https://virgool.ir/feed/@Mahyar.rasaنویسنده دوجلد کتاب ( بلور، دخت ایرانی ) و ( آتور)... کتاب دیگر به اسم ( فرتیغ ) نیز در شرف مجوز و چاپ است. هر سه کتاب در قالب رئال نوشته شده. (گاشق) یا مخفف گاوعاشق در حال تالیف می‌باشد باشد.fa2026-11-11 15:41:44https://files.virgool.ir/upload/users/1455775/avatar/olTFb2.jpeghttps://virgool.ir/@Mahyar.rasahttps://virgool.ir/@Mahyar.rasa/نیشتر-znrst73svimiداشتم پاشنه کفشم را بالا می کشیدم که خواهر کوچکم گفت: کمتر به این همکلاسی های دختر شماره بده. زنگ می زنن خونه و مامان رو اذیت می کنن. گفتم: تو واقعا فکر می کنی من شماره میدم؟ جواب داد: بلاخره از یه جا آوردن دیگه. پرسیدم: چی میگن حالا؟ متین گفت: خوشمزگی می کنن واسش. قیافه خوشگلش را کج کرد و ادامه داد: عروس نمی خوای خانوم. اجازه میدید بیام کنیزی کنم براتون. لبخندی زدم و گفتم: خوب اینکه بد نیست. بدش میاد مگه؟ فکر کنم تو بیشتر از مامان عصبانی شدی. جواب داد: من که می دونم واسه چی دنبالتن داداش. واسه پول. وگرنه جنابعالی چیزی نداری که بخوای یه دختر رو اسیر کنی. خیلی مردد و دلخور پرسیدم: پول؟! کدوم پول؟ هرچی که درمیارم دارم می دم اجاره خونه. دیگه چیزی برام نمی مونه. همینطور که به چادرش باد می داد و می رفت داخل گفت: اونا شوخی می کنن جان دلم، لطفا تو هوا برت نداره. متین تا دوران دبیرستان هیچوقت حواسش به من نبود اما حالا که روی من حساس شده بود خوشم می آمد. محرم اسرار هم نبودیم و اتفاقا خیلی باهم کل کل می کردیم ولی، به غیر از همدیگر واقعا کسی را نداشتیم. من در کار خودم غرق بودم و او هم داشت در مصائب بلوغش دست و پا می زد. من هیچ دوست صمیمی نداشتم چه برسد به دختر. آنقدر که حتی با دخترهای همکلاسیم قاطی نمی شدم چون خیلی گرفتار بودم. درآمدم خوب بود و مشغول بودم. شاغل در شرکتی که سه شیفت چرخشی داشت. وقتی در شیفت اول کار می کردم اوضاع بهتری داشتم چون بعدازظهر می رفتم دانشگاه و شب می توانستم بخوابم. پس وقتی شیفت دوم یا سوم می شدم دیگر همه چیز سخت می شد. خوابم بهم می ریخت و با مکافات برای رسیدن به کلاس مرخصی می گرفتم. اینطوری بود که از دنیا به دور بودم و از دخترها فراری چون به هیچ وجه نمی توانستم برای کسی وقت خالی پیدا کنم. برای نشستن در اولین کلاس در ترم جدید، وقتی وارد دانشکده شدم که باران می آمد. یک باران شلاقی و تند. بر طبق اعلامیه زده شده در تابلوی گروه، وارد کلاس مورد نظر شدم. انگار زود رسیده بودم چون کسی نبود به جز یک دختر چادری. دختری که برای اولین بار می دیدمش. بدون اینکه حرفی بینمان رد و بدل بشود بر روی یکی از صندلی ها نشستم و منتظر ماندم. منتظر آمدن مابقی دانشجوها. مدتی با کفشهایم با آب جمع شده در کف کلاس مشغول شدم که حاصل نم دادن سقف بود و مدتی هم از پنجره به منظره باران خیره ماندم. گاهی هم البته به صورت ناخوداگاه با همکلاسی جدید چشم در چشم شدم. به خدا چشم چران نبودم اما بابت همان چند نظر از ترکیب زیبای آن صورت قشنگ که نمی دانم حلال بود یا نه، دلم غنج رفت. من و او در عالم خودمان بودیم که مدیر گروه، حین عبور از جلوی کلاس متوجه ما شد. آمد داخل و رو به من پرسید: اینجا چکار می کنید؟ گفتم: کلاس ادبیات داریم. قیافه متعجبانه ای به خودش گرفت و ادامه داد: دیر اومدید دیگه، وگرنه من به همکلاسی هاتون گفتم که به خاطر نم دادن سقف این کلاس برن طبقه پائین. کلاس ۱۰۸. گفتم: ما الان یک ربعی هست که تو کلاسیم. چون حوصله یکی به دو نداشت گفت: خوب دیر اومدین آقاجان که حرف من رو نشنیدین. حالا هم برید پائین تا دیرتر نشده. و همانطور که داشت می رفت تکرار کرد: برید سر کلاس ۱۰۸. من وسائلم را برداشتم و خواستم از در بیرون بروم که ایستادم. منتظر شدم تا آن دختر هم آمد. کمی عقب کشیدم گفتم: بفرمائید. دخترک ایستاد. از روی ادب تعارفم را به خودم برگرداند و کمی مکث کرد. اما من نگاهش کردم و گفتم: خواهش می کنم، شما لطفا. آن نگاه خیلی دردناک بود. نیشتری بود به دیواره ضخیم یک قلب. آنقدر تیز که حکما اگر سوراخش نکرد توانسته بود زخمیش کند چون، برای یک لحظه دردی عمیق در سینه ام احساس کردم. چشمانی سیاه در صورتی سفید. تناقض رنگی بس وحشتناک و ملیح. یک هارمونی از تضادها که برای من مثل یک سکته در احساساتم بود. لحظه ای که برای همیشه در خاطراتم ثابت ماند. دختر، پیش افتاد و من با یک گر گرفتکی عجیب به دنبالش. پله ها را که پائین می رفتیم تپش قلبی شدید داشتم و سعی کردم خودم را کنترل کنم اما ممکن نبود و با همان حال به کلاس ۱۰۸ رسیدیم. دختر ایستاد و من بدون درنگ و به آرامی در زدم. بعد بازش کردم و با دیدن استاد در جلوی کلاس اجازه ورود خواستم. هنوز جواب نگرفته بودم که راه را برای دختر باز کردم. دخترک به گمان اینکه استاد اجازه داده وارد شد و چند قدمی به سمت یک صندلی خالی پیش رفت و من هم وارد کلاس شدم اما، صدای محکم استاد ادبیات میخکوبمان کرد. مرد پر صلابتی بود و با صدایی آمرانه خطاب به دختر پرسید: کجا؟ من بلافاصله جواب دادم: تو کلاس طبقه بالا منتظر بودیم استاد. گویا کلاس رو بابت نم دادن سقف تغییر دادن و ما خبر نداشتیم. برای همین دیر کردیم. خیلی موقرانه پیش آمد و در را باز کرد و با همان تحکم گفت: هیچ کس به هر دلیلی بعد از من حق نداره وارد کلاس بشه. بفرمائید بیرون لطفا... آنقدر این کلمات را محکم ادا کرد که مطمئن بودآمدم.مهیار رساطلبمهیار رساطلبTue, 15 Jul 2025 15:31:42 +0330https://virgool.ir/@Mahyar.rasa/نوه-و-حاجی-بابای-l3ocf9pwyrbcنوه و حاجی بابای...پائیز سال ۱۳۷۴؛مجتبی نشست کنار حاجی بابا. حاجی بابا دستاش روی عصاش بود و سرش روی دستاش. همچین خیلی خمار داشت توی آفتاب پائیزی، حموم گرم می گرفت. نگاهش کرد،،،، پیرمرد تر و تمیزی بود و ذاتی داشت که خوب و بد اون رو به عهده شما میزارم. لهجه آذری داشت و کمی شل حرف میزد. هیچ وقت مجتبی رو دوست نداشت، برای همین وقتی پسرک دست انداخت توی گردنش پیرمرد خوشش نیومد. اما وقتی مجبور شد تحمل کنه مجتبی به آرومی تو گوشش گفتم: حاجی بابا.حاجی گفت: هاااااااامجتبی با همون آرامش گفت: خیلی آدم بیخودی هستی. حاجی بابا یه دفعه عین جرقه زغال قلیون پرید و همونطور که عصاش رو حواله نوه اش می کرد گفت: بیخود باباته کپی اغلی.... بهار سال ۱۳۶۹؛ مجتبی بچه بود. هفت سالش بود و شیطون. تازه امتحاناتش داشت شروع میشد که باباش احمدآقا براش جایزه قبولی گرفت. یه دوچرخه خوشرنگ قرمز. حق دارید تعجب کنید که چرا احمدآقا قبل از شروع امتحانات برای پسرش جایزه خریده. اما این واسه شما عجیبه و واسه اون خانواده نه. چون اونا به این کارای عجیب پدر عادت داشتن. آخه احمدآقا به یه جور روش تربیتی شگرف اعتقاد داشت و اینکه اون پسر همون حاجی بابای عجیب بود. اونسال حاجی بابا از دهات اومده بود و خونه بچه هاش نوبتی میچرخید. خونه خانواده احمد آخرین جایی بود که اومد و قصد داشت تا چند روز دیگه برگرده به دهات. حاجی بابای تعریفی یه عادت عجیبی داشت. یه عادتی که معلوم نبود از کی به ارث برده و هیچ وقت از سرش نمی افتاد. آره والا،،،، اون پیرمرد ناقلا به شدت دست چسب بود. حالا قدیمیا میگن دست کج ولی بچه هاش با کلمه دست چسب، سعی داشتن یه نمه روی بدی ماجرای اون ماله بکشن. عاشق قاشق و چنگال بود. قندون، نمکدون و گاهی حتی پیش دستی هم از دستش امون نداشت. هرجا دستش میرسید کش میرفت و هیچ ترسی از لو رفتن هم نداشت. همیشه وقتی لو میرفت میگفت؛ نمیدونم اینارو کی گذاشته تو ساکم. سوأل و جوابشم که میکردی قاطی میکرد و فحش میداد. قضیه خیلی وقت بود که لُوس شده بود برای همین بچه هاش به خصوص دختراش موقع رفتنش دیگه ساکش رو نمیگشتن. آخه سرشکستگی دست چسبی باباشون پیش شوهراشون ارزش فاش کردن کش رفتن چندتا قاشق و چنگال رو نداشت. ولی احمدآقا نه. پسرحاجی تنها کسی بود که گاهی هنوز مچ حاجی بابا رو میگرفت و غر میزد. اتفاقاً شبی که حاجی قصد رفتن به دهات رو داشت انبردست و پیچ کوشتی احمدآقا گم شد. وقتی اهل منزل بسیج شدن، گشتن و پیداش نکردن درست وقتی که حاجی بابا رفت موال، با اجازه باباشون ساک پیرمرد رو باز کردن واسه تفتیش. حاجی بابا که گویا مشکوک شده باشه دست نشسته و هول هولکی، زورنزده کارش رو قیچی کرد و اومد بالا سرشون. اما وقتی رسید که دیر شده بود چون احمد انبردستش رو از تو ساک پیرمرد کشیده بود بیرون. احمدآقا یه نگاه مظلومی به حاجی بابا کرد و پرسید: بابا،،، آخه این چیه تو کیفت؟!! حاجی بابا همونطور شل و حق به جانب گفت: نمیدونم. من نزاشتم،،، بعد یکمی جدی شد و ادامه داد: کدوم کپی اغلی اینو گذاشته اونجا؟ شما مگه آدم نیستید؟ نمیگید بار من سنگین میشه. احمد بلند شد و صاف تو چشمای باباش نگاه کرد و ادامه داد: من فقط انبردست و پیچ کوشتیم رو برداشتم اما اینهمه قاشق و چنگال رو برای چی برداشتی؟ اصلاً از کی برداشتی؟!! یه نگاه دقیقتری تو ساک انداخت و بعد از کمی سر تکون دادن دوباره پرسید: آخه پیپ دامادتو چرا برداشتی؟!!!! حاجی بابا ساک رو قاپید و همونطور که میرفت تو یه اطاق دیگه گفت: شما قرومساخا معلوم نیست چتونه. خودتون میدید و بعد میگید چرا برمیداری. دیگه بعد از اون و تا آخر شب از اطاق بیرون نیومد. فردا صبح هم بعد از سرکار رفتن احمدآقا، بی سروصدا و بدون خداحافظی رفت. اهل منزل ناراحت نشدن چون بار اولش نبود اما چیزی که بار اولش بود و انجام داده بود، همه رو شوکه کرد. وقتی فهمیدن حاجی بابا قبل از رفتن، بزرگترین سرقت قرن رو انجام داده. آره،،،، آخه اون دوچرخه قرمز که جایزه قبولی مجتبی بود دیگه سرجاش نبود. ناقلا مثل اینکه به تلافی کار دیشبِ احمد دوچرخه نوه اش رو هم با خودش برده بود. مجتبی بچه، خیلی گریه کرد و به جون حاجی بابا فحش های ریز میداد ولی احمدآقا چون باور نمیکرد حاجی بابا این کارو کرده باشه میگفت: کار اون نیست، احتمالاً دزد بردتش. خلاصه تو روزای بعد و تا پایان امتحانات، و تا وقتی که خانواده برن داهات، همه دوبه شک بودن که کار کیه. ولی،، وقتی رسیدن و وارد کوچه حاجی بابا شدن یه دوچرخه ترکیده قرمز رنگ دیدن که بچه های اونجا سه چهارتایی سوارش بودن و تو پستی بلندیای کوچه بی رحمانه قیقاژ میرفتن. مجتبی اشکش دراومد و رفتم لای چادر مادرش. احمد آقا اما همونجور که خودخوری میکرد و دندوناش رو فشار میداد رفت تو خونه. تا حاجی بابا رو دید گفت: آخه لامروّت، دلت اومد دوچرخه نوهاتو بیاری بدی به این بچه ها بزنن داغونش کنن؟ حاجی بابا که انگار خیلی وقت بود منتظر یه همچین لحظه ای باشه در کمال تعجب، مظلومانه و خیلی منطقی گفت: نوه های من بابا دارن و باباشون میتونه بازم براشون دوچرخه بخره. ولی بچه های ده هیچکس رو ندارن. من دوچرخه رو واسه رضای خدا آوردم تا این بچه های بیچاره باهاش بازی کنن و خیرش برسه به زندگیت. نگاشون کن. ببین چقدر شادن. ببین دارن چه حالی میکنن. من دل اینارو واسه رضای خدا شاد کردم. تو مخالفی؟ و همینطور که انگشتش رو رو به آسمون گرفته بود تکرار کرد: فقط رضای خدا ، فقط رضای خدا. احمد آقا منقلب شد. یه نگاهی به بچه ها انداخت و خجالت کشید. ظاهراً شادی و خنده بچه های ده بدجور روش تأثیر گذاشته بود. همونطور که تمام اهل منزل داشتن به اونهمه زیبایی در خنده بچه ها نگاه میکردن و حالتی روحانی پیدا کرده بودن، یه پسر ده ساله ای اومد جلو. نگاه عجیبی به خانواده مبهوت احمد انداخت و بعد از کلی ورانداز کردن اونا، رو به حاجی بابا در حالی که یه دوتومنی بهش میداد گفت: حاجی،، اینو بگیر واسه کرایه شیش تا دور دیگه. مهیار رساطلبمهیار رساطلبTue, 05 Jul 2022 12:52:29 +0430