https://virgool.ir/feed/@Mahya_shفارغ از تحصیل و همچنان مشغول یادگیری.fa2026-11-12 04:02:01https://files.virgool.ir/upload/users/822194/avatar/ZJDos8.jpeghttps://virgool.ir/@Mahya_shhttps://virgool.ir/@Mahya_sh/کنار-آمدن-با-تنهاییِ-دوران-unjaaizbpuy1وقتی که به چند سال اخیر زندگی نگاه میکنم، میبینم سال به سال که بزرگتر میشیم آدم‌های بیشتری رو میشناسیم مادامی که حس تنهایی‌مون بیشتر میشه! این اتفاق یه جورایی از عدم اعتماد ما به محیط ناشی میشه، تجربه بی وفایی‌ها یا خیلی از اتفاق‌هایی که اعتمادمون رو سلب کرده باعث شده ما به اصطلاح دست و پامون رو جمع کنیم. برای حفظ خودمون یا چیزایی که داریم چه مادی چه معنوی سعی میکنیم سخت باور کنیم و دیر اعتماد. حالا این میون بعضی وقت‌ها هم آدم‌هایی پیدا میشن که از همون ابتدا متوجه‌میشی فرکانسِ سیگنال‌هاشون چقدر بهمون نزدیکه ولی خب کم‌اند.حالا تجربه شخصی من از این حس تنهایی روز افزون که به قول محمود درویش از همون لحظه تولد آغاز شده این بوده که باید به تربیت خودمون اهمیت بدیم. یعنی به نفسمون یاد بدیم نزدیکی به آدم‌ها چقدر مرز مهمی داره که هیچ وقت نباید نادیده گرفته بشه و با رعایتش خیلی اتفاقا نمیافته قاعدتاََ؛ یا اینکه بتونیم به تنهایی شاد باشیم و کارایی که دوست داریم رو انجام بدیم، منتظر کسی نباشیم که اگر بود چه بهتر و نبود هم ما برنامه‌های خودمون رو داریم و انقدر برای خودمون و اونا ارزش قائلیم که به بهانه‌های واهی ترکشون نکنیم! دیگه اینکه کار درست رو انجام بدیم و راهی‌هایی که بهشون معتقدیم و اطمینان و اشتیاق قلبی داریم حتما انجام بدیم و تعدادِ هوادارمون توی این مسیر برامون مهم نباشه، فقط چشممون به خوشحالی و رضایت خودمون از عمرمون باشه.خلاصه که بنظر من وقتی خودت رو دوست داری و برای افکار، خواسته‌ها و اعتقاداتت ارزش قائلی بطور ملموسی دیگران روت یه حساب دیگه باز میکنن و اون‌ها هم این ارزش رو برات قائل میشن...محیا شادالوئیمحیا شادالوئیFri, 01 Oct 2021 22:36:27 +0330