https://virgool.ir/feed/@Mahya_18خاطره ای خوش بر روی این زمین، شاید واقعی تر از خود خوشبختی باشد.??? ✍آلفرد دو موسهfa2026-11-11 18:36:20https://files.virgool.ir/upload/users/818494/avatar/WoMqwl.jpeghttps://virgool.ir/@Mahya_18https://virgool.ir/@Mahya_18/بال-و-پرواز-و-آسمان-wptydveans4fاز زمانی که به یاد می آورم پروانه ها را دوست داشتم .بال های خارق العاده اش مدهوشم می کرد و شاخک های نازکش قلبم را نرم.اما پرواز عاشقانه و آزادانه او چیز دیگری بود، یادآور آسمانی که سال ها آرزویش را داشتم ؛ روزی آدم ها، به بال و پرواز و آسمان من خندیدند و آن را جز افسانه ای بیش ندانستند! و دیگر از آن پس، کسی صدای خیالاتم را نشنید....سکوت پرهیاهویی را به آغوش کشیدم و غار کوچکی برای تنهایی برگزیدم .سال ها از پی هم می گذشتند و تلاش من نیز بیشتر می شد ، تلاشی بیهوده برای رام کردن هیاهویی مهار نشدنی....و سرانجام روزی دست از تقلا کردن کشیدم! پروانه کاغذی دوست داشتنی ام?، آدم ها هنوز هم به من و آرزوهایم می خندند اما اینبار ، بی پروا و آزاد در آسمان آبی خیالم پرواز خواهم کرد?، شعر خواهم خواند ، درختان را در آغوش خواهم کشید ?و باز هم آرزو خواهم کرد؛ ? گاهی بلند ، گاهی هم آرام... آری عزیزکم! بعضی آرزوها را تنها باید با نجوایی به گوش جهان رساند، آنکه قرار است بشنود، می شنود...M.HM.HSun, 25 Apr 2021 23:53:30 +0430https://virgool.ir/@Mahya_18/قلب-زمین-به-هوای-تو-می-تپد-hcw4l61n9jlvعطر تو را نفس می کشم و لحظه ای فراموش می کنم فراموشی مزمنم را و دوباره به یاد می آورم زندگی کردن یعنی چه ...و در بهاران، در گرگ و میش شب، رقص باد میان زلف های زمردین تو ، غوغایی در دلم به پا می کند.برگ هایت،همان سبزهای امید بخش که گاهی شبیه قلب آدمی می مانند و گاهی هم شبیه دست آدمی؛ که دستانم را می گیرند....آن کسی که تورا را درخت نامید شاید می دانست که چه در سینه داری و با هر واژه ات ،خواست تا صدای تو را فریاد بزند:دوست داشتنی مهربان من رهایی بخش زیباخسته فراموش شده تنهای تنهای تنها....مهربانمحرف آخر نامت ،غربت عجیبی دارد.آنچنان در لابه لای هیاهوی شهر گم شده ای که پرستوها نیز تو را نمی بینند و راه خانه را فراموش کرده اند....اما نه! پرنده ها و کلاغ ها هنوز فراموشت نکرده اند ... عاشقانه هایشان را بر روی شاخه های خسته تو می سرایند ، و تو می شنوی و هربار از اینهمه زیبایی کیف می کنی .تو خوب بلدی که چطور روح غم دیده مرا تسکین دهی. من حرف می زنم، و بی آنکه بگویی سرت شلوغ است ،و یا خسته تر از آنی هستی که حرف هایم را بشنوی، شکوفه هایت را بر سرم می ریزی و عشق را گوشزد می کنی .گاهی آنقدر دوستت دارم که واژه ها قادر به توصیف آن نیستند و من در لحظه ای که واژه ها ناتوان می شوند ، در لحظه ای که از نتوانستن می ترسم ، با تمام وجود می دوم و تنه استوار تو را در آغوش می کشم ....جان دلم قلب زمین به هوای تو می تپد.باران به امید روییدن تو می بارد .بهار به بودن توست که بهار می شود.و آدمی...و آدمی در کنار تو عاشق می شود... تویی که به روح این شهر بی روح ،رنگ دادی....به خاطر دارم آن روزی که برایم قصه آخرین انار درخت عاشق را تعریف کردی ...او آخرین انارش را به آدمیزاد هدیه کرد ،همان آدمی که درختان را دوست نداشت ، آن ها را نابود می کرد ، به آتش می کشید و بر باد می داد ....پرسیدم چرا ؟ چرا به آدمی که او را دوست نداشت؟در حالی که زلف هایت را به دست باد می سپردی، آرام در گوشم زمزمه کردی و گفتی :" درخت ، عاشق بود و امیدوار ؛ آری آخرین انارش را به "او که درختان را دوست نداشت" هدیه داد ،تا شاید روزی آدمی هم عاشق شود..." جنگل ارغوانی من، یاس درخشانم، جنگجوی سبز دوست داشتنی ام ، شاهزاده امید، ستاره سبز و پری آرزوها...اینبار رنگ و بوی نوشته هایم ،عطر خاک باران خورده می دهد،عطر یاس ،عطر بهار نارنج چراکه برای شما می نویسم. و چه دل انگیز است صدا زدنتان با نام هایی مستعار که فقط من و شما می دانیم از کجا آمده اند.... و درخت کوچک نداشته ام ، می دانم همین روزها زاده می شوی ،ریشه می دوانی و آرام آرام جهان اطرافت را خواهی دید .می دانم که ساکن ماندن برایت سخت است.می دانم که پرواز نمی کنی اما عاشق آن هستی ، آنقدر عاشق که پریدن را از گنجشکک اشی مشی آموختی و برگ هایت از شوق دیدن دنیا به پرواز در آمدند...باد، هرپاییز و زمستان می آید و فرزندان کوچکت را با خود می برد....راستش را بخواهی خوشحالم که راه نمی روی ، جهان به رنگین کمانی بی رنگ می ماند، می ترسم ببینی و از غم آن دق کنی...اما قول می دهم ،قول می دهم که روزی تو را پیدا کنم ، بنشینم زیر سایه ات و قصه بگویم ،قصه خیالی جهانی دوست داشتنی را...به امید دیدار ...???#پیک زمین M.HM.HWed, 21 Apr 2021 23:13:59 +0430