https://virgool.ir/feed/@Malata.org«مالاتا؛ شهری برای کشف خود»؛ گروهی هنری و چندرشته‌ای که از سال ۱۴۰۰ با آموزش، تولید و نوآوری، بیش از ۲۰ اثر نمایشی خلق کرده و با پرورش بیش از ۳۰۰ هنرجو، بستری برای رشد استعدادهای جوان فراهم آورده است.fa2026-11-12 03:48:45https://files.virgool.ir/upload/users/4926419/avatar/oTZBt3.jpghttps://virgool.ir/@Malata.orghttps://virgool.ir/@Malata.org/پروفراک-روی-صحنه-مالاتا-مردی-میان-عشق-تردید-و-ترس-gfgdb2beuxahنمایش ترانه عاشقانه «ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک»؛ روایت مردی که جرأت نکرد جهان را به هم بریزد اجرای شعر ماندگار تی. اس. الیوت با بازی حسین میرکریمی و کارگردانی محمد تات در پروژه «نبض» گروه هنری مالاتا در ادامه پروژه «نبض»، نمایش «ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک» (The Love Song of J. Alfred Prufrock) را بر اساس شعر مشهور تی. اس. الیوت، با بازی حسین میرکریمی و کارگردانی محمد تات روی صحنه می‌برد؛ اجرایی که تلاش دارد جهان ذهنی یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های ادبیات مدرن را با زبان تئاتر و ترکیبی از موسیقی، تصویر و حرکت به مخاطب منتقل کند.مردی که جهان را به هم نریخت «ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک» در ظاهر عنوانی عاشقانه دارد، اما شعر تی. اس. الیوت بیش از آنکه درباره یک عشق کلاسیک باشد، درباره تردید، اضطراب، تنهایی و ترس از تصمیم گرفتن است.پروفراک مردی است گرفتار در ذهن خودش؛ انسانی که مدام سؤال می‌کند، احتمال‌ها را می‌سنجد و پیش از آنکه قدمی بردارد، از نتیجه آن می‌ترسد.او در جهانی زندگی می‌کند که آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، درباره هنر و زندگی حرف می‌زنند، چای می‌نوشند و روزمرگی را ادامه می‌دهند؛ اما در درون پروفراک، پرسشی بزرگ‌تر جریان دارد:آیا باید جرأت کرد و زندگی را تغییر داد؟تی. اس. الیوت و آغاز یک جهان تازه تی. اس. الیوت این شعر را در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد؛ اثری که بعدها به یکی از آثار مهم شعر مدرنیستی تبدیل شد.در «پروفراک»، الیوت به جای روایت خطی و کلاسیک، ذهن انسان را با تمام پرش‌ها، تردیدها، خاطرات و پرسش‌هایش به مرکز شعر می‌آورد.به همین دلیل، گروه هنری مالاتا در اجرای خود تلاش کرده است این جهان ذهنی را به جای بازگویی صرف شعر، به یک تجربه نمایشی تبدیل کند.روایت مالاتا از پروفراک در اجرای «ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک»، حسین میرکریمی با تکیه بر بیان، بدن و ریتم، شخصیت مردی را روی صحنه می‌سازد که بیش از آنکه با جهان بیرون درگیر باشد، درگیر جهان درون خود است.محمد تات نیز در مقام کارگردان، تلاش کرده است فضای ذهنی شعر را به زبان اجرایی ترجمه کند؛ زبانی که در آن موسیقی، تصویر، حرکت و بازیگر در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.در این اجرا، شهر، اتاق، مهمانی، آدم‌ها و حتی جزئیات روزمره می‌توانند انعکاسی از ذهن پروفراک باشند؛ ذهنی که میان میل به زندگی و ترس از زندگی در رفت‌وآمد است.زندگی با «قاشق‌های قهوه» یکی از مشهورترین تصاویر شعر الیوت، اندازه‌گیری زندگی با «قاشق‌های قهوه» است؛ تصویری ساده که به شکلی نمادین، روزمرگی و گذر زمان را به نمایش می‌گذارد.پروفراک زندگی را در جزئیات کوچک تجربه می‌کند؛ در لباس، ظاهر، گفت‌وگوهای روزمره، نگاه دیگران و لحظاتی که شاید هرگز دوباره تکرار نشوند.اما مسئله اصلی او این است که آیا برای تغییر این زندگی، جرأت کافی دارد یا نه.همین تردید، نقطه اتصال شعر الیوت با انسان معاصر است؛ انسانی که گاهی آن‌قدر در فکر کردن، ترسیدن و سنجیدن احتمالات غرق می‌شود که فرصت عمل کردن را از دست می‌دهد.وقتی تئاتر از یک شعر عبور می‌کند «ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک» در پروژه «نبض»، تنها یک اجرای ادبی از شعر الیوت نیست.گروه هنری مالاتا تلاش کرده است شعر را به فضایی دیداری و شنیداری تبدیل کند؛ جایی که بازیگری، موسیقی، حرکت و تصویر در کنار متن قرار می‌گیرند و مخاطب را وارد جهان ذهنی شخصیت می‌کنند.هدف، ساختن روایتی نیست که صرفاً شعر را توضیح دهد؛ بلکه ایجاد تجربه‌ای است که مخاطب بتواند اضطراب، تردید و تنهایی پروفراک را احساس کند.پلی میان ادبیات مدرن و تئاتر زبان انگلیسی این نمایش به زبان انگلیسی اجرا می‌شود و زیرنویس فارسی برای مخاطبان در نظر گرفته شده است.اجرای آثار ادبی به زبان اصلی، بخشی از رویکرد گروه هنری مالاتا در پروژه «نبض» است؛ پروژه‌ای که با هدف ایجاد بستری برای تجربه آثار مختلف ادبیات و تئاتر زبان انگلیسی شکل گرفته است.گروه هنری مالاتا «نبض» را نخستین آزمایشگاه تئاتر زبان انگلیسی در ایران معرفی می‌کند؛ مجموعه‌ای شامل ۱۵ نمایش که هرکدام با رویکردی متفاوت به زبان، ادبیات، بازیگری و امکانات اجرایی تئاتر می‌پردازند.«ترانه عاشقانه» برای چه کسانی است؟ شاید پروفراک برای همه کسانی آشنا باشد که زمانی خواسته‌اند کاری را انجام دهند اما بیش از حد فکر کرده‌اند؛ کسانی که می‌خواسته‌اند حرفی بزنند اما سکوت کرده‌اند، تصمیمی بگیرند اما ترسیده‌اند، یا جهان خود را تغییر دهند اما در نهایت به همان نقطه قبلی بازگشته‌اند.برای مالاتا، اجرای این اثر فرصتی است برای مواجهه با پرسشی ساده اما دشوار:اگر فقط یک بار فرصت داشتی زندگی‌ات را تغییر بدهی، آیا جرأتش را داشتی؟«ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک» در عمارت نوفل‌لوشاتو و در چارچوب پروژه «نبض» روی صحنه می‌رود.شاید پروفراک هرگز نتوانست جهان را به هم بریزد؛اما شعر تی. اس. الیوت، بیش از یک قرن است که جهان ادبیات را تکان داده است.اطلاعات اجرا نام نمایش: ترانه عاشقانه جی. آلفرد پروفراک | The Love Song of J. Alfred Prufrockاثر: تی. اس. الیوتبازیگر: حسین میرکریمیکارگردان: محمد تاتمحل اجرا: عمارت نوفل‌لوشاتوپروژه: نبض | Pulseگروه هنری: مالاتاگروه هنری مالاتا از مخاطبان دعوت می‌کند این تجربه متفاوت از شعر و تئاتر زبان انگلیسی را در پروژه «نبض» دنبال کنند.نمایش ترانه عاشقانه Malata.orgMalata.orgWed, 02 Sep 2026 11:15:48 +0330https://virgool.ir/@Malata.org/کلاغ-ادگار-آلن-پو-در-پروژه-نبض-مالاتا-bjjdc7vhusjqنمایش کلاغ«کلاغ»؛ سفری به تاریکی روان انسان در پروژه «نبض» گروه هنری مالاتا اجرای شعر ماندگار ادگار آلن پو با بازی حمید فیروزآبادی و کارگردانی محمد تات گروه هنری مالاتا در ادامه پروژه «نبض»، نمایش «کلاغ» (The Raven) را بر اساس اثر ماندگار ادگار آلن پو، با بازی حمید فیروزآبادی و کارگردانی محمد تات روی صحنه می‌برد؛ اجرایی که با تکیه بر بازی فیزیکی، طراحی صدا، تصویر و فضای گوتیک، مخاطب را به سفری در اعماق تنهایی، فقدان و روان انسان دعوت می‌کند.«کلاغ»؛ صدایی از دل تاریکی «کلاغ» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار ادگار آلن پو است؛ شعری که در فضایی تاریک و وهم‌آلود، روایت مردی سوگوار را دنبال می‌کند که در نیمه‌شبی خاموش، با حضور مرموز یک کلاغ مواجه می‌شود.اما کلاغ در این اثر تنها یک پرنده نیست. حضور او به تدریج به نمادی از فقدان، خاطره، اندوه و پرسش‌هایی تبدیل می‌شود که پاسخی جز یک کلمه ندارند:«Nevermore»؛ هرگز، دیگر هرگز.از نگاه گروه هنری مالاتا، جذابیت «کلاغ» در همین مرز میان واقعیت و ذهن شکل می‌گیرد؛ جایی که مشخص نیست آنچه مخاطب می‌بیند، یک اتفاق واقعی است یا بازتابی از ذهن انسانی گرفتار در سوگ و تنهایی.روایت مالاتا از یک شاهکار شاعرانه در اجرای مالاتا، تلاش شده است «کلاغ» تنها به بازخوانی یک شعر کلاسیک محدود نشود.حمید فیروزآبادی با بازی‌ای پراحساس و رازآلود، شخصیت و فضای روانی اثر را از طریق بدن، صدا و حضور صحنه‌ای دنبال می‌کند.محمد تات نیز در مقام کارگردان، با نگاهی تصویرمحور و تجربه‌گرا، تلاش کرده است جهان تاریک و گوتیک ادگار آلن پو را به یک تجربه زنده و چندلایه تبدیل کند.در این اجرا، بدن و صدا تنها ابزارهای بازیگر نیستند؛ بلکه به عناصر اصلی روایت تبدیل می‌شوند.صدا، تصویر و دکور در خدمت جنون یکی از ویژگی‌های اجرایی «کلاغ»، استفاده از طراحی صوتی و فضاسازی برای انتقال مخاطب به جهان ذهنی شخصیت است.مهندسی صدا در کنار بازی بازیگر، فضای روانی و وهم‌آلود نمایش را شکل می‌دهد و مخاطب را به تدریج با لایه‌های تاریک‌تر اثر همراه می‌کند.دکور و طراحی صحنه نیز بخشی از روایت هستند؛ فضایی که هر عنصر آن می‌تواند نشانه‌ای از خاطره، ترس یا فروپاشی ذهنی شخصیت باشد.در کنار این عناصر، ویدئو مپینگ نیز به عنوان یکی از ابزارهای اجرایی نمایش به کار گرفته شده تا فضای گوتیک و وهم‌آلود اثر ادگار آلن پو را با زبان تصویری معاصر بازآفرینی کند.تئاتری درباره فقدان، نه فقط یک کلاغ برای گروه هنری مالاتا، «کلاغ» بیش از آنکه داستان یک پرنده باشد، داستان انسانی است که در مواجهه با فقدان، نمی‌تواند از گذشته عبور کند.کلاغ می‌تواند صدای خاطرات باشد؛ صدای ذهنی که همچنان به دنبال پاسخی برای یک فقدان است و هر بار که سؤال می‌کند، با همان پاسخ مواجه می‌شود:Nevermore.به همین دلیل، اجرای مالاتا تلاش می‌کند مخاطب را نه فقط به تماشای یک روایت، بلکه به مواجهه با بخش‌هایی از روان انسان دعوت کند؛ بخش‌هایی که شاید در روشنایی روز پنهان بمانند اما در نیمه‌شب، خود را نشان می‌دهند.پلی میان ادبیات جهان و تئاتر معاصر «کلاغ» در پروژه «نبض» به زبان انگلیسی اجرا می‌شود و زیرنویس فارسی نیز برای مخاطبان در نظر گرفته شده است.این شیوه، بخشی از رویکرد گروه هنری مالاتا در پروژه «نبض» است؛ تلاشی برای نزدیک کردن مخاطب ایرانی به آثار ادبی و نمایشی جهان از طریق اجرای زبان اصلی و استفاده از امکانات تئاتر معاصر.گروه هنری مالاتا پروژه «نبض» را نخستین آزمایشگاه تئاتر زبان انگلیسی در ایران معرفی می‌کند؛ پروژه‌ای که در قالب ۱۵ نمایش، تجربه‌های متفاوتی از تئاتر زبان انگلیسی را پیش روی مخاطبان قرار می‌دهد.«کلاغ»؛ یک سفر به درون در این اجرا، ادبیات، بازیگری، صدا، تصویر و طراحی صحنه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا جهانی ساخته شود که مرز میان واقعیت و خیال در آن به تدریج از بین می‌رود.«کلاغ» برای مالاتا، دعوتی است به مواجهه با تاریکی؛ نه تاریکی به معنای ترس، بلکه تاریکی‌ای که در آن می‌توان بخشی از حقیقت روان انسان را پیدا کرد.اطلاعات اجرا نام نمایش: کلاغ | The Ravenاثر: ادگار آلن پوبازیگر: حمید فیروزآبادیکارگردان: محمد تاتمحل اجرا: عمارت نوفل‌لوشاتوپروژه: نبض | Pulseگروه هنری: مالاتادر نهایت، شاید تمام جهان «کلاغ» را بتوان در همان یک پاسخ خلاصه کرد؛ پاسخی که از دل تاریکی می‌آید و تا پایان در ذهن باقی می‌ماند:«Quoth the Raven, Nevermore.»کلاغ گفت: هرگز... دیگر هرگز.نمایش کلاغMalata.orgMalata.orgWed, 02 Sep 2026 11:07:13 +0330https://virgool.ir/@Malata.org/صدای-انسان-تجربه-ای-متفاوت-از-ژان-کوکتو-در-تئاتر-زبان-انگلیسی-ایران-u2sdmaua1od6نمایش صدای انسان «صدای انسان»؛ وقتی عشق در سکوت تلفن گم می‌شود اجرای متفاوت نمایشنامه ژان کوکتو در پروژه «نبض» گروه هنری مالاتا گروه هنری مالاتا در ادامه پروژه «نبض»، نمایش «صدای انسان» (The Human Voice) را با بازی ریحانه قجاوند و کارگردانی محمد تات روی صحنه می‌برد؛ اجرایی که با ترکیب تئاتر، پرفورمنس، ویدئو مپینگ، سینمایش و موسیقی، تلاش دارد تجربه‌ای متفاوت از یکی از آثار ماندگار ژان کوکتو را برای مخاطب ایرانی رقم بزند.«صدای انسان» درباره چیست؟ «صدای انسان» روایت زنی تنهاست؛ زنی که در اتاقی پر از خاطره، آخرین ارتباط خود با معشوق را از طریق یک تماس تلفنی تجربه می‌کند.تلفن در این نمایش تنها یک وسیله ارتباطی نیست؛ بلکه به پلی میان گذشته و اکنون تبدیل می‌شود. صدایی در یک سوی خط قرار دارد و انسانی در سوی دیگر که تلاش می‌کند رابطه‌ای را که در حال فروپاشی است، برای چند دقیقه بیشتر زنده نگه دارد.از نگاه گروه هنری مالاتا، قدرت این نمایشنامه در همین موقعیت ساده اما عمیق نهفته است؛ جایی که سکوت‌ها، مکث‌ها و ناگفته‌ها گاهی بیشتر از کلمات سخن می‌گویند.ژان کوکتو و روایت پایان یک عشق ژان کوکتو، شاعر، نمایشنامه‌نویس و هنرمند فرانسوی، «صدای انسان» را در فضایی مینیمال اما سرشار از احساس خلق کرد؛ اثری که پایان یک رابطه را از زاویه دید انسانی روایت می‌کند که هنوز درگیر عشق، خاطره و امید است.در این نمایش، مخاطب با یک قهرمان پرحرف و پرتحرک مواجه نیست؛ بلکه با انسانی روبه‌روست که در تنهایی خود، از طریق یک تلفن تلاش می‌کند صدای کسی را که دیگر در زندگی‌اش حضور ندارد، حفظ کند.نگاه مالاتا به «صدای انسان» در اجرای گروه هنری مالاتا، تلاش شده است روایت کوکتو تنها به بازنمایی یک گفت‌وگوی تلفنی محدود نشود.ریحانه قجاوند در نقش زن، با استفاده از بازی فیزیکی، بیان و حضور عاطفی، جهان درونی شخصیتی را به تصویر می‌کشد که میان عشق، ترس، انتظار و پذیرش فقدان در نوسان است.در سوی دیگر، محمد تات در مقام کارگردان، با استفاده از زبان تصویری و اجرایی چندلایه، تلاش کرده است بخش‌هایی از احساسات و ذهنیات شخصیت را که در متن اصلی ناگفته باقی می‌مانند، به تصویر و حرکت تبدیل کند.ترکیب پرفورمنس، ویدئو مپینگ، سینمایش و موسیقی بخشی از این رویکرد است؛ عناصری که در کنار بازی بازیگر قرار می‌گیرند و فضای ذهنی نمایش را شکل می‌دهند.تئاتر؛ چیزی فراتر از تماشا یکی از رویکردهای اصلی گروه هنری مالاتا در پروژه «نبض»، نزدیک کردن تئاتر به یک تجربه چندحسی است.در «صدای انسان» نیز تصویر، صدا، موسیقی، بدن و بازیگر در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا مخاطب تنها داستان را دنبال نکند، بلکه فضای احساسی آن را تجربه کند.به همین دلیل، اجرای مالاتا را می‌توان تلاشی برای عبور از مرزهای معمول تئاتر روایی و رسیدن به نوعی تجربه تلفیقی دانست؛ تجربه‌ای که در آن هر عنصر صحنه بخشی از روایت است.پلی میان زبان انگلیسی و مخاطب ایرانی «صدای انسان» به زبان انگلیسی اجرا می‌شود و زیرنویس فارسی نیز در اختیار مخاطبان قرار می‌گیرد.این انتخاب، بخشی از رویکرد پروژه «نبض» برای ایجاد امکان مواجهه مخاطب ایرانی با ادبیات نمایشی جهان به زبان اصلی است؛ بدون آنکه مانع زبان، ارتباط مخاطب با فضای اثر را محدود کند.گروه هنری مالاتا پروژه «نبض» را نخستین تئاتر زبان انگلیسی در ایران معرفی می‌کند؛ پروژه‌ای که با هدف اجرای ۱۵ نمایش انگلیسی در قالب‌ها و ژانرهای مختلف شکل گرفته است.«نبض»؛ تجربه‌ای متنوع از تئاتر زبان انگلیسی پروژه «نبض» قرار نیست تنها یک نمایش را به مخاطب ارائه دهد. این پروژه مجموعه‌ای از ۱۵ تجربه نمایشی است که هرکدام تلاش می‌کنند از زاویه‌ای متفاوت به زبان، بازیگری، موسیقی، تصویر و روایت نگاه کنند.«صدای انسان» یکی از این تجربه‌هاست؛ اجرایی که محور آن تنهایی، عشق و مواجهه انسان با لحظه‌ای است که دیگر چیزی برای گفتن باقی نمانده، جز صدای خودش.«صدای انسان» در عمارت نوفل‌لوشاتو نمایش «صدای انسان» در عمارت نوفل‌لوشاتو روی صحنه می‌رود و بخشی از فعالیت‌های گروه هنری مالاتا در مسیر تجربه‌گرایی و توسعه تئاتر زبان انگلیسی در ایران است.برای مالاتا، «صدای انسان» تنها بازخوانی یک اثر کلاسیک نیست؛ بلکه تلاشی است برای آنکه مخاطب امروز، در میان تصویر، موسیقی، بدن، سکوت و صدا، بار دیگر با یکی از قدیمی‌ترین تجربه‌های انسانی روبه‌رو شود:ترس از دست دادن کسی که هنوز دوستش داریم.و شاید در پایان، چیزی که باقی می‌ماند، همان چیزی باشد که عنوان نمایش وعده می‌دهد:صدای انسان.درباره گروه هنری مالاتا گروه هنری مالاتا با تمرکز بر تئاتر، اجراهای تجربی و تلفیق هنرهای نمایشی با عناصر تصویری و چندرسانه‌ای، فعالیت خود را با هدف ایجاد تجربه‌های تازه برای مخاطب دنبال می‌کند.پروژه «نبض» یکی از مهم‌ترین پروژه‌های این گروه در حوزه تئاتر زبان انگلیسی است؛ پروژه‌ای که تلاش دارد مخاطب ایرانی را با مجموعه‌ای متنوع از آثار نمایشی انگلیسی و شیوه‌های متفاوت اجرایی روبه‌رو کند.عنوان نمایش: صدای انسان | The Human Voiceنویسنده: ژان کوکتوبازیگر: ریحانه قجاوندکارگردان: محمد تاتمحل اجرا: عمارت نوفل‌لوشاتوبخشی از پروژه: نبض | Pulseگروه هنری: مالاتانمایش صدای Malata.orgMalata.orgWed, 02 Sep 2026 10:55:27 +0330