https://virgool.ir/feed/@Mahyaامیدوارم هر نوشته‌ام راهی باشد به‌ سوی آگاهی، عشق و جهانی بهتر می‌نویسم تا زنده نگه دارم رویاها، انسانیت، مهربانی و حقیقت را... اینجا واژه‌ها موج می‌شوند و به وسعت دریا جریان پیدا می‌کند.fa2026-11-10 22:44:28https://files.virgool.ir/upload/users/4555454/avatar/qeV1u2.jpghttps://virgool.ir/@Mahyahttps://virgool.ir/@Mahya/موجِ-نیلگون-vojroiuppu7xدوستان ویرگولی عزیزم، نام و تصویر پروفایلم تغییر کرده؛ از این به بعد من رو با نام 'موجِ نیلگون' خواهید دید.فقط خواستم خبرتون کنم که گم‌م نکنید! 😊دوست دارم کمی بیشتر از خودم و دنیایی که اینجا می‌سازم برای دوستانی که تازه فالووم می‌کنن بگم.عاشق هنر و نویسندگی‌ام و باور دارم هر نوشته‌ام می‌تونه دریچه‌ای باشه به‌ سوی آگاهی، عشق و جهانی بهتر...می‌نویسم تا انسانیت و مهربانی زنده بمونن و حقیقت، حتی در میان هیاهوی جهان، صدایی برای شنیده شدن داشته باشه.برای رویاهایی که هنوز به ساحل نرسیده‌اند... اینجا، واژه‌ها موج می‌شن و به وسعت دریا جریان پیدا می‌کنن.اگر شما هم به دنیای هنر و داستان علاقه‌مندید، خوشحال می‌شم در این مسیر همراهم باشید.از دوستانی که افتخار میدن هم اینجا و هم به صفحه اینستاگرام و کانال تلگرامم می‌پیوندن، صمیمانه تشکر می‌کنم؛ مرسی که هستید.با حضور و همراهی شما، موجِ واژه‌ها می‌تونه به ساحل‌هایی برسه که هنوز قصه‌ای از اون‌ها نشنیده‌ایم.📷 اینستاگرام: Instagram.com/naturallymahya🌊 تلگرام: T.me/MojeNilgunبه امید دیدار شما 🙏🏻💙موجِ نیلگونموجِ نیلگونMon, 09 Nov 2026 19:12:08 +0330https://virgool.ir/@Mahya/داستانکِ-طلوع-صبح-آزادی-the-dawn-of-the-freedom-m1rwinhrlmd9وقتی محیا و چاتای در پی تعقیبی مرگبار مجبور به فرار می‌شوند، یک گلوله همه‌چیز را تغییر می‌دهد؛ محیا برای نجات عشق زندگی‌اش خودش را در معرض خطر قرار می‌دهد و چاتای در نبردی نفس‌گیر با زمان، دشمنان و ترس از دست دادن او، باید راهی برای زنده ماندن هر دویشان پیدا کند؛ پیش از آنکه عشقشان در تاریکی تعقیب و گریز خاموش شود.خلاصه‌ی داستاندر دل شهری که هر گوشه‌اش می‌تواند به کمینی مرگبار تبدیل شود، محیا و چاتای برای زنده ماندن و حفظ عشقشان، ناچار به فرارند. پناهگاهی موقت در مسافرخانه‌ای قدیمی به آن‌ها فرصت می‌دهد تا برای چند ساعت، دور از چشم تعقیب‌کنندگان، در کنار هم آرام بگیرند؛ اما این آرامش شکننده با طلوع سپیده‌دم فرو می‌ریزد.با پیدا شدن ردشان، تعقیبی نفس‌گیر از پشت‌بام‌ها و کوچه‌های باران‌خورده آغاز می‌شود؛ فراری که با شلیک گلوله و زخمی شدن محیا، رنگی مرگبار به خود می‌گیرد. حالا چاتای باید در میان خیابان‌های ناامن، از یک سو راهی برای نجات جان عشقش پیدا کند و از سوی دیگر، از دست کسانی بگریزد که هنوز دست از تعقیبشان برنداشته‌اند.درحالی‌که خون از زخم محیا می‌رود و توانش رو به پایان است، عشق، اعتماد و اراده‌ی آن‌ها در سخت‌ترین آزمون زندگی‌شان قرار می‌گیرد. هر قدم می‌تواند آخرین قدم باشد و هر لحظه، فرصتی برای نجات یا سقوط. بااین‌همه، آن‌ها حاضر نیستند یکدیگر را پشت سر بگذارند.سرانجام، در سپیده‌دمی که شهر آرام‌آرام بیدار می‌شود، محیا و چاتای خود را در میان مردمی می‌یابند که برای تماشای طلوع در میدان آزادی گرد آمده‌اند؛ جایی که شاید پس از ساعت‌ها ترس و گریز، بتوانند نفسی آسوده بکشند.اما آیا رسیدن به آزادی، پایان تعقیب و تهدیدهاست؟ یا این طلوع، تنها آغاز فصل تازه‌ای از مبارزه‌ی آن‌ها برای زندگی و عشق خواهد بود؟نام اثر: طلوع صبح آزادی 🕊☀️ژانر: عاشقانهنویسنده: فاطمه قدرتیاین اثر را تقدیم می‌کنم به عشق زندگیم، چاتای اولوسویطبقه‌ی چهارم مسافرخونه مثل یک راز قدیمی نفس می‌کشید.راهرویی باریک که بوی چوب خیس و خاطره می‌داد؛ پنجره‌هایی با قاب‌های سفید ترک‌خورده که انگار هزار قصه دیده بودند و حالا تصمیم گرفته بودند ساکت بمانند.آن‌ها با نفس‌های بریده از پله‌های چوبی بالا آمدند.چاتای در را آرام بست و کلید را دو بار چرخاند.اتاق کوچک بود... یک تخت فلزی، یک میز چوبی لق، پرده‌ای نازک که با کوچک‌ترین نسیمی می‌لرزید.امن نبود، اما فعلاً تنها جایی بود که داشتند.محیا کنار پنجره ایستاد و از لای پرده خیابان را نگاه کرد.شب روی شهر نشسته بود؛ چراغ‌های خیابان مثل چشم‌های نیمه‌باز می‌درخشیدند.چاتای نزدیکش آمد و آرام دست‌هایش را دور شانه‌های محیا حلقه کرد.محیا سرش را به سینه‌ی او تکیه داد. ضربان قلبش تند می‌زد. بعد از چند لحظه عقب رفت، به چشم‌های چاتای نگاه کرد و با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، گفت: من می‌ترسم، چاتای... خیلی می‌ترسم.چاتای محکم‌تر در آغوشش گرفت و درحالی‌که بوسه‌ای به سرش می‌زد، با صدایی ملایم گفت: منم...محیا ادامه داد: اگه پیدامون کنن، چی؟سؤالش ساده بود، اما وزن داشت؛ مثل سنگی در جیب...چاتای پیشانی‌اش را به پیشانی او تکیه داد، نفس عمیقی کشید و با قطعیتی آرام گفت: اون‌وقت دوباره فرار می‌کنیم.سکوت لحظاتی بین‌شان نشست.بیرون، آژیر دوری کشیده شد. هر دو ناخودآگاه به پنجره نگاه کردند.لحظه‌ای کوتاه، زمان مثل طناب کش آمد.محیا آرام گفت: اگه مجبور بشی بین من و امنیتت یکی رو انتخاب کنی، چی؟چاتای حتی فکر نکرد و گفت: امنیت من تویی...محیا لبخندی زد؛ کوتاه... بیشتر شبیه نفس کشیدن بعد از گریه بود.چاتای بوسه‌ای به پیشانی‌اش زد؛ از آن بوسه‌هایی که قول می‌دهند.چراغ اتاق خاموش شد.تاریکی به پوششی برای این دو نفر که هنوز، با همه‌ی ترسشان، ایستاده بودند، تبدیل شد.خواب چیزی بین بیداری و رؤیا بود.هر صدای ماشینی که از خیابان می‌گذشت، هر بسته شدن دری، شبیه سایه‌ای می‌آمد و روی سینه‌شان می‌نشست.نیمه‌های شب، خستگی بالاخره پیروز شد.چاتای کنار محیا خوابش برد؛ دستش هنوز روی دست او بود. می‌ترسید رهایش کند.سپیده‌دم از پنجره سرک کشید.نورش ضعیف بود؛ انگار خودش هم مطمئن نبود باید این صبح را شروع کند یا نه.شهر هنوز بیدار نشده بود.چاتای پشت سر محیا خوابیده بود.بازوی راستش زیر بازوی او گیر کرده بود و دستش آرام کنار محیا افتاده بود. محیا دستش را آرام روی دست او کشید.ضربان آهسته‌ی خواب را زیر پوستش حس می‌کرد.برای چند دقیقه، فقط به پرده‌ی نازک نگاه کرد که با نسیم صبحگاهی تکان می‌خورد.بعد آهسته، با احتیاطی که شبیه باز کردن یک گره ظریف بود، دست چاتای را از دور کمرش بلند کرد، روی تخت گذاشت و بلند شد.تخت جیرجیر کوتاهی کرد.محیا به او نگاه کرد؛ چاتای تکان نخورد.موهای آشفته‌اش روی پیشانی ریخته بود.صورتش در خواب حتی از بیداری هم زیباتر بود. محیا لبخند کوتاهی زد، نفسش را آرام بیرون داد و از تخت پایین آمد.رفت سمت دستشویی کوچک و شیر آب را باز کرد.آب مثل سوزن‌های ریز سرد بود.دست‌هایش را زیرش گرفت، بعد کمی به صورت و گردنش زد.چند ثانیه به خودش در آینه نگاه کرد.تیشرت و شلوار جین مشکی به تن داشت.کش مویش را باز کرد، انگشتانش را میان موهایش کشید و دوباره بالای سرش بست.از دستشویی بیرون آمد و به سمت کابینت قدیمی رفت.کمی قهوه، شکر و یک قهوه‌جوش کوچک پیدا کرد.گاز کوچک قدیمی با صدای خش‌دار روشن شد.قهوه‌جوش کوچک را روی گاز قدیمی اتاق گذاشت.بوی خوش قهوه بالا آمد.برای خودش ریخت و برای چاتای هم نگه داشت.لیوان را نزدیک صورتش آورد... عطرش را عمیق نفس کشید و جرعه‌ای خورد.رفت سمت پنجره و پرده را کمی کنار زد.قلبش یک ضربان جا انداخت.یک ون سیاه جلوی مسافرخونه ایستاد.در عقب آرام باز شد و دو مرد پیاده شدند و به پنجره‌ها نگاه کردند.محیا یک قدم عقب رفت. دستش لرزید... لیوان از میان انگشتانش رها شد، شکست و قهوه روی زمین پخش شد.چاتای با صدای خرد شدن از جا پرید.چند ثانیه گیج بود، اما بعد با عجله به سمتش آمد. دستانش شانه‌های او را گرفت و پرسید: محیا، عزیزم، چی شده؟محیا هنوز به پنجره خیره بود؛ رنگ از صورتش رفته بود.لب‌هایش به‌سختی تکان خورد و گفت: پیدامون کردن...چاتای اخم کرد و گفت: چی؟رفت کنار پنجره، پرده را میلی‌متری کنار زد و پایین را نگاه کرد.دیدشان؛ دو مرد. یکی گوشی به گوش داشت و دیگری به سردر مسافرخونه نگاه می‌کرد.قدمی به عقب برداشت. عضلات فکش سفت شد، اما بعد نفس عمیقی کشید؛ از آن نفس‌هایی که قبل از تصمیم‌های بزرگ کشیده می‌شوند.برگشت سمت محیا و گفت: عجله کن، کاپشنتو بپوش.خودش هم کاپشنش را پوشید. حرکاتش سریع بود، اما بی‌دستپاچگی... تمرکز مثل یک خط مستقیم در نگاهش کشیده شده بود.محیا کاپشنش را از روی صندلی برداشت و پوشید.چاتای آروم قفل در اتاق را چرخاند و در را باز کرد. قدمی برداشت و به پایین پله‌ها نگاه کرد.دیدشان...صدای پاهایشان را روی پله‌های چوبی شنید. سایه‌ها بالا می‌آمدند.دوباره به اتاق برگشت و به محیا گفت: دارن میان بالا...بعد دست محیا را گرفت و محکم به راهرو زدند.صدای قدم‌ها نزدیک‌تر می‌شد.چاتای یک کلمه گفت: پشت‌بوم.دویدند و به در پشت‌بام رسیدند؛ دری چوبی و قدیمی.چاتای دستگیره را چرخاند؛ قفل بود.با شانه‌اش چند بار محکم به در ضربه زد.در تکان خورد و شکست.هوای سرد صبح روی صورتشان کوبید.پشت‌بام وسیع نبود؛ چند دودکش، چند آنتن قدیمی...شروع کردند به دویدن. صدای در شکسته را پشت سرشان شنیدند.چهار، شاید پنج نفر بیرون ریختند.یکی‌شون داد زد: اونجان!صدای قدم‌های تعقیب‌کننده‌ها پشت سرشان پیچید.پشت‌بام بعدی با فاصله‌ای کوتاه، اما نفس‌گیر، روبه‌رویشان بود.یک نردبان فلزی زنگ‌زده مثل پلی باریک بین دو ساختمان آویزان شده بود؛ لرزان، باریک، اما تنها گزینه...چاتای بدون معطلی خودش را به نردبان رساند و از میله‌های سرد پایین رفت. فلز زیر دستش یخ بود، اما حرکتش دقیق و سریع... کفش‌هایش با صدای کوتاهی روی پشت‌بام بعدی نشست.سرش را بالا گرفت، به محیا نگاه کرد و گفت: بیا!محیا پشت سرش آمد.ارتفاع تا سطح پشت‌بام کمی بیشتر از چیزی بود که راحت بتواند بپرد. پاهایش لحظه‌ای روی نردبان مردد ماند.چاتای پرسید: می‌تونی بپری؟محیا نفس‌زنان، اما محکم گفت: آره.چاتای دستانش را بالا آورد و گفت: بپر، می‌گیرمت.محیا نفس عمیقی کشید و خودش را رها کرد.چاتای دو طرف کمرش را گرفت.برای یک ثانیه تعادلشان لغزید، اما نیفتادند.محیا در آغوشش بود؛ نفس‌هایشان تند و درهم...لحظه‌ای همان‌طور ماندند، چشم در چشم...چاتای پیشانی‌اش را به پیشانی محیا تکیه داد.دست راستش آرام کنار صورت او کشیده شد و انگشتانش روی گونه‌ی سردش مکث کرد.ـ خوبی؟ چیزی‌ت نشد؟محیا هنوز نفس‌نفس می‌زد. گفت: خوبم.چاتای دوباره دستش را محکم گرفت و سریع‌تر دویدند.صدای نزدیک شدن آن‌ها پشت سرشان...صدای تق‌تق کفش‌ها روی زمین سیمانی پشت‌بام‌ها...آن‌ها هنوز دنبالشون بودند.چاتای در حال دویدن، اطراف را برانداز کرد.ساختمان جلویی پلکان اضطراری داشت که به کوچه‌ی باریکی می‌رسید. با دستش اشاره کرد و گفت: اونجا!باد سرد صبح صورتشان را می‌برید. ریه‌هایشان می‌سوخت، اما دست‌هایشان هنوز درهم قفل بود.به پلکان رسیدند. پله‌های فلزی با هر قدم زیر پاهایشان می‌لرزیدند.صدای تعقیب‌کننده‌ها حالا روی پشت‌بام قبلی بود.کف کفش‌هایشان روی آسفالت خیس کوچه نشست.کوچه باریک بود؛ شهر هنوز بین خواب و بیداری معلق مانده بود.چراغ‌های خیابان اصلی در انتهای کوچه مثل خط نجاتی کم‌رنگ می‌درخشید.فقط صدای باران بود و نفس‌های بریده و ضربه‌ی کفش‌ها روی زمین خیس...چاتای دست محیا را چنان محکم گرفته بود که انگار می‌خواست از طریق انگشتانش به او نیرو تزریق کند.خسته بودند، اما هنوز می‌دویدند؛ با آن آخرین ذخیره‌ای که آدم فقط وقتی پای بقا وسط باشد، پیدایش می‌کند.به انتهای کوچه رسیدند.فقط چند قدم دیگر تا پیچیدن به خیابان اصلی فاصله داشتند.محیا لحظه‌ای به عقب نگاه کرد. یکی از تعقیب‌کننده‌ها با اسلحه‌اش کمر چاتای را هدف گرفته بود.فرصتی برای فکر کردن نمانده بود. محیا تنها کاری را که همان لحظه به فکرش رسید، انجام داد: چاتای را هل داد و بعد...صدای شلیک گلوله در کوچه پیچید.همه‌چیز در چند ثانیه اتفاق افتاد.ضربه‌ای داغ بازوی راست محیا را شکافت... نفسش برید.بدنشان تعادلش را از دست داد.هر دو با شدت خوردند زمین...چاتای لحظه‌ای نفهمید چه شده؛ فقط حس کرد دست محیا ناگهان از دستش کشیده شد. بلند شد و رو به محیا برگشت.محیا روی زمین بود.باران روی صورتشان می‌خورد.چشم‌های چاتای تار شد، اما فقط برای کسری از ثانیه. بعد همه‌چیز واضح شد.اسمش را فریاد زد: محیا!کنارش زانو زد، دستش را زیر شانه‌اش برد. خون از بازوی راستش جاری بود؛ با باران قاطی می‌شد و روی آسفالت می‌دوید.ـ نگام کن! نگام کن!زخم گلوله روی بازویش می‌سوخت و درد مثل موج آمد.محیا با صدایی بریده گفت: بازوم...چاتای سریع کمربندش را درآورد و بالای زخمش محکم بست.وقت نداشتند. محیا نفس‌نفس می‌زد، رنگش پریده بود، اما چشم‌هایش هنوز به چاتای دوخته شده بود.چاتای او را بلند کرد، تقریباً در آغوشش کشید و گفت: باید بریم.دوباره صدای تیر آمد؛ این بار به دیوار خورد و سنگ پاشید.چاتای بدنش را سپر کرد، محیا را نزدیک‌تر گرفت و با نیم‌دویدن، نیم‌کشیدن، او را تا پیچ کوچه برد و به خیابان اصلی رسیدند.چاتای هنوز داشت محیا رو کنار خودش می‌کشید. محیا سرش را به سینه‌ی چاتای تکیه داده بود. صدایش ضعیف‌تر شده بود. نفس‌زنان گفت:ـ چاتای، من دیگه نمی‌تونم ادامه بدم. دارن بهمون می‌رسن. تو برو، خودتو نجات بده، خواهش می‌کنم.چاتای صورتش را به موهای خیس او نزدیک کرد و با خنده‌ای تلخ و عصبی گفت: باشه، حتماً...باران تندتر شد.جلوی درِ یک کافه‌ی کوچک رسیدند. درش نیمه‌باز بود. تابلوی چوبی‌اش هنوز خاموش بود، اما داخل، چراغی کم‌جان روشن مانده بود. بوی قهوه و کیک تازه از لای در بیرون می‌زد.محیا در آغوش چاتای نیمه‌بی‌هوش بود؛ پاهایش دیگر فرمان نمی‌برد.چاتای او را آرام کنار دیوار آجری نشاند و خودش مقابلش زانو زد.صورت محیا را بین دست‌هایش گرفت. باران روی موهایش می‌ریخت و اشک‌هایش با قطره‌های باران قاطی شده بود.با صدایی لرزان گفت: عشقم... فقط یه کم دیگه طاقت بیار. می‌دونم سخته. فقط چند لحظه... می‌تونی عادی راه بری؟ فقط تا دستشویی کافه...محیا پلک‌هایش سنگین شده بود. خون از زیر کمربندی که دور بازوش بسته بود، آرام اما بی‌رحم می‌چکید.با زحمت نگاهش را بالا آورد. لب‌هایش خشک بود. خیلی آرام گفت: من خوبم...واضح بود که خوب نیست.چاتای پیشانی‌اش را به پیشانی او تکیه داد و نفس عمیقی کشید؛ انگار داشت خودش را جمع‌وجور می‌کرد.بعد دست محیا را دور گردنش انداخت، بازوی سالمش را گرفت و کمکش کرد بایستد.وزنش روی او افتاد. محیا سعی کرد صاف راه برود، شانه‌هایش را عقب داد و صورتش را از درد خالی کرد؛ تمرینی که انگار از قبل بلد بود.چاتای در را هل داد. زنگ کوچکی بالای در با صدایی کوتاه، خبر ورودشان را داد.گرمای کافه مثل پتو روی شانه‌های خیسشان افتاد. بوی قهوه‌ی آسیاب‌شده و کیک تازه فضا را پر کرده بود؛ دنیایی بی‌خبر از رد باروت چند کوچه آن‌طرف‌تر...مرد میانسالی پشت پیشخوان ایستاده بود. موسیقی آرامی پخش می‌شد.چاتای یک لحظه نفسش را تنظیم کرد، صورتش را از اضطراب خالی کرد، به پیشخوان نزدیک شد و با لحنی کنترل‌شده گفت: ببخشید... همسرم حالش خوب نیست. می‌تونیم از دستشویی استفاده کنیم؟مرد پشت پیشخوان نگاه کوتاهی به محیا انداخت؛ رنگ‌پریده و خیس از باران.سؤال اضافه‌ای نپرسید. سر تکان داد و با دست، راهروی باریکی کنار آشپزخانه را نشان داد و گفت: اونجاست، انتهای راهرو...چاتای سرش را به نشانه‌ی تشکر تکان داد.بعد دست محیا را محکم‌تر گرفت و آرام، اما سریع، به سمت راهرو رفت.قدم‌هایشان روی کف چوبی صدای خفه‌ای می‌داد. هر قدم مسابقه‌ای بود با زمانی که خون بی‌صدا از زیر کمربند راه خودش را پیدا می‌کرد.درِ دستشویی که بسته شد، بالاخره اجازه دادند نفسشان از شکل نمایش خارج شود.چاتای با پاش درِ دستشویی را بست و قفل را انداخت. صدای قفل کوچک، شبیه آخرین مرز امنی بود که می‌توانستند فعلاً داشته باشند.درِ توالت فرنگی را بست و آرام محیا را رویش نشاند.چاتای نفس عمیقی کشید، فوراً کنار او زانو زد و گفت: نگام کن، با من نفس بکش...چشم‌های محیا نیمه‌باز بود، اما هنوز روی او قفل بود.کمربندش را که با آن بازویش را بسته بود، با احتیاط باز کرد.زخم هنوز خونریزی می‌کرد. گلوله رد شده بود، اما آسیب جدی بود؛ زخم عمیق بود.برای یک لحظه، نگاه چاتای روی زخم ثابت ماند؛ نه از ترس، از محاسبه‌ی اینکه چقدر خون از دست داده‌اند و چقدر وقت دارند.بلند شد و سریع اطراف را گشت. کابینت کوچک بالای روشویی را باز کرد. چند حوله‌ی کاغذی و یک جعبه‌ی کمک‌های اولیه‌ی نیمه‌خالی پیدا کرد.سریع حوله‌های کاغذی را برداشت، روی زخم گذاشت و فشار داد؛ محکم، بی‌رحمانه، اما ضروری.گفت: درد داره، می‌دونم... ولی باید بند بیاد.داخل آن دستشویی کوچک، زمان فقط به اندازه‌ی نفس‌های آن دو جلو می‌رفت.خونریزی کمی مهار شد.چاتای بعد درِ جعبه‌ی کمک‌های اولیه را باز کرد. داخلش فقط دو بسته گاز استریل و یک بطری کوچک الکل بود.درِ الکل را باز کرد. بوی تندش فضا را پر کرد.چاتای نگاهش را در نگاه محیا قفل کرد و گفت: قراره بسوزه...محیا لبخند کم‌رنگی زد. آن لبخند از جنس شوخی نبود؛ از جنس لج‌بازی بود.گفت: بریز...چاتای الکل را روی زخم ریخت.محیا نفسش را با صدایی خفه بیرون داد. بدنش قوس برداشت و انگشتان دست سالمش در شانه‌ی چاتای فرو رفت.درد مثل آتش از بازویش بالا رفت. پیشانی‌اش چین خورد، پلک‌هایش محکم بسته شد و دندان‌هایش را روی هم قفل کرد.چاتای فوراً گاز استریل داخل جعبه را برداشت، روی زخم گذاشت و فشار داد.گفت: تموم شد، عشقم... تموم شد.درد هنوز مثل موج از بازویش بالا و پایین می‌رفت، اما نگاهش هنوز روی او بود.چاتای سریع پارچه‌ی تمیزتری پیدا کرد و دور بازوش پیچید؛ این بار محکم‌تر...گره را سفت کرد تا خونریزی مهار شود.چند ثانیه به هم خیره ماندند.چاتای دستش را به‌آرامی روی گونه‌ی محیا گذاشت. محیا با سختی لبخند کوتاهی زد.چاتای پیشانی‌اش را به پیشانی او تکیه داد. صدایش آرام بود، اما او هم داشت می‌سوخت.گفت: تو از این قوی‌تری، شنیدی؟ هنوز کارمون تموم نشده...بیرون، زندگی عادی ادامه داشت، اما در آن دستشویی کوچک، یک جنگ کوچک برای زنده ماندن جریان داشت.چاتای چند ثانیه بیشتر پیشانی‌اش را روی پیشانی محیا نگه داشت؛ برای تنظیم خودش، برای اینکه لرزش دست‌هایش از کنترل خارج نشود.بعد آرام عقب رفت و زخم را دوباره بررسی کرد.خونریزی کمتر شده بود، اما هنوز خطرناک بود. رنگ صورت محیا داشت سفیدتر می‌شد.چاتای آهسته گفت: باید بریم بیمارستان...محیا پلک زد و گفت: اونا اونجا هم پیدامون می‌کنن...چاتای مکث کرد. درست می‌گفت.ادامه داد: نه بیمارستان بزرگ. یه کلینیک خصوصی می‌شناسم؛ می‌برمت اونجا...محیا نفس عمیقی کشید. درد هنوز مثل موج زیر پوستش حرکت می‌کرد.گفت: باشه...چاتای کمکش کرد بایستد. این بار محیا کمی تلوتلو خورد. چاتای فوراً او را نگه داشت.نگاهش جدی شد و گفت: از اینجا که بریم بیرون، تو فقط یه آدمی که حالش بد شده، نه زخمی... فقط سرت گیج می‌ره. می‌تونی؟چشم‌های محیا لحظه‌ای بسته شد، بعد باز شد.آن نگاه... همان لج‌بازی همیشگی.گفت: می‌تونم.چاتای چند دستمال تمیز برداشت. دستمال‌های خونی را با دقت داخلش پیچید و داخل سطل انداخت. جعبه‌ی کمک‌های اولیه را سر جاش گذاشت.هیچ ردی نباید می‌ماند.در را باز کرد، کمر محیا را گرفت و آرام از راهرو بیرون آمدند.صاحب کافه نگاه کوتاهی انداخت.چاتای لبخند ملایمی زد و گفت: ممنون، بهتر شد.مرد سر تکان داد.وقتی از در کافه بیرون رفتند، باران کمی آرام‌تر شده بود. خیابان حالا شلوغ‌تر از قبل بود. چند ماشین عبور می‌کردند و یک اتوبوس از دور نزدیک می‌شد.چاتای سریع اطراف را بررسی کرد. خبری از ون سیاه نبود؛ حداقل فعلاً...محیا سرش را به شانه‌اش تکیه داد و گفت: چاتای...ـ هوم؟ـ اگه...جمله‌اش نیمه‌کاره ماند.چاتای ایستاد، صورتش را به سمت او چرخاند و گفت: هیچ اگه‌ای نداریم.صدایش محکم بود؛ مثل دیواری که نمی‌گذارد فکرهای بد جلو بیایند.دوباره راه افتادند.یک خیابان آن‌طرف‌تر، موتوری مشکی آرام از کنارشان رد شد. راننده فقط یک لحظه سر چرخاند و چاتای آن نگاه را دید.تعقیب هنوز تمام نشده بود.چاتای نگاهش را از موتور برنداشت. آن یک ثانیه‌ای که راننده سر چرخاند، برای او کافی بود.آن نگاه تصادفی نبود.چاتای آرام، بدون اینکه سرش را زیاد بچرخاند، زیر لب گفت: ما رو دید...محیا سعی کرد طبیعی قدم بردارد.زمان علیه‌شان کار می‌کرد.موتور جلوتر ایستاد؛ نه کامل... فقط آهسته‌تر شد.چاتای مسیرش را عوض کرد. به‌جای ادامه‌ی مستقیم، پیچید داخل فروشگاه مواد غذایی کوچکی که درِ شیشه‌ای‌اش باز بود.زنگ در صدا داد.هوای گرم داخل با بوی سبزی تازه و نان ترکیب شده بود. چند نفر بین قفسه‌ها بودند.چاتای آرام گفت: تا پنج ثانیه‌ی دیگه، از در پشتی می‌ریم بیرون...محیا به‌سختی سر تکان داد. لب‌هایش بی‌رنگ‌تر شده بود.از کنار صندوق رد شدند.پشت فروشگاه، دری نیمه‌باز به کوچه‌ی باریک دیگری می‌رسید.این کوچه باریک‌تر بود، اما پیچ‌درپیچ؛ خوب برای گم شدن.پشت سرشان صدای موتور دوباره آمد؛ نزدیک‌تر...به انتهای کوچه رسیدند. جلوتر، ایستگاه اتوبوس دیده می‌شد. چند نفر منتظر بودند.چاتای ناگهان سرعتش را کم کرد و گفت: آروم راه برو...محیا با آخرین توان صاف ایستاد، نفس عمیق کشید و آهسته‌تر قدم برداشت.موتور از کنار کوچه رد شد. مکث کرد؛ انگار دنبال‌شان می‌گشت.اتوبوس وارد ایستگاه شد.چاتای بدون مکث محیا را داخل هدایت کرد. درها بسته شد.موتور پشت شیشه ماند.اتوبوس حرکت کرد.چاتای نفس عمیقی کشید، اما نگاهش هنوز بیرون بود.محیا سرش را به شیشه تکیه داد. چشمانش نیمه‌باز بود.چاتای دستش را گرفت و گفت: باید تا دو ایستگاه بعدی تحمل کنی؛ اون‌جا پیاده می‌شیم.محیا با صدایی که به‌سختی شنیده می‌شد، گفت: چاتای، اگه بیهوش شدم...چاتای نگاهش کرد و گفت: نمی‌شی...اما همان لحظه، سر محیا آرام روی شانه‌اش سنگین‌تر شد.اتوبوس حرکت می‌کرد و چاتای می‌دانست که حالا با دو دشمن می‌جنگد: آدم‌هایی که تعقیب‌شان می‌کنند و خونی که بی‌صدا از بدن محیا کم می‌شود.سر محیا سنگین‌تر شد.چاتای فوراً او را محکم‌تر گرفت و گفت: محیا، عزیزم، نخواب... با من بمون.چشم‌هایش نیمه‌باز بود، اما تمرکز نداشت.چاتای دست سالمش را فشار داد و گفت: به من نگاه کن. رنگ کاپشنم چیه؟سؤالی ساده برای زنده نگه داشتنش...محیا بعد از چند ثانیه سکوت، خیلی آرام گفت: مشکی...ـ آفرین، خوبه. ایستگاه بعد پیاده می‌شیم.اتوبوس کند شد.چاتای از شیشه بیرون را نگاه کرد و دیدش...همان موتور مشکی، چند ماشین عقب‌تر.فکش سفت شد و گفت: لعنتی...سریع تصمیم گرفت.خوشبختانه ایستگاه اتوبوس شلوغ بود. سریع پیاده شدند. در پشت سرشان بسته شد و اتوبوس حرکت کرد.موتور برای لحظه‌ای سردرگم ماند.این بار در خیابانی شلوغ‌تر بودند؛ فروشگاه‌ها باز، مردم در رفت‌وآمد...چاتای مسیر را خلاف جهت حرکت موتور انتخاب کرد.به اولین تاکسی که جلو آمد نزدیک شد، در عقب را باز کرد، محیا را داخل نشاند و خودش هم سوار شد.به راننده گفت: خیابان جیحون.راننده بدون سؤال اضافه حرکت کرد.چاتای سرش را چرخاند.موتور در ترافیک گیر کرده بود.برای اولین بار از صبح، فاصله‌ی واقعی ایجاد شد.او به محیا نگاه کرد. رنگش هنوز پریده بود.دستش را گرفت و گفت: نزدیکیم، فقط چند دقیقه‌ی دیگه طاقت بیار، عزیزم...چاتای دست محیا را محکم نگه داشت.ماشین‌ها از کنارشان عبور می‌کردند. او می‌دانست که هر لحظه ممکن است موتور دوباره پیدایش شود؛ هر لحظه ممکن است یک نفر از آن‌ها در خیابان ظاهر شود.محیا نیمه‌بی‌هوش روی صندلی عقب تکیه داده بود؛ چشم‌هایش بسته و نفس‌هایش کوتاه...چاتای دستش را آرام روی بازوی بانداژشده گذاشت و فشار ملایمی داد تا خونریزی کمتر شود.بدن محیا هنوز از ضربه‌ی گلوله و فرار خسته بود...راننده خیابان را به سمت کلینیک خصوصی پیچید و چاتای هر چند ثانیه یک‌بار نگاهش را به عقب می‌دوخت.هیچ اثری از موتور یا ماشین مشکوکی نبود، اما چشمانش مثل عقاب مراقب بودند.محیا با صدایی بسیار ضعیف گفت: چاتای، دردش... خیلی زیاده...چاتای با صدایی لرزان گفت: می‌دونم... چند دقیقه‌ی دیگه می‌رسیم.راننده پیچ بعدی را رد کرد و ساختمان کلینیک جلوشان ظاهر شد؛ ساختمانی کوچک با درهای شیشه‌ای که کمی باز بود.چاتای با یک حرکت سریع دست محیا را گرفت و قبل از اینکه ماشین کاملاً متوقف شود، از در عقب خارج شد.محیا را محکم در آغوش گرفت و به سمت در کلینیک دوید.هر قدم او با تلاش برای نگه داشتن تعادل محیا همراه بود.چاتای در را هل داد و وارد شدند.داخل، آشنای قدیمی‌اش را دید؛ یک زن میانسال با روپوش سفید و نگاهی پر از تجربه.او فوراً متوجه وضعیت محیا شد و از دیدن چاتای متعجب شد.دکتر فریبا از دوستان قدیمی مادر چاتای بود.آمد جلو و پرسید: چاتای، اینجا چیکار می‌کنی؟ چی شده؟چاتای با نفس‌های کوتاه و سریع پاسخ داد: به کمکت نیاز داریم.دکتر فریبا بی‌آنکه مکث کند، گفت: دنبالم بیاید.چاتای به محیا نگاه کرد و آرام گفت: تموم شد، عزیزم. به امن‌ترین جای ممکن رسیدیم...محیا چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد و سرش را کمی تکان داد. لبخندی خسته و ضعیف زد.چاتای نفس عمیقی کشید و برای اولین بار بعد از ساعت‌ها کمی آرام شد، اما می‌دانست که این تازه شروع مرحله‌ای دیگر از نبردشان است.چاتای کنار محیا ایستاد. دستش هنوز روی بازوی زخمی‌اش بود و نگاهش از او جدا نمی‌شد.فریبا سریع دست به کار شد. از کیفش ابزارهای پزشکی را بیرون آورد و با صدایی آرام، اما مصمم گفت: بی‌حرکت نگهش دار. اول باید خونریزی رو کنترل کنیم.دکتر فریبا الکل را روی گاز استریل ریخت و دوباره زخم را پاک کرد.چاتای با هر حرکت او، فشار ملایمی روی بازوی محیا نگه می‌داشت تا خونریزی بیشتر نشود.محیا با نفس‌های کوتاه و لرزان، دستش را روی دست چاتای فشرد و سعی کرد آرام بماند.آمپول بی‌حسی تزریق شد و دکتر شروع کرد به بخیه زدن.همان‌طور که داشت بخیه می‌زد، از چاتای پرسید: چه اتفاقی براتون افتاده؟چاتای هم جواب داد: قصه‌ش طولانیه. دنبال‌مونن، وقت نداریم، باید بریم...چند دقیقه بعد، دکتر فریبا باند تازه‌ای آورد و بازوی محیا را با مهارت بست، اما رنگ محیا هنوز پریده بود و نفس‌هایش کوتاه و نامنظم بود.فریبا گفت: اینجا امنه. منم تا صبح شیفتم؛ امشبو می‌تونید اینجا، تو اتاق من، بمونید.چاتای گفت: باشه، ازت ممنونیم، فریبا.فریبا هم لبخندی زد و از اتاق خارج شد.بعد چاتای با آرامش گفت: تموم شد، عشقم. امشب اینجا جامون امنه.محیا لبخند کوچکی زد و نفس کوتاهی کشید.در بیرون، صدای شهر ادامه داشت، اما در این کلینیک کوچک، بین دو نفر که ساعاتی قبل از دست مرگ گریخته بودند، برای اولین بار آرامش واقعی آغاز شد.چاتای هنوز نمی‌توانست تمام اضطرابش را کنار بگذارد، اما برای لحظه‌ای، فقط همین لحظه، با محیا بودن کافی بود.باران آرام روی شیشه‌های اتاق کلینیک می‌خورد. صدای ضرب‌آهنگش با ضربان قلب خسته‌ی آن‌ها هماهنگ بود.نور ضعیف چراغ سقفی، سایه‌های طولانی و نرم روی دیوارها ایجاد کرده بود.هوا سرد و نمناک بود. بوی الکل و کمی باران تازه با هم ترکیب شده و اتاق کوچک را پر کرده بود.محیا روی تخت کوچک دراز کشیده بود؛ چشم‌هایش نیمه‌بسته و نفس‌هایش کوتاه و لرزان.حتی خستگی شدید هم اجازه نمی‌داد به خواب برود.هر حرکت کوچک باعث می‌شد درد روی بازویش دوباره شعله‌ور شود.چاتای فکر می‌کرد محیا خواب است.آرام کنار تختش نشست، خم شد و دست زخمی محیا را بوسید؛ انگار می‌خواست تمام درد و رنجش را با این حرکت کم کند.لب‌هایش روی پوست زخمی او، لمس گرمی ایجاد کرد که از بدن او به دستش منتقل می‌شد؛ انگار تمام اضطراب و وحشت ساعت‌ها را برای لحظه‌ای محو کرد.اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش سُر خوردند.دستش را آرام روی دست زخمی او کشید. انگشتانش با حرکتی نرم روی پوست سرد او حرکت می‌کردند.قلبش پر از ترس، پشیمانی و عشق بود.با صدایی لرزان زمزمه کرد: منو ببخش، عشقم... منو ببخش...صدایش شکست؛ لرزان و سرشار از احساس.ـ گرچه تو هم ببخشی، من هیچ‌وقت خودمو نمی‌بخشم... این دردو من باید می‌کشیدم، نه تو...محیا حرف‌هایش را شنید.با دست سالمش اشک‌هایش را پاک کرد و بعد دستش را روی موهای چاتای کشید.چاتای با چشمانی اشک‌آلود سرش را بلند کرد و به چشم‌های محیا خیره شد.نگاهشان در هم گره خورد؛ پر از حرف‌های نگفته، ترس، درد و عشقی که لحظه‌ای خاموش نمی‌شد.محیا دستش را آرام کنار صورت چاتای گذاشت. نفسش کوتاه و لرزان بود. با لحنی نرم گفت: بیا اینجا...سپس عشق زندگی‌اش را آرام در آغوشش کشید.چاتای نفس عمیقی کشید و با دستان لرزان، اما مطمئن، دستش را دور محیا حلقه کرد و بدنش را به‌آرامی به سمت خود کشید.صدای ضربان قلب محیا با ضربان قلب خودش یکی شد؛ آغوشی پر از عشق و آرامش که باعث شد همه‌ی ترس‌ها، درد و وحشت آن روز برای دقایقی فراموش شود.حتی صدای باران روی پنجره و سایه‌های نرم اتاق، انگار این لحظه‌ی کوچک، اما جاودانه را قاب کرده بودند.دقایقی کوتاه، اما بی‌پایان...زمان انگار متوقف شده بود.تنها چیزی که باقی مانده بود، این دو نفر بودند که در برابر طوفان زندگی، در کنار هم ایستاده بودند و هیچ چیزی نمی‌توانست عشقشان را متوقف کند.چاتای کمی عقب رفت، سرش را روی پیشانی محیا گذاشت و با آرامش زمزمه کرد: عاشقتم.محیا لبخند کوتاهی زد و گفت: منم عاشقتم.برای اولین بار بعد از ساعت‌ها، با آرامشی واقعی، وجودش را به امنیت کنار عشقش سپرد.در دلش با خودش گفت: حالا می‌تونستم کمی آروم بشم. دستم توی دستش بود و می‌دونستم که هیچ چیزی نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه. با هر نفس، با هر لمس، حس می‌کردم که زنده‌ام. عشق واقعی یعنی همین؛ وقتی تو کنارمی، حتی وقتی درد هست، حتی وقتی ترس هست، باز هم احساس امنیت می‌کنم. صدای بارون، نور صبح، لمس دستش... همه با هم شدند یک لحظه‌ی جاودانه.محیا سرش را روی سینه‌ی چاتای تکیه داد. همان‌طور که باران آرام روی شیشه می‌ریخت و نور صبح کم‌کم اتاق را پر می‌کرد، آن دو نفر فهمیدند که عشق، در تاریک‌ترین لحظات، قدرتمندترین نور است و هیچ طوفانی نمی‌تواند آن را خاموش کند.چاتای اما نمی‌توانست فقط به آرامش لحظه بسنده کند.هر دو نفس‌شان هنوز تند بود و ذهنش هر لحظه خطر بیرون کلینیک را یادآوری می‌کرد.سرش را روی پیشانی محیا تکیه داد و زمزمه کرد: نمی‌ذارم دوباره چیزی بهت آسیب برسونه... قسم می‌خورم.محیا فقط لبخند کوتاهی زد و آرام گفت: می‌دونم، عشقم... من به تو اعتماد دارم.چاتای نفس عمیقی کشید و بلند شد.قدم‌هایش آرام روی کف اتاق کشیده شد.نگاهش به پنجره افتاد؛ به خیابان خالی و بارانی بیرون.هر چند دقیقه یک‌بار، چشمانش به در کلینیک می‌دوید. آماده بود که اگر کسی آمد، سریع واکنش نشان دهد.چاتای ادامه داد: هوا داره روشن می‌شه، باید از اینجا خارج بشیم.محیا آرام زمزمه کرد: باشه.نور ضعیف خورشید از پشت ابرها به خیابان‌های خیس شهر تابید.آن‌ها آرام از کلینیک خارج شدند. قدم‌هایشان روی پیاده‌روی خیس صدای کمی می‌داد.شهر داشت بیدار می‌شد؛ خیابان‌ها هنوز خلوت بود.چاتای به هر سایه و حرکت کوچکی نگاه می‌کرد؛ آماده بود که با سرعت واکنش نشان دهد.یک لحظه، صدای موتور یا درگیری در خیابان نزدیک آن‌ها به گوش رسید.ضربان قلب محیا هنوز بالا بود، اما دست محکم چاتای روی دستش، به او حس اعتماد و امنیت می‌داد.آن‌ها می‌دانستند که هنوز خطر پایان نیافته، اما حالا با هم امید به زندگی داشتند.به خیابان آزادی رسیدند.هر دو لحظه‌ای ایستادند و از جمعیتی که داشتند به سمت میدان آزادی می‌رفتند، متعجب شدند.چاتای رو به محیا گفت: بیا بریم بین جمعیت... دیگه جرأت نمی‌کنن دنبالمون بیان.محیا سر تکان داد.دست در دست، وارد خیابان شدند، به میدان آزادی رسیدند و در کنار مردم، طلوع زیبای صبح را در آزادی تماشا کردند.پایان.پ‌.ن: این داستان تماما ساختگی و از رویاهایی که دیدم نوشتم؛ اگر ایراداتی داره ببخشید، فقط خواستم اگر در جنگ زنده نموندم داستانی از بزرگترین آرزوم (عشقی که بیش از شانزده ساله می‌خواستم دو طرفه باشه) از من به جا بمونه... امیدوارم بتونم داستان های دیگه ام را هم باهاتون به اشتراک بزارم، ممنون از اینکه خوندید. 🙏🏻❤️موجِ نیلگونموجِ نیلگونMon, 19 Oct 2026 22:36:02 +0330https://virgool.ir/@Mahya/عطر-فروشیِ-زمین-در-انتهای-کهکشان-x6yhygyx9agvروزی دُکان کوچکی از عطرِ زمین و رایحه‌ی زندگی در انتهای کهکشان خواهم داشت. 🌌🌿عطرهایی که هیچ سیاره‌ای ندارد؛ رایحه‌ی باران بر خاک، بوی جنگل پس از باران، عطر گل‌های وحشی و نسیم دریا… رایحه‌هایی که در هیچ گوشه‌ای از کیهان تکرار نمی‌شوند.روزی، میان میلیاردها ستاره و جهان ناشناخته، زمین را با همین عطرها به یاد خواهیم آورد؛ سیاره‌ای که زندگی در آن، رایحه‌ی منحصربه‌فرد خودش را داشت.اگر روزی چمدانِ آدمی را بستند و گفتند: زمین دیگر جای ماندن نیست...من، در نخستین کوچهٔ آن سیارهٔ دور و جدید، دکان کوچکی باز می‌کنم.با تابلویی ساده: عطرفروشیِ زمیندر قفسه‌هایش نه عطرِ پاریس خواهد بود، نه رایحه‌های ناشناختهٔ کهکشان...فقط چند شیشهٔ کوچک...یکی، پر از بوی خاکی که بوسه نخستین بارانِ بهار بر اوست.یکی پر از عطرِ چمنی که سحرگاه قطره‌های شبنم را بر دوش می‌کشید.یکی از بوی زعفران، برنجِ دم‌کشیده و نانی که عطرِ گندمش از پنجرهٔ خانه‌ها در ته کوچه می‌پیچید.یکی از بوی بازارهای قدیمی، خشکبار، ادویه، گلاب، دارچین، هِل و صدای مردمی که هنوز برای هم وقت داشتند.شیشه‌ای دیگر از شکوفه‌های اقاقیا، از یاسِ عصرهای تابستان، از عطرِ نارنج، از بوی سروهای کهنسال، از جنگلِ خیس، از دریا، از کوه و از نسیمی که نامِ وطن را آهسته در گوشِ آدم زمزمه می‌کرد.اما... گران‌ترین شیشهٔ مغازهٔ من، نایاب ترین عطر را خواهد داشت.نامش را می‌گذارم : بوی آغوشِ مادریکی هم: بوی کتاب‌های قدیمی...مردم از دورترین سیاره‌ها خواهند آمد...شیشه‌ها را باز می‌کنند، چشم‌هایشان را می‌بندند، لبخند می‌زنند و ناگهان... بی‌صدا گریه خواهند کرد.آن‌وقت می‌فهمند خانه، فقط دیوار و سقف نبود، خانه همین بوهایی بود که بی‌تفاوت از کنارشان گذشتیم.پس تا هنوز زمین زیر پای ماست، باران و بهار را نفس بکشیم... گرمای تابستان را بد ندانیم، رنگ های پاییز را زیبا نقاشی کنیم، از سرما و باریدن برف زمستان لذت ببریم. عطرِ نانِ تازه را، بویِ باغ، بویِ کتاب، بویِ چایِ عصرانه، بویِ مادربزرگ و بیش از همه، عطرِ حضورِ آدم‌هایی را که دوستشان داریم را قدر بدانیم، زیرا روزی خواهد رسید که هیچ فناوری، هیچ سفینه و هیچ سیاره‌اینخواهد توانست بویِ یک 'امروز' را به ما بازگرداند.پس تا هنوز فرصت هست، آرام‌تر زندگی کنیم... عمیق‌تر نفس بکشیم... بیشتر دوست بداریم... شاید بزرگ‌ترین نعمتِ انسان، نه فتحِ کهکشان‌ها، که نفس کشیدن در عطرِ همین زمین باشد.روزگارتون عطراگین 🩷🩵موجِ نیلگونموجِ نیلگونThu, 15 Oct 2026 18:31:58 +0330https://virgool.ir/@Mahya/تا-طلوع-دوباره-ی-ایران-lezbmhjijmrkزيبايى به داشتن چهره ای زيبا نيست؛ زيبايى واقعى در داشتن ذهنی زيبا، قلبی مهربان و روحى پاک است.تمدن‌ها با زمان پیر می‌شوند؛ اما هویت، اگر حفظ شود، جاودانه می‌مانند.به امید روزی که ایران، دوباره جایی برای نفس کشیدن، دوست داشتن و زندگی کردن باشد؛ روزی که سهم ما از این سرزمین، آرامش باشد نه نگرانی از دلار و طلا و سیاست...ایران فقط یک سرزمین نیست، نام خاطره‌ای است که در دل تاریخ زنده مانده و با هر طلوع، دوباره نفس می‌کشد.ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ خاطره، فرهنگ، عشق و ریشه‌ی ماست.به امید آینده‌ای که زن و مرد، در کنار هم، آزاد و آرام زندگی کنند. ایران، قصه‌ی مردمی است که بارها سختی دیده‌اند، اما هنوز برای فردای بهتر تلاش می‌کنند.شاید روزگار همیشه با مردم این سرزمین مهربان نبوده باشد، اما امید هنوز زنده است.گاهی بزرگ‌ترین سرمایه‌ی یک ملت، مردمی هستند که با وجود تمام سختی ها، هنوز امیدشان را از دست نداده اند.ایرانِ من، تو برای من فقط خاک و مرز نیستی؛ تو بخشی از حافظه، زبان، ریشه و جان منی...هر چقدر دور شوم، هرچقدر زمان بگذرد، چیزی از تو در من می‌ماند که هیچ فاصله‌ای نمی‌تواند کمش کند.ایران، تو عزیزتر از جان منی و هر جا باشم، بخشی از قلبم همیشه در تو می‌تپد.بعضی آدم‌ها انگار برای این دنیا زیادی مهربونن…زودتر دلشون می‌شکنه، بیشتر از بقیه فکر می‌کنن، درد دیگران رو جدی‌تر حس می‌کنن و گاهی از شلوغی و تلخی دنیا خسته می‌شن.اما شاید همین حساس بودن، چیزی باشه که دنیا بیشتر از همیشه بهش نیاز داره.درود به همه‌ی آن‌هایی که نجیب زندگی می‌کنند.نه برای دیده‌شدن، نه برای تأیید دیگران…بلکه چون انسانیت، انتخابِ قلبِ آن‌هاست.آدم‌هایی که حتی وقتی کسی نمی‌بیند، همچنان شریف می‌مانند.گاهی در زندگی، قرار نیست همیشه بجنگی یا فرار کنی؛ بعضی وقت‌ها قدرت واقعی در 'ماندن' است... ماندن پای خودت، پای باورهایت و پای مسیری که انتخاب کرده‌ای؛ حتی وقتی شرایط سخت و طوفانی است، 'مثل کوه' که نماد استواری و آرام ماندن در برابر سختی‌هاست.⁩شما كه مى رويد... برويد به سلامت، به انتخابتان احترام مى گذارم، هر آدمى حق دارد براى زندگی اش راهى را انتخاب كند.فقط اگر روزى پاسپورتتان را در دست گرفتید و از مرز اين سرزمين گذشتید، اين یک جمله را جایی در گوشه دلتان نگه داريد: تو روزى بازخواهى گشت، اما اين بار به ايرانى آباد، آزاد و سربلند... ما مى مانيم با همه زخمها، اميدها و رؤياهايمان، تا آن روز كه دوباره درهاى اين خانه را به رويتان باز كنيم.تا آن روز، ايران را برايتان روشن نگه مى داريم.این روزها خیلی‌ها خسته‌اند، از حساب‌وکتاب‌هایی که هر روز سخت‌تر می‌شوند، از آرزوهایی که مدام به تعویق می‌افتند، از آینده‌ای که نمی‌شود با اطمینان درباره‌اش حرف زد.گاهی آدم آن‌قدر تحت فشار قرار می‌گیرد که حتی امید داشتن هم برایش انرژی می‌خواهد.اما شاید امید، همیشه این نباشد که مطمئن باشیم فردا همه‌چیز بهتر می‌شود.گاهی امید یعنی با وجود تمام چیزهایی که نمی‌دانی، باز هم برای فردا بیدار شوی، کار کنی، یاد بگیری، دوست بداری و برای بهتر شدن زندگی‌ات تلاش کنی.قرار نیست سختی‌ها را انکار کنیم، قرار است اجازه ندهیم سختی‌ها، تمام آینده را به جای ما تعریف کنند.شاید امروز روزهای خوبی نداشته باشیم، اما هنوز می‌توانیم برای روزهای بهتر آماده باشیم.امید را دست‌کم نگیریم، بعضی آینده‌ها، از همین امیدهای کوچک ساخته می‌شوند.ای کاش من هم مُرده بودم.این جمله را آدم وقتی می گوید که دیگر نفسش به آخر خط رسیده، وقتی مدام درد می‌بیند و هیچ روزنه‌ای برای آرامش پیدا نمی کند.از خستگی بیش از حد می می آید.خستگی از دیدن ظلم، از شنیدن خبرها، از این که هر روز انگار چیزی درونت فرو می ریزد و جمع و جورش نمی توانی بکنی، اما یک سؤال جلوی آدم سبز می‌شود و ولش نمی‌کند؛ پس آنهایی که رفتند چی؟آنهایی که جانشان را گذاشتند و رفتند برای این که چیزی عوض شود.آنها می توانستند کنار بکشند، می توانستند فقط به فکر خودشان باشند، اما نماندند.رفتند تا شاید تغییری ایجاد شود.ما که مانده ایم، حتی اگر خسته باشیم، حتی اگر دل مان نخواهد، هنوز مسئوليم... برای احترام به خون آنهایی که رفتند، برای این که فردا اگر آمد شرمنده نباشیم.باید دوام بیاوریم چون اگر ما هم کنار بکشیم دیگر چیزی باقی نمی ماند.یکی یکی ما را می‌کشند و ما دسته دسته، جوانه می‌زنیم... هر یک نفر از ما که به ناحق کشته می‌شود؛ همچون دانه‌‌ی آماده‌ای‌ست که در خاک کاشته می‌شود و هزار جوانه به خون‌خواهی‌اش از خاک و خون، برمی‌خیزد.خدايا یه كارى كن همه با هم بخنديم.همه با هم بخريم، همه با هم نو بپوشيم.با هم بگردیم، با هم پیشرفت كنيم.كسى حسرت نخوره...غصه نخوره كه چرا نداره و نتونست.خدايا یه حال خوب بفرست برای همه‌مون 💫🌏موجِ نیلگونموجِ نیلگونWed, 14 Oct 2026 19:51:36 +0330https://virgool.ir/@Mahya/دِیــلَـــمـــان-fidmsmavs5j6حنا بنید هی سیاه دو کونید هیدِنایهخون روانه🥀🩸🖤حنا بزاریدسیاه بپوشیداون دیگه نمیادخون همه جارو گرفته...دِیــلَـــمـــان... روایت زنی که معشوقش را در نبرد از دست داد؛ اما ایستاد تا دشمن به سرزمینش نرسد.دیلمیان در برابر یورش اعراب ایستادند و سال‌ها در برابر فتح مقاومت کردند؛ این قصه فقط یک روایت تاریخی نیست؛ قصه‌ی عشق، سوگ و سرزمینی‌ست که با تمام زخم‌هایش هنوز نفس می‌کشد.از عشقی که در میدان نبرد جا ماند و زنی که بعد از آن، هنوز ایستاد.در روزگار یورش اعراب به ایران، در واپسین سال‌های ساسانی، دیلمان از سرزمین‌هایی بود که در این هجوم فتح نشد؛ سرزمینی که مردمانش با دلیری و مقاومت، استقلال خود را حفظ کردند.اما 'دِیلَمان' روایت یک سرزمین تنها نیست؛ روایت زنی‌ست عاشق، که مردی که دوستش داشت، به این نَبَرد می‌رود و بعد از آن، زمین دیلمان غرق از خون او می‌شود.حالا زن مانده است و خاطره‌ی عشقی که از دست داده، خانه‌ای که ویران شده و ایران ای که دیگر هیچ‌وقت شبیه گذشته نخواهد شد.در آهنگ، زن با دِیلَمان، زادگاهش، درد دل می‌کند؛ با سرزمینی که خود زخم این حمله را بر تن دارد، از عشقی می‌گوید که از او گرفته شد، از سوگی که تمام نمی‌شود و از خانه‌ای که شاید ویران شده باشد، اما هنوز در قلبش زنده است.'دِیلَمان' داستان عشق، سوگ و سرزمینی است که با وجود تمام زخم‌هایش، هنوز نفس می‌کشد.موجِ نیلگونموجِ نیلگونWed, 07 Oct 2026 13:20:44 +0330https://virgool.ir/@Mahya/پیشنهادهای-یک-فیلم-باز-سریال-ها-sgr9kjefglba🧙🏻‍♂️ سریال مرلینیکی از آن سریال‌های فانتزی‌ای که بیشتر از چیزی که انتظار داری به دلت می‌نشیند.رابطه‌ی مرلین و آرتور، فضای افسانه‌ای کَملوت و ترکیب ماجراجویی، طنز و لحظات احساسی، جذابیت اصلی سریاله... شاید جلوه‌های ویژه‌اش امروز کمی قدیمی به نظر برسد، اما شخصیت‌ها و داستان هنوز هم ارزش دیدن دارند. ❤️✨پ.ن: از نظر من، مرلین بهترین سریال تاریخه... از سال ۲۰۰۸ که منتشر شد تا امروز عاشقشم و با گذشت این همه سال، هنوز هم برام تازگی و جذابیت خودش رو داره؛ هیچ‌وقت تکراری یا خسته‌کننده نشده و مطمئنم هیچ‌وقت هم نخواهد شد... بعضی سریال‌ها فقط دیده می‌شن، اما مرلین برای من بخشی از خاطرات نوجوانی و دنیای دوست‌داشتنی جادوگری است. ✨️♥️🔥 جهان در آتشیک نگاه انسانی و چندلایه به جنگ جهانی دوم؛ به‌جای اینکه فقط روی میدان نبرد تمرکز کند، زندگی آدم‌های مختلف و تأثیر جنگ بر روابط، خانواده‌ها و انتخاب‌هایشان را نشان می‌دهد.فضای سریال جدی و واقع‌گرایانه است و روایت چندشخصیتی‌اش باعث می‌شود جنگ را از زاویه‌های متفاوت ببینیم.پ.ن ۱: به نظرم فصل اولش داستان خیلی زیبا، جذاب و گیرایی داره و شخصاً بیشتر از فصل دوم دوستش داشتم. فضای داستان و روند اتفاقات فصل اول خیلی خوب آدم رو با خودش همراه می‌کنه... امیدوارم شما هم ببینید و بپسندید. ❤️پ.ن. ۲: یکی از زیباترین دیالوگ‌های سریال، سوگندی است که کَشیا برای دفاع از کشورش در برابر نازی‌ها می‌خورد؛ سوگندی سرشار از عشق به وطن و شجاعت برای ایستادگی در برابر دشمن... او می‌گوید:For The Dignity Of Those We Have Lost And The Future Of Those That We Have Not, I Promise To Fight To Liberate My Country From Slavery, Even To The Sacrifice Of My Life.برای احترام به روح آنهایی که از دستشان داده‌ایم و برای آینده‌ی آنهایی که از دست نداده‌ایم، قول می‌دهم برای آزادی کشورم از بردگی بجنگم، حتی زندگی و جون خودمو هم فداش کنم. 🥹♥️🌹 خاتونیک درام تاریخی ایرانی با فضای متفاوت و شخصیت‌پردازی قابل‌توجه، چیزی که برای من جذابه، فقط قصه‌ی عاشقانه اش نیست؛ بلکه مسیر تغییر خاتون در دل اتفاقات سیاسی و اجتماعی و تلاشش برای حفظ استقلال و زندگی خودش است.طراحی صحنه، لباس‌ها و فضای تاریخی سریال هم از نقاط قوتشه و حال‌وهوای خاصی به داستان داده.🚔 هشدار برای کبرا ۱۱پ.ن: من تقريبا از بچگی خیلی از قسمت‌های این سریال را ديده‌ام، اما به نظرم بهترین قسمت‌هایش، همکاری سمیر گِرکان و بن یرگرِ... خیلی دوستشون داشتم و دارم. ☺️❤️🚢 آخرین کشتیاگر دنبال ترکیب اکشن، بقا، بیماری همه‌گیر و ماجراجویی نظامی باشید، The Last Ship واقعاً سرگرم‌کننده است.موضوعِ سریال درباره‌ی گروهی از خدمه‌ی یک ناوشکن است که در شرایط بحرانی باید هم برای بقای خودشان و هم برای نجات بشریت تلاش کنند، خیلی جذابه... ⚓️🌊موجِ نیلگونموجِ نیلگونTue, 06 Oct 2026 18:49:52 +0330https://virgool.ir/@Mahya/پیشنهادهای-یک-فیلم-باز-از-استادم-بندیکت-کامبربچ-ygmgxriuqfwlTHEATREFrankensteinMOVIES Amazing GraceAtonementThird StarWar Horse12 Years A SlaveThe Fifth EstateAugust Osage CountyThe Imitation GamePenguins Of The MadagascarThe Current WarThe Child In TimeThe Grinch1917The CourierThe MauritanianThe Power Of The DogThe Electrical Life Of Louis WainThe Wonderful Story Of Henry SugarThe End We Start FromThe Thing with FeathersThe Phoenician SchemeThe RosesFUTURE MOVIES Wife & DogBlood on SnowTV SHOWS Parade's End SherlockPatrick MelroseEricموجِ نیلگونموجِ نیلگونMon, 05 Oct 2026 13:53:46 +0330https://virgool.ir/@Mahya/پیشنهادهای-یک-فیلم-باز-فیلم-های-سری-smstzirwehxfدنیای من، میان فیلم‌ها ✨یک لیست برای عاشقان سینما 🎥برای وقتی که نمی‌دونی چی ببینی! 😍فیلم‌هایی که دوستشان دارم 🎬فیلم‌هایی که ارزش دیدن دارن 🎞️از عشق تا ماجراجویی؛ از زمین تا فضا ♥️🚀چراغ‌ها خاموش؛ قصه شروع می‌شود...MadagascarMadagascar Escape 2 AfricaMadagascar Europes Most WantedPenguins Of The MadagascarToy Story 1 - 4Sing 1 - 2Taken 1 - 3Jason Bourne IdentityThe Bourne SupremacyThe Bourne UltimatumThe Bourne LegacyJason BourneLive Free Or Die HardA Good Day To Die HardOlympus Has FallenLondon Has FallenAngle Has FallenThe Fast And The Furious2 Fast 2 FuriousThe Fast And The Furious: Tokyo DriftFast And Furious 4.0Fast FiveFast And Furious 6Furious 7The Fate And FuriousHobbs Vs ShawFast And Furious 9Fast XMission Impossible Ghost ProtocolMission Impossible Rough NationMission Impossible FalloutAngels And DemonsInfernoJurassic WorldJurassic World Fallen KingdomJurassic World DominionNational TreasureNational Treasure Book Of SecretsSnow White And The HuntsmanThe Huntsman Winters WarPirates Of The Caribbean The Black PearlPirates Of The Caribbean Death Man's ChestPirates Of The Caribbean At World's EndPirates Of The Caribbean On Stranger TidesPirates Of The Caribbean Death Man Tells No TalesSherlock HolmesSherlock Holmes A Game Of ShadowsNight At The MuseumNight At The Museum Battle Of The SmithsonianNight At The Museum Secret Of The TombJumanji Welcome To The JungleJumanji The Next LevelBird BoxBird Box: BarcelonaA Quiet PlaceA Quiet Place Part IIA Quiet Place Day OneTransformersTransformers Revenge Of The FallenTransformers Dark Of The MoonTransformers Age Of ExtinctionTransformers The Last KnightBumblebeeStar TrekStar Trek Into DarknessStar Trek BeyondAvatarAvatar The Way Of WaterDivergent InsurgentAllegiantThe Maze Runner Maze Runner The Scorch TrialsMaze Runner The Death CureThe Hunger Games The Hunger Games Catching FireThe Hunger Games Mockingjay Part .1The Hunger Games Mockingjay Part .2DC COMICSBatman BeginsThe Dark KnightThe Dark Knight RisesSuperman ReturnsMan Of SteelBatman V Superman - Dawn Of JusticeSuicide SquadWonder WomanJustice LeagueAqua ManWonder Woman 1984Aqua Man And The Lost KingdomMARVEL STUDIOSSpider-Man 1 - 3The Amazing Spider-Man 1 - 2X-Men: First ClassX-Men: Days of Future PastX-Men: ApocalypseX-Men: Dark PhoenixVenomPHASE 1:Iron ManIron Man 2ThorCaptain America The First AvengerMarvel's The AvengersPHASE 2:Iron Man 3Thor The Dark WorldCaptain America The Winter SoldierGuardians Of The Galaxy Avengers Age Of UltronAnt-ManPHASE 3:Captain America Civil WarDoctor Strange Guardians Of The Galaxy Vol.2 Spider-Man: Home ComingThor RagnarokThe Black PantherAvengers Infinity WarAnt-Man And The WaspCaptain MarvelAvengers End GameSpider-Man: Far From HomePHASE 4:WandaVisionThe Falcon And The Winter SoldierLokiBlack WidowWhat If...?Shang-Chi And The Legend Of The Ten RingsEternalsHawkeyeSpider-Man: No Way HomeMoon KnightDoctor Strange in the Multiverse of MadnessMs. MarvelThor: Love and Thunder I Am GrootShe-HulkWerewolf By Night Black Panther: Wakanda ForeverThe Guardians of the Galaxy Holiday SpecialPHASE 5:Ant-Man and the Wasp: QuantumaniaGuardians of the Galaxy Vol. 3Secret Invasion LokiThe MarvelsWhat If...!EchoAgatha All AlongDeadpool & WolverineYour Friendly Neighborhood Spider-Man Captain America: Brave New World ThunderboltsDaredevil: Born Again Iron HeartPHASE 6:The Fantastic Four: First StepsEyes Of Wakanda Marvel Zombies BladeWonder Man VisionQuestThe Punisher: One Last KillSpider-Man: Brand New Day Avengers: DoomsdayAvengers: Secret WarsWIZARDING WORLDHarry Potter And The Sorcerer StoneHarry Potter And The Chamber Of SecretsHarry Potter And The Prisoner Of AzkabanHarry Potter And The Goblet Of FireHarry Potter And The Order Of The PhoenixHarry Potter And The Half Blood PrinceHarry Potter And The Deathly Hallows Part 1Harry Potter And The Deathly Hallows Part 2Fantastic Beasts And Where To Find ThemFantastic Beasts The Crims Of GrindelwaldFantastic Beasts The Secrets Of DumbledoreTWILIGHT SAGATwilightTwilight Saga New MoonTwilight Saga EclipseTwilight Saga Breaking Dawn Part 1Twilight Saga Breaking Dawn Part 2پ.ن: البته من سری فیلم‌های مارول را تا فاز ۳ بیشتر ندیدم، متاسفانه وقت نکردم... از فاز ۴ فقط Black Widow و Shang-Chi And The Legend Of The Ten Rings و Eternals را دیدم، فقط لیست کامل اش را اینجا خدمتتون گذاشتم.موجِ نیلگونموجِ نیلگونTue, 29 Sep 2026 18:00:46 +0330https://virgool.ir/@Mahya/پیشنهادهای-یک-فیلم-باز-gs8mxypvrdkeدنیای من، میان فیلم‌ها ✨یک لیست برای عاشقان سینما 🎥برای وقتی که نمی‌دونی چی ببینی! 😍فیلم‌هایی که دوستشان دارم 🎬فیلم‌هایی که ارزش دیدن دارن 🎞️از عشق تا ماجراجویی؛ از زمین تا فضا ♥️🚀چراغ‌ها خاموش؛ قصه شروع می‌شود...Elvis CruellaRebeccaAnyone But YouA Christmas PrinceTestament Of YouthAfterlife Of The PartyThe Greatest ShowmanMoanaTangledZootopiaThe Advantures Of TintinRaya And The Last DragonAnnaMineWildCrawlShooterGhostedMad MaxEagle EyeNon-StopUnknownFligh PlanThe GuiltyAbductionBlack LightAmbulancePoint BreakDolphin TaleHunter KillerRed Sparrow Warm BodiesThe ShallowsThe Grey ManPremium Rush6 UndergroundKnight And DayAmerican MadeCharlie's Angels Top Gun Maverick Mr And Mrs SmithG.I. Joe RetaliationLive Free Or Die HardXxx Return Of Xander Cage InkheartUncharted Fool's GoldRed NoticeThe MummyTomb RaiderJungle CruiseThe Legend Of TarzanThe Man From U.N.C.L.EExodus Gods And KingsThe Sorcerers ApprenticeThe Mountain Between UsKing Arthur Legend Of The SwordJourney To The Center Of The EarthSullyAdriftJackieTitanicEverestSpencerThe VowThe WalkTrue Spirit UnstoppableArthur The KingCaptain PhillipsThe Good Nurse The Finest HoursWorld Trade CenterBohemian Rhapsody 2:22BurntNerveMulanAladdinParanoiaCinderellaCast AwayLa La LandThe Last SongLove WreckedHannah MontanaBeauty And The BeastThe Light Between OceansCharlie And The Chocolate Factory1917AlliedDunkirkMidwayValkyrieDownfallUnbrokenGreyhoundDarkest HourShindler's List Hacksaw RidgeAshes In The SnowThe Imitation GameTestament Of YouthSaving Private RyanThe Zookeepers WifeIOLucy2012ArrivalGravityEqualsIn TimeKnowingFree GuyFirst ManBattleshipGreenlandInterstellarPassengersThe MartianWorld War ZSan AndreasThe Darkest HourWar Of The WorldsEdge Of TomorrowThe Tomorrow WarThe Space Between UsThe Day After TomorrowThe Theory Of EverythingMan On The LedgeRed Dawnموجِ نیلگونموجِ نیلگونSun, 27 Sep 2026 14:01:01 +0330https://virgool.ir/@Mahya/جشن-تولد-شانزده-سالگی-رویایی-که-با-هم-در-پاییز-قدم-زدیم-🧡-znuqiadfyvlaواسه کسی که دوستش دارید بجنگید؛ چه جنگی از این بهتر 🌲🌧در رویاهای من همیشه روزی خواهد آمد و باز یکدیگر را پیدا می‌کنیم.زمان به یاریمان می‌رسد و به آفتاب سلامی دوباره می‌گوییم.در این رویای شیرین تو به سمت من می‌آیی، دستت را که می‌گیرم، لبخند میزنی.در شهر خیال قدم می‌زنیم و کنار هر گلی که از دیواری جوانه زده باشد، چند دقیقه به تماشا می‌مانیم.پیش که می‌رویم به برگ‌های نعنا می‌رسیم و با صدای باد و جریان آب چشمه‌ روی تخته سنگی می‌نشینیم و به درختی احتمالا درخت سیب تکیه می‌کنیم.در سکوت به من خیره می‌شوی، من به آغوشت می‌کِشم.ناگهان واقعیت به من سیلی می‌زند و از این رویا می‌پرم.کاغذ و مدادم را بر‌می دارم و شروع به نوشتن می‌کنم.آن‌قدر می‌نویسم و آن‌قدر خط می‌زنم که کاغذ سیاه می‌شود.دوباره شروع می‌کنم... باز خط می‌زنم.در آخر چند کلمه‌ی خط نخورده باقی‌مانده است.من و دستانی که دیگر نای نوشتن ندارد.در جشن تولد شانزده سالگی رویایی که با هم در پاییز قدم زدیم. 🍂🧡اگر روزی آرزو به دل از این دنیا رفتم، شاید این‌ها آخرین حرف‌هایی باشند که دلم می‌خواست به تو بگویم: چاتای... من بیشترین حرف‌های زندگی‌ام را با تو دارم؛ حرف‌هایی که سال‌هاست در قلبم مانده‌اند و حسرت گفتنشان را بهت دارم.شاید تو حتی ندانی من روی این کره‌ی خاکی وجود دارم، شاید هیچ‌وقت از این فاصله‌ی میان ما خبر نداشته باشی؛ عجیب‌تر از همه این است که با گذشت این همه سال، چیزی از احساسم بهت کم نشده... هر بار که تو را در تلویزیون می‌بینم، هر بار که عکسی از تو جلوی چشمم می‌آید، قلبم هنوز همان واکنش روزهای اول را دارد.من بارها سعی کردم تو را از ذهنم بیرون کنم، گفتم شاید باید تمامش کنم، شاید باید زندگی را جور دیگری ادامه بدهم، شاید باید قلبم را به روی آدم دیگری باز کنم، اما بعضی احساس‌ها را نمی‌شود با دستور دادن به قلب خاموش کرد.هر بار که فکر کردم تمام شده، یک عکس از تو، یک صحنه، یک آهنگ یا حتی یک خواب کافی بود تا بفهمم هنوز همان‌جایی ایستاده‌ام که سال‌ها پیش ایستاده بودم.چیزی که بیشتر از همه مرا شگفت‌زده می‌کند، چهره و نگاه توست.در عمق نگاهت چیزی می‌بینم که برای خودم هم قابل توضیح نیست؛ یک حس آشنایی عمیق، نه آشناییِ آدمی که سال‌هاست می‌شناسی؛ آشناییِ چیزی بسیار قدیمی‌تر... آن‌قدر آشنا که گاهی با خودم فکر می‌کنم چطور ممکن است چهره‌ی کسی برایت این‌قدر آشنا باشد، وقتی حتی یک‌بار هم از نزدیک ندیده‌ایش، اما انگار هزاران سال است می‌شناسیش؟ انگار در چشمانت چیزی از یک خاطره‌ی خیلی دور مانده؛ خاطره‌ای که ذهنم به یاد نمی‌آورد، اما قلبم یه‌جورایی آن را می‌شناسد.گاهی با خودم می‌گویم: ترجیح می‌دهم خوابت را ببینم تا با آدم‌های دیگر بیرون بروم.ترجیح می‌دهم آهنگ‌هایی را گوش کنم که مرا به یاد تو می‌اندازند، تا صدای آدم‌هایی را بشنوم که هیچ حسی در من بیدار نمی‌کنند.ترجیح می‌دهم با رؤیای تو زندگی کنم تا فقط برای فرار از تنهایی وارد رابطه‌ای با شخص دیگری شوم.ترجیح می‌دهم دلتنگت شوم، غمگین شوم و گاهی تلخی این فاصله را تحمل کنم، تا اینکه کسی را به جای تو وارد قلبم کنم.ترجیح می‌دهم امیدم را نگه دارم، حتی اگر هیچ تضمینی برای رسیدن وجود نداشته باشد و ترجیح می‌دهم با خاطرات و سناریوهایی که سال‌ها در ذهنم ساخته‌ام زندگی کنم، تا اینکه بخواهم همان رؤیا را با آدم دیگری از نو بسازم.شاید منطقی نباشد اما مگر همه‌ی عشق‌ها قرار است منطقی باشند؟شاید برای دیگران فقط یک احساس باشد، آرزوی بزرگی نباشد؛ اما چیزی که می‌دانم این است که احساسی که به تو دارم، برای من واقعی است؛ من تو را عشق زندگی‌ام و نیمه‌ی گمشده‌ی خودم می‌دانم.نمی‌دانم سرنوشت چه چیزی برای ما نوشته...نمی‌دانم آیا روزی در این دنیا روبه‌روی هم خواهیم ایستاد یا نه...فقط می‌دانم یک آرزو، با تمام گذشت این سال‌ها، هنوز تغییر نکرده: روزی تو را از نزدیک ببینم.نه برای اینکه چیزی را از تو بخواهم.فقط می‌خواهم یک‌بار، برای چند لحظه، این فاصله تمام شود.فقط یک‌بار بتوانم به چشمانت نگاه کنم و ببینم آن حس عجیبی که سال‌ها در من زندگی کرده، در دنیای واقعی چه شکلی است.شاید تمام آن چیزی که می‌خواهم، فقط چند ثانیه باشد.یک نگاه... یک لبخند... یک سلام.برای کسی که سال‌هاست با یک رؤیا زندگی کرده، همین چند ثانیه می‌تواند تمام دنیا باشد.چاتای... اگر روزی این نوشته به دستت رسید و آن را خواندی، لازم نیست چیزی را باور کنی.لازم نیست پاسخی برای احساس من داشته باشی.فقط بدان که در گوشه‌ای از این دنیا، کسی سال‌ها تو را دوست داشته، با نام تو داستان نوشته، کسی که شاید هیچ‌وقت سهمی از زندگی واقعی تو نداشته باشه، اما تو برای سال‌ها، دنیای او بوده‌ای... نه به خاطر تصویری که دیگران از تو ساخته‌اند، بلکه به خاطر حسی که خودش هر بار با دیدن تو تجربه کرده است و اگر روزی مرا شناختی، امیدوارم آن روز خیلی دیر نباشد.امیدوارم هنوز چیزی از آن دختری که سال‌هاست با دیدنت قلبش می‌لرزد، در من باقی مانده باشد.تولدت مبارک، عشق رویایی من... 🎂🎈🎉آرزو می‌کنم قلبت همیشه آرام بتپد، مسیرت پر از نور باشد و زندگی با تو مهربان باشد.شاید کیلومترها میان ما فاصله باشد، اما در میان میلیون‌ها صدا، من سال‌هاست فقط یک صدا را می‌شنوم.در میان میلیون‌ها مسیر، در ذهن و قلب من، همیشه راهی پنهان به سوی تو کشیده شده است.در پنهان‌ترین گوشه‌ی قلبم، شعله‌ای هست که تنها برای تو روشن مانده و در ژرف‌ترین قسمت روحم، هنوز همان مسیر باریک و ناشناخته‌ای وجود دارد که به سوی تو می‌رود.اگر قرار باشد در این جهان، فقط یک آرزو برای خودم داشته باشم، هنوز همان آرزوی قدیمی را انتخاب می‌کنم: روزی تو را از نزدیک ببینم.گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید رویاها فقط رویا نباشند؛ شاید جایی که منطق و فاصله نمی‌توانند به آن برسند، قلب آدم‌ها راه دیگری برای ملاقات پیدا می‌کند.تو برای من، سال‌هاست بخشی از همان رؤیایی... ممنونم که، حتی بدون اینکه بدانی، شانزده سال مهمان خواب‌ها و نوشته‌ها و خیال من بودی و هستی.افتخار می‌کنم به اینکه قلبم تو را برای دوست داشتن انتخاب کرد.تا ابد، با تمامِ قلبم، عاشقت خواهم بود؛ چاتای اولوسوی 🥹💗پ.ن: البته بنده کاملاً واقفم که ایشون Way Out of My League تشریف دارن و احتمال اینکه حتی گوشه‌ی چشمشون هم به دختری مثل من بیفته، تقریباً در حد یک معجزه‌ست! 😢 منم ادعایی ندارم، انتظار خاصی ندارم؛ فقط تهِ تهِ دلم یک آرزو دارم... 🙈 اینکه شاید یک روز، به هر شکلی که فقط خدا می‌دونه، یک معجزه اتفاق بیفته و منو ببینه، بشناسه و داستان‌هایی رو که براش نوشتم، بخونه... همین، نه بیشتر 🤭 البته اگر معجزه خواست کمی بیشتر از اینا هم لطف کنه، بنده اعتراضی ندارم! 😂🤍موجِ نیلگونموجِ نیلگونWed, 23 Sep 2026 00:31:46 +0330https://virgool.ir/@Mahya/داستان-ماریا-پارت-شصت-و-یکم-تا-هفتادم-gkatflmysbh1☆ پارت شصت و یکمنور ماه از دریچه‌ی باریک سلول به داخل می‌تابید و بخشی از چهره‌ی آدرین و آنابل را روشن کرده بود.صدای نفس‌هایشان تنها صدایی بود که میان دیوارهای سنگی می‌پیچید.آدرین با صدایی آرام و گرفته پرسید: دخترمون... اسمش چیه؟آنابل لبخند محوی روی لبش نشست.ـ السا.آدرین نام دخترش را زیر لب تکرار کرد.ـ السا...لبخند کمرنگی روی صورتش نشست؛ لبخندی که بیشتر از شادی، درد داشت.ـ قشنگه...آنابل دستش را آرام روی گونه‌ی آدرین گذاشت، شش سال تمام آرزو کرده بود یک بار دیگر صورت مردی را لمس کند که تمام زندگی‌اش بود؛ مردی که با وجود تمام تلاش‌هایش، هیچ‌وقت نتوانسته بود واقعاً از قلبش بیرونش کند.آدرین چشم‌هایش را بست و صورتش را اندکی به کف دست او تکیه داد، صدایش به زمزمه‌ای تبدیل شد: دلم این لمس رو از یاد نبرده بود.ـ اما من سعی کرده بودم فراموشت کنم.آدرین آرام سر تکان داد.ـ موفق نشدی.آنابل نفس لرزانی کشید.ـ نه... موفق نشدم؛ هر بار که السا می‌خندید، تو رو می‌دیدم... هر بار که به چشم‌های خاکستریش نگاه می‌کردم، یاد چشم‌های تو می‌افتادم.اشکی از گونه‌اش پایین آمد.ـ وقتی درباره‌ی تو ازم می‌پرسید... دوباره دلتنگت می‌شدم.آدرین نگاهش را پایین انداخت، بغض سنگینی گلویش را فشرد، انگشتان آنابل را میان دست‌هایش گرفت.ـ کاش می‌شد زمان برگرده...چشم‌هایش را بست.ـ کاش هیچ‌وقت رهات نمی‌کردم.آنابل آهسته سر تکان داد.ـ کاش...نگاهش برای لحظه‌ای به زمین افتاد.ـ اما زمان برنمی‌گرده، آدرین.سکوتی میانشان نشست، سکوتی پر از تمام حرف‌هایی که در شش سال گذشته گفته نشده بود.آنابل یک قدم جلو آمد، فاصله‌ی میانشان حالا کمتر از همیشه بود، نگاهش را در چشم‌های آدرین ثابت نگه داشت و با صدایی لرزان گفت: یه سؤال دارم... بعد از تمام این سال‌ها، هنوز هم همون‌قدر که من عاشقتم، عاشقمی؟آدرین بدون کوچک‌ترین مکث پاسخ داد: من با عشق تو نفس می‌کشم.آنابل لبخند محوی زد.ـ همیشه بلد بودی با حرفات قلبمو بلرزونی.آدرین این بار لبخند نزد.ـ این بار فقط حرف نیست.نگاهش جدی شد.ـ دیر فهمیدم که انتقام فقط آدم‌های بی‌گناه رو زخمی می‌کنه.نگاهش روی صورت آنابل ماند.ـ تو زخمی شدی... دخترمون زخمی شد.نفسش را آهسته بیرون داد.ـ و آخرش خودمم نابود شدم.آنابل سرش را پایین انداخت، چند لحظه بعد دوباره نگاهش کرد، دستانش را بالا آورد و صورت آدرین را میان دست‌هایش گرفت، هیچ‌کدام چیزی نگفتند، فقط بهم نگاه کردند، نگاهی که شش سال حرف ناگفته در خودش داشت، آرام به هم نزدیک شدند، لب‌هایشان برای لحظه‌ای در بوسه‌ای کوتاه و آمیخته با اشک به هم رسید، بوسه‌ای که بیشتر از آنکه شور داشته باشد، دلتنگی داشت، وقتی از هم فاصله گرفتند، پیشانی‌هایشان هنوز به هم تکیه داشت.آنابل لبخند کوچکی زد.ـ فکر نمی‌کردم بعد از این همه سال... هنوز کنار تو احساس خونه داشته باشم.آدرین چشم‌هایش را بست.ـ خونه برای من همیشه جایی بوده که تو باشی.آنابل دیگر نتوانست مقاومت کند، خودش را در آغوش او انداخت، آدرین بازوهایش را دور او حلقه کرد، دیگر هیچ‌کدام حرفی نزدند؛ فقط گرمای آغوشی را حس می‌کردند که شش سال از آن محروم مانده بودند، وقتی آنابل آرام از او فاصله گرفت، آدرین دستش را بالا آورد و چند تار موی طلایی او را که روی پیشانی‌اش ریخته بود، کنار زد، بوسه‌ای طولانی و پر از دلتنگی بر پیشانی‌اش نشاند، چند ثانیه گذشت، آدرین آرام گفت: دلم خیلی برات تنگ شده بود.لبخند کم‌رنگی روی لب‌های آنابل نشست، دستش را آرام روی بازوی بزرگ و عضلانی آدرین کشید؛ همان دستی که روزی برایش امن‌ترین پناه دنیا بود.با صدایی آرام گفت: منم... اما هنوز نبخشیدمت.لبخند آدرین محو شد، آرام سر تکان داد.ـ می‌دونم... حق داری.آنابل نگاهش را از او نگرفت.ـ هر شب جای خالیت‌ رو کنارم حس می‌کردم، السا هر روز بزرگ‌تر شد و تو، توی هیچ‌کدوم از اولین‌های زندگیش نبودی؛ اولین قدمش، اولین کلمه‌اش، اولین روزی که مریض شد، هیچ‌کدومش...آدرین چشم‌هایش را بست و نفس عمیقی کشید.ـ هر بار که ازش حرف می‌زنی، بیشتر می‌فهمم چی رو از دست دادم.آنابل آرام دستش را روی گونه‌ی او گذاشت.ـ عشق، همه‌چیز رو درست نمی‌کنه... اعتماد، خیلی سخت‌تر برمی‌گرده.آدرین دست او را میان دستانش گرفت و آرام بوسه‌ای بر پشت دستش نشاند.ـ ازت نمی‌خوام امشب منو ببخشی، فقط... یه فرصت بده تا ثابت کنم اون مردی که شش سال پیش ترکت کرد، دیگه وجود نداره.آنابل چند لحظه در سکوت به چشم‌هایش خیره ماند بعد سرش را دوباره روی شانه‌ی او گذاشت.ـ نمی‌دونم آینده چی می‌شه... اما امشب، فقط می‌خوام با تو باشم.آدرین بازویش را آرام دور شانه‌های او حلقه کرد، لبخند ملایمی زد و بوسه‌ای عاشقانه بر پیشانی آنابل زد.ـ با چارلز حرف می‌زنم... ازش می‌خوام یه فرصت دیگه بهم بده، می‌دونم بعد از کاری که کردم، حق ندارم چیزی بخوام... اما برای تو... برای السا... تا آخرین نفسم التماس می‌کنم.نگاهش را از چشم‌های آنابل برنداشت.ـ فقط... یه شانس دیگه بهم بده، عشقم... قول می‌دم از این به بعد، برای السا بهترین پدری باشم که می‌تونم باشم و برای تو... بهترین همسری بشم که شش سال پیش باید می‌بودم.آنابل با چشمانی اشک‌آلود متعجب به او خیره ماند، انگار باور نمی‌کرد این حرف‌ها را از زبان آدرین بشنود.ـ چی...؟آدرین نفس عمیقی کشید، چشم در چشم او گفت: با من ازدواج کن، آنابل... بیا همه‌چیز رو از نو شروع کنیم.اشک از گوشه‌ی چشم آنابل سرازیر شد، با صدایی لرزان گفت: بعد از همه‌ی این اتفاقا... هنوز فکر می‌کنی می‌شه از نو شروع کرد؟آدرین لبخند تلخی زد.ـ نمی‌دونم، نمی‌تونیم گذشته رو عوض کنیم؛ شاید هیچ‌وقت نتونم زخم‌هایی رو که بهت زدم کاملاً درمان کنم... اما می‌دونم که تا آخرین نفس، برای تو و دخترمون می‌جنگم، اگر آخرش هم جوابت 'نه' باشه... باز هم از جنگیدن دست نمی‌کشم.آنابل چند لحظه فقط به چشم‌هایش خیره ماند، لبخندی آمیخته به اشک روی لب‌هایش نشست.ـ نمی‌تونم همین الان جواب بدم.آدرین سرش را به آرامی تکان داد.ـ منتظر می‌مونم... هر چقدر که لازم باشه، یک ماه... یک سال... حتی تمام عمرم... فقط بدون... این بار، دیگه هرگز تنهات نمی‌ذارم.آنابل پاسخی نداد، فقط نگاهش کرد؛ در آن نگاه، هم عشق بود، هم رنج، هم امید و هم ترسی که هنوز از بین نرفته بود اما پشت همه‌ی آن‌ها، چیزی تازه شکل گرفته بود، فرصتی کوچک برای دوباره ساختن چیزی که یک روز، با یک تصمیم اشتباه، فرو ریخته بود.☆ پارت شصت و دومآنابل چند لحظه در سکوت به چشمان آدرین خیره ماند.نور نقره‌ای ماه از دریچه‌ی باریک بالای دیوار روی صورتش افتاده بود و اشک‌هایی که آرام از گوشه‌ی چشمش پایین می‌لغزیدند، در آن نور مثل مرواریدهای کوچکی می‌درخشیدند... لب‌هایش را به هم فشرد، انگار گفتن چیزی که در دل داشت، برایش از تمام اعتراف‌های امشب سخت‌تر بود.ـ می‌دونی از چی بیشتر از همه می‌ترسم؟آدرین نگاهش را از او برنداشت.ـ از چی؟آنابل نفس لرزانی کشید.ـ از اینکه دوباره یه روز از خواب بیدار شم... و تو نباشی.نگاهش برای لحظه‌ای روی زمین افتاد.ـ شش سال پیش، یه صبح چشم باز کردم و فهمیدم همه‌ی زندگیم رفته... نه نامه‌ی خداحافظی‌ای بود، نه توضیحی... فقط یه جای خالی که هر روز بزرگ‌تر می‌شد؛ بعد فهمیدم باردارم... وقتی السا به‌دنیا اومد، مجبور شدم یاد بگیرم هم مادر باشم، هم پدر... هم تکیه‌گاه یه بچه‌ای که هیچ تقصیری توی هیچ‌کدوم از اتفاق‌هایی که افتاده بود نداشت.آدرین پلک‌هایش را بست، هر جمله‌ی آنابل، زخمی تازه روی وجدانش می‌نشاند، آرام گفت: حق داری بهم اعتماد نکنی، اما یه چیزو باور کن... اگر از این زندان بیرون بیام... دیگه هیچ قدرتی توی این دنیا نمی‌تونه منو از تو و السا جدا کنه.آنابل لبخند محوی زد.ـ هنوزم مثل قبل حرف می‌زنی... همون‌قدر مطمئن.آدرین لبخند تلخی زد.ـ نه... قبلاً مغرور بودم؛ الان یه مرد پشیمونم که فقط می‌خواد هر کاری از دستش برمیاد بکنه تا خانواده‌شو به دست بیاره.آنابل آهسته سرش را روی شانه‌ی او گذاشت، آدرین بازویش را آرام دور شانه‌های او حلقه کرد.چند دقیقه، هیچ‌کدام حرفی نزدند، صدای نفس‌هایشان با سکوت زندان درهم آمیخته بود، زیر لب گفت: می‌دونی السا؟آدرین لبخند زد.ـ عاشق قصه‌ست، درسته؟آنابل سرش را بلند کرد و با تعجب نگاهش کرد.ـ از کجا فهمیدی؟آدرین لبخند کمرنگی زد.- نامه‌ای که بهش دادم و گفتم بده به چارلز... دیدم با چه دقتی گوش می‌داد.حتی وقتی نمی‌فهمید چرا اون نامه رو بهش دادم، توی چشم‌هاش کنجکاوی بود... فهمیدم دختر باهوشیه.آنابل آرام خندید.ـ درست گفتی، هر شب تا براش قصه نگم، خوابش نمی‌بره؛ یه مدت خودش قصه می‌ساخت.آدرین با کنجکاوی نگاهش کرد.ـ چه قصه‌ای؟لبخند آنابل آرام محو شد.ـ درباره‌ی یه دختر کوچولو که یه روز پدرش برمی‌گرده خونه... یه شب ازم پرسید... مامان، بابام اگه برگرده، منو بغل می‌کنه؟آدرین با صدایی گرفته پرسید: تو چی بهش گفتی؟اشک دوباره در چشم‌های آنابل نشست.ـ گفتم... اگر بابات برگرده... اولین کاری که می‌کنه اینه که محکم بغلت می‌کنه؛ اون‌قدر محکم که همه‌ی سال‌هایی که کنارت نبوده رو جبران کنه.آدرین دیگر نتوانست جلوی اشکش را بگیرد.ـ خدایا... چقدر از زندگیش جا موندم.آنابل آرام دستش را روی موهای او کشید.ـ هنوز دیر نشده... اگر واقعاً همون مردی باشی که امشب می‌بینم... می‌تونی بهترین پدر براش باشی.آدرین بی‌درنگ گفت: قول می‌دم... دیگه حتی یه روز از کودکیش رو هم از دست ندم.آنابل لبخند زد، آرام دستش را در دست آدرین گذاشت و گفت: پس از همین امشب شروع کن... اول، اعتماد منو به دست بیار، بعد... می‌ذارم خودت دل السا رو به دست بیاری.آدرین انگشتانش را دور دست او فشرد و با نگاهی سرشار از امید گفت: قبول.چند لحظه به دست‌های درهم‌گرفته‌شان نگاه کرد.- این بار، همه‌چیز رو از اول قدم‌به‌قدم اما درست، می‌سازیم.برای نخستین بار در تمام آن شب، لبخند واقعی و آرامی روی صورت هر دو نشست.پشت دیوارهای سرد زندان، جایی که قرار بود پایان زندگی آدرین باشد، چیزی کاملاً متفاوت داشت آغاز می‌شد: یک فرصت دوباره برای پدر شدن، برای همسر شدن... و برای ساختن خانواده‌ای که شش سال پیش خودش با دست‌های خودش از دست داده بود.☆ پارت شصت و سومآدرین لبخند محوی زد؛ لبخندی که بیشتر از آنکه نشانه‌ی شادی باشد، بوی خاطره می‌داد، آرام گفت: یادته اولین بار کجا دیدمت؟آنابل خندید؛ خنده‌ای کوتاه و گرم...ـ کنار رودخونه... تو ادعا می‌کردی ماهیگیر ماهری هستی.آدرین زیر لب خندید.ـ ادعا نمی‌کردم... بودم.ـ واقعاً؟ پس چرا تنها ماهی‌ای که اون روز گرفتی، از دستت افتاد و دوباره پرید توی آب؟خنده‌ای روی لب‌های آدرین نشست.ـ خب... حواسم پرت زیباترین دختر موطلایی شده بود که به عمرم دیده بودم.آنابل با خنده مشت کوچکی به سینه‌اش زد.ـ دروغگو... از همون اولم فقط بلد بودی حرفای قشنگ بزنی، هنوز همون مردی هستی که با دو تا جمله می‌تونه آدمو خجالت‌زده کنه.آدرین به دیوار سنگی سلول تکیه داد و گفت: نه... همون مرد نیستم، شش سال پیش، خشمم از عشقم بزرگ‌تر بود... از امشب، قراره عشقم از اشتباهام بزرگ‌تر باشه... چون از همون اول فقط یه حقیقت وجود داشت.آنابل با کنجکاوی نگاهش کرد.ـ چه حقیقتی؟لبخند کم‌رنگی روی لب آدرین نشست.ـ اینکه از همون لحظه‌ای که دیدمت، فهمیدم می‌خوام تا آخر عمرم هر صبح اولین کسی باشی که می‌بینم.لبخند آنابل محو شد، چند ثانیه نگاهش کرد، بعد آرام پرسید: پس چرا ترکم کردی؟آدرین چند ثانیه به زمین خیره ماند، بعد آرام گفت: چون اجازه دادم نفرت، جای عقلم تصمیم بگیره...نفس عمیقی کشید.ـ وقتی لوکاس مرد، دیگه خودم نبودم، فقط یه مرد عصبانی بودم که فکر می‌کرد چارلز همه‌چیزشو ازش گرفته؛ نفهمیدم... خودم با دستای خودم، زندگی تنها آدمایی رو که برام مونده بودن، نابود کردم.آنابل آهسته نفسش را بیرون داد.ـ کاش زودتر این حرفا رو می‌فهمیدی...آدرین سرش را پایین انداخت.ـ کاش...سکوت دوباره میانشان نشست.بعد از چند لحظه، آنابل با لبخندی محو گفت: می‌دونی السا شبیه کیه؟آدرین بی‌درنگ گفت: شبیه تو...آنابل خندید.ـ نه، لجبازیش دقیقاً مثل توئه.ـ من لجبازم؟ـ خیلی... اونم اگر یه چیزی رو بخواد... دیگه هیچ‌کس حریفش نمی‌شه تا بدستش بیاره.خنده‌ی آدرین دوباره بلند شد؛ خنده‌ای زلال که حتی دیوارهای سرد زندان هم انگار برای لحظه‌ای گرم شدند؛ در همان لحظه، صدای ناقوس قصر از دور در راهروهای سنگی پیچید، پنج ضربه، پنج صبح شده بود...آنابل با نگرانی بلند شد.ـ خدای من، اگر نگهبانا بفهمن من اینجام...آدرین هم آرام از جا بلند شد.ـ باید بری.آنابل با حسرت به او نگاه کرد، انگار دلش نمی‌خواست دوباره از او جدا شود، آدرین دستش را گرفت و بوسه‌ای کوتاه روی آن نشاند و گفت: به السا بگو... پدرش از این به بعد برای دیدنش زندگی می‌کنه.آنابل سر تکان داد.ـ وقتی زمانش برسه... خودت بهش خواهی گفت.آدرین نگاهش را به دریچه‌ی کوچک سلول دوخت.ـ از امروز باید ثابت کنم هنوز ارزش اعتماد کردن دارم.آنابل آرام گفت: پس ثابتش کن، اول به خودت...دستش را بالا آورد و آرام میان موهای آدرین کشید.ـ موهات یه کم سفید شده...آدرین با لبخند گفت: تقصیر توئه.آنابل با تعجب خندید.ـ من؟ـ آره.لبخندش شیطنت‌آمیزتر شد.ـ شش سال دلتنگی، آدمو زودتر پیر می‌کنه.آنابل خندید... خنده‌اش در آن سلول کوچک پیچید؛ چند لحظه بعد، سرش را روی شانه‌ی آدرین گذاشت، آدرین بازویش را دور او حلقه کرد و پیشانی‌اش را به موهای طلایی‌اش تکیه داد، آرام گفت: دلم برای این آرامش تنگ شده بود.آنابل نگاهش را بالا آورد و مستقیم در چشم‌های آدرین خیره شد.ـ منم، اما یادت نره... دوست داشتنت با بخشیدنت فرق داره، هنوز باید ثابت کنی همون مردی نیستی که یه روز من و دخترمون رو تنها گذاشت.آدرین با جدیت سر تکان داد.ـ ثابتش می‌کنم.آنابل لبخند محوی زد.ـ امیدوارم، چون السا بیشتر از هر کسی لایق یه پدر خوبه...آدرین دست او را آرام فشرد.- از امروز، هر نفسی که می‌کشم برای ساختن دوباره‌ی خانواده‌مونه...آنابل با صدایی آرام گفت: قبل از اینکه تو با چارلز صحبت کنی، بذار اول من باهاش حرف بزنم.آدرین با تعجب نگاهش کرد.ـ نه، آنابل...آنابل اجازه نداد جمله‌اش تمام شود، با لحنی محکم، اما آمیخته به التماس گفت: فقط گوش کن، اگر قرار باشه برای نجات مردی که هنوز عاشقشم غرورمو کنار بذارم، بدون لحظه‌ای تردید این کارو می‌کنم... شده دوباره جلوی پاش زانو می‌زنم... شده التماسش می‌کنم... ازش می‌خوام به خاطر من... به خاطر السا و به خاطر همه‌ی خوبی‌هایی که هنوز می‌تونی انجام بدی، تو رو مشمول عفو سلطنتی کنه.صدای آنابل در آخرین جمله لرزید، اشک در چشم‌هایش حلقه زد.ـ نمی‌خوام السا یه بار دیگه پدرشو از دست بده... دیگه طاقت ندارم دوباره از کسی که دوستش دارم جدا بشم.آدرین آهسته سرش را تکان داد.ـ نه... نمی‌خوام برای گناه‌های من التماس کنی، گناهکار منم...آنابل یک قدم جلو آمد.دو دستش را روی گونه‌های آدرین گذاشت و صورتش را بالا آورد تا دوباره به چشم‌هایش نگاه کند، با قاطعیت گفت: اگر پای خانواده‌م وسط باشه، غرور برام هیچ ارزشی نداره... برای نجات جون پدر دخترم... برای مردی که هنوز با تمام وجود دوستش دارم و برای آینده‌مون، هرکاری لازم باشه می‌کنم.آدرین دوباره نگاهش را پایین انداخت.ـ من قاتل پدرتونم، آنابل... هرچند از روی خشم و سوگ از دست دادن لوکاس بود، اما حقیقت عوض نمی‌شه، اون هیچ دِینی به من نداره.ـ شاید نه... اما چارلز مردی نیست که با خشم تصمیم بگیره، برادرم هنوز همون پسریه که قبل از پادشاه شدن بود؛ دلش از چیزی که نشون می‌ده، مهربون‌تره...آدرین لبخند تلخی زد.ـ اگر قبول نکرد چی؟آنابل دستش را روی سینه‌ی او گذاشت؛ درست روی قلبش...ـ قبول می‌کنه، بهت قول می‌دم از اینجا میارمت بیرون عشقم.اشک در چشم‌های هر دو جمع شده بود.ـ قول می‌دم.آنابل دستش را از روی سینه‌ی او بالا آورد و آرام دور گردنش حلقه کرد، بوسه‌ای عاشقانه و کوتاه میانشان نشست، وقتی از هم فاصله گرفتند، آدرین با صدایی لرزان گفت: بعد از همه‌ی دردایی که بهت دادم... هنوز انقدر دوستم داری؟آنابل لبخند تلخی زد.ـ من دوستت ندارم...آدرین برای لحظه‌ای متعجب نگاهش کرد، لبخند آنابل عمیق‌تر شد.ـ دیوونه‌تم.آدرین خندید؛ خنده‌ای کوتاه اما شیرین... پیشانی‌اش را آرام به پیشانی آنابل تکیه داد و چشم‌هایش را بست.ـ اگر آزاد شدم... قسم می‌خورم هیچ روزی نباشه که از انتخاب دوباره‌ات پشیمون بشی.آنابل صورتش را در گودی گردن او پنهان کرد و چشم‌هایش را بست.بوی آشنای آدرین... همان بویی که شش سال فقط در خاطراتش مانده بود، دوباره واقعی شده بود.آدرین بی‌درنگ دستانش را دور کمر او حلقه کرد و محکم در آغوشش گرفت؛ سرش را خم کرد و بوسه‌ای آرام بر موهای طلایی آنابل نشاند.ـ کاش زمان همین‌جا متوقف می‌شد.آنابل بیشتر خودش را به سینه‌ی او چسباند.ـ کاش...ـ اصلاً دلم نمی‌خواد حتی یه لحظه‌ی دیگه ازت جدا شم.آدرین گونه‌اش را به موهای او تکیه داد.ـ منم عشقم... منم.لحظه‌ها یکی پس از دیگری گذشتند، هیچ‌کدام دل کندن را بلد نبودند اما واقعیت پشت همان در آهنی منتظرشان ایستاده بود؛ بالاخره آنابل آهسته از آغوش آدرین فاصله گرفت، سعی کرد لبخند بزند... چند ثانیه دیگر به چشم‌های آدرین نگاه کرد، انگار می‌خواست تک‌تک جزئیات چهره‌اش را دوباره در حافظه‌اش حک کند، بعد آرام جلو رفت و بوسه‌ای کوتاه و عاشقانه‌ای دیگر بر لب‌هایش نشاند، وقتی فاصله گرفت، لبخند محوی روی لب‌هایش نشست.ـ عاشقتم.آدرین بی‌درنگ پاسخ داد: منم...او درِ سلول را آرام باز کرد... پیش از آنکه از آستانه‌ی در عبور کند، یک بار دیگر برگشت، نگاهشان برای چند ثانیه در هم گره خورد، آنابل لبخند محوی زد، اما خیلی زود رنگ غم روی چهره‌اش نشست، اشکش را پاک کرد و از سلول خارج شد، از راهرو دور شد.آدرین تا زمانی که صدای قدم‌هایش در راهروی سنگی محو شد، همان‌جا ایستاد، با امیدی که بعد از شش سال برای نخستین بار در قلبش زنده شده بود.راهروی سنگی زندان در سکوتی سنگین فرو رفته بود؛ آنابل آرام قدم برمی‌داشت اما با هر قدم دلش بیشتر جا می‌ماند، وقتی به انتهای راهرو رسید بی‌اختیار ایستاد، برگشت و لبخند تلخی زد، دستش را آرام روی قلبش گذاشت و زیر لب گفت: منتظرم بمون...بعد از پله‌های سنگی بالا رفت و از زندان خارج شد.او قرار بود برای آزادی آدرین بجنگد، حتی اگر مجبور می‌شد در برابر برادر خودش بایستد.☆ پارت شصت و چهارمآدرین همان‌جا، بی‌حرکت ایستاده بود.چشم‌هایش هنوز به دری دوخته شده بود که آنابل لحظه‌ای قبل از پشت آن ناپدید شده بود.انگار اگر چند ثانیه‌ی دیگر همان‌طور نگاهش کند، دوباره در باز می‌شد و آنابل با همان لبخند شیرینش برمی‌گشت... اما خبری نشد، فقط سکوت بود و صدای دور شدن قدم‌های زنی که تمام زندگی‌اش بود.آدرین آرام پلک‌هایش را بست، بوی عطر آنابل هنوز در سلول مانده بود؛ دستش را بالا آورد و نوک انگشتانش را روی لب‌هایش گذاشت؛ همان‌جایی که آخرین بوسه‌ی آنابل هنوز مثل گرمای آتش باقی مانده بود.لبخند کم‌رنگی روی لب‌هایش نشست.زیر لب زمزمه کرد: هنوزم همون عطرو می‌زنی، شش سال گذشته اما هنوز همون آنابلی، آنابلِ من...آرام به دیوار سنگی تکیه داد و سرش را بالا گرفت، نگاهش به دریچه‌ی کوچک سلول افتاد... تکه‌ای از آسمان، میان میله‌های آهنی دیده می‌شد، نور کم‌رنگ سپیده‌دم آرام‌آرام جای نور ماه را می‌گرفت؛ صبح داشت از راه می‌رسید.آرزوی تازه‌ای در دل آدرین جوانه زده بود... می‌خواست آزاد شود، نه فقط از این سلول... از مردی که شش سال پیش بهش تبدیل شده بود، می‌خواست دوباره کنار آنابل زندگی کند، السا را بشناسد... می‌خواست زندگی‌ای را بسازد که خودش با دست‌های خودش ویران کرده بود.ـ چقدر دیر فهمیدم نفرت... از هر شمشیری بُرنده‌تره.دست‌هایش را روی زانو گذاشت و چشم‌هایش را بست؛ اما به محض بسته شدن چشم‌هایش، گذشته برگشت.تصویر لوکاس مقابل چشمانش جان گرفت، با همان لبخند همیشگی‌اش... بعد چهره‌ی چارلز و بعد آنابل... باردار، وسط حیاط قصر زانو زده بود و با چشمانی پر از اشک به چارلز التماس می‌کرد جان آدرین را نگیرد؛ قلبش فشرده شد.ـ خدایا... من با یه انتقام کور... زندگی چند نفر رو نابود کردم؟ چارلز، آنابل، السا و آخرش، خودم...اشک بی‌صدا از گوشه‌ی چشمش پایین آمد.برای اولین بار بعد از سال‌ها، برای برادرش گریه نمی‌کرد... برای تمام سال‌هایی گریه می‌کرد که دیگر برنمی‌گشتند؛ برای صبح‌هایی که می‌توانست کنار آنابل از خواب بیدار شود، برای شب‌هایی که می‌توانست قصه‌ای برای دخترش تعریف کند؛ شش سال از کودکی دخترش را از دست داده بود، اشک دیگری از گونه‌اش پایین آمد، صدای خیالی خنده‌ی السا در ذهنش پیچید.با صدایی گرفته زمزمه کرد: السا، دخترم... چقدر دلم می‌خواست اولین باری که راه رفتی کنارت باشم... اولین باری که زمین خوردی، بلندت کنم... اولین باری که خندیدی، صدای خنده‌تو بشنوم... اولین باری که گفتی 'بابا'...چشم‌هایش را محکم بست، تمام آن لحظه‌ها را از دست داده بود و هیچ قدرتی در دنیا نمی‌توانست زمان را به عقب برگرداند... مشتش را از شدت حسرت گره کرد.ـ لعنت به این نفرت...آرام سرش را به دیوار کوبید.ـ لوکاس، کاش اون روز زودتر می‌رسیدم... اون‌وقت الان، نه تو مرده بودی... نه پادشاه کشته می‌شد... نه آنابل این همه درد می‌کشید... نه السا شش سال بدون پدر بزرگ می‌شد.اشکی از گوشه‌ی چشمش پایین آمد.چند لحظه فقط صدای نفس‌های سنگینش شنیده می‌شد، آرام سرش را بالا آورد، نگاهش دوباره به دریچه‌ی کوچک سلول افتاد، خورشید آرام‌آرام از پشت کوه‌های اِدن‌هارت بالا می‌آمد، اولین پرتوهای طلایی از میان میله‌های آهنی عبور کردند و روی صورت خسته‌ی آدرین نشستند... برای لحظه‌ای، گرمای خورشید را روی پوستش احساس کرد و لبخند زد.ـ اگر خدا و چارلز یه فرصت دیگه بهم بدن... بقیه‌ی عمرم رو صرف جبران می‌کنم.می‌خوام خودم هرشب قصه‌ی خواب برات بگم، می‌خوام دستت رو بگیرم و اسب‌سواری یادت بدم، می‌خوام برای تو پدری نمونه و برای مادرت بهترین همسر دنیا و برای چارلز و الا... بهترین دوست باشم.سرش را به دیوار تکیه داد و چشم‌هایش را بست.تنها یک آرزو در قلبش مانده بود... اینکه درِ سلول باز شود و آن سویش، آنابل و السا ایستاده باشند؛ برای بردن او به خانه... سرش را به دیوار تکیه داد و لبخند محوی زد، چشم‌هایش را بست و میان دیوارهای سردی که بوی امید پیچیده بود آرام‌آرام به خواب رفت.☆ پارت شصت و پنجمهوای سحرگاهی قصر، خنک و مه‌آلود بود، خورشید هنوز کاملاً طلوع نکرده بود و نور کم‌رنگ سپیده‌دم، برج‌های سنگی قلعه را روشن کرده بود.آنابل از راهروی سنگی زندان بالا آمد.هنوز گرمای دست‌های آدرین را روی انگشتانش حس می‌کرد، هر قدمی که از آن سلول دورتر می‌شد، دلش بیشتر به عقب کشیده می‌شد... وقتی از زندان بیرون آمد، هوای خنک به صورتش خورد؛ نفس عمیقی کشید، اشک‌های باقی‌مانده روی گونه‌هایش را با پشت دست پاک کرد و خودش را مجبور کرد محکم باشد... باید برای آدرین می‌جنگید، مستقیم به سمت ساختمان اصلی قصر رفت، راهروهای قصر در سکوت فرو رفته بودند و نور کم‌رنگ صبح از پنجره‌های بلند روی سنگ‌های کف می‌افتاد.وقتی به اتاق چارلز رسید، دو نگهبان جلوی در ایستاده بودند؛ همین که او را دیدند، محترمانه تعظیم کردند.یکی از آنها گفت: بانوی من...آنابل بی‌آنکه منتظر پایان جمله بماند، پرسید: چارلز بیداره؟نگهبان مکث کوتاهی کرد.ـ خیر، بانوی من... هنوز خواب هستند، دیشب زخمشون دوباره خونریزی کرد.رنگ از صورت آنابل پرید.ـ چی؟!یک قدم جلو رفت.- حالش خوبه؟ چرا به من خبر ندادید؟نگهبان فوراً گفت: حالشون خوبه... خودشون دستور داده بودند، بانو الا از دیشب کنارشونن.آنابل چند لحظه چشم‌هایش را بست و نفسش را آرام بیرون داد.ـ خدا رو شکر...بعد نگاهش را به در اتاق دوخت.- باشه، پس بیدارش نکنید؛ اما وقتی بیدار شد، حتماً بهم خبر بدید، باهاش کار خیلی مهمی دارم.ـ حتماً، بانوی من.آنابل به اتاق خودش رفت، همین که در را پشت سرش بست، آرامشی که جلوی نگهبان‌ها حفظ کرده بود فرو ریخت، چند دقیقه بی‌هدف در اتاق قدم زد، یک بار کنار پنجره ایستاد، بار دیگر نشست، بعد دوباره بلند شد، هر بار که صدایی از راهرو می‌آمد، سرش را به سمت در برمی‌گرداند، در ذهنش فقط یک جمله می‌چرخید: چارلز، خواهش می‌کنم آدرین رو ازم نگیر.سرانجام خستگی بر بدنش غلبه کرد... کنار تخت نشست، بعد آرام دراز کشید، قرار بود فقط برای چند دقیقه چشم‌هایش را ببندد اما بی‌خوابی تمام شب، بالاخره کار خودش را کرد، پلک‌هایش سنگین شدند و خوابش برد.چند ساعت بعد، چند ضربه‌ی آرام به در او را از خواب پراند، چند لحظه طول کشید تا بفهمد کجاست.ـ بانوی من؟صدای نگهبان را شناخت، فوراً از تخت پایین آمد و در را باز کرد، همان نگهبان جلوی در ایستاده بود.ـ اعلیحضرت بیدار شدند، بهشون گفتم شما خواستید ببینیدشون، ایشون در اتاق کارشون منتظرتونن...آنابل بی‌اختیار نفس لرزانی کشید.ـ باشه... ممنون.نگهبان کنار او در راهروی قصر به سمت اتاق کار چارلز حرکت کرد؛ هرچه به اتاق نزدیک‌تر می‌شدند، ضربان قلبش تندتر می‌شد... از چیزی که قرار بود از او بخواهد، جلوی در ایستاد، دستش را روی دستگیره گذاشت اما چند ثانیه مکث کرد، بعد در را باز کرد.چارلز کنار پنجره ایستاده بود، پیراهن سفید و نازکی به تن داشت و بانداژ زیر لباس، از کنار یقه کمی پیدا بود، هنوز رنگ صورتش پریده بود و هر چند لحظه یک‌بار ناخودآگاه دستش را روی زخمش می‌گذاشت، با شنیدن صدای در برگشت، همین که چشمش به آنابل افتاد، ابروهایش در هم رفت، صورت خواهرش خسته بود و زیر چشم‌هایش از گریه پف کرده بود.ـ آنابل...چند قدم به طرفش برداشت.- چی شده؟آنابل جواب نداد، فقط به طرفش رفت و ناگهان خودش را در آغوش برادرش انداخت... چارلز جا خورد، اما بلافاصله دست‌هایش را دور شانه‌های خواهرش حلقه کرد.ـ هی، آروم...دستش را روی موهای آنابل کشید.- چی شده؟ چرا گریه می‌کنی؟همین سؤال کافی بود، بغضی که از نیمه‌شب در گلوی آنابل مانده بود، شکست.ـ چارلز...صدایش لرزید.ـ خواهش می‌کنم...چارلز آرام‌تر موهایش را نوازش کرد.ـ اول نفس بکش، بعد برام تعریف کن.چند لحظه طول کشید تا آنابل توانست خودش را جمع کند؛ از آغوش برادرش فاصله گرفت و اشک‌هایش را پاک کرد، چارلز با نگاهی که حالا جدی‌تر شده بود، گفت: رفتی دیدنش... درسته؟آنابل سرش را پایین انداخت... همین سکوت، جواب تمام سؤال‌ها بود، چارلز آهسته نفسش را بیرون داد.ـ می‌دونستم میری.آنابل با چشمانی پر از التماس نگاهش کرد.ـ چارلز، اون عوض شده، واقعاً عوض شده... تمام شب فقط از اشتباه‌هاش حرف زد، از لوکاس... از بابا... از تو... از من... از السا.چارلز چند لحظه به صورت خواهرش خیره ماند، بعد آرام به سمت صندلی رفت و نشست، چشم‌هایش را بست و نفس عمیقی کشید، آنابل جلو رفت و کنار او زانو زد، دست برادرش را گرفت.ـ تو رو خدا...صدایش دوباره لرزید.ـ به خاطر من نه، به خاطر السا...چارلز چشم باز کرد.ـ اون دختر شش ساله بدون پدر بزرگ شده، چارلز... تا کی باید بچه‌ها تاوان اشتباه‌های ما رو بدن؟چارلز نگاهش را از او گرفت و به پنجره دوخت، چند ثانیه سکوت کرد، بعد آرام پرسید: اگه جای من بودی... چی کار می‌کردی؟آنابل حتی یک لحظه هم مکث نکرد.ـ می‌بخشیدم.لبخند تلخی روی لب چارلز نشست.ـ اون قاتله پدرمونه، آنابل.اشک دوباره در چشم‌های آنابل جمع شد.ـ می‌دونم.دست چارلز را محکم‌تر گرفت.ـ فرق عدالت و انتقام رو تو بهم یاد دادی، حالا نوبت خودته، چارلز...چشم در چشمش دوخت.ـ نذار نفرت، از عدالتت بزرگ‌تر باشه.اتاق در سکوت فرو رفت، چارلز به صورت خواهرش نگاه کرد، همان دختربچه‌ای را می‌دید که سال‌ها پیش، هر وقت چیزی می‌خواست، با همین چشم‌های خیس سراغش می‌آمد، لبخند بسیار کمرنگی گوشه لبش نشست.ـ هنوزم بلدی چطور منو گیر بندازی، نه؟آنابل با وجود اشک‌هایش لبخند کوچکی زد.ـ چون می‌دونم ته دلت از چیزی که نشون می‌دی مهربون‌تری...چارلز با مهربانی پیشانی خواهرش را بوسید.ـ بذار فکر کنم.آنابل آهسته پرسید: یعنی هنوز تصمیم نگرفتی؟چارلز به افق خیره شد.ـ نه، هنوز نه...لحظه‌ای سکوت کرد.ـ اما یه چیزو مطمئنم... این بار، می‌خوام به حرف قلبم هم گوش بدم.چارلز مدتی طولانی چیزی نگفت، فقط از پنجره به حیاط قصر خیره ماند، چند شوالیه مشغول تمرین بودند، صدای برخورد شمشیرها از دور به گوش می‌رسید.آنابل می‌دانست این جمله برای چارلز ساده نبود، چند دقیقه بعد، چارلز گفت: می‌دونی، هرچی به آدرین فکر می‌کنم، بیشتر یاد اون روزایی می‌افتم که سه‌تایی از دیوارهای همین قصر بالا می‌رفتیم.آنابل لبخند زد.ـ یادمه... هر بار هم بابا دنبالتون می‌کرد.چارلز خندید.ـ آدرین همیشه تقصیرها رو گردن خودش می‌گرفت تا من و لوکاس تنبیه نشیم.آنابل آهسته سر تکان داد، خنده از لب چارلز محو شد، نگاهش دوباره به پنجره رفت.ـ لعنتی... چرا باید همه‌چیز به اینجا می‌رسید؟آنابل دستش را روی دست برادرش گذاشت.ـ چون آدم‌ها وقتی عزادارن، بدترین تصمیم‌های زندگیشونو می‌گیرن.چارلز نگاهش کرد.ـ داری ازش دفاع می‌کنی؟ـ نه، دارم سعی می‌کنم بفهممش، همون‌طور که تو این همه سال سعی کردی بفهمیش...چارلز نفس کوتاهی کشید.ـ می‌دونی اون شب، وقتی شمشیرم رو روی قلبش گذاشته بودم... فقط با یه فشار، همه‌چیز تموم می‌شد.آنابل با نگرانی نگاهش کرد.ـ ولی نتونستم... هر بار که می‌خواستم ضربه آخر رو بزنم، صورت لوکاس جلوی چشمم می‌اومد.چشمانش خیس شد، اما اجازه نداد اشک پایین بیاید.ـ اون دشمنم نبود، آنابل... بهترین دوستم بود؛ دوستی که خودش رو توی نفرت گم کرده بود.آنابل آرام اشک گوشه چشمش را پاک کرد.ـ پس هنوزم برات مهمه.چارلز لبخند بسیار کمرنگی زد.ـ مهم بودن با بخشیدن فرق داره، خواهر کوچولو...بعد جدی‌تر ادامه داد: من فقط برادر تو نیستم، پادشاه این سرزمینم... اگر قاتل پادشاه رو بدون دلیل ببخشم، دیگه هیچ قانونی معنا نداره.آنابل چند لحظه فکر کرد، بعد ناگهان نگاهش تغییر کرد.ـ چارلز...ـ هوم؟ـ اگه به جای عفو کامل... یه فرصت بهش بدی چی؟ـ چه فرصتی؟ـ بذار اشتباه‌هاشو جبران کنه.آرام‌تر ادامه داد: شمشیرشو برای مردم این سرزمین به کار ببره، هر جا که خودت صلاح دونستی خدمت کنه، مأموریت‌هایی بهش بده... بذار خودش ثابت کنه آدم سابق نیست.چارلز به فکر فرو رفت، پیشنهاد خواهرش فقط از روی احساس نبود، راهی بود میان انتقام و بخشش... راهی که هم عدالت را حفظ می‌کرد و هم شاید فرصتی برای جبران می‌ساخت، آرام از جا بلند شد و چند قدم در اتاق راه رفت، کنار پنجره ایستاد، بعد گفت: شاید...آنابل هم از جا بلند شد.ـ یعنی داری بهش فکر می‌کنی؟چارلز برگشت.ـ آره... ولی قبل از هر تصمیمی، باید یه نفر دیگه رو هم ببینم.آنابل فوراً فهمید.ـ آدرین؟چارلز بی‌درنگ گفت: آدرین... یه سؤال دارم که شش ساله جوابشو نگرفتم.آنابل آرام پرسید: چه سؤالی؟چارلز نگاهش را به پنجره دوخت.ـ می‌خوام بدونم اگه زمان به عقب برگرده... باز هم پدر رو می‌کشه؟پاسخ آن سؤال می‌توانست سرنوشت آدرین را برای همیشه تغییر دهد، آنابل با دقت به چهره برادرش نگاه کرد، لبخند محوی زد.ـ باشه.چارلز نگاهش کرد.ـ فقط یه خواهش دارم.ـ چی؟آنابل چند لحظه مکث کرد.ـ وقتی رفتی پیشش... مثل همون چارلزی باهاش حرف بزن که یه روز بهترین دوستش بود؛ شاید اون‌وقت، بعد از شش سال، جواب واقعی رو بشنوی.چارلز چند ثانیه به خواهرش خیره ماند، بعد آرام سر تکان داد.ـ باشه.نگاهش دوباره به پنجره رفت، آنابل لبخند بسیار کمرنگی زد، برای اولین بار، در دلش جرقه‌ای از امید روشن شده بود، شاید قرار بود فرصتی برای جبران، آغاز فصل تازه‌ای از زندگی او باشد.☆ پارت شصت و ششمچند ساعت گذشته بود، آفتاب از میانه‌ی آسمان گذشته و نور طلایی‌اش از پنجره‌های بلند قصر روی کف سنگی راهروها افتاده بود.چارلز مقابل پنجره‌ی اتاقش ایستاده بود و به حیاط قصر نگاه می‌کرد.شنل تیره‌رنگش را روی شانه انداخت و بند آن را بست.لرد استفان کنار در منتظرش بود.ـ چارلز، مطمئنی حالت خوبه؟ می‌تونی چند روز دیگه...چارلز لحظه‌ای به انعکاس خودش در شیشه نگاه کرد.ـ نه... هرچی بیشتر عقبش بندازم، سخت‌تر می‌شه.چارلز به طرف در رفت و دستش را روی دستگیره‌ گذاشت، در را باز کرد و بیرون رفت، استفان هم پشت سرش راه افتاد.دقایقی بعد از پله‌های سنگی به سمت زیرزمین قصر رفتند؛ هرچه پایین‌تر می‌رفتند، هوا سردتر می‌شد... مشعل‌های دیواری با شعله‌هایی لرزان، سنگ‌های نم‌کشیده‌ی دیوار را روشن می‌کردند؛ وقتی به انتهای راهرو رسیدند، نگهبان با دیدن چارلز فوراً ایستاد و تعظیم کرد.ـ سرورم.چارلز با اشاره‌ی کوتاهی جواب داد، چند لحظه به در آهنی سلول خیره ماند، بعد گفت: در رو باز کن.نگهبان جلو آمد، چارلز اضافه کرد: هیچ‌کس داخل نیاد.نگهبان مکث کوتاهی کرد، اما بلافاصله سر خم کرد.کلید در قفل چرخید، صدای خشک فلز در سکوت راهرو پیچید، در سنگین سلول با ناله‌ای آهسته باز شد، داخل سلول، آدرین روی نیمکت چوبی نشسته بود، سرش پایین بود و دستانش روی زانوهایش قرار داشت، با شنیدن صدای در، سر بلند کرد، چشم‌هایش ابتدا به نگهبان افتاد... بعد به استفان... در نهایت روی چارلز ثابت ماند.چارلز بدون حرف وارد شد، نگهبان در را بست.حالا فقط دو دوست قدیمی، دو برادر در آن سلول بودند؛ دو نفری که زمانی در میدان جنگ پشت به پشت هم می‌ایستادند و حالا شش سال بود میانشان دیواری از خون، خشم و سوءتفاهم کشیده شده بود؛ چارلز چند قدم جلو رفت.آدرین نگاهش کرد.ـ می‌دونی... اولين باری که وارد این سلول شدم، فقط یه سؤال توی سرم بود؛ اما الان...نگاهش روی دیوارهای سنگی چرخید.ـ ده‌ها سؤال دارم.آدرین آهسته گفت: هرچی می‌خوای بپرس.صدایش خسته بود.ـ دیگه چیزی برای پنهون کردن ندارم.چارلز چند لحظه نگاهش کرد.ـ آنابل دیشب پیشت بود؟آدرین برای لحظه‌ای ساکت ماند، بعد خیلی آرام گفت: آره.چارلز لبخند محوی زد.ـ از بچگی همین بود، هر وقت کسی رو دوست داشت... تا آخرش کنارش می‌ایستاد.نگاهش برای لحظه‌ای روی زمین افتاد.ـ حتی وقتی خودش بیشتر از همه زخمی شده باشه...سکوت کوتاهی میانشان افتاد.ـ یه سؤال دیگه ازت دارم، فقط می‌خوام حقیقت رو بشنوم.ـ بپرس.چارلز چند ثانیه مکث کرد، بعد آرام گفت: اگه زمان برگرده به شش سال پیش... اگر دوباره به همون شب برگردی... باز هم همون کارو می‌کنی؟نگاه آدرین آرام روی زمین افتاد.ـ نه...سرش را بلند کرد، چشم‌هایش از اشک می‌درخشید.ـ اگه زمان برگرده... قبل از اینکه شمشیرمو بکشم، میام جلوت، یقه‌تو می‌گیرم، حتی با مشت می‌زنم تو صورتت، فریاد می‌زنم، هر کاری می‌کنم اما پدرت رو نمی‌کشتم.چارلز همچنان ساکت بود.آدرین دستش را روی صورتش کشید.ـ با کشتن پدرت، لوکاس برنگشت، درد من هم کمتر نشد، فقط یه برادر دیگه از تو گرفتم... یه همسر از خودم و یه پدر از دخترم...اشکی از گوشه‌ی چشمش پایین آمد، لبخند تلخی زد.ـ انتقام، تنها چیزی بود که همه‌چیزو ازم گرفت، جز جونم...چارلز شش سال تمام منتظر شنیدن همین اعتراف بود، اما حالا که بالاخره آن را می‌شنید، هیچ حس پیروزی‌ای نداشت.شش سال تمام، بارها این گفت‌وگو را در ذهنش تصور کرده بود.بارها خیال کرده بود اگر روزی دوباره روبه‌روی هم بایستند، آدرین با همان خشم همیشگی از کارش دفاع خواهد کرد، اما حالا... مردی روبه‌رویش ایستاده بود که انگار تبدیل به همان آدرین همیشگی شده بود.چارلز آهسته سرش را پایین انداخت، لبخند تلخ و کوتاهی روی لبش نشست و آرام گفت: می‌دونی... همین جوابو می‌خواستم.آدرین با تعجب نگاهش کرد.ـ یعنی...ـ هنوز نه... هنوز همه‌چیز تموم نشده.چند قدم در سلول راه رفت، دستش را روی دیوار سنگی کشید، سنگ سرد بود.ـ این شش سال...نگاهش را به آدرین دوخت.ـ منم زندانی بودم.آدرین اخم کرد.ـ تو؟چارلز سر تکان داد.ـ آره.لبخند تلخی زد.ـ فرقش فقط این بود که زندان من دیوار نداشت.هر شب قبل از خواب، آخرین تصویری که می‌دیدم صورت تو بود.چارلز نگاهش را پایین انداخت.ـ همون روزی که تو کلیسا، سربازها داشتن می‌بردنت... یادت میاد چی گفتی؟آدرین چند لحظه فکر کرد، بعد آرام زمزمه کرد: یه روز همه‌چیزتو ازت می‌گیرم، اول قلبتو، بعد جونتو...ـ آره، همون جمله... از اون روز به بعد هر بار که چشمامو می‌بستم، از خودم می‌پرسیدم... نکنه یه جایی من هم مقصر بودم؟آدرین با ناباوری نگاهش کرد.چارلز ادامه داد: باید قبل از اینکه نفرت تو اینقدر ریشه بدوونه، می‌بردمت سر قبر لوکاس... باید هر کاری می‌کردم تا باور کنی؛ اما... من هم غرور داشتم، فکر می‌کردم زمان، همه‌چی رو درست می‌کنه، اشتباه کردم.آدرین آهسته گفت: نه... منم هیچ فرصتی برای شنیدن حرفات بهت ندادم، هر نامه‌ای که فرستادی... هر پیغامی... همه رو آتیش زدم، حتی یه بار هم نخوندمشون.چارلز خنده‌ی کوتاه و حسرت‌آمیزی کرد.ـ می‌دونم.چند لحظه هر دو سکوت کردند، سکوت دو مردی بود که تازه داشتند می‌فهمیدند شش سال گذشته را چطور از دست داده‌اند، چارلز آرام جلو رفت، حالا تنها یک قدم با آدرین فاصله داشت.ـ یه چیز دیگه هم هست که هیچ‌وقت بهت نگفتم.آدرین سر بلند کرد.ـ هر سال، روز سالگرد لوکاس، خودم تنها می‌رفتم سر مزارش، براش گل می‌بردم.چشم‌های آدرین آرام آرام پر شد.ـ ساعت‌ها اونجا می‌نشستم، باهاش حرف می‌زدم.بعد با بغض گفت: ازش معذرت می‌خواستم.آدرین زمزمه کرد: برای چی؟ـ چون نتونستم از برادرت محافظت کنم.اشک از چشم آدرین پایین افتاد.ـ چرا... چرا هیچ‌وقت بهم نگفتی؟چارلز لبخند غمگینی زد.ـ چون فکر می‌کردم هیچ‌وقت باورم نمی‌کنی.سکوت دوباره میانشان نشست.چارلز دستش را داخل جیب شلوارش برد، کیسه‌ی کوچکی از چرم بیرون آورد، بند کیسه را باز کرد، چیزی را بیرون آورد، زنجیر ظریف نقره‌ای که آویز سنگی کوچک اما زیبایی به رنگ آبی با رگه‌های سبز از آن آویزان بود، چارلز آن را مقابل آدرین گرفت.ـ اینو می‌شناسی؟چشم‌های آدرین روی گردنبند ثابت مانده بود، نفسش بند آمد.ـ این... این گردنبند لوکاسه.چارلز سر تکان داد.ـ تو میدونِ جنگ، چند لحظه بعد از اینکه بردنش، از گردنش افتاده بود، چشمم بهش افتاد و برداشتمش، می‌خواستم همون موقع بهت پسش بدم، اما نمی‌دونم چرا...نتونستم؛ شش سال نگهش داشتم، به امید روزی که خودم به دستت برسونمش.آدرین دستش را جلو آورد، دست‌هایش می‌لرزید، گردنبند را گرفت، همین که زنجیر سرد میان انگشتانش نشست، سرش پایین افتاد، شانه‌هایش لرزید، بعد هق‌هقش در سلول پیچید، گردنبند را در مشتش فشرد و آن را به سینه‌اش چسباند.اشک، یکی پس از دیگری، روی گونه‌هایش می‌لغزید و روی سنگ‌های سرد سلول می‌چکید.چارلز سرش را پایین انداخت... چیزی نگفت.این لحظه متعلق به آدرین بود، شش سال بود که تصویر لوکاس برایش فقط در خون و مرگ خلاصه شده بود؛ حالا برای اولین بار، برادرش را نه در میدان جنگ... بلکه در قالب یک خاطره‌ی زنده، یک لبخند، یک تکه از گذشته، در آغوش گرفته بود.چند دقیقه گذشت... آدرین با آستین لباسش صورتش را پاک کرد، نگاهش دوباره به چارلز افتاد، صدایش گرفته بود.ـ منو ببخش...چارلز آرام پرسید: بابت چی؟آدرین خنده‌ی تلخی کرد.ـ بابت همه‌چی...گردنبند هنوز در مشت بسته‌اش بود.ـ بابت اینکه حرفت رو باور نکردم.نفس لرزانی کشید.ـ بابت اینکه پدرت رو ازت گرفتم.چشم‌هایش را بست.ـ بابت اینکه خواهرت رو شش سال تنها گذاشتم و بابت اینکه السا رو از داشتن یه پدر محروم کردم.مکث کرد، بعد با صدایی که از درد می‌لرزید گفت: بابت اینکه بهترین دوستم رو دشمن خودم کردم.چارلز چند ثانیه نگاهش کرد، بعد خیلی آرام گفت: یه چیز رو هیچ‌وقت نفهمیدی.لبخند بسیار کمرنگی روی لب چارلز نشست.ـ من هیچ‌وقت دشمنت نشدم؛ فقط... هر روز بیشتر از روز قبل دلم برات تنگ می‌شد.چشم‌های آدرین دوباره پر شد.چارلز ادامه داد: می‌دونی بدترین قسمت این شش سال چی بود؟آدرین آهسته گفت: چی؟ـ اینکه هر وقت پیروز می‌شدیم... هر جنگی رو می‌بردیم... یا هر اتفاق خوب دیگه‌ای که می‌افتاد... ناخودآگاه دنبال تو می‌گشتم، می‌خواستم برگردم و بهت بگم...چارلز خندید، اما چشم‌هایش خیس شده بود.ـ دیدی؟ بردیم.آدرین سرش را پایین انداخت، چارلز آرام ادامه داد: بعد یادم می‌افتاد... دیگه کنارم نیستی.آدرین زیر لب گفت: لعنتی...اشک از گونه‌اش پایین آمد.ـ چرا این‌قدر دیر فهمیدم؟چارلز نگاهش کرد.ـ مهم اینه که بالاخره فهمیدی.سکوتی کوتاه میانشان افتاد، بعد چارلز نفس عمیقی کشید.ـ آدرین... من نمی‌تونم گذشته رو پاک کنم؛ نه مرگ پدرم... نه مرگ لوکاس... نه اشک‌های آنابل... هیچ‌کدوم فراموش نمی‌شن.آدرین سرش را پایین انداخت.ـ می‌دونم.چارلز ادامه داد: اما... اگه فقط چارلز بودم... الان همین‌جا بغلت می‌کردم.آدرین چشم‌هایش را بست، اما چارلز ادامه داد: ولی من پادشاه این سرزمینم، نمی‌تونم فقط با قلبم تصمیم بگیرم.آدرین آرام سر تکان داد.ـ می‌دونم و برای اولین بار واقعاً می‌فهمم چه باری روی شونه‌هاته...چارلز گفت: حکم نهاییت رو امروز اعلام می‌کنم، شورای سلطنت تشکیل می‌شه، همه‌ی حقیقت، از روز مرگ لوکاس تا امروز، بررسی می‌شه... بعد، حُکمت صادر میشه.چارلز به سمت در رفت، اما پیش از خروج مکث کرد، برنگشت، فقط گفت: اینو به عنوان چارلز... نه به عنوان پادشاه بهت می‌گم، تمام توانمو میزارم که از اینجا بیارمت بیرون، قول می‌دم، میارمت بیرون...صدایی که شش سال در خاطرات چارلز دفن شده بود، از پشت سرش آمد: چارلی...چارلز دستش هنوز روی دستگیره بود، شش سال بود کسی او را با آن اسم صدا نزده بود، آرام سرش را پایین انداخت، لبخندی ناخواسته گوشه‌ی لبش نشست، چشم‌هایش برای لحظه‌ای خیس شد، اما برنگشت، فقط گفت: خیلی وقت بود کسی این‌جوری صدام نکرده بود.آدرین لبخند تلخی زد.ـ ازت ممنونم، برادر...چارلز چشم‌هایش را بست، بعد از چند ثانیه، در را باز کرد و از سلول بیرون رفت.آدرین دوباره تنها ماند، گردنبند لوکاس را به سینه فشرد، چشم‌هایش را بست و برای نخستین بار بعد از شش سال... خاطره‌ی برادرش نه با تصویر مرگش، بلکه با لبخند در ذهنش زنده شد.پشت در... چارلز چند لحظه همان‌جا ایستاد، چشم‌هایش را بست و لبخند محوی روی صورتش نشست، چارلی...گاهی یک اسم قدیمی کافی‌ست تا یاد آور شود... بعضی آدم‌ها را حتی سال‌ها دشمنی هم نمی‌تواند از قلب بیرون کند؛ چون بعضی رابطه‌ها با خون آغاز نمی‌شوند... اما آن‌قدر عمیق می‌شوند که از خون هم به هم نزدیک‌ترند.‌.. آن‌ها برادر بودند.☆ پارت شصت و هفتمدرِ آهنی سلول با صدایی سنگین بسته شد، چارلز نفس عمیقی کشید و از کنار سلول فاصله گرفت.استفان چند قدم پشت سرش حرکت کرد، صدای قدم‌هایشان در راهروی سنگی می‌پیچید.چارلز آخرین پله‌های زندان را بالا رفت، همین که به حیاط رسید، نور آفتاب بعد از تاریکی زیرزمین برای لحظه‌ای چشم‌هایش را زد، ایستاد، صورتش رو به آسمان بود، هوای تازه را عمیق به ریه‌هایش کشید.استفان چند قدم جلوتر آمد، اما چیزی نگفت.سال‌ها وزیر و نزدیک‌ترین مشاورش بود، چارلز را در خشم دیده بود، در جنگ، در پیروزی و حتی در لحظه‌هایی که هیچ‌کس جرئت نزدیک شدن به او را نداشت، اما حالا... چهره‌ی چارلز برایش عجیب بود، نوعی آرامش سنگین در نگاهش نشسته بود.استفان بالاخره آرام پرسید: چارلز... حالت خوبه؟چارلز چند ثانیه جواب نداد، نگاهش هنوز به آسمان بود، بعد آهسته گفت: نمی‌دونم... فکر می‌کنم امروز یکی از سنگین‌ترین بارهای زندگیم از روی شونه‌هام برداشته شد.استفان با تعجب نگاهش کرد.ـ یعنی... حرف‌هاشو باور کردی؟چارلز نگاهش را از آسمان گرفت و به باغ‌های دوردست قصر دوخت.ـ نه، آدم می‌تونه دروغ بگه، استفان... می‌تونه داستان بسازه، می‌تونه حقیقت رو جوری تعریف کنه که بی‌گناه به نظر بیاد... اما اشکی که برای برادرش ریخت... برای دخترش...سرش را پایین انداخت.ـ اون اشک‌ها دروغ نبود.استفان آهسته نفسش را بیرون داد، چند قدم دیگر کنار چارلز برداشت.ـ پس... تصمیمت چیه؟چارلز لحظه‌ای ایستاد.ـ شورای سلطنت امروز تشکیل می‌شه، تمام حقیقت گفته می‌شه... بعد حکم صادر می‌کنم.استفان کمی مکث کرد.ـ اگر شورا حکم اعدام بخواد؟چارلز ایستاد، چرخید و مستقیم در چشم‌های وزیرش نگاه کرد.ـ اون‌وقت... برای اولین بار در عمرم، با شورای سلطنت مخالفت می‌کنم.استفان ناباورانه نگاهش کرد.ـ سرورم...چارلز نگاهش را به حیاط دوخت.ـ عدالت با انتقام فرق داره، استفان.بعد آرام‌تر ادامه داد: آدرین باید تاوان اشتباه‌هاشو بده، اینو انکار نمی‌کنم، اما نه با مرگ... مرگ ساده‌ترین مجازاته.استفان به او خیره ماند.چارلز ادامه داد: سخت‌تر از مردن اینه که زنده بمونی، اشتباهت رو به دوش بکشی و هر روز مجبور باشی برای جبرانش زندگی کنی.استفان آرام سر خم کرد.ـ متوجه شدم.هر دو دوباره به سمت قصر راه افتادند.در همان زمان... در اتاق چارلز، آنابل کنار پنجره ایستاده بود، انگشتانش در هم گره خورده بودند و نگاهش بی‌قرار حیاط را می‌کاوید، از زمانی که چارلز و استفان به زندان رفته بودند، حتی یک لحظه هم آرام نگرفته بود.ماریا روی صندلی نشسته بود، آهسته پرسید: هنوز نیومدن؟ماریا از جا بلند شد و کنارش رفت.ـ نه...آنابل آهی کشید.ـ نمی‌دونم چرا این چند ساعت انقدر طولانی می‌گذره.ماریا دستش را روی شانه‌ی او گذاشت.ـ نگران نباش.آنابل لبخند تلخی زد.ـ آسونه برات بگی...بعد دوباره به حیاط نگاه کرد.ـ از وقتی آدرین رفته زندان، هر دقیقه برام اندازه‌ی یه سال گذشته...ماریا آرام گفت: مطمئنم چارلز هرکاری از دستش برمیاد می‌کنه که از شورا حکم عفشو بگیره.آنابل لبخند بسیار کمرنگی زد.ـ امیدوارم...چشم‌هایش خیس شد.در همان لحظه صدای باز شدن در اتاق بلند شد، هر دو هم‌زمان برگشتند.چارلز وارد اتاق شد، رنگ صورتش هنوز کمی پریده بود، اما چیزی در نگاهش تغییر کرده بود؛ آنابل بی‌اختیار چند قدم جلو رفت.ـ چارلز...چارلز لبخند خسته‌ای زد.ـ تموم شد.آنابل با اضطراب پرسید: چی شد؟چارلز نگاهی کوتاه به ماریا انداخت بعد رو به خواهرش کرد.ـ بعد از شش سال... برای اولین بار من و آدرین دوباره مثل گذشته ها با هم حرف زدیم؛ نه مثل دو دشمن... مثل دو برادر که خیلی دیر فهمیدن هر دو قربانی یک تراژدی بودن.چشم‌های آنابل پر از اشک شد.ـ یعنی... هنوز امیدی هست؟چارلز چند لحظه فقط به صورت خواهرش نگاه کرد، بعد لبخند آرامی زد.ـ آره، فکر می‌کنم بعد از شش سال... بالاخره امید راه این قصر رو پیدا کرده.آنابل دیگر نتوانست خودش را کنترل کند، لبخندی زد که ماه‌ها بود روی صورتش دیده نمی‌شد، اشک‌هایش را پاک کرد و خودش را در آغوش برادرش انداخت.ـ ممنونم...چارلز دستش را روی سر خواهرش گذاشت.ـ هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده آنابل...آنابل سرش را روی سینه‌ی برادرش گذاشت، ماریا از چند قدم آن‌طرف‌تر به آن دو نگاه می‌کرد، در دلش دعا می‌کرد این امید واقعاً همان چیزی باشد که شش سال منتظرش بودند.چارلز از آغوش خواهرش بیرون آمد.ماریا پرسید: یعنی می‌خوای شورا رو تشکیل بدی؟چارلز سر تکان داد.ـ آره.بعد رو به استفان که تازه وارد اتاق شده بود، کرد.ـ تا عصر، همه‌ی اعضای شورای سلطنت رو به تالار شورا دعوت کن.استفان تعظیم کوتاهی کرد.ـ اطاعت می‌شه.خبر با سرعتی عجیب در سراسر قصر پیچید، امروز شورای سلطنت تشکیل می‌شود؛ همه حدس می‌زدند موضوع به زندانی تازه‌دستگیرشده مربوط است.عصر... تالار شورای سلطنت در نور نارنجی خورشید غرق شده بود.تالاری عظیم با سقفی بلند، ستون‌های سنگی، دیوارهایی پوشیده از پرچم‌های خاندان سلطنتی و پنجره‌های رنگی که آخرین نور روز را روی کف مرمرین می‌پاشیدند.اعضای شورا یکی‌یکی وارد شدند.دوک ویلیام، لرد رابرت، اسقف اعظم، فرمانده ارتش، دوک ادوارد، پیرترین عضو شورا و چند تن از قدیمی‌ترین مشاوران تاج و تخت... همه سر جای خود نشستند.چارلز وارد شد اما برخلاف همیشه، به سمت تخت سلطنت نرفت، روی صندلی ساده‌ای کنار میز شورا نشست... همین حرکت، نگاه‌های متعجبی میان اعضای شورا رد و بدل کرد.استفان در جایگاه خود ایستاد.ـ جلسه آغاز می‌شود.سکوت بر تالار نشست، چارلز آرام از جایش بلند شد، نگاهش را میان تک‌تک اعضا چرخاند.ـ همه‌ی شما می‌دونید شش سال پیش چه اتفاقی افتاد... پدرم کشته شد، قاتلش فرار کرد، سه روز بعدش پیداش کردم، دستگیرش کردم و بعد از محاکمه تبعید شد، تا چند روز پیش، بعد از شش سال دوباره برگشت، الا رو گروگان گرفت، نزدیک بود هردومون کشته بشیم.چند زمزمه در تالار پیچید.چارلز ادامه داد: بقیه‌ی ماجرا رو هم می‌دونید.دوک ویلیام با اخم گفت: پس تکلیف روشنه، سرورم.چارلز نگاهش کرد.ـ آدرین جرائم زیادی مرتکب شده، ملکه‌ی آینده‌ی کالدونیا رو گروگان گرفت، جان شما رو به خطر انداخت و مهم‌تر از همه... قاتل پادشاهه.چند نفر با سر حرفش را تأیید کردند.ویلیام ادامه داد: حتی اگر تمام اتفاقات اخیر رو نادیده بگیریم، مجازات قاتل پادشاه فقط یک چیزه... اعدام.چند عضو شورا آرام گفتند: درست می‌گه، قانون روشنه، باید مجازات بشه.چارلز دستش را بالا آورد، همه ساکت شدند.ـ هنوز حرفم تموم نشده.نگاهش را روی اعضای شورا چرخاند.ـ آدرین پدرم رو کشت، این حقیقتیه که انکارش نمی‌کنم.بعد آرام گفت: اما قبل از اینکه حکم بدیم باید بدونیم چرا...لرد رابرت با تعجب گفت: انگیزه چه اهمیتی داره؟ قتل، قتله.چارلز نگاهش را به او دوخت.ـ اگر فقط نتیجه رو ببینیم و علت رو نبینیم... اون‌وقت بین عدالت و انتقام هیچ فرقی نیست.اسقف اعظم پرسید: منظورتون چیه، سرورم؟چارلز نفس عمیقی کشید و برای نخستین بار... تمام حقیقت را برای اعضای شورا تعریف کرد.از لوکاس، از سوءتفاهمی که شش سال آدرین را بلعیده بود، از نامه‌هایی که هرگز خوانده نشدند، از نفرتی که از یک حقیقت ناقص متولد شده بود و از گفت‌وگویی که امروز در زندان داشت.وقتی حرفش تمام شد... تالار در سکوت مطلق فرو رفته بود.دوک ویلیام سرانجام گفت: با تمام احترامی که برای شما قائلم، سرورم... اگر امروز قاتل یک پادشاه بخشیده بشه، فردا هر کسی تصور می‌کنه می‌تونه دوباره قانون‌ رو زیر پا بذاره.فرمانده ارتش نیز گفت: مطمئنم مردم‌ هم انتظار اجرای عدالت رو دارن.چارلز آرام پاسخ داد: عدالت اجرا می‌شه اما نه با بستن چشم‌هامون روی حقیقت.دستانش را روی میز گذاشت.ـ آدرین شش سال به سردترین و پست‌ترین نقطه‌ی این سرزمین تبعید و زندانی شد.نگاهش را به اعضا دوخت.ـ می‌دونم شاید برای بعضی از شما کافی نباشه... اما از نظر من، اون شش سال جزاش رو کشیده.زمزمه‌ها دوباره بلند شد.استفان که تمام این مدت ساکت بود، از جا بلند شد.ـ اجازه می‌دید من هم چیزی بگم؟چارلز سر تکان داد.استفان رو به شورا کرد.ـ من روز دستگیری آدرین اونجا بودم، دیدم پادشاه با وجود زخمی بودن، می‌تونست همون‌جا آدرین رو بکشه... اما نکشت.دوباره رو به شورا کرد.ـ امروز هم دیدم که آدرین می‌تونست دروغ بگه... اما نگفت.چند لحظه سکوت کرد.ـ شاید وقتشه به جای اینکه فقط بپرسیم چه مجازاتی سزاوارشه؟... از خودمون بپرسیم چه حکمی هم حق کشته‌شده‌ها رو حفظ می‌کنه، هم به انسانی که واقعاً پشیمونه اجازه می‌ده باقی عمرش رو صرف جبران کنه؟سؤال استفان در تالار پیچید و برای نخستین بار، حتی مخالف‌ترین اعضای شورا نیز پاسخی فوری برای آن نداشتند.چند ثانیه... سکوت، تمام تالار را در بر گرفت.اعضای شورا به یکدیگر نگاه می‌کردند.در نهایت، پیرترین عضو شورا، دوک ادوارد، عصایش را آرام روی سنگ مرمر کوبید و از جا بلند شد.ـ من پنجاه ساله عضو این شورام...همه نگاه‌ها به سمت او برگشت.ـ سه پادشاه رو دیدم، جنگ‌های زیادی دیدم.دستش را روی عصا فشرد.ـ اما یه چیز رو بیشتر از همه یاد گرفتم، عدالت وقتی سخته که مجبور باشی بین قانون و انسانیت یکی رو انتخاب کنی.نگاهش را به چارلز دوخت.ـ اگر انتخاب آسون باشه... دیگه اسمش عدالت نیست.چارلز با احترام به او نگاه کرد.ادوارد ادامه داد: آدرین قاتله... هیچ‌کس اینو انکار نمی‌کنه؛ اما قاتلیه که از کارش دفاع نمی‌کنه، قاتلیه که خودش اعتراف کرده اگر زمان برگرده، شمشیرش رو از غلاف بیرون نمی‌کشه.لرد رابرت پرسید: یعنی باید آزادش کنیم؟دوک ادوارد سرش را تکان داد.ـ نه، آزادی بدون تاوان، بی‌عدالتیه... اعدام هم شاید فقط یه شکل دیگه از انتقام باشه.استفان پرسید: پس پیشنهادتون چیه؟پیرمرد چند لحظه فکر کرد.ـ حبس ابد... اما با حق خدمت.چند نفر با تعجب نگاهش کردند.ـ هر جا پادشاه صلاح بدونه، برای مردم کار کنه، در بازسازی شهرهای جنگ‌زده... دفاع از مرزها... آموزش شوالیه‌های جوان... هر روز از باقی عمرش صرف جبران اشتباهی بشه که یک شب مرتکب شد؛ اگر روزی ثابت کرد حقیقتاً تغییر کرده، آن روز... پادشاه می‌تونه درباره‌ی بخشش یا آزادی دوباره تصمیم بگیره.زمزمه‌ای در تالار پیچید، این اولین پیشنهادی بود که هم قانون را نادیده نمی‌گرفت و هم راهی برای جبران باقی می‌گذاشت.چارلز سرش پایین بود، به میز خیره شده بود، چند لحظه بعد... آرام از جایش بلند شد، همه ساکت شدند.ـ آدرین به جرم قتل پادشاه، مجرم شناخته می‌شه اما به دلیل شرایط این پرونده، اعتراف صادقانه، پشیمانی آشکار و نقشی که یک سوءتفاهم طولانی در آغاز این فاجعه داشته... حکم اعدام صادر نمی‌شه.پشت در تالار، آنابل دستش را روی دهانش گذاشت، اشک بی‌اختیار از چشم‌هایش سرازیر شد.چارلز ادامه داد: از امروز، آدرین تحت نظارت مستقیم تاج و تخت باقی می‌مونه... حق خروج از قلمرو بدون اجازه نداره، آزادی کامل هم تا زمانی که شورای سلطنت و من تشخیص ندیم جبرانش کامل شده، بهش داده نمی‌شه؛ اما از امروز...نگاهش را به تمام اعضای شورا دوخت.ـ دیگه زندانی نفرت گذشته نیست، فرصت داره نگهبان آینده‌ی این سرزمین باشه.دوک ادوارد آرام لبخند زد.استفان سرش را با رضایت پایین آورد.حتی لرد رابرت، که هنوز کاملاً قانع نشده بود، دیگر مخالفتی نکرد.چارلز نفس عمیقی کشید.آخرین نگاهش را به اعضای شورا انداخت و گفت: این حکم، نه از سر ضعف صادر شده... نه از روی احساس، این حکم به احترام لوکاسه، به احترام پدرم و برای آینده‌ی کالدونیاست.نگاهش برای لحظه‌ای روی در تالار ماند؛ جایی که می‌دانست آنابل پشت آن ایستاده است.ـ هیچ‌کدوم از اون‌ها با یک مرگ دیگه برنمی‌گردند، اما شاید... با یک فرصت برای جبران، این چرخه‌ی خونریزی برای همیشه پایان پیدا کنه.☆ پارت شصت و هشتمدرِ تالار شورا آرام باز شد.صدای سنگین لولاهای چوبی در سکوت تالار پیچید و اعضای شورا، یکی‌یکی از جا برخاستند، هرکدام تعظیمی کوتاه در برابر پادشاه کردند و بی‌آنکه حرف دیگری بزنند، تالار را ترک کردند.لرد استفان آخرین نفر بود، پیش از خروج چند لحظه همان‌جا ایستاد و به چارلز نگاه کرد.پادشاه هنوز پشت میز نشسته بود؛ نگاهش روی شعله‌های شومینه ثابت مانده بود و نور نارنجی آتش، خستگی عمیق چهره‌اش را آشکارتر می‌کرد.استفان آرام پرسید: می‌خواید خودم حکم رو به زندان ببرم؟چارلز چند لحظه سکوت کرد، بعد نگاهش را از آتش گرفت و گفت: نه... این خبر رو باید خودم بهش بدم.استفان سرش را پایین آورد، از تالار خارج شد، در بسته شد و چارلز تنها ماند، دستش را روی زخمی گذاشت که هنوز زیر لباسش درد می‌کرد، نفس عمیقی کشید.ساعتی بعد، صدای قدم‌هایشان در راهروی سنگی زندان پیچید.چارلز جلوتر از همه حرکت می‌کرد، ماریا کنار او بود و استفان چند قدم عقب‌تر... نگهبان با دیدن پادشاه فوراً جلو آمد و کلیدها را از کمربندش بیرون کشید.ـ سرورم...چارلز فقط سر تکان داد.ـ در رو باز کن.کلید داخل قفل چرخید، درِ سلول باز شد.آدرین روی نیمکت چوبی نشسته بود، گردنبند لوکاس هنوز در مشت او بود، با شنیدن صدای باز شدن در، سرش را بلند کرد، نگاهش ابتدا روی چارلز نشست، بعد روی ماریا... وقتی لبخند محو ماریا را دید، جرقه‌ای از امید در دلش روشن شد.چارلز وارد سلول شد، ماریا نیز پشت سرش ایستاد، استفان بیرون ماند.چند ثانیه سکوت میان دو مرد سنگینی کرد.چارلز چند ثانیه سکوت کرد، بعد گفت: شورای سلطنت تصمیمش رو گرفت.آدرین نفس لرزانی کشید.چارلز ادامه داد: حکم اعدام صادر نشد.چشم‌های آدرین از خوشحالی برق زد.ماریا لبخند زد و اشکی گوشه چشمش نشست، اما چارلز هنوز تمام حرفش را نزده بود.ـ ولی آزاد هم نمی‌شی، سال‌ها باید برای این سرزمین خدمت کنی، برای جبران اشتباهاتت... هر روز، هر قدم، هر کاری که انجام می‌دی باید ثابت کنه اون آدرینِ گذشته دیگه وجود نداره.سکوت سلول را پر کرد.آدرین چند لحظه فقط به چارلز خیره ماند، بعد آرام سرش را پایین انداخت.ـ قبول می‌کنم.ـ حتی بدون اینکه بدونی چند سال؟لبخند تلخی روی لب آدرین نشست.ـ مهم نیست.نگاهش را به گردنبند لوکاس دوخت.ـ اگه آخرش بتونم یه شب سرمو بذارم روی بالش و بدون شرمندگی چشمامو ببندم... ارزشش رو داره.ماریا دیگر نتوانست بی‌تفاوت بماند، یک قدم جلو آمد، لبخند زد.ـ آدرین... خوشحالم که قراره بخشی از خانواده بشی.آدرین نگاهش کرد، لبخند محوی زد.ـ منم... ولی هنوز راه زیادی مونده تا بتونم خودمو ببخشم.چارلز گفت: برای شروع می‌تونی از امروز، با اختیار خودت بار اشتباهاتت رو به دوش بکشی؛ این آزادی نیست آدرین، این آخرین فرصته...آدرین به دست‌های خودش نگاه کرد، بعد گردنبند لوکاس را میان انگشتانش فشرد، صدایش آرام و لرزان بود.ـ قول می‌دم... تا آخرین روز عمرم کاری نکنم که از این تصمیم پشیمون بشی.چارلز چند ثانیه نگاهش کرد، بعد دستش را جلو آورد، آدرین به دست او خیره شد، همان دستی بود که سال‌ها پیش، بارها در میدان جنگ او را از زمین بلند کرده بود، لحظه‌ای تردید کرد، بعد دستش را جلو برد، دست‌های دو مرد محکم در هم قفل شد، مثل دو دوست قدیمی که پس از سال‌ها، نخستین آجر دیوار فرو ریخته اعتمادشان را دوباره روی هم گذاشته بودند.ماریا با آسودگی لبخند زد اما درست در همان لحظه، صدای قدم‌های شتاب‌زده‌ای در راهرو پیچید، همه برگشتند.آنابل نفس‌نفس‌زنان از پله‌ها پایین آمد؛ وقتی چشمش به آدرین افتاد، ایستاد، چند ثانیه فقط نگاهش کرد بعد اشک از چشم‌هایش سرازیر شد، دوید و خودش را در آغوش آدرین انداخت.آدرین محکم او را در آغوش گرفت و چشم‌هایش را بست.آنابل صورتش را روی سینه او گذاشت و میان گریه گفت: خیلی خوشحالم... خیلی... فکر می‌کردم هیچ‌وقت این روزو نمی‌بینم.آدرین گونه‌اش را روی موهای او گذاشت.ـ منم، فکر می‌کردم همه‌چی تموم شده... اما تو هیچ‌وقت دست از تلاش برنداشتی.نگاهش به چارلز رفت.ـ تو و چارلز... نجاتم دادید.آنابل آرام عقب رفت و صورت آدرین را میان دو دستش گرفت، اشک‌هایش دوباره جاری شد.ـ خیلی درد کشیدی...آدرین لبخند تلخی زد.ـ نه...چشم‌هایش پر از اندوه شد.ـ درد واقعی وقتی بود که حقیقت رو فهمیدم.آنابل نگاهش را پایین انداخت.ـ به السا گفتم...آنابل لبخند غمگینی زد.ـ چی بهش گفتی؟آنابل لبخند زد.ـ گفتم بابات شجاع‌ترین مردیه که می‌شناسم، فقط... یه روز راه خونه رو گم کرد، اما عشقش بهمون راهو نشونش داد و بالاخره پیدامون کرد.چشم‌های آدرین پر از اشک شد، سکوتی سنگین اما آرام میانشان نشست، چارلز و ماریا بی‌صدا به آن دو نگاه می‌کردند، ماریا دست چارلز را گرفت.ـ نگاهشون کن...چارلز لبخند کم‌رنگی زد.ـ آره، شش سال دیر شد ولی بالاخره بهم رسیدن...آدرین چند لحظه دیگر آنابل را نگاه کرد، سپس به سمت چارلز برگشت.ـ چارلز... یه خواهش دیگه دارم.صدایش می‌لرزید.ـ می‌شه امروز... فقط برای چند دقیقه... السا رو ببینم؟چارلز چیزی نگفت، فقط به آنابل نگاه کرد، اشک هنوز روی گونه‌های او بود، سپس لبخندی آرام زد و گفت: فکر کنم وقتشه السا بالاخره پدرش رو بشناسه.آدرین چشم‌هایش را بست، اشک از گوشه چشمش پایین آمد، آنابل دستش را گرفت.ـ الان میارمش.آدرین ناگهان گفت: آنابل...او برگشت.ـ بهش نگو مجبور منو ببینه، بذار خودش انتخاب کنه.آنابل با مهربانی نگاهش کرد.ـ السا دختر باهوشیه... مطمئنم اونم برای دیدنت لحظه‌شماری می‌کنه.چند دقیقه بعد، آدرین با همراهی دو نگهبان از زندان بیرون آمد، دو سرباز همچنان چند قدم پشت سرش حرکت می‌کردند.حیاط پشتی قصر آرام و خلوت بود، نسیم خنکی میان درختان می‌وزید، چارلز به نیمکت چوبی کنار باغ اشاره کرد.ـ همین‌جا منتظر بمون.آدرین سر تکان داد.چارلز، ماریا و استفان کمی دورتر ایستادند، آدرین روی نیمکت نشست، دستانش را به هم قفل کرده بود، قلبش چنان می‌تپید که خودش صدای ضربانش را می‌شنید، او بارها در میدان جنگ مقابل صدها سرباز ایستاده بود، بارها مرگ را چند قدمی خودش دیده بود، اما هیچ‌کدام به اندازه همین چند دقیقه ترسناک نبود، چون این بار قرار نبود با دشمنش روبه‌رو شود، قرار بود با دخترش روبه‌رو شود.صدای خنده‌ای کودکانه از دور آمد، آدرین سر بلند کرد، آنابل دست السا را گرفته بود و آرام به سمت باغ می‌آمدند.السا پیراهن آبی روشنی پوشیده بود و موهای طلایی‌اش تا روی شانه‌هایش می‌رسید.السا با کنجکاوی اطراف را نگاه می‌کرد.ـ مامان... گفتی یه سورپرایز داری.آنابل دست کوچکش را فشرد.ـ آره، عزیزم.چند قدم مانده به آدرین، ایستاد.زانو زد و روبه‌روی دخترش قرار گرفت.ـ السا...دخترک به صورت مادرش نگاه کرد.ـ یه نفر هست که خیلی دوست داره ببینتت.السا برگشت، چشم‌هایش روی مردی افتاد که چند متر آن‌طرف‌تر نشسته بود، آدرین احساس کرد نفسش بند آمده...آنابل آرام گفت: عزیزم... این... پدرته.السا چند ثانیه بی‌حرکت ماند، بعد نگاهش را از آنابل گرفت و دوباره به آدرین خیره شد، با صدای آرام و کودکانه‌ای پرسید: پدر من...؟آنابل با چشمانی خیس سر تکان داد.ـ آره، همونی که همیشه برات ازش قصه می‌گفتم.آدرین آرام روی یک زانو نشست تا هم‌قد دخترش شود.ـ سلام...السا به مادرش نگاه کرد.ـ مامان...ـ جانم؟ـ می‌تونم برم پیشش؟آنابل لبخند زد و موهای دخترش را نوازش کرد.ـ این انتخاب خودته، عزیزدلم.السا چند قدم برداشت، مکث کرد، بعد ناگهان دوید.آدرین هنوز فرصت نکرده بود واکنشی نشان بدهد که دختر کوچکش خودش را در آغوش او انداخت.ـ بابا...آدرین چشم‌هایش را بست، دستانش با احتیاط دور دخترش حلقه شد؛ گویی گران‌بهاترین امانت دنیا را در آغوش گرفته است، صورتش را در موهای السا پنهان کرد، اشک‌هایش بی‌صدا روی موهای دخترش ریخت.ـ ببخش که این‌همه دیر رسیدم...السا دست کوچکش را بالا آورد و گونه‌ی خیس او را لمس کرد.ـ اشک نریز... دیگه پیدامون کردی.آنابل دستش را جلوی دهانش گذاشت تا صدای گریه‌اش بلند نشود.کمی دورتر، چارلز آرام به ماریا گفت: فکر کنم این قشنگ‌ترین حکمی بود که توی عمرم دادم.ماریا با چشمانی پر از اشک لبخند زد.ـ بعضی زخم‌ها رو فقط عشق می‌تونه درمان کنه.آدرین هنوز السا را در آغوش داشت، انگار اگر رهایش می‌کرد، دوباره همه‌چیز به یک رویا تبدیل می‌شد، السا با کنجکاوی صورتش را نگاه کرد، انگشت کوچکش را روی ریش او کشید و خندید.ـ ریشت قلقلکم می‌ده.آدرین میان اشک خندید.ـ آره؟السا سر تکان داد.ـ مامان می‌گفت بابام خیلی قویه.کمی فکر کرد.ـ تو واقعاً قوی‌ای؟آدرین لبخند زد.ـ قبلاً فکر می‌کردم قوی بودن یعنی خوب شمشیر زدن... ولی حالا فهمیدم قوی‌ترین آدم کسیه که از خانواده‌ش محافظت کنه.السا با جدیت پرسید: یعنی از منم محافظت می‌کنی؟آدرین بدون لحظه‌ای تردید گفت: تا آخرین نفسم...السا لبخند زد و دوباره خودش را به سینه او چسباند... چند لحظه بعد، آدرین آرام او را روی زمین گذاشت، دست دخترش هنوز در دست او بود.با تردید پرسید: می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟السا با ذوق سر تکان داد.ـ ازم ناراحت نیستی؟السا با تعجب نگاهش کرد.ـ چرا باید ناراحت باشم؟آدرین نگاه کوتاهی به آنابل انداخت، بعد دوباره به دخترش نگاه کرد.ـ چون این همه سال کنارت نبودم.السا چند ثانیه فکر کرد، بعد گفت: مامان می‌گفت آدما گاهی راه خونه رو گم می‌کنن ولی اگه واقعاً دوسِت داشته باشن، بالاخره پیدات می‌کنن.لبخند کوچکی زد.ـ تو هم پیدامون کردی.السا دستش را فشرد.ـ همین کافیه.آدرین دیگر نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد، آنابل صورتش را برگرداند، دیدن این صحنه برای او هم آسان نبود.السا ناگهان دست آدرین را کشید.ـ بابا...آدرین خندید.ـ جانم؟ـ فردا میای باهام بریم اسب‌ها رو ببینیم؟آدرین نگاهش ناخودآگاه به چارلز رفت، او هنوز طبق حکم شورا زندانی بود و حق نداشت آزادانه در قصر رفت‌وآمد کند، چارلز سکوت او را فهمید، چند قدم جلو آمد.ـ فردا صبح، با همراهی دو سرباز، فقط داخل محوطه قصر...چشم‌های السا برق زد.ـ واقعاً؟چارلز سر تکان داد.ـ واقعاً.السا از خوشحالی دوید و خودش را در آغوش چارلز انداخت.ـ ممنون دایی چارلز!چارلز خندید و او را بلند کرد.ـ خواهش می‌کنم، پرنسس کوچولو...السا با شیطنت گفت: من که پرنسس نیستم!چارلز خندید.ـ برای ما هستی.همه خندیدند، خنده‌ی السا در حیاط قصر پیچید، صدایی ساده و کودکانه...چارلز به آدرین، آنابل و السا نگاه می‌کرد، نگاهش را از آن‌ها گرفت و آرام به آسمان دوخت، نسیم ملایمی از میان شاخه‌های درختان گذشت و برگ‌ها را به نرمی به حرکت درآورد، چارلز نفس عمیقی کشید و در دلش گفت: لوکاس... امیدوارم اگر ما رو می‌بینی، بدونی که تا آخرین نفسم سر قولی که بهت دادم می‌مونم.نگاهش دوباره به آدرین افتاد.قول داده بودم مراقبش باشم...لبخند بسیار کمرنگی روی لب‌هایش نشست.شاید دیر شد... خیلی دیر، اما از امروز دیگه نمی‌ذارم تنها بمونه.نسیم بار دیگر وزید، چارلز سرش را کمی پایین آورد و با صدایی که فقط خودش می‌شنید، آخرین جمله را زمزمه کرد: برادرت رو برمی‌گردونم، لوکاس... نه به گذشته، بلکه به زندگی‌ای که هنوز فرصت داره بسازه، این بار، مراقب آدرین خواهم بود؛ تا آخرین نفسم...بعد آرام دستش را روی قلبش گذاشت، گویی عهدی قدیمی را دوباره در همان‌جا، زیر آسمان، مهر می‌کرد و برای نخستین بار پس از شش سال، نام لوکاس در قلب چارلز دیگر فقط بوی فقدان نمی‌داد... بوی آرامش می‌داد.☆ پارت شصت و نهمشب پیش از جشن نامزدینیمه‌های شب بود، پشت پنجره‌های بلند اتاق، شاخه‌های درختان با وزش نسیمی آرام، سایه‌هایی لرزان روی دیوار می‌انداختند.ماریا در خواب عمیقی فرو رفته بود، اما ناگهان از خواب پرید، چند ثانیه طول کشید تا بفهمد کجاست، چشم‌های خواب‌آلودش در تاریکی اتاق چرخیدند، دستش ناخودآگاه به سمت دیگر تخت رفت، انگشتانش روی ملحفه‌ی سرد کشیده شدند... خالی بود، ابروهایش درهم رفت، آرام سرش را برگرداند، جای چارلز خالی بود، ماریا کمی خودش را بالا کشید و نشست.با صدایی خواب‌آلود و آهسته گفت: چارلز...؟جوابی نیامد، چند ثانیه صبر کرد.ـ چارلز؟باز هم سکوت... نگرانی آرام‌آرام در دلش نشست، پتو را کنار زد و پاهای برهنه‌اش را روی کف سرد اتاق گذاشت، سرمای سنگ زیر پاهایش باعث شد لحظه‌ای مکث کند، نگاهش به سمت حمام رفت، شاید آنجا بود.آرام از تخت پایین آمد و چند قدم برداشت... درِ حمام نیمه‌باز بود، آن را بیشتر باز کرد.ـ چارلز؟حمام خالی بود، ماریا لحظه‌ای همان‌جا ایستاد، قلبش بی‌دلیل تندتر می‌زد، به اتاق برگشت و نگاهش را در تاریکی چرخاند، پنجره بسته بود، در اتاق هم بسته بود، پس کجا رفته بود؟به طرف در اتاق رفت، دستگیره را گرفت و آرام پایین کشید.راهرو در تاریکی فرو رفته بود.تنها چند مشعل دیواری، نور ضعیفی روی سنگ‌های سرد می‌ریختند.ماریا شال نازکی روی شانه‌هایش انداخت و از اتاق بیرون آمد، نمی‌دانست چرا این‌قدر بی‌قرار شده است، فقط می‌دانست که باید چارلز را پیدا کند... وقتی به نزدیکی اتاق کار چارلز رسید، ناگهان ایستاد، صدایی می‌آمد، صدای چارلز... ماریا لبخند خیلی کوچکی زد، پس آنجا بود، یک قدم دیگر برداشت اما ناگهان صدای دیگری شنید، صدای یک زن... لبخند از روی لب‌های ماریا محو شد، آرام‌تر نزدیک شد، در کاملاً بسته نبود، ماریا چند لحظه مردد ماند، سپس سرش را کمی جلو برد و گوشش را به در چسباند، صدای چارلز واضح‌تر شد اما پیش از آنکه جمله‌ای را کامل بشنود، صدای زنی در اتاق پیچید، ماریا آن صدا را می‌شناخت، ویکتوریا، زن‌عموی چارلز... صدایش سرد و جدی بود.ـ چارلز، این همه مدت باهاش بودی... فردا قراره رسماً به عنوان ملکه‌ی آینده‌ی کالدونیا معرفیش کنی، اما هنوز خبری از بچه نیست؛ مطمئنی می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟ اگر نتونه برات وارثی بیاره چی؟ تا الان هم نتونسته باردار بشه، تو باید وارث داشته باشی.ماریا دستش را روی دهانش گذاشت.صدای چارلز بعد از چند ثانیه سکوت بلند شد.ـ می‌دونم، اما نمی‌خوام نگران این موضوع بشی، زن‌عمو... فردا شب بعد از مراسم، می‌برمش خونه‌ی جنگلیم... این مدت روزهای سخت و پر‌استرسی داشتیم، مطمئنم جایی که احساس امنیت و آرامش داشته باشه، می‌تونه...جمله‌اش نیمه‌تمام ماند.ـ باشه، ببرش... تا عروسی فقط یک ماه مونده، اگر تا اون موقع خبری نشه...صدای چارلز محکم‌تر شد.ـ می‌شه...ویکتوریا با لحنی که حالا تهدید در آن موج می‌زد، پرسید: اگر نشه چی؟سکوت کوتاهی برقرار شد.ـ اگر نتونه باردار بشه، باید دوباره به کاترین برگردی... درسته یک بار بچه‌تون از دست رفت، اما اون دوباره می‌تونه باردار بشه.نفس ماریا بند آمد، کاترین... اسم دخترعموی چارلز مثل تیغه‌ای سرد از میان قلبش گذشت.چارلز با صدایی که خشم در آن موج می‌زد گفت: خودتو گول نزن، زن‌عمو... اون بچه‌ی من نبود، کاترین بهم خیانت کرد، جزاشو با از دست دادن بچه‌اش کشید، جونشم به خاطر تو بهش بخشیدم؛ اون خائنی هم که باهاش بود دیدی چه بلایی سرش آوردم.چارلز ادامه داد: من دیگه هیچ‌وقت به کاترین برنمی‌گردم. هیچ‌وقت...ویکتوریا پس از لحظه‌ای سکوت گفت: باشه، برنگرد... اما اگر تا ماه بعد اون دختر باردار نشه، می‌فرستمش پیش قبلیا...ماریا دیگر چیزی نشنید، نه جواب چارلز را... نه صدای ویکتوریا را... نه حتی صدای قلب خودش را... فقط چند کلمه در ذهنش می‌چرخیدند.'اگر تا ماه بعد باردار نشه، می‌فرستمش پیش قبلیا...'اشک از گوشه‌ی چشمش پایین آمد، یک قدم عقب رفت، بعد یک قدم دیگر، نمی‌خواست بداند چارلز چه جوابی خواهد داد، نمی‌توانست... با دست لرزان دهانش را پوشاند و قبل از آنکه صدای هق‌هقش از گلویش بیرون بیاید، برگشت، دوید... فقط می‌خواست از آنجا دور شود، از آن صداها، از آن اتاق، از حقیقتی که تمام دنیایش را در چند جمله فرو ریخته بود، به اتاق رسید، در را بست، پشتش را به در تکیه داد و چند ثانیه همان‌جا ماند، اشک‌هایش حالا بی‌وقفه می‌ریختند.با صدایی شکسته زمزمه کرد: نه...سرش را تکان داد.ـ نه... امکان نداره.ذهنش بی‌رحمانه تمام لحظاتی را که با چارلز گذرانده بود، جلوی چشمش آورد... نگاه‌هایش، لبخندهایش، دست‌هایی که دور کمرش حلقه می‌شدند، حرف‌هایی که از عشق زده بود و حالا... شاید تمام آن‌ها دروغ بودند.ماریا با قدم‌هایی لرزان خودش را به تخت رساند و روی آن افتاد، صورتش را در بالش فرو برد، هق‌هقش در بالش خفه شد.ـ یعنی... تمام این مدت نقش بازی می‌کرد؟اشک‌هایش بالش را خیس کردند.ـ یعنی عاشقم نیست؟ یعنی واقعاً فقط منو برای وارث می‌خواست؟دستش را روی شکمش گذاشت، حرکتی که حتی خودش هم نمی‌دانست چرا انجام داده است، انگار می‌خواست چیزی را در وجود خودش پیدا کند، چیزی که شاید بتواند جانش را نجات دهد.ـ خدای من...چشمانش را بست.تصویر ویکتوریا دوباره در ذهنش ظاهر شد.ـ اگر باردار نشم چی؟نفسش بریده‌بریده شد.ـ اگر نتونم چی؟برای اولین بار، آینده‌ای را تصور کرد که در آن دیگر جایی برایش وجود نداشت، نه در قصر، نه در کنار چارلز، نه حتی در این دنیا...اشک از روی گونه‌اش سر خورد.ـ اگر منو بکشن چی؟بدنش از ترس می‌لرزید، دستانش را دور خودش حلقه کرد، فردا قرار بود یکی از شادترین روزهای زندگی‌اش باشد، قرار بود به عنوان نامزد و ملکه‌ی آینده‌ی کالدونیا معرفی شود، قرار بود آینده‌اش با چارلز آغاز شود.اما حالا... همان آینده برایش شبیه حکم مرگ بود.ماریا صورتش را از بالش بیرون آورد و به پنجره خیره شد، ماه هنوز در آسمان بود.ـ من حتی نمی‌دونستم...اشکش دوباره سرازیر شد.ـ نمی‌دونستم برای زنده موندن باید بچه‌ای به دنیا بیارم.چند لحظه سکوت کرد، بعد آهسته‌تر گفت: و اگر نتونم...صدایش در میان گریه گم شد، ماریا چشم‌هایش را بست، همه قرار بود فردا از عشق پادشاه و ملکه‌ی آینده حرف بزنند اما ماریا حالا در سکوت اتاق، با قلبی شکسته، به این فکر می‌کرد که شاید همان مردی که قرار بود فردا رسماً به عنوان عشق زندگی‌اش کنارش بایستد... در پشت درهای بسته‌ی همین قصر، آینده‌ی زندگی او را با یک کلمه تعیین کرده باشد: وارث.☆ پارت هفتادمویکتوریا هنوز جمله‌اش را تمام نکرده بود که سکوتی سنگین بر اتاق کار حاکم شد.ـ باشه، برنگرد... اما اگر تا ماه بعد اون دختر باردار نشه، می‌فرستمش پیش قبلیا...چند ثانیه گذشت، چارلز چیزی نگفت، سرش پایین بود و هر دو دستش دو طرف میز، مشت شده بودند، رگ‌های برجسته‌ی ساعدش از زیر پوست بیرون زده بودند؛ ویکتوریا اما بی‌خیال به نظر می‌رسید، گویی چیزی جز آینده‌ی تاج و تخت برایش اهمیت نداشت؛ انتظار داشت مثل همیشه سکوت کند، انتظار داشت بپذیرد که در دنیای آنها، عشق همیشه در برابر وظیفه شکست می‌خورد، اما سکوت چارلز این بار جنس دیگری داشت، سکوت مردی بود که داشت آخرین ذره‌ی خویشتن‌داری‌اش را نگه می‌داشت.ـ چیزی نمی‌گی؟چارلز آهسته سر بلند کرد، خشمی عمیق در نگاهش نشسته بود.چارلز با صدایی آرام گفت: دوباره بگو.ویکتوریا اخم کرد.ـ چی رو؟چارلز از پشت میز بیرون آمد، قدم‌هایش آهسته بود، اما هر قدم سنگینیِ تهدیدآمیزی داشت.ـ همون حرف آخرت رو...ـ چارلز...ـ گفتم تکرارش کن.ویکتوریا برای لحظه‌ای در چشمان او خیره ماند. سپس با لحنی بی‌تفاوت گفت: گفتم اگر تا ماه دیگه باردار نشه...هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که چارلز در چند قدم خودش را به او رساند و بازویش را محکم گرفت.ـ دفعه‌ی آخر باشه.صدای چارلز پایین بود، اما چنان خشمی در آن می‌جوشید، انگشتان چارلز دور بازوی او محکم‌تر شد.ـ دفعه‌ی آخر باشه که درباره‌ی الا این‌جوری حرف می‌زنی.ویکتوریا با ناباوری نگاهش کرد.ـ من فقط دارم به آینده‌ی تاج و تخت فکر می‌کنم.ـ نه!چارلز بی‌درنگ حرفش را برید.ـ تو داری درباره‌ی زنی حرف می‌زنی که برای من از تاج و تخت مهم‌تره...ویکتوریا تلاش کرد دستش را آزاد کند.ـ چارلز، عقلت رو از دست دادی؟ تو پادشاهی! نمی‌تونی احساساتت رو به آینده‌ی کشور ترجیح بدی.چارلز چند لحظه فقط نگاهش کرد.ـ الا مثل پنج دختر قبلی نیست.دستش را از بازوی ویکتوریا برداشت، اما همچنان روبه‌رویش ایستاده بود.ـ اون جونه منه... پنج زن قبل از اون اومدن و رفتن، اما هیچ‌کدوم نتونستن چیزی رو در من تغییر بِدن.چارلز نگاهش را از او گرفت، چند لحظه به کف اتاق خیره ماند، انگار کلمات بعدی را از جایی بسیار دور درون خودش بیرون می‌کشید.ـ تا وقتی الا اومد.صدایش آرام‌تر شد، اما خشم هنوز در عمق آن موج می‌زد.ـ می‌دونی بعد از ماریا چه اتفاقی برای من افتاد؟ویکتوریا ساکت ماند، چارلز لبخند تلخی زد.ـ من دیگه هیچ‌چیز حس نمی‌کردم.نگاهش به نقطه‌ای نامعلوم روی دیوار دوخته شد.ـ نه عشق... نه امید... حتی دلم نمی‌خواست فردا رو ببینم، فکر می‌کردم قلبم برای همیشه مرده... نمی‌دونم چطور... اما اون کاری کرد که فکر می‌کردم دیگه هیچ‌وقت ممکن نیست.نگاهش دوباره در چشمان ویکتوریا قفل شد.ـ دوباره عاشق شدم.چارلز قدمی عقب رفت.ـ الا تنها کسی بود که باعث شد بعد از ماریا دوباره عشق رو حس کنم.ویکتوریا برای نخستین بار جوابی نداشت.چارلز نگاهش کرد.ـ فهمیدی؟ـ اما اگر...ـ هیچ 'اما'یی وجود نداره.چارلز یک قدم به او نزدیک شد.ـ حتی اگر الا هیچ‌وقت نتونه بچه‌دار بشه...چشمانش محکم در چشمان زن‌عمویش قفل شد.ـ من بازم باهاش ازدواج می‌کنم.ویکتوریا مات نگاهش کرد.ـ چارلز...ـ بچه برای من مهمه، وارث برای تاج و تخت مهمه، اینو انکار نمی‌کنم، می‌دونم چه مسئولیتی روی دوشم گذاشته شده...نفس عمیقی کشید و ادامه داد: اما نه به قیمت از دست دادن زنی که دوستش دارم.صدایش قاطع‌تر شد.ـ اگر قرار باشه بین تاج و تخت و الا یکی رو انتخاب کنم... الا رو انتخاب می‌کنم.ویکتوریا فقط نگاهش می‌کرد، انگار برای نخستین بار مردی را روبه‌رویش می‌دید که حاضر بود چیزی را در برابر تاج و تخت انتخاب کند که هیچ پادشاهی پیش از او جرئت انتخابش را نداشت.چارلز از کنار او عبور کرد و به سمت در رفت، دستش روی دستگیره نشست، اما پیش از آنکه در را باز کند، برگشت و آخرین بار به ویکتوریا نگاه کرد.ـ این آخرین تذکرمه، زن‌عمو...صدایش آرام بود، اما این بار هیچ جایی برای بحث باقی نمی‌گذاشت.ـ دیگه هیچ‌وقت درباره‌ی الا این‌طوری حرف نزن.دستگیره را پایین کشید، در باز شد، چارلز از اتاق بیرون رفت.او نمی‌دانست ماریا فقط چند دقیقه قبل، وقتی جمله‌ی ویکتوریا را شنیده بود، از در فاصله گرفته و با قلبی شکسته به اتاقشان برگشته بود، با این حال، تمام حقیقت را نشنیده بود.او نشنیده بود که چارلز گفته بود: اون جونه منه...نشنیده بود: حتی اگر هیچ‌وقت بچه‌دار نشیم، بازم باهاش ازدواج می‌کنم.نشنیده بود: الا تنها کسی بود که باعث شد بعد از ماریا دوباره عشق رو حس کنم.چند دقیقه قبل... درست پشت همان در، ماریا ایستاده بود و تمام حقیقت را از دست داده بود، او فقط بخش اول گفت‌وگو را شنیده بود، فقط همان چند جمله‌ای که مثل خنجر در قلبش فرو رفته بودند.او فقط همان چند جمله‌ی اول را با خود برده بود.اگر نتونه وارثی بیاره چی؟تا الان هم نتونسته باردار بشه.اگر تا ماه دیگه باردار نشه... می‌فرستمش پیش قبلیا.همین برای شکستن قلبش کافی بود، تا تمام خاطرات زیبایش رنگ دیگری بگیرند، تمام نگاه‌های چارلز، تمام لمس‌هایش، تمام شب‌هایی که ماریا با خیال دوست داشته شدن، در آغوش او بخواب می‌رفت.شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین بود، حقیقت فقط چند ثانیه آن‌طرف‌تر ایستاده بود، اما ماریا از آن دور شده بود، نتوانسته بود صبر کند و پاسخ چارلز را بشنود، با قلبی شکسته... با چشمانی پر از اشک... قبل از آنکه صدای گریه‌اش پشت در لو برود، آرام از آن فاصله گرفته بود، با این باور که تمام آنچه میان او و چارلز وجود داشته، چیزی جز یک بازی حساب‌شده برای به‌دنیا آوردن وارثی برای تاج و تخت نبوده است.حالا تنها یک سؤال در ذهنش داشت: اگر فقط برای به دنیا آوردن وارث انتخاب شدم، پس کدام لحظه‌ی عشقمان واقعی بود؟چارلز در راهرو به سمت اتاق خوابش قدم برداشت؛ دست‌هایش هنوز از خشم می‌لرزید اما کم‌کم فکرش به ماریا رفت، قرار بود فردا شب یکی از مهم‌ترین شب‌های زندگی‌شان باشد، قرار بود نامزدی‌شان را جشن بگیرند، قرار بود ماریا در برابر دربار، رسماً به عنوان ملکه‌ی آینده‌ی کالدونیا معرفی شود.چارلز فقط یک چیز می‌خواست، اینکه بعد از تمام فشارها، برای چند روز از قصر و نگاه‌های سنگین دربار دور شوند.خانه‌ی جنگلی... جایی دور از سیاست، دور از تاج و تخت، جایی که فقط خودش باشد و ماریا، با این امید ساده که شاید آنجا، در آرامش، بتواند ترس‌ها و فشارهایی را که روی شانه‌های ماریا سنگینی می‌کرد، از میان بردارد؛ با همین فکر قدم‌هایش را تندتر کرد.نمی‌دانست چند در آن‌طرف‌تر، زنی که قرار بود فردا شب با لبخند کنار او بایستد، اکنون برای عشقی که فکر می‌کرد دروغ بوده، صورتش را در بالش فرو کرده بود و بی‌صدا گریه می‌کرد.او برای مردی اشک می‌ریخت که تصور می‌کرد هرگز دوستش نداشته است، برای عشقی که فکر می‌کرد از ابتدا یک معامله بوده... برای آینده‌ای که ناگهان در برابر چشمانش به چیزی تاریک و ترسناک تبدیل شده بود و چارلز... درست به سمت همان اتاق می‌رفت.او نمی‌دانست زنی که می‌خواست فردا تاج آینده را در برابر مردم بر سر بگذارد، امشب در سکوت از ترس فرو ریخته است و نمی‌دانست ماریا، پیش از آنکه حقیقت را بشنود، تصمیم گرفته بود دیگر هیچ‌وقت به مردی که عاشقش بود اعتماد نکند.موجِ نیلگونموجِ نیلگونThu, 17 Sep 2026 22:02:15 +0330https://virgool.ir/@Mahya/پاییز-عطرِ-آرامش-و-رویا-anrqbemozrjlپناه می‌بریم به پاییز، از شر تابستانی که به رخوت و بی‌هیجانی و اندوه گذشت...پناه می‌بریم به کوچه‌ها و خیابان‌هایی که پیراهن زرد و نارنجیِ خوشرنگ می‌پوشند و به درختان خشک و به خیابان‌های خیس و به بوی خاک‌های باران خورده...پناه می‌بریم به کافه‌ها و به دلخوشی‌های کوچک و معمولیِ در دسترس...به شات‌های اسپرسوی دوبل و شکلات‌های تلخ، به موزیک‌های آرام، به احساسات عمیق، به شعرهای خوب...پناه می‌بریم به کتاب‌های نخوانده، به جاهای نرفته، به آدم‌های خوبِ هنوز ندیده و هنوز نشناخته...پناه می‌بریم به چترهای بسته و به موهای خیس...به بخارهای روی شیشه...به پاپوش‌های نرم...به صبح‌های سرد و به شال‌های گرم...پناه می‌بریم به بادهای بی‌هوا و به جنبشِ شاخه‌ها و به خش خشِ برگ‌ها و به هیاهوی کلاغ‌ها...سلام بر پاییز...سلام بر باران...سلام بر عشقی که درست در دلِ آرام‌ترین روزهای پاییز اتفاق خواهد افتاد...- نرگس صرافیان طوفانبرای خودت دلخوشی داشته‌ باش!شده به وسعت یک کتابخانه، باغچه، گلدان، قفسه‌ی لیوان، مجسمه، یا حتی کمدی پر از عطر و کیف و لباس‌هایی که دوستشان داری... نگذار که پیچیدگی‌های دنیا تو را ببلعد!نگذار رنج‌های بزرگسالی و سخت‌گیری‌های زندگی از تو یک انسان دل‌مرده بسازد!برای خودت دلخوشی داشته‌ باش و خوشحال باش که هنوز هم کودک درونی داری که اهمیتی نمی‌دهد تو چقدر درگیری و برای خواسته‌هایش پا می‌کوبد و قشقرق به راه می‌اندازد و تو را تسلیم می‌کند!برای خودت دلخوشی داشته‌ باش.نگذار لابلای پیچیدگی‌های زیستن، بی‌پناه بمانی و از بین بروی...- نرگس صرافیان طوفانجا نزن!جسور باش…این قانونِ ارتفاع است.هرچه بیشتر اوج می گیری؛ باد و باران، بی رحم تر می شود و نفس کشیدنت سخت‌تر... تو اما محکم باش.نه به زمزمه یِ پرنده هایِ پایین دست توجهی کننه هیاهویِ لاشخورهایِ حسود... عقاب باش.ارتفاعاتِ بالا، جایِ پرنده هایِ ضعیف نیست!من ترجیح میدم همینجوری بی‌سیاست و بی‌کلک باشم و شکست بخورم تا اینکه با نقش بازی کردن بخوام به چیزی برسم و موفق بشم.یعنی تو وجودم نبوده و نیست.من همینم، همینقدر ساده و همینقدر واقعی...موجِ نیلگونموجِ نیلگونWed, 16 Sep 2026 22:08:16 +0330https://virgool.ir/@Mahya/وعده-ی-دیدار-در-ایرانِ-آزاد-zeldn11jo9laمی‌خواهند زمان بگذرد و حافظه‌ی ما فرسوده شود اما ما نام‌ها را به یاد می‌سپاریم؛ چهره‌ها را حفظ می‌کنیم، اجازه نمی‌دهیم حقیقت در هیاهوی زمان دفن شود.از ژینا تا تمام آنان که در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه برای آزادی ایران جان باختند.این روایت هنوز تمام نشده است.ما فراموش نمی‌کنیم.ما عقب نمی‌نشینیم و جشن آزادی را بزودی، در ایرانِ آزاد، خواهیم گرفت.موجِ نیلگونموجِ نیلگونMon, 14 Sep 2026 20:57:14 +0330https://virgool.ir/@Mahya/۱۱-سپتامبر-۲۰۰۱-d33mxco0abzk۲۵ سال از آن روز گذشته... اما بعضی تصاویر هیچ‌وقت از ذهن آدم پاک نمی‌شوند.من آن موقع فقط ۹ سالم بود.یادمه وقتی تصاویر فرو ریختن برج‌های دوقلو رو از تلویزیون دیدم، اول فکر کردم فیلمه... باورم نمی‌شد چیزی که دارم می‌بینم واقعاً داره اتفاق می‌افته.برای یک بچه‌ی نه‌ ساله، مفهوم چنین فاجعه‌ای خیلی بزرگ‌تر از چیزی بود که می‌توانست درکش کند.سال‌ها گذشت و بزرگ‌تر شدم، اما هر بار که تصاویر آن روز را می‌بینم، هنوز همان حس عجیب درونم زنده می‌شود؛ حسِ تماشای چیزی که نمی‌خواهی باورش کنی، اما واقعیت دارد.۱۱ سپتامبر فقط داستان فرو ریختن دو ساختمان نیست.داستان هزاران انسانی‌ست که دیگر به خانه برنگشتند.انسان‌هایی که در میان وحشت، برای نجات دیگران جان خود را به خطر انداختند.بعد از ۲۵ سال، شاید دنیا تغییر کرده باشد، نسل‌ها عوض شده باشند و خیلی از کودکان آن روز امروز خودشان بزرگ شده باشند، اما یاد قربانیان این حادثه همچنان زنده است.برای من، ۱۱ سپتامبر بخشی از خاطرات کودکی‌ست؛ خاطره‌ی روزی که در تلویزیون برای چند لحظه فکر کردم دارم فیلم می‌بینم... اما آن فیلم نبود؛ واقعیت بود.امروز، فقط می‌توانیم به یاد بیاوریم، برای جان‌های از دست‌ رفته احترام قائل بشیم و امیدوار باشیم که هیچ انسانی، در هیچ کجای جهان، دوباره چنین روزی را تجربه نکند.یادشان گرامی...برای همیشه به یاد می‌مانند.ما هرگز فراموش نخواهیم کرد. 😔🕊️❤️پ.ن: پیشنهاد می‌کنم فیلم مرکز تجارت جهانی را هم تماشا کنید.فیلم زیباییست که بر اساس واقعیت از آن روز ساخته شده است.موجِ نیلگونموجِ نیلگونFri, 11 Sep 2026 02:48:32 +0330https://virgool.ir/@Mahya/دلم-برای-زندگی-کردن-تنگ-شده-zznuvsfpjpa7من خیلی آدم خیال پردازیم و این خیالا باعث شده کلی ایده داشته باشم تو سرم...تا حالا نوشتم شاید خوب باشه شاید بد نمی‌دونم یکی دوست داره یکی نداره.اصراری نیست.یه سری ایده ها هم دارم ترکیب می‌کنم و یه چیز کاملا جدید می‌سازم ولی تهش می‌گم چه فایده... ولی بازم می‌نویسم بعضی وقتا واقعا حس می‌کنم افتضاح می‌نویسم. 🤭🙈می‌خواهم شاد باشم.بخندم، سخت نگیرم، بی‌خیال باشم...می‌خواهم مدتی نبینم و نشنوم و به‌ یاد نیاورم و جدی نگیرم و بحث نکنم و به دل نگیرم و بگذرم و ببخشم و نادیده بگیرم.من خیلی دویده‌ام، خیلی مبارزه کرده‌ام، خیلی مقاوم بوده‌ام و خیلی رنج کشیده‌ام...من خیلی بیش از توانم همه چیز را به دوش کشیده‌ام و مسائل و مشکلات بسیاری را حل کرده‌ام؛ می‌خواهم رها باشم...می‌خواهم بعد از مدت‌ها رفتن و هدف داشتن و جدی بودن و زیبایی‌های مسیر را ندیدن؛ بزنم کناری و برای خودم فراغتی دست و پا کنم و به خودم استراحتی بدهم و دلخوشی داشته‌ باشم و زندگی کنم...- نرگس صرافیان طوفانکار درست را انجام بده، حتی وقتی هیچ‌کس تو را نمی‌بیند.کسی قرار نیست از تو تشکر کند.ارزش واقعی انسان در کارهایی است که در خلوت انجام می‌دهد، نه در چیزهایی که برای دیده‌شدن انجام می‌دهد.این یعنی درستکاری؛ یعنی داشتن اصول، حتی وقتی هیچ‌کس ناظر نیست.دلم می‌خواد باور کنم همه چیز درست میشه؛ درست هم نشد حداقل بهتر بشه...دلم می‌خواد زندگی چیزی بیشتر از دووم آوردن و نمردن باشه، دلم برای زندگی‌کردن تنگ شده...تنها در يک صورت می‌توانيد مرا تحت تاثير قرار دهيد؛ اينكه آدم خوبى باشيد.نه از دارايی‌تان، نه‌ لباس‌تان، نه جايى كه زندگى می‌كنيد؛ تنها آنان كه قلب صافى دارند، احترام مرا خواهند داشت.با هرکسی مثل خودش رفتار نکن.اگر خوبی دیدی مثل خودش باش و اگر بدی دیدی ازش فاصله بگیر.نیازی نیست پلیدی‌ به روحت راه بدی، در حالی که می‌تونی با فاصله‌گرفتن از روحت محافظت کنی.چه خوب می‌گفت: قشنگی چشم به پاکیشه، قشنگی پول به حلال بودنشه، قشنگی عشق به وفاداری و صداقتشه و قشنگی انسان هم به ذات و شخصيتشه...!من عادت کرده‌ام خودم حال خودم را خوب کنم.من عادت کرده‌ام در آسمان تاریک زندگی‌ام خورشیدهای در حال طلوع بکشم و آنقدر باورشان کنم تا جان بگیرند و بتابند و محو کنند شب‌های سیاه را...من عادت کرده‌ام با غم و اندوه رفیق باشم، آن‌قدر که در آغوششان بخوابم و همچنان حالم خوب باشد، که احاطه‌ام کنند و باز هم بخندم، که همراهی‌ام کنند و همچنان محو زیبایی‌های ریز جهان باشم.من عادت کرده‌ام احساس خوشبختی کنم، درست وقتی که هیچ حسی آغشته به خوشبختی نیست، درست وقتی که شب است و پاییز است و تمام جهان و آدم‌ها غم‌انگیز...من برای خودم دنیای انتزاعی و کوچکی دارم که در آن حالم به وسعت جهانی خوب است و همین خوب است و همین کافی‌ست...- نرگس صرافیان طوفان موجِ نیلگونموجِ نیلگونFri, 04 Sep 2026 17:28:20 +0330https://virgool.ir/@Mahya/ready-to-go-back-to-hogwarts-bhxvygf76wcc🏰 امروز 1 سپتامبر، اولین روز تحصیل در هاگوارتز و مدرسه های جادوگری آغاز میشن... نامه هاتون باید تا الان رسیده باشن.🏰✨ اولین روز بازگشت به هاگوارتزامروز دوباره وقت آن رسیده که چمدان‌ها را ببندیم، نامه‌ی هاگوارتز را در جیب بگذاریم و راهی سکویی شویم که قطاری قرمز‌رنگ در انتظارمان است؛ جایی میان خیال و خاطره، میان دنیای واقعی و جایی که همیشه بخشی از قلبمان در آن جا مانده است.بازگشت به راهروهای سنگی، تالار بزرگ، شمع‌های شناور، صدای خنده‌ها و پله‌هایی که هر بار تصمیم خودشان را عوض می‌کردند. بازگشت به شب‌هایی که زیر نور شمع، کتاب‌های جادویی می‌خواندیم و صبح‌هایی که با عجله از پله‌ها پایین می‌دویدیم تا کلاس را از دست ندهیم.شاید سال‌ها از اولین سفرمان گذشته باشد، اما بعضی دنیاها با بزرگ شدن ما تمام نمی‌شوند.هاگوارتز برای خیلی از ما دیگر فقط یک مدرسه‌ی جادوگری نیست؛ خانه‌ای‌ست که هیچ‌وقت واقعاً ترکش نکردیم. جایی که یاد گرفتیم شجاعت همیشه به معنای نترسیدن نیست، دوستی گاهی از هر جادویی قدرتمندتر است و حتی در تاریک‌ترین شب‌ها، یک نور کوچک می‌تواند مسیر را نشانمان بدهد.🚂 قطار سریع‌السیر هاگوارتز آماده‌ی حرکت است.پس امروز دوباره سوار قطار شویم، با همان شوق قدیمی، با همان قلبی که هنوز برای صدای سوت قطار تندتر می‌زند.به خانه خوش آمدید. 🪄🏰❤️موجِ نیلگونموجِ نیلگونTue, 01 Sep 2026 14:00:34 +0330https://virgool.ir/@Mahya/در-دل-تاریکی-ما-هنوز-ایستاده-ایم-hxlnxnp1784yبه ياد آنان كه جسارت بيشترى از ما داشتند، حرف ما را بلندتر فرياد زدند و امروز كنار ما نيستند.حقیقت اینه که روزی که چرخ عدالت بچرخه، هیچ‌کس نمی‌تونه متوقفش کنه، هیچ‌کس...- جین ولنتاینما مردمی هستیم که بارها روزهای سخت را دیده‌ایم.روزهایی که تصور می‌شد دیگر نوری در انتهای راه نیست.اما هر بار، زندگی ثابت کرده است که هیچ شبی تا ابد ادامه ندارد.امید، به این معنا نیست که مشکلات را نبینیم یا سختی‌ها را انکار کنیم.امید یعنی با وجود دیدن تمام واقعیت‌ها، باور داشته باشیم که هنوز می‌توان قدمی رو به جلو برداشت.یعنی اجازه ندهیم شرایط، انسانیت، مهربانی و آرزوهایمان را از ما بگیرد.شاید امروز نتوانیم همه‌چیز را تغییر دهیم، اما می‌توانیم خودمان را حفظ کنیم، صداقت‌مان را، مهربانی‌مان را، شرافت‌مان را و ایمانمان به فردایی بهتر را...روزی خواهد رسید که از این روزها فقط خاطره‌ای باقی بماند.آن روز، چیزی که به آن افتخار خواهیم کرد فقط دوام آوردن نیست، این است که در میان تمام فشارها، انسان ماندیم، دست همدیگر را رها نکردیم و اجازه ندادیم سختی‌ها قلبمان را سخت کنند.اگر امروز خسته‌ای، حق داری.اگر نگران آینده‌ای، قابل درک است.اما لطفاً امیدت را از دست نده.گاهی بزرگ‌ترین پیروزی یک انسان، فقط این است که با وجود تمام طوفان‌ها، هنوز تصمیم می‌گیرد فردا را دوباره از نو شروع کند و شاید همین تصمیم‌های کوچک، روزی آینده‌ی بزرگ‌تری برای ما و سرزمینمان بسازد.موجِ نیلگونموجِ نیلگونSat, 29 Aug 2026 17:01:15 +0330https://virgool.ir/@Mahya/معیار-انسانیت-hgafhrjoaosdبی ارزشترین نوع افتخار؛ افتخار به داشتن ویژگی‌هایی است که خود انسان در داشتنشان هیچ نقشی ندارد.مثل چهره، قد، رنگ چشم، ملیت، ثروت خانوادگی و خیلی چیزهای دیگر...از چیزایی که خودتان به دست آورده اید حرف بزنید.مثل: انسانیت، شعور، مهربانی، گذشت، صداقت و...موجِ نیلگونموجِ نیلگونSat, 29 Aug 2026 16:23:12 +0330https://virgool.ir/@Mahya/اینم-وصف-حال-خیلی-از-ماها-qqbpj0b3d87pتو آدم اشتباهی نبودی، تو در مکان اشتباه و کنار آدم‌های اشتباه بودی و موقعیت و شرایط اشتباه باعث شد به چشم نیایی و حس کنی که ارزشمند نیستی.شبیه به چهره‌ای زیبا در جوار آدم‌های نابینا، صدایی زیبا در جوار آدم‌های ناشنوا و استعدادی سرشار، در جوار آدم‌های در رکودمانده‌ای که با شکوفایی و خلاقیت و تغییر، بیگانه‌اند.واقعیت این است که گاهی حس می‌کنی ناکارآمدترین موجود جهانی و در مقایسه با معیارهای سطحیِ جهان اطرافت، بسیار نابلد، در حالی که تو فقط جای درست و در جوار آدم‌های درستی نیستی و همین‌ باعث می‌شود شکوفا نشوی و به چشم نیایی و احساس کفایت نکنی.گاهی نیاز به هیچ تلاش بیشتری نیست، همین که جایت را عوض کنی، همه چیز درست می‌شود.می‌دانم غمگینی عزیز من!می‌دانم دلت در سوگواری عظیمی جامانده و حالت خوب نیست، اما زنده بمان عزیزم، برای خودت چایی بریز و کتابی بخوان و عشقی داشته‌ باش و زندگی کن...حق داری که حالت خوش نیست؛ اما نمی‌شود که خودت را هم تمام کنی!گاهی اوقات گمان می‌کنم کل جهان، تمام زندگی و هرکه در دنیا هست، درونم جا گرفته‌اند و از من می‌خواهند که صدایشان باشم.احساس می‌کنم، نمی‌دانم چگونه این حس را توصیف کنم.احساس می‌کنم که اتفاق بزرگی در حال رخ دادن است و شروع به سخن گفتن می‌کنم؛ حرف‌هایم کودکانه از آب در می‌آیند.چه کار طاقت‌فرسایی است این‌که بخواهی احساست را روی کاغذ یا با صدای بلند، با واژگانی منتقل کنی که وقتی کسی آن‌ها را می‌خواند یا می‌شنود، همان احساسی را تجربه کند که تو نیز داشته‌ای.- جک لندنبرای مردمی که هنوز امید را فراموش نکرده‌اند.این روزها زندگی برای بسیاری از مردم ایران آسان نیست.بعضی‌ها با نگرانی از خواب بیدار می‌شوند، نگران اجاره‌ی خانه، هزینه‌ی درمان، شهریه‌ی دانشگاه، قبض‌ها و سفره‌ای که هر روز کوچک‌تر از دیروز می‌شود.خیلی‌ها آرزوهایشان را نه به خاطر نداشتن توانایی، بلکه به خاطر سختی شرایط، بارها به تعویق انداخته‌اند.اما با تمام این تلخی‌ها، هنوز چیزی در این سرزمین نفس می‌کشد که ارزشمندتر از هر دارایی است، امید...امید همان نیرویی است که باعث می‌شود پدری، با وجود خستگی، هر صبح دوباره برای کار از خانه بیرون برود.مادری، با وجود نگرانی‌های بی‌شمار، لبخندش را از فرزندانش دریغ نکند.جوانی با وجود همه‌ی ناامیدی‌ها، باز هم درس بخواند، مهارت یاد بگیرد و برای ساختن آینده‌اش تلاش کند.موجِ نیلگونموجِ نیلگونWed, 26 Aug 2026 16:04:55 +0330https://virgool.ir/@Mahya/از-زندگی-چه-می-خواهیم-rxehollxzv4wمن از زندگی، خانه‌ای ساده می‌خواهم که از سقف و دیوار و پنجره‌اش، عشق بریزد و آرامش چکه کند.پنجره‌ی نجیبی می‌خواهم به سمت آفتاب نیم‌روز و کتابخانه‌ی موقری پر از کتاب‌هایی که دوست دارم.من از زندگی، چیزهای ساده می‌خواهم، اتفاقات ساده، آدم‌های ساده، تفریحات ساده و مشغولیت‌های ساده...من از شلوغی و پیچیدگی خسته‌ام، از دغدغه‌های بزرگ و نگرانی‌های بزرگ‌تر...دلم لحظاتی آرام می‌خواهد، روزهایی که بی‌هیچ فکر و اندوهی در خانه‌ای بی‌دردسر، بی‌خیال مقابل پنجره‌ ایستاده‌ باشم و چایی بنوشم و کتابی بخوانم و صدای آشپزخانه‌ای گرم و گیاهانی شاداب و موزیکی آهسته، فضای فکر من و خانه‌ام را پر کرده‌ باشد.می‌خواهم فرصت داشته‌ باشم به عشق فکر کنم، به همصحبتی، به دلخوشی‌ها، به سکوت...من از زندگی چیز زیادی نمی‌خواهم، به جز آرامش و خیالی تخت و ذهنی خالی از نگرانی و لبریز از زیستن...- نرگس صرافیان طوفانموجِ نیلگونموجِ نیلگونSun, 23 Aug 2026 23:11:43 +0330