشده بود. هوای مطبوعی بود و موزیک مطبوع‌تری رو همیشه توی گوشم می‌شنیدم. بی‌نظیر بود.از یه جایی به بعد دیگه نه لج‌بازی‌ای در کار بود و نه ناراحتی‌ای. این مسیر رو می‌رفتم چون یه حسی درونم می‌گفت بازم پیاده برو. باز هم و باز هم. امید داشتم در حین این پیاده‌روی اتفاق خیلی مثبتی بیوفته یا پیاده‌روی بهونه‌ای برای یک چیزی که انتظارش نداشته باشم.می‌دونید چی شد؟ خرافات در نهایت بر منطق پیروز شد.دقیقاً یک روزی که انتظارشو نداشتم بالاخره اون توهم امیدی که داشتم رنگ و بوی واقعیت گرفت. آدمی که مدت‌ها منتظرش بودم گویی از ساعت‌ها قبل منتظرم ایستاده بود.درسته که خیلی باورنکردنی بود اما مثل پیشگویی که از پیش‌گوییش مطمئن بود به خودم می‌گفتم: «دیدی؟ دیدی؟»تعریف کردن و شنیدن همه جزئیات اون روز، خارج از حوصله‌اس. از طرفی ترجیح می‌دم خاطرات اون روز به عنوان شخصی‌ترین داراییم نزد خودم و اون آدم بمونه. یک چیزی که فقط مربوط به اردیبهشت همون سال بود. همون هوای ابری و همون آدم. همون دستی که موقع پیاده‌روی کردن، در حالی که اصلاً انتظار نداشتم، دستم رو بگیره و فشار بده.اون روز دیگه پیاده‌رویم، 2 ساعت 45 دقیقه طول نکشید. آخرین روزی بود که کودک لج‌باز درونم اصرار به خراب‌ موندن ماشین کرد. آخرین روزی بود که تصمیم بر پیاده‌روی خیلی طولانی گرفتم. آخرین روز خیلی از چیزها شد. احتمالاً خیلی چیزا اون روز تغییر کردن. خیلی اتفاقات افتاد که باعث شد، اون روز و روزهای بعدش تبدیل به خاطره بشن. درسته که حسی به اون آدم برای من باقی نمونده اما تک‌تک خاطرات از حس‌ و موقعیت‌هایی که بود، برام ارزشمنده. چه خوب و حتی چه بد.امروزم که تصمیم گرفتم که در مورد اون روز بنویسم، به خاطر این بود که خیلی اتفاقات از صبح شبیه اون روز بود. حتی فکر کردن به حس اون روز هم برام خوشایند بود. با وجود اینکه می‌دونم نه اون حس‌ها تکرار میشه و نه این اردیبهشت مثل اون اردیبهشت میمونه اما به هر حال حس اون روزا مثل یک کتاب قدیمی توی کتاب‌خونه ذهنم، همیشه قابل ورق خوردنه.در نهایت هم این ماجراها هم هیچوقت پایان خوشی نداشت اما خب اولشم گفتم، می‌دونستم که می‌بازم اما بازم شروعش کردم."خیلی دوست داشتم در آخر این متن بهونه‌ای برای گفتن یه قسمتی از آهنگی که بعد از اون روز برام فرستاد پیدا کنم. پیدا نشد. پس بدون بهونه باید بگم که، در قفس خیال تو، تکیه زنم به انتظار!" ممل اینجاستممل اینجاستSat, 16 May 2026 17:21:20 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/انگره-کت-و-شلوارپوش-xu6qqvcudioaاین روزا بدون ذره‌ای اغراق تبدیل به یه پیرمرد غر غرو شدم که از زمین و زمان عصبانیه. تقریباً هر موضوعی می‌تونه توی من یه اژدهایی از خشم رو بیدار کنه. از اینکه بیشمار کتاب نخوانده شدم دارم و حتی برنامه‌ای برای خوندنشون ندارم. از اینکه آدما بدون اینکه متوجه باشن که چقدر عصبی برخورد می‌کنن به رفتارشون ادامه می‌دن. از اینکه با یه حجم کار زیادی خودم رو سرگرم نگه داشتم که تا جایی که میشه، من جزئی از این جماعت خشمگین نباشم. از اینکه حداقل روزی یکبار هم که شده، اتفاقی میوفته که بهم گوشزد کنه، چقدر آدم متفاوت‌تری نسبت به جامعه هستم. از اینکه چرا دودول ایرانی! تو جامعه مردسالار مزخرف به‌دردنخور پرادعا، حتی اگه مقصر یک رفتار اشتباه هم باشه باز هم به عنوان یک قهرمان شناخته میشه. حتی از اینکه توانایی‌های خودم فقط و فقط به خاطر مسئولیت کمتر محدود کردم. تقریباً از همه چی عصبانی هستم و در حالی که در تلاشم که بخشی از جماعت عصبی نباشم.چه پارادوکس مسخره‌ای. فکر کن بخشی از چیزی باشی که تمام روز به خاطر نقص‌هاش اونو مسخره می‌کنی. بخشی از جامعه‌ای ناتراز، پر از انسان‌های ناترازتر، خودت رو ناترازترین دوپا بدونی. حداقل توی نوشته‌های این چند روزم بیشتر انرژی و نفرتم گذاشتم برای انسانیت. انگار انسان بودن رو مشکل شماره یک خودم می‌دونم. تقریباً سر این موضوع هم قطعیت دارم. به هر حال دیواری کوتاه‌تر از انسانیت رو در حال حاضر نمی‌‌شناسم.می‌تونستم یه گربه‌ای باشم که بیشترین سطح دغدغه‌اش گول زدن آدما باشه. اینکه از کدوم سمت بره تو خاکش و جیش کنه. غذاش رو الان بخوره یا نه.نمی‌دونم می‌تونستم هر چیزی جز یک انسان باشم. شاید من اصلاً ظرفیت انسان بودن رو ندارم، شاید اصلاً انگره‌ای باشم که که توی لباس انسان، دست‌وپای الکی می‌زنه.در نهایت، هیچکدوم از این جزئیات رو نمی‌تونم نادیده بگیرم. چه درست باشم، چه غلط باز هم تکرار می‌کنم محکومم به آدم بودم. چه سطح دغدغه‌ام این باشه که جامعه، اقتصاد یا هر چیزی که یک روزی سعی می‌کردم خودم رو عضوی ازش بدونم، در حال فروپاشیه یا اینکه سطح دغدغه‌ام 268 تا اسم ژنریک جدید توی دیتاهام دارم که باید تکلیفش رو معلوم کنم. حتی الان هم مطمئن نیستم که در واقعیت دارم زندگی می‌کنم یا پرت شدم به جایی که قراره یه چیز بزرگ توی ژاپن باشه. چقدر حقیقت و چقدر عاری از معنا.ممل اینجاستممل اینجاستWed, 13 May 2026 18:02:03 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/از-عدسی-تا-بتمن-ei1fn8os0zxcدیشب برخلاف شب‌های قبل، تصمیم گرفتم روی زمین بخوابم.چرا؟چون گربه‌ام دیروز تصمیم گرفته بود یه شب هم که شده خوابیدن روی تخت من رو امتحان کنه. منم که کلاً توی موقعیتی نیستم با هیچ‌کدوم از تصمیم‌هاش مخالفت کنم. به هر حال، همیشه رئیس اونه.مثل هر صبح دیگه‌ای با فحش و ناسزا از خواب بلند شدم. جلوی کمد وایساده بودم و داشتم فکر می‌کردم کدوم پیرهنم رو بپوشم که به این نتیجه رسیدم اصلاً برای هیچ‌کس مهم نیست توی یه دوشنبه‌ اردیبهشت من پیرهن سبز بپوشم یا خردلی. حتی اگه یه گوشه‌ش چروک هم باشه، احتمالاً کسی نمی‌فهمه. شاید نهایت خلاقیتی که برای هر روز خودم دارم، انتخاب رنگ جورابه. به هر حال روتین همین‌طوریه دیگه.مثل همیشه عدسی رو گرم کردم، یه فنجون قهوه درست کردم و آخر سر هم یه سیگار کشیدم کنار پنجره. قبل از اینکه سوئیچ و کیفم رو بردارم، همیشه گربه‌م رو بوس می‌کنم؛ هرچند احتمالاً از اینکه بعد سیگار بوسش می‌کنم دلخور می‌شه.ترافیک تهران هم که نمی‌ذاره هر روز یه مسیر جدید برای رفتن به محل کارم انتخاب کنم. امروز تو راه تصمیم گرفتم به آلبوم «در دستشویی» گوش بدم. شاید برای برگشتن به خاطره‌های قدیم، شاید هم چون زندگی داره هر روز بیشتر شبیه یه دستشویی می‌شه. تو راه داشتم فکر می‌کردم توی جلسه‌ی امروز چی بگم، با چی مخالفت کنم، چطوری بقیه رو قانع کنم از اون موضوع بی‌خیال شن؛ ولی تهش می‌دونستم باز هم بحثا به جایی نمی‌رسه. مثل همیشه. انگار این بی‌نتیجه بودن هم خودش جزئی از روتینه.هر از گاهی هم لابه‌لای این همه جلسه‌ی به‌دردنخور، برای اینکه یه وقتی برای سفر خالی کنم، خبرها رو می‌خونم. مثل هر ایرانی دیگه‌ای. با این فکر که باید برنامه‌ها و خرج و مخارج رو با «می‌زنه یا نمی‌زنه» مدیریت کنم. واقعاً این حجم از بی‌حوصلگی برام عجیب شده. انگار دیگه تقریباً هر چیزی رو دارم به روتین زندگیم راه می‌دم: خشم، عصبانیت، نفرت، بی‌حوصلگی… حتی شما، دوست عزیز. تو هم می‌تونی وارد این روتین بشی.این روزها حتی سر و سامون دادن به اون زندگی مخفی‌ای که دور از چشم بقیه دارم هم برام بی‌ارزش شده. بعضی وقتا فکر می‌کنم شاید همون زندگی مخفی، تنها چیزیه که منو به این زندگی وصل نگه داشته. نمی‌دونم، شاید اگه بین همه‌ی گزینه‌های زندگی مخفیانه حق انتخاب داشتم، می‌تونستم بتمن باشم. حداقل توی زندگی واقعی مرفه و بی‌درد بودم، شبا هم می‌رفتم یکی دو تا گربه رو از سطل آشغال دربیارم.این روتین تبدیل شده به سیاه‌چاله‌ای که همه چی رو داره توی خودش می‌بلعه. هر موقع که فکر می‌کنم یه راهی پیدا کردم که ازش خلاص بدم، می‌بینم که همون راه خلاصی توی وسط روتین وایساده و داره بهم دست تکون میده. تجربه هم ثابت می‌کنه زندگی می‌تونه منو به نقطه‌ای برسونه که برای همین روتین هم دلم تنگ میشه. به قول یه دوستی، آدم همیشه برای چیزی که نداره دلش تنگ میشه.زنده باد، انسان. زنده‌ باد، روتین.ممل اینجاستممل اینجاستMon, 11 May 2026 13:30:18 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/فریب-خدایان-gsirpyctwipyیه مقدارم هم که شده دوست دارم از داستان‌بافی و داستان نوشتن فاصله بگیرم. هر چند که همیشه از این موضوع اگر داستانی انسان‌ها را به هم پیوند نزند، حتماً هم که شده داستان‌ها از این پیوند انسانی پاسداری می‌کنن. وقتی هم که یک پیوند انسانی به پایان می‌رسد، داستان‌ها از بین نمی‌روند فقط و فقط کم‌رنگ می‌شن. همیشه یه راهی برای چنگ انداختن بهشون وجود داره. مثل زنده کردن یک خاطره. شاید نشه کسی رو از دنیای مردگان برگردوند اما خاطراتش رو چرا که نه، با افتخار.داستان‌ها همیشه ما رو ترغیب به شنیدن داستان‌های بیشتری می‌کنند. همیشه به ذوق دیدن شهرزاد قصه‌گوهای بیشتر، خیابان و کوچه‌های شهر رو جست‌وجو می‌کنیم که شاید برای چند لحظه‌ای هم که شده شهریار باشیم. شاید قهرمان داستان. قهرمان خوب یا حتی میتونیم گهگاهی قهرمان بد داستان باشیم.بعضی از داستان‌ها اینقدر خوبند که دوست داریم به هر قیمتی هم شده در اون زندگی کنیم. بعضی‌هاشونم چنگی به دل نمی‌زنند اما باید داستان بد داشته باشیم که داستان خوب معنی پیدا کنه. باید همیشه گذشته‌ای وجود داشته باشه که حال و آینده در بستر معنا غلت بخوره. همیشه در دنیای سایه‌ها داستانی از نور وجود داره حتی اگه نوری وجود نداشته باشه.شاید همین داستان‌ها هستند که همیشه افسوس گذشته رو می‌خوریم. از اینکه اون دوران دیگه برنمی‌گردند. از اینکه یه روزی، یه جایی، داشتیم با هم در مورد گنجشگک اشی‌مشی صحبت می‌کردیم. از اینکه «پری زنگنه» چقدر زیبا این قطعه رو خونده و کم بهش توجه شده. یه روزی یه جایی، دغدغه صبح پاشدن بود. همیشه کم‌پول داشتن مشکل بود اما اینقدر جدی نبود.روزایی رو یادمه که سه‌نفر آدم روی هم 5 هزار تومن پول داشتیم و باید باهاش یک روز کامل رو زندگی می‌کردیم. البته که کردیم. البته که اونا هم کردند. در نهایت داستان شد. داستانی که نمی‌تونم بگم کمرنگ یا پررنگ شده ولی می‌تونم بگم خیلی توش افسوس داره. شاید هیچوقت راوی شگفت‌انگیزی نباشم اما همیشه می‌تونم حافظ خوبی از داستان‌ها باشم. داستان‌ روزهای خوش و بد با افسوس‌هاش. با همه احوالات سنجاق شده بهش.در نهایت خدایان همیشه ما رو اینجوری فریب می‌دهند. به ما همیشه قول داستان‌های بیشتر می‌دهند. داستان بیشتر برای گوش دادن یعنی ظرف بزرگ‌تر. ظرف بزرگ‌ترم به غیر از داستان، توش آه و افسوس و کلی غم و رنج توی خودش جا می‌ده. هر بار، با علم به اینکه فریب می‌خوریم، دوباره حاضریم با خدایان بازی کنیم. خدایان تاس می‌ریزند و ما همیشه شکست می‌خوریم. انسانیم و همیشه بنده اشتباهات خود هستیم.پس، درود بر همه داستان‌ها و اشتباهات. درود بر هر چیزی که هیچوقت یاد نمی‌گیریم چون همیشه یه شهریاری هستیم که دنبال شهرزاد قصه‌گوی خودمون هستیم چون که محکومیم انسان باشیم.ممل اینجاستممل اینجاستTue, 05 May 2026 09:20:54 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/قهرمان-بد-x1t4a0q6mtjaبادبان‌های پاره و دکل شکسته، تنها یادگار ناخدا آنتون از سفری بودند که با غرق شدن کشتی‌اش به پایان رسید. او، با دستان خسته و روحی آشفته، به ساحل جزیره‌ای ناشناخته رسید. جزیره‌ای که مردمانش در آرامشی ظاهری زندگی می‌کردند، آرامشی که آنتون به زودی آن را بر هم خواهم زد.آنتون، با کوله‌باری از تجربیات تلخ و ذهنی آکنده از سایه‌هایی که خود نمی‌شناخت، در میان مردمان جزیره جای گرفت. او نه فقط با کلام، با نگاه‌هایی نافذ و سکوت‌هایی پرمعنا، بذرهای ناآرامی را کاشت. لبخندی که بر لبانش بود، گاهی چنان سرد می‌شد که سایه‌ای از تردید را بر دل‌ها می‌انداخت. زمزمه‌های او، که در تاریکی شب در میان خانه‌ها می‌پیچید، چونان وزش بادی بود که شعله‌های کوچک سوءظن را به آتش بدل می‌کرد.او شاهد بود که چگونه نگاه‌های دوستانه جای خود را به چشمانی تنگ و پر از سوءظن دادند. دید که چگونه دست‌هایی که پیش از این برای یاری دراز می‌شدند، اکنون برای خصومت گشوده می‌شدند. آنتون، با هنرمندی تمام، هر واقعه‌ی کوچکی را چونان دلیلی برای دشمنی جلوه می‌داد. در سکوت شب، نقشه‌هایی در ذهنش شکل می‌گرفت، نقشه‌هایی که سرانجام به جدایی و کینه‌هایی عمیق میان اهالی جزیره منجر شد.روزها گذشت و جزیره، که زمانی مأمن آرامش بود به صحنه نمایش تلخ‌ترین احساسات انسانی بدل شد. آنتون، در پس این نمایش، خود را به تماشا نشسته بود. او ناظر بود که چگونه سایه‌هایی که او در دل‌ها کاشته بود، اکنون قامت راست کرده و بر زندگی همه حکم می‌راندند.اما در یکی از شب‌های تاریک، هنگامی که سکوت سنگین جزیره را فرا گرفته بود، آنتون به انعکاس چهره خود در آب‌های آرام نگریست. در آن تصویر، نه ناخدا، که سایه‌ای از تاریکی را دید. او ناگهان دریافت که این کینه‌ها، این خصومت‌ها، همه پژواکی از درون خود او بوده‌اند. آنتون، که همیشه خود را قربانی تقدیر می‌دانست، اکنون چهره‌ی واقعی خود را دید. چهره کسی که از درونش، تاریکی را به جهان پیرامونش صادر می‌کرد.این پذیرش، نه با رهایی، که با سنگینی دردناکی همراه بود. آنتون، دیگر مسافری سرگردان در سرزمین وجود خویش بود. او آموخت که در هر داستانی، حتی در میان آرام‌ترین مردمان، جایی برای قهرمانی تاریک وجود دارد و گاهی آن قهرمان کسی نیست جز خود او. او پذیرفت که بخش تاریک وجودش، بخشی جدایی‌ناپذیر از اوست و این بار به جای انکار، با آن روبرو شد. در سکوتی که دیگر نه از سر تهدید، که از سر تسلیم بود. آنتون در تاریکی ناپدید شد، داستانی را به پایان رساند که قهرمان بد آن، نه در بیرون، که در درون خودش لانه کرده بود.ممل اینجاستممل اینجاستMon, 04 May 2026 09:00:17 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/از-سارتر-بپرسید-x6x8he8guenzیادمه روزی درباره‌ی کشته شدن یک گوزن حرف می‌زدم، گوزنی که با احتمال زیادی خودم کشته بودمش. حالا بیش از سه سال از اون روز می‌گذره و من به سختی به یاد میارم که اون گوزن چطور مرد. در واپسین قفسه‌های ذهنم، میان خاطراتی از سال‌هایی که به نظر دیگه اهمیت چندانی ندارن، فقط تصویر مبهمی از جسدش باقی مونده.حتی یادمه اولین‌بار کجا، در کدوم یکی از خیابون‌های تهران، چنین فکری از ذهنم گذشت. اما جزئیات اون روز گم شدن؛ تنها چیزی که مطمئنم اینه که گوزن مرده، و شاید — تقریباً مطمئنم — من قاتلش بودم. بیشتر از خود اون واقعه، چیزی که یادم مونده، تغییر پس از اون روزگاره.بخش‌هایی از این تغییر رو خودم آغاز کردم، بخش‌هایی هم خود جهان پیش رفت و من فقط همراهش شدم. میان این دو، چیزی شبیه «قول» و «انطباق» شکل گرفت:قول، برای تغییر به خواست خودم؛ و انطباق، برای کنار آمدن با محیط.در هر دو مسیر، ردی از جبر و اختیار وجود داشت، ردی که حتی نمی‌تونم به یاد بیارم چقدر از هر کدوم سهم داشته. من حافظه‌ی تصویری نسبتاً خوبی دارم. می‌دونم بعضی چیزها رو فراموش کرده‌ام، چون تصویری ازشون در ذهنم هست که پشتش فقط یک عنوان باقی مونده؛مثل تکه‌ای از عکسی قدیمی که روی پشتش اسم‌هایی نوشته شده. اما مسیر رسیدن به اون عکس، و احساسی که در لحظه‌ی ثبتش داشتم، در گذر زمان محو شده — درست مثل تغییر، درست مثل این عکس؛صرفاً یک عنوان، عصر بهاری!دقیقاً یادم نیست موقع گرفتن اون عکس چه حالی داشتم. فقط می‌دونم همه چیز تغییر کرد، و من فراموش کردم.این هم‌نشینی «تغییر» و «فراموشی» به شکلی آزاردهنده تبدیل شده به یک الگوی تکراری. هرگاه یکی از این دو رو دیدم، باید انتظار دیگری رو هم بکشم.در تاریک‌ترین برداشت ممکن، جایی که محور اندیشه بر نبود معنا و ارزش مطلق است و همه‌چیز ساخته‌ی ذهن انسان، فراموشی یعنی پاره شدن رشته‌ی معنایی‌ای که واقعیت من برش استوار بود.در این نگاه، فراموشی خود تغییر نیست؛ بلکه نابودی زمینه‌ای است که تغییر می‌توانست معنا پیدا کند. چنین فراموشی‌ای نشانه‌ی رهایی نیست، نشانه‌ی فروپاشی پیوندهاست.اما در روشن‌ترین و انسانی‌ترین تعبیر برای من، فراموشی نابودی معنا نیست، بخشی از فرآیند ساختن معناهای تازه است. همان‌چیزی که همیشه دست در دست تغییر پیش می‌رود.تغییر یعنی انتخابی آگاهانه و فراموشی یعنی کنار گذاشتن گذشته‌ای که مانع آزادی است.نمی‌دانم از این تغییر و فراموشی چه‌قدر احساس فراغت می‌کنم اما می‌دانم برای نخستین بار در همه‌ی این سال‌ها،قرار است با چتر زردم زیر باران بروم. کمی آزاد و کمی فروپاشیده از معنا.ممل اینجاستممل اینجاستSat, 25 Apr 2026 11:30:39 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/سو-گو-اِهد-اند-کام-آن-این-hhvueltfkwyqهمیشه اردیبهشت برام یه ماه ویژه بوده؛ پر از هیجان، هم به خاطر چیزایی که قبلاً توش اتفاق افتاده، هم اونایی که قراره بیافته. بیشتر از هیجان‌انگیز بودن، یه جورایی همیشه دوست‌داشتنی بوده برام، با تمام تلخی‌ها و شیرینی‌هاش. راستش به ایرانی‌های باستان حق می‌دم که چرا دوتا اردیبهشت داشتن!ولی پشت این علاقه‌م به اردیبهشت، هیچ نگاه شاعرانه یا عاشقانه‌ای بهش نیست. اردیبهشت قشنگه، درسته، ولی من عملاً هیچ درکی از این قشنگی ندارم. از خیلی چیزای دیگه هم همین‌طور. شاید ببینم، شاید بشنوم، ولی هیچ‌ دریافت فرای سطحی از اون وجود نداره. چرا؟ چون احتمالاً تبدیل شدم به درمانده‌ترین آدم بی‌تفاوتی که می‌شناسم. انگار درماندگی و بی‌تفاوتی با سرعت دارن از هم سبقت می‌گیرن و در این کشاکش، فراموشی هم خودش رو جا می‌کنه.راستش هیچ‌وقت نفهمیدم از کی دیگه به خروجی بزرگراه صدر نمی‌گفتم «پیچ حموم». اولش شاید فراموشی این چیزای ریز مهم نباشه، ولی وقتی یادم می‌افته کلی خاطره و رسم کوچیک و ساده بینمون هم دارن پاک می‌شن، یه جور سرمای عجیب کل وجودم رو می‌گیره.شاید هیچ‌وقت تو زندگی نتونستم شبیه «لوکا» باشم. نهایت تلاش‌هام فقط تونستم برای لحظاتی شبیه لوکا شم، اونم نصفه نیمه. ولی شاید لازم نبود اون در رو باز کنم. چون هیچوقت فکر نمی‌کردم بسه نگه داشتن اون در سخت‌تر از باز کردنش باشه.اما انگار قصه قرار نبود همین‌جا تموم شه. اون در، که فکر می‌کردم لازم نبود بازش کنم، داشت خودش کم‌کم باز می‌شد. بدون اراده من، بدون اینکه حتی یه لحظه آماده‌ش باشم.یه جور صدای کشیده‌شدن لولاها می‌اومد؛ آروم، ولی انقدر بلند که انگار از توی قفسه‌ سینه‌ام می‌گذره. نمی‌دونم چرا، ولی همون لحظه فهمیدم هرچی پشتشه، هیچ شباهتی به خاطره و تصور نداره.هیچ تصوری نداشتم که اون‌طرف در چی ممکنه منتظرم باشه. تا وقتی که برای اولین‌بار دیدمش. یه تصویر تار و لرزون از یه خاطره‌ نیمه‌واقعی قدیمی. انگار از جنس همون چیزایی بود که سال‌ها باهاشون کنار اومده بودم، بهشون خندیده بودم، نادیده‌شون گرفته بودم ولی حالا برگشته بودن و یه شکل واقعی پیدا کرده بودن.درست مثل قبل حرف می‌زد. همون لحن، همون طرز گفتن که یه‌جور آشنا و عجیب بود.پرسیدم: “کی هستی؟”و اون، بدون مکث، با همون آرامش ترسناک گفت:“من همونیم که خودت می‌دونی کی‌ام ولی نمی‌تونی بگی.”ممل اینجاستممل اینجاستWed, 22 Apr 2026 11:26:54 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/بزرگ-در-ژاپن-ju4arzrrrzzeپیدا کردن نقاط ضعف برای من یه جور لذت عجیبه. اما درست توی نقطه مقابلش، وسواس عجیبی دارم برای مخفی کردنشون. به همین خاطر هر وقت شرایطی پیش میاد که احتمال داره این ضعف‌ها دیده بشن، همه ادوات زرهی و جنگیِ در دسترسم رو فعال می‌کنم تا از اون موقعیت رد بشم.اتفاق چند شب پیش هم دقیقاً توی همین فضا بود. می‌دونستم جای دلخواهم نیست، می‌دونستم قراره تحت حمله قرار بگیرم و توی یه تنگنای به‌شدت ناامن مجبور به گرفتن یه تصمیم سخت بشم. چند ساعت قبلش هم دائم به خودم می‌گفتم: «فقط همین امشبه، می‌گذره، درد نداره.»شاید فکر کنید می‌خوام قهرمانی اون شب رو تعریف کنم، ولی اصلاً اینطوری نیست. قصه اینه که چطور همه چیز توی همون چند دقیقه‌ای که توی اتاقش بودم، از هم پاشید.از همون اول می‌دونستم اوضاع سخت میشه، واسه همین با اولین سلاحم — شوخی و لبخند — به استقبالش رفتم. تو اون چند ثانیه تونستم بفهمم که صورت خیلی زیبایی داره، استایلش مرتب و جذابه، اما لحن حرف زدنش زیاد به دلم نمی‌شینه. تا اینکه یه لحظه به طرز خیلی فریبنده‌ای سرش رو به نشونه تأیید تکون داد. از همونجا به بعد دیگه لحنش برام اهمیت نداشت، فقط هر بار که یکی از سپرهای دفاعی خودم می‌افتاد، با شدت پام رو زمین می‌کوبیدم. نه از استرس، بلکه برای شمارش.اگه فکر می‌کنید اینجا همه چیز تموم شد، سخت در اشتباهید.تقریباً ۷-۸ بار پام رو به زمین کوبیدم، تا جایی که نه تنها زرهی به تنم نبود، حتی شورت هم پام نبود. بعد، بی‌مقدمه گفت: «یه چیزی هست که می‌خوام به عنوان یه انسان بهت بگم، فارغ از حرف‌هایی که زدیم.»اوضاع بدتر از چیزی شد که فکرش رو می‌کردم، اما من با لبخند گفتم: «باشه، بگو.»و بعد جمله‌ای گفت که اصلاً انتظار شنیدنش رو نداشتم. اونقدر که تا آخر عمر یادم می‌مونه. هنوز نمی‌تونم دقیق بگم چی بهم گفت، فقط می‌دونم یه چیز بود: «بزرگ در ژاپن.»بعدش پرسید: «چه حسی داری از شنیدنش؟»بله، ناراحت شدم. سرخ شدم و واقعاً ناراحت شدم.اون لحظه دیگه کوبیدن پام به زمین فایده نداشت. انگار باید آژیر می‌کشیدم، باید بدنم به هر شکلی اعلام خطر می‌کرد. اما در عین حال دلم می‌خواست حداقل شورت پام بود! چون اصلاً آمادگی مرحله بعدی رو نداشتم، در حالی که خیلی راحت، بی‌رحمانه و حتی خوشایند برام اتفاق افتاد.بله، مثل همیشه: بزرگ در ژاپن!اون شب، نه فقط از دست اون جمله ناراحت بودم، بلکه از خودم هم ناراحت بودم؛ چون فهمیدم که تا حالا چقدر به دروغ خودمو قانع کرده بودم. انگار که توی یه آینه شکسته داشتم به خودم نگاه می‌کردم و باید یاد می‌گرفتم چطور اون تکه‌ها رو دوباره کنار هم بگذارم.ممل اینجاستممل اینجاستMon, 26 Jan 2026 10:54:57 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/پاندمونیوم-aaprp2ymflhbبه صورت تئوری گذاشتن آخرین تکه از یک پازل فارغ از ابعاد به نظر آسون‌ترین کار می‌رسه. حداقل میشه به یقین گفت از طراحی اون پازل کار راحت‌تریه. در عمل می‌تونم بگم همیشه اینطوری نیست. چیزی که هیچوقت فکرشو نمی‌کردم یا اونقدر جدیش نمی‌گرفتم، عدم‌قطعیت توی ابعاد واقعی پازلی بود که در تمام این مدت در حال طراحی، ساخت و اجراش بودم.حتی اینو به صورت تئوری هم ازش مطمئن نیستم که مرکزی‌سازی تمام خطوط روی یک موضع خاص، روی کنترلشون می‌تونه خیلی کمک کنه، در حالی که یه روزی به خودت میای و می‌بینی اون نقطه زیر هزاران خط عبوری مدفون شده و دیگه اثری ازش نیست. حالا هی بگرد و هی بگرد.حتی نشستن و زل زدن به صورت کسی که سال‌ها منتظرش بودی و حالا که اینجاست و درست روبه‌روم نشسته، در حالی که موی سری حتی وجود نداره که سفید شده باشه. شاید خیلی ابتدایی اتفاق خجسته‌ای باشه اما خب در نهایت اون معشوق در عمل با همه تصورات تئوریکال توی ذهن من میلیون‌ها سال نوری فاصله داره. از این‌جور اراجیف لحظه‌ای که فقط خودم درصدی ازش رو متوجه می‌شم.خلاصه، همینطوری که خودکار توی دستم خشک شده بود و کاغذ جلوی روم همچنان سفید مونده بود، در حال پرحرفی و وراجی بودم. شاید اون شخصی که حتی اسمش رو نمی‌دونم انتظار نداشت در جواب یک سوال ساده اینقدر پرحرفی من رو بشنوه و راستشو بخواهید هیچی ازش سردرنیاره. احتمالاً دنبال یه صحبت تکراری با یه آدم نسبتاً تکراری در مورد قطعی اینترنت و تموم شدن این اوضاع بکنه.در نهایت شاید یه کم دیر ولی متوجه شدم که طرف پشماش ریخته و بغل دستیم سعی می‌کنه توی هر بار تکوندن خاکستر سیگارش یه نگاهی تحت عنوان «این دیوونه چی داره می‌گه» بهم بندازه. سعی کردم خودمو جمع‌وجور کنم. در اون لحظه بهترین کاری که به ذهنم رسید این بود که مثل یه احمق تمام عیار دستمو به سمتش دراز کردم و با لبخندی احمقانه‌تر از چند دقیقه قبلم، بهش بگم:ممل هستم، از امین‌آباد.ممل اینجاستممل اینجاستMon, 19 Jan 2026 16:57:47 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/قهوه-شش-هزار-تومنی-yykkpzdynlrwبالای تختش یه پنجره‌ کشویی بود که خیلی بزرگ نبود اما به حدی بود که به خوبی بشه بیرون رو دید. هر چند از پنجره منظره خیلی ویژه‌ای مشخص نبود اما آسمون کاملاً مشخص بود. اونم بی‌توجه به حضور من مشغول نوشتن یه سری فرمول‌های ریاضی به درد نخور از روی تبلتش بود. همیشه ازش می‌پرسیدم چجوری می‌تونی اینقدر راحت روی تخت منتهی به آیینه قدی لم بدی و کارتو بکنی. همیشه یه لبخند می‌زد و با یه صورت بچگانه می‌گفت: آخه می‌دونی، من خیلی خفنم.چیزی خیلی به غروب نمونده بود. کم‌کم نور نارنجی توی آسمون داشت غلبه پیدا می‌کرد. برای اینکه بیشتر بتونم از اون نور لذت ببرم، چراغ اتاق رو خاموش کردم. حالا پنجره شکل زیباتری به خودش گرفته بود. تا چند ثانیه بعدش فکر می‌کردم نور نارنجی غروب زیباترین آیتم اون لحظه هست تا اینکه توجهم به صورت گردش جلب شد. لبخند شیطنت‌آمیز و همه اون مهربونی که توش مخفی شده بود. بله، فوق‌العاده بود."جای این‌کارا برو فکر شام باش!"بهش قول داده بودم که براش شام درست کنم اما واقعاً بعد از اون روز طولانی حوصله درست کردن شام رو نداشتم. خودشم می‌دونست که خیلی نمی‌تونه روی قول من حساب کنه.توی پیاده‌روی‌های شبونمون توی شهرک یه دکه غذا پیدا کرده بودیم. هر بار که می‌رفتیم اونجا مجبور بود جمله تکراری منو مبنی بر اینکه پیازچه و جعفری توی ساندویچ غوغا می‌کنه رو بشنوه. در تموم سال‌هایی که می‌شناسمش باحوصله‌ترین آدمی که بود که تا به عمرم دیدم. فکر کنم اون لحظه هم خودش فهمید دوباره شبی هستش که باید ساندویچ بخوریم.در نهایت اون شب، نه اون کارشو تموم کرد، نه شعله گازی روشن شد. دوباره به پیاده‌روی رفتیم. این‌بار طولانی‌تر از همیشه. توی راه دکه غذافروشی در مورد همه چیز صحبت کردیم. همه چیزهایی که ازشون در روز فرار می‌کردیم. همه چیزهایی که یه روزی مهم بودن ولی الان اونقدر نه.از اینکه صدای شعار از پنجره‌های شهرک میومد. حتی فراموش کرده بودیم موبایلمون رو برداریم. با وجود همه این‌ها بعد از این همه مدت توی غیرمعمولی‌ترین شرایط، ما خیلی معمولی بودیم. مثل همیشه. مثل همون قهوه شش هزار تومنی.ممل اینجاستممل اینجاستWed, 14 Jan 2026 11:12:40 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/کاناتای-یازدهم-تنها-نخواهم-ایستاد-snc5rbuciph0کاناتای یازدهماین روزهای زمستانی بیشتر از گذشته به کنار «رودخانه اوس» می‌روم. ساعت‌ها می‌نشینم و به چیزهایی فکر می‌کنم که حتی نمی‌دانم چه هستند. انگار ذهنم در مهی آرام و بی‌پایان فرو رفته است. زندگی مسیر خودش را می‌رود، بی‌آن‌که چندان به حضور من اهمیتی بدهد. گاهی همه چیز آن‌قدر کند پیش می‌رود که احساس می‌کنم زمان از حرکت ایستاده است، و گاهی برعکس، چنان تند می‌گذرد که خودم را در میان شتابش گم می‌کنم. از وقتی رستوران خلوت شده، بیشتر وقت‌ها را صرف نوشتن رمان می‌کنم. احتمالاً اسم رمان را «در میان نقش‌ها» بگذارم. لئوناردو، همسرم، مردی است صبور و آرام. شاید تنها دلیل ادامه‌دادن من همین لبخند ملایم او باشد. راستش را بخواهی، هر شادی کوچکی که هنوز در گوشه‌ای از زندگی‌ام باقی مانده، از اوست. با این حال، حس می‌کنم ذهنم مثل خانه‌ای قدیمی است که در سکوت فرو می‌ریزد. دیگر چیزی در من روشن نمی‌ماند. صداها، رنگ‌ها، حتی خاطره‌ی روزهایی که می‌خندیدم، همه در آب حل می‌شوند. در گذشته مشتریان زیادی به رستوران می‌آمدند؛ صدای خنده، بوی سوپ تازه و فلفل سیاه در فضا می‌پیچید و من حس می‌کردم در قلب زندگی ایستاده‌ام. بعضی از آن‌ها سال‌ها هم‌صحبت و هم‌راز من بودند. حالا اما هر کدام رفته‌اند، یکی به شهری دور، دیگری به جهانی دیگر و چیزی جز دلتنگی صدای زنگ درب رستوران که دیگر به صدا درنمی‌آید، برایم نمانده است.گاهی به خودم می‌گویم شاید رستوران هم مثل من خسته شده است. دیوارهایش نفس نمی‌کشند، میزها بوی بی‌کسی می‌دهند و ساعت بالای پیشخوان از مدتی پیش ایستاده، درست مثل زمان در ذهن من. دیگر حتی شمع‌های کوچک روی میزها را روشن نمی‌کنم. نورشان بیش از حد صادق است؛ انگار می‌خواهد همه‌ی آنچه را که در تاریکی پنهان کرده‌ام، عریان کند. پ.ن: با الهام از موسیقی Where Are You? از کیهان کلهر و علی بهرامی‌فرد.ممل اینجاستممل اینجاستSun, 12 Oct 2025 08:10:55 +0330https://virgool.ir/@Mamal_injast/کاناتای-دهم-محو-تدریجی-سلام-svhjpkeezpxzکاناتای دهمآدم‌ها وقتی کسی را از دست می‌دهند، معمولاً تنها به یاد خاطرات خوش می‌افتند، انگار که ذهنشان می‌خواهد تصویری زیبا و کامل از آن فرد در ذهنشان نگه دارد. شاید این، نوعی سپر دفاعی باشد؛ تلاشی برای محافظت از شکل و شمایل کسی که دیگر در کنارشان نیست. سال‌هاست که درگیر این حس‌ها و سوالاتم. زندگی پس از مرگ «آرجان» دیگر هرگز مثل قبل نشد. مرگ او درس‌های تلخ و عمیقی به من داد.در آن روزهای سرد و تاریک، احساس می‌کردم خیلی‌ها مسئولند و دلم می‌خواست، با تمام خشم و نفرتی که در وجودم جمع شده بود، آنان را به شدیدترین شکل ممکن مجازات کنم. نمی‌دانستم باید چه کنم، به کجا پناه ببرم. اگر بخواهم با خودم صادق باشم، باید بگویم که من هم هیچ‌گاه برادر خوبی برای آرجان نبودم.خیلی رایج نیست که در ماه سپتامبر در «پشاور» باران ببارد، اما همان روز، زمین و آسمان گویی قرار بود با من همدردی کنند و باران می‌بارید. شاید اگر آن باران نمی‌بارید، آرجان هنوز پیش ما بود. در اعماق دلم حتی طبیعت را مقصر می‌دانستم، اما به مرور فهمیدم که مقصر دانستن هیچ کس و هیچ چیز، مرهمی بر زخم دل نمی‌گذارد و زندگی، بی‌رحمانه، ادامه دارد.هر روز صبح که از کنار قبرش می‌گذرم، با صدای خاموش و لرزان نجوا می‌کنم: «سلام، آیا این خانه توئه؟» و هر بار، سکوت پاسخ می‌دهد. سکوتی سنگین، سرد و بی‌رحم. گاهی به خودم می‌گویم که شاید همه چیز به پایان رسیده است، و هیچ چیز دیگر نمی‌تواند جای خالی او را پر کند.و شاید، روزی، وقتی هیچ کسی کنارم نباشد حتی خاطراتش هم به دردی بی‌فایده تبدیل خواهند شد و من تنها با باران سپتامبر و صدای سکوت قبرش روبرو خواهم بود. شاید این دقیقاً همون لحظه‌ای باشد که زنگ حیاط مدرسه برای آخرین بار به صدا درآمده باشد.پ.ن: با الهام از موسیقی Hello, Is This Your House? از Explosions In The Sky.ممل اینجاستممل اینجاستTue, 07 Oct 2025 11:13:50 +0330