https://virgool.ir/feed/@Mahshad.sqجز آستان توام در جهان پناهی نیست ... سر مرا به جز این در حواله گاهی نیستfa2026-11-11 10:26:05https://files.virgool.ir/upload/users/179078/avatar/QWuNtG.pnghttps://virgool.ir/@Mahshad.sqhttps://virgool.ir/@Mahshad.sq/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-jd0frrmdrtfhدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/skkamhoj313v-107o4.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۱۳,۰۹۰ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۱۶۰ مرتبه پسندیدند و ۴۵ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۱۳ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۹۴۳ بار خوانده شدند و ۶۰,۸۳۹ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۸۳۴۰۹۷ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۴,۲۳۹ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۸۳۴۰۹۷ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.مه شادمه شادFri, 26 Mar 2021 01:15:11 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/سمّ-تنهايي-iubwrtzwlmivمي خوام با اين جمله مسموم شروع كنم؛ آدماي بد اونقدرا هم بد نيستن، شايد فقط بلند بلند فكر مي كنن.مي دوني كاش مي شد ذهن آدمارو به پرينتر وصل كرد.بعضي از ما با يه نقص ذاتي به دنيا اومديم. داد و قال زياد راه مي اندازيم و بدي مي كنيم، شايد چون عشقي رو كه هميشه از نزديك ترين كسمون مي خواستيم دريافت نكرديم، خطر كرديم و پناه برديم به غريبه ها. تا ميام كلمه هاي شناورِ توي ذهنم رو بيارم روي كاغذ، دستام رو كيبورد شُل و آب از سر و روي گوشي سرازير مي شه. آخرم چندتا جمله بي سر و ته ازش مي چكه روي صفحه و فقط ليزش مي كنه. راستيش قلم يه جورايي حرفِ دلو تحريف مي كنه؛ نمي ذاره معصومانه به اشتباهاتت، پشيموني هات و غلط بودنات اعتراف كني. مي خواد روي كاغذ هنوزم غرور انسان بودنت رو حفظ كنه. زيادي كوركورانه بهت وفاداره، تقصيري نداره. مي گفت من براي خودم مي نويسم، گاهي هم اصلا نمي نويسم و فقط با خودم حرف مي زنم. اگه بنويسم حرفام ارزش واقعيشون رو از دست مي ده و عصاره نابش تو هوا محو مي شه و خامش مياد رو كاغذي كه از قبل معلومه خشك و بي احساسه. بهش گفتم نوشتن هنوز برات رئاله.. من تو نوشتن مي رم فراتر از واقعيت حرف ها و قصه هام. خودم معني رو از حلقوم كلمه هاي پرت و مه گرفته ذهنم ميكشم بيرون، يكم سوهان كاريش مي كنم و رنگ و لعاب بهش مي دم ، بعد فوتش مي كنم و بدون هيچ معني تحميل شده اي پسش ميندازم رو كاغذ. سخت مي شه تو ذهنت انقدر حرف بزني؛ نمي ترسي يه وقت غمباد بگيري؟ بهش گفتم فقط آدمايي كه يه گوشه دنيا تك افتادن، اگه تنهايي تو رو ببينن ميان بهت يه شاخه گل مي دن. اونايي كه هميشه حرفشون برحقه و همه دوسشون دارن، خودشون هميشه منتظر يه دسته گُلن. تك افتاده هان كه با گرفتن يه شاخه گل چرك و كثيف، با نصف گلبرگاش يه لبخندي پرت مي كنن تو صورتت كه تا حالا تو خوابم نديدي. حس مي كنن شايد تو خدايي بلاخره ديديشون. آره اينا آدماي بدي هستن و همه تركشون كردن، احتمالاً لياقتشونم تنهاييه؛ اما يادت نره آدمي كه تنهايي مي كشه، داره تو همين دنيا تاوان پس مي ده. هستن آدم خوبايي كه هيچوقت بلند بلند فكر نكردن و تو هيچ دنيايي هم ازشون سوال نمي شه، اوني كه تنها ولش كردي، يه روزي مثل تو معصومانه دلش براي بستني يخي وسطِ تابستون ضعف مي رفت.. گذر از آدم هاي شكسته و تُهي بي اندازه آسونه، به جايي مي رسيم كه تصميم مي گيريم اين آدم، به همان دليلي كه خودمان مي دانيم، لياقت دوست داشتن هيچكس را ندارد و به تنهايي محكومش مي كنيم. هيچ مجازاتي در دنيا شكنجه آورتر از تنها كردن يك آدم نيست و يادمان نرود مجازات كننده نيز شب ها آرام نخواهد خوابيد.مه شادمه شادTue, 30 Jun 2020 04:53:56 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/گذشته-گمشده-kdfv7s2mbjbhمواجههمي‌خواستم بدانم در آخر براي اين مردم واقعاً چه چيزي اهميت دارد.براي چه چيزي بيشتر از همه وقت و انرژي مي‌گذارند و در نهايت باعث خوشحالي‎‌شان مي‌شود؟! پول زياد، شهرت و محبوبيت، كار خوب و امنيت شغلي، ازدواج موفق و بچه دار شدن؟ در رویای هر شبشان، چه مدل زندگي براي خودشان ترسيم مي‌كنند و آينده خوش و بي دغدغه را در چه مي‌بينند، چهره‌هايشان با ديدن كدام صحنه گُل انداخته و برق از چشم‌هايشان مي‌پرد.. از همه بيشتر دلم مي‌خواست از گذشته و كارهاي كرده و نكرده شان سر در بياورم. از حسرت‌هاي كشيده و پشيمانيِ سختي كه در انجام بعضي كارها دچارش شده‌اند. مي‌گويند در زندگي نبايد حسرت هيچ چيز را خورد؛ اما اگر زمان بگذرد و همه آن كارهايي كه روزي آرزوي انجام دادنشان را داشتيم گريبان گير وجدانمان شوند و جز پشيماني، اندوه و عذاب چيز ديگري برايمان به جاي نگذارد، آن وقت تكليف چيست؟ هنوز هم جايز است بگوييم، در زندگي هيچگاه نبايد در آرزو و حسرت چيزي بود؟ آدم‌ها معمولاً از گذشته، چيزي ارزشمند پشتِ سر جا مي‌گذارند. مثل دسته كليدي كه بلاخره آنقدر سن ازت مي گذرد تا حافظه ياري نكند و براي يكبار هم شده در كافه يا حياطي پر از گلدان گمش می‌كني. يا به عبارتي دسته كليد را پشت سرت جا می‌گذاري و بروي. ما آدم‌ها خاطراتمان را در خانۀ ويلايي‌ كوچه پس كوچه‌هاي شهر حبس كرده و قفل درِ خانه خاطراتمان را چفت مي‌كنيم. گاهي بي‌رحمانه از عمد دسته كليد را گم مي‌كنيم. شايد همين فراموشي عمدي كار دستمان مي‌دهد و از آينده بيچاره‌مان خواسته‌هاي نا به جا داريم؛ پول زياد، تشكيل خانواده و مهاجرت آسان و بي‌دغدغه و ...همه اين خواسته‌ها شدني‌اند و معقول هم به نظر مي‌آيند و هيچ اشكال فني هم در آن‌ها ديده نمي‌شود. اما قرباني كردن گذشته برای رسيدن به آرزوهاي آينده، چيزي جزء گمگشتگي در اين مسير سرد و تاريك عايق انسان نمي‌كند. هر قدمي كه از ابتداي مسير برداشته‌ايم چه درست و غلط، نقشِ خود را هر لحظه در احياي هويت ما ايفا كرده و همچون تكه‌اي از پازل، شخصيت ما را شکل و جلا مي‌دهد.نقاشي اثر ولفگانگ لتل/مه شادمه شادThu, 25 Jun 2020 05:50:09 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/ستاره-پرستی-در-سینما-b9ex857msw3uبا مطالعه پیوسته تاریخ سینما از دو قرن پیش در می‌یابیم، افراد به محض اینکه طرز کار با سینماتوگراف را فرا گرفتند و تصاویر متحرک خود را در شهر فرنگ‌ها به انظار عمومی در آوردند، رفته رفته به خلق عناصر قابل توجهی همانند قاب‌بندی و میزانسن (صحنه پردازی) در ساخت یک فیلم پرداختند.در این میان، زمانی در تاریخ سینما شکل گرفت که توجه مردم به ستارگان سینما هم بیشتر شد. مردم بازیگران اصلی فیلم را همانند بت‌ها پرستش می‌کردند و این در میان بازیگران زن فیلم‌ها بیشتر دیده و پرستش می‌شدند.لیدا بورلیستاره پرستی برای نخستین بار در سینمای صامت ایتالیا، در فیلم "اما عشق من نمی‌میرد" سال 1913 دیده شد. لیدا بورلی و ماریو کازرینی به عنوان اولین ستارگان تاریخ سینما در این فیلم به شهرت رسیدند.رفته رفته رقیبانی برای لیدا بورلی پدید آمدند. فرانچسکا برتینی ستاره فیلم "داستان یک پی یرو" از دیگر بت‌های آن زمان شناخته می‌شد. سومین بت، پینا من چلی بود که در قالب یک زن نمونۀ " فتان" به معنای زنی آشوبگر و اغواکننده ظاهر شد. به معنایی دیگر، زنی که انسان او را دوست دارد و در عین حال از او متنفر است.در آن زمان معضل ستاره پرستی باعث ایجاد مسیری بیراهه و مبتذل برای سینماگران شده بود. تا جایی که بیشتر فیلم‌ها فقط به خاطر ستارگان معروف ساخته می‌شدند و تهیه کنندگان و کارگردانان به برده‌هایی برای بت‌های مونث سینمای آن دوران در آمده بودند.آستا نیلسناین مسئله به تدریج از ایتالیا فراتر رفت، تا جایی که بسیاری از کارگردانان به خدمت هنرپیشه‌شان در می‌آمدند. کارگردانانی همچون اوربان گاد در دانمارک آستا نیلسن، بازیگر محبوب سینمای صامت را کشف کرد. نقشی که استا نیلسن برای اوربان گاد داشت، مارلین دیتریش برای جوزف فن اشترنبرگ در اتریش و گرتا گاربو برای کلارنس براون در هالیوود داشت. فیلم‌هایی که فقط و فقط برای هنرنمایی بازیگر زن نقش اولشان ساخته می‌شدند.مارلین دیتریشمسئله ستاره پرستی از سینمای صامت آغاز و فراتر رفت تا جایی که حتا امروزه نیز بسیاری از فیلم‌ها به خدمت هنرپیشگان مشهور زمان خود در آمده و از این راه درآمدزایی می‌کنند. اغلب این فیلم‌ها از محتوا و مضمون پایینی برخوردار هستند اما همچنان بازیگران مشهور در آن‌ها ستایش می‌شوند.مه شادمه شادWed, 24 Jun 2020 22:49:06 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/جنگيدن-براي-بقا-ivhf6irhkwhaبازماندگان كشتي مدوساقبل از اينكه شروع به خواندن متن كنيد، بذر اين سوال مهم را در ذهنتان بكاريد: اگر ما جاي آن‌ها بوديم براي حفظ تمدن چه مي‌كرديم؟ اصلاً كاري مي‌كرديم؟ابتدا مي‌خواهم كمي شما را با تئودور ژريكو، نقاش رمانتيسم قرن نوزدهم آشنا كنم. ژريكو با تحقيق‌ها و ظرافت‌هاي فراوان درباره ماجراي هولناك ناو كشتي مدوسا كه در سال ١٨١٦ اتفاق مي‌افتد، دست به پژوهشي موشكافانه براي خلق اثر به ياد ماندني خود "بازماندگان كشتي مدوسا" مي‌زند. ناو جنگي مدوسا با ٣٩٥ سرنشين، بدليل سهل انگاري ناخدايش غرق مي‌شود و از اين بين، بسياري با كمك قايق‌هاي نجات و بقاياي چوب كشتي، كِلكي وسط دريا براي استقرار خود مي‌سازند. چنانچه سعي انسان متمدن هميشه بر اين بوده كه در هر شرايط اسفناكي تاب بياورد اما جوش و خروش امواج متلاطم، بي‌قراري و سرگرداني روي آب‌هاي دريا و فشار ناشي از تشنگي و گرسنگي ١٥ روزه، جسم ضعيف را با روح خسته‌اش در نبردي تنگاتنگ قرار مي‌دهد و سرانجام اين غريزه است كه پيروز ميدان مي‌شود و روح همچون سايه‌اي، از ميان به در شده و تن پست آدمي همچون كوسه‌اي براي بقا، به جان گوشت اجساد همراه خود می‌افتد و چون آفتاب گوشت او را سوزاند و خشك كرد از او تغذيه مي‌كند.تمدني كه ديگر انسان‌ها نمي‌توانند ادعا كنند كه از نخستين روز آفرينش، رسالتِ ساختن آن را داشته‌اند. ناگهان چنين مي‌نمايد كه انسان بهتر بود كه آرام گرفته باشد. در اين صورت زندگي عاقلانه و غرورآميزتري داشت. زيرا كه طبيعي‌تر بود. بسيارند كساني كه چون حساب مي‌كنند، مي‌بينند در اين ماجرا سود بر زيان نمي‌چربد و اين همه رنج و فلاكت و رياكاري‌ها، وسايل رفاهي را كه همان كاربردشان احتياج زاست جبران نمي‌كنند. تئودور ژريكو براي به تصوير در آوردن واقعه، با بازماندگان كشتي به گفت و گو و مصاحبه مي‌نشيند. طرحي از چهره‌هاي آن‌ها در نظرش ثبت مي‌كند و از سازنده كشتي مي‌خواهد كلك را برايش بازسازي كند و در نهايت تصويري كه با قلم معجزه آسايش مي‌كشد، در موزه لوور پاريس بر ديوار آويخته شده است.لذتي كه به تنها موجودي كه از جاويد نبودن آن آگاه است عطا گرديده، از همان آغاز كار با همين قدرت تمييز، كه خاص انسان است، مختل نمي‌شود؟فرشته كشتارگراما روايت سينمايي اقتباس شده از واقعه را لوييس بونوئل، كارگرداني كه عمده كارهايش سوررئال است، با فيلم فرشته كشتارگرش به تصوير مي‌كشد.جمعي از زن و مردهاي درست و حسابي و به‌قولي اشراف زاده وسط يك مهماني متوجه مي‌شوند به گونه‌اي اسرار آميز در تالار خانه محبوس شده‌اند و به طرزي شگرف، توانايي گذر از تالار را ندارند. به عبارتي بونوئل، ضرورت و تمنايي توصيف نشدني را براي هريك مهمانان خانه متصور مي‌شود. شايد شكل و غالب سوررئالي را كه نقاشي بازماندگان مدوسا در خود نهادينه كرده بود اما فقط به شكلي فراتر از رئاليسم توانسته بود تجلي يابد، بونوئل در فيلم فرشته كشتارگر بر صحنه‌ها و نماهاي فرا واقعي خود به خوبي گنجانده بود. دفاع از تمدن يعني مبارزه عليه حيوانيت، مستلزم تن دادن به زحمت و انضباط و استقبال از حوادث كار است. ضرورت و تمناي حفظ بقا در تقابل با تمدن و بشريت است و يا تميیز اين دو از هم قابل درك و شناسايي نمي‌باشد؟ "نقل قول‌ها از كتاب زمين انسان‌ها نوشته دوسنت اگزوپري است"مه شادمه شادWed, 10 Jun 2020 08:39:23 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/پنجره-پشتی-chuf0adthuqsپنجره پشتیحسی بهم می‌گفت باید مثل زمان‌های قدیم برایت نامه‌ای می‌نوشتم و از این روزها بیشتر برایت می‌گفتم. از خواب‌های عجیب و غریبی که هرشب می‌بینم و از قصه‌ها و داستان‌های کوتاهی که هر از گاهی می‌خوانم و چند صفحه یک بار، تصویر مبهم تو را در میان کلمه‌های پر آب و تابش تجسم می‌کنم. امروز صبح، ترمه پشت گوشی بود و بعد از مدت‌ها با هم تماس تصویری برقرار کردیم. راستش هیچ حرف خاصی برای گفتن نداشت و مرتب خنده‌های عصبی تحویلم می‌داد. از آن مدل خنده‌هایی که چطوره مکالمه مونو دیگه قطع کنیم؛ نمی‌بینی حوصلمون سر رفت؟ نمی بینی دیگه حرفی برای گفتن نیست؟ تصویرش را در صفحه موبایل می‌دیدم و انگار هیچکس را نمی‌دیدم. ترمه را یادت هست؟ صمیمی ترین دوست دوران خوابگاه من؟ شاید به یاد نیاوری، اما خیلی مهم نیست. اعتراف تلخیه اما من هم معمولاً خیلی از چیزهایی که تو برایم تعریف کرده بودی را از یاد می‌برم.گاهی از اینکه حافظه‌ام دیگر مثل قدیم یاری نمی‌کند، احساس شرم می‌کنم. زمانی بود که با آدم‌ها تنها از طریق بیان درد مشترکی که داشتیم، احساس نزدیکی فوق العاده‌ای می‌کردم و از بيشتر مکالمه‌هایم با آن‌ها لذت می‌بردم.از اتاق تنگ و تاریک خودم بیرون می‌زنم و از پشت پنجره پذیرایی نگاهم به همه پنجره‌هایی است که پرده‌شان را کنار زده‌اند و آدم‌ها و همه حرکتشان به وضوح معلومند. یاد فیلم مورد علاقه تو، پنجره پشتي هیچکاک می‌افتم و کنجکاوی مزمنی که در کاراکتر جف وجود داشت را در خودم آشنا می‌یابم. تا به حال با کاراکتر فیلمی تا این اندازه احساس نزدیکی داشته‌ای ؟انواع و اقسام دوربین‌ها را در دست بگیری و پشت پنجره، زندگی بقیه مردم را از نزديك به تماشا بنشینی.. اما خب آدم‌ها محتاط‌تر شده‌اند و از این که غریبه‌ای از پشت پنجره توی زندگی‌شان سرک بکشد، خیلی خوششان نمی‌آید. من سال‌ها رازی را با خود نگه داشته‌ام که همه زندگی من شده است. این راز را با هرکسی شریک نمی‌شوم و قسمت نمی‌کنم. شاید یک شب ترمه به دیدنم بیاید و من کماکان از این کوهستان یخی که میان من و اوست خاطرم رنجیده باشد، اما صدایم در نیاید. همچنان دست و پایم موقع دیدنش بلرزد، اما نفهمم این لرزیدن از سر شوق دیدار است یا پیری گريزناپذير من. به محض اینکه از چارچوب در داخل شد، گونه‌هایش را ببوسم و بعد برایش چای معطری دم کنم و تا لحظه های آخر ایمانم را از دست ندهم. راحت روی کاناپه می‌نشینیم و ترمه با گربه خاکستری رنگ من بازی کند. گوشه لبم را می‌گزم و دسته لیوان چای را از سر تا ته با فشار انگشتم مرتباً می‌مالم و یحتمل پای چپم شروع به لرزش کند. ترمه همچنان بی تفاوت به بازی با گربه زشت خاکستری مشغول باشد و کم ترین توجهی به من نشان ندهد.اینکه میان ترمه و من دیگر هیچ حرفی برای گفتن نمانده تقصیر کداممان است؟ اصلاً درک این موضوع دیگر اهمیتی دارد ؟ باید با این قضیه کنار بیایم که گذشته تکرار نمی‌شود؛ شاید سایه‌هایی از خود اکنون باقی گذاشته باشد اما اینکه همه چیز مثل همان روزها شود به نظرم غیر ممکن می‌آید.این نامه را می‌نویسم اما هرگز برای تو ارسالش نمی‌کنم. پسر عزیزم، تو را در گوشه و کنار این خانه مجسم می‌کنم. از زمانی که نوزادی چند وجبی بودی تا وقتی که برای رفتن به بروکسل بدرقه‌ات کردم. به یاد آوردن تو برایم تکلیفی شده که هرروز موظفم انجامش دهم. شرمم می‌آید اما گاهی ساعت‌ها روی صندلی چرخدارم می نشینم و به مغزم فشار می‌آورم تا خاطره هایی مبهم و تار گرفته از زمان هایی که با تو گذرانده‌ام را به یاد بیاورم. خیلی اوقات از فشار زیادی خسته می‌شوم و بعد هم خوابم می‌برد. این روزها به هر روزنه‌ای از لابه لای پنجره و در چوبی خانه‌ دلخوش می‌شوم. زنی با موهای مشکی دم اسبی، پرده آشپزخانه‌اش را کنار می‌زند و به گلدان‌هایش آب می‌دهد. گاهی لایِ در خانه را به بهانه گرما باز می‌گذارم و از شنیدن صدای پای بچه‌های همسایه لبخندی احمقانه روی صورتم پدیدار می‌شود و روزنامه ام را تا می‌کنم. برای خودم کتاب سفارش می‌دهم و ساعت‌ها منتظر آمدن پستچی می‌شوم و به نظرم می‌آید پستچی‌ها بهترین شغل دنیا را دارند. چون همه آدم‌ها انتظار آمدنشان را دارند و پستچی هم به آمدنش خیلی وفادار است.."داستان کوتاه محكوم به تکرار را اینجا بخوانید."مه شادمه شادMon, 08 Jun 2020 17:38:08 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/اعتبار-درخشش-در-دستان-کوبریک-1-ipzskiavw69fنویسنده مشهوری به همراه خانواده‌اش در هتلی به نام استنلی هتل واقع در ایالت کلرادو اقامت می‌گزیند و در این حین، ایدۀ نوشتن دربارۀ هتلی نفرین شده به ذهنش خطور می‌کند. استیون کینگ نویسنده سرشناس آمریکایی، همان موقع داستان پسر بچه‌ای با قوه ادراک خارجی را نوشته بود و این دو داستان را به خوبی در هم ادغام کرد تا رمان شاهکار و مشهور درخشش را به قلم در بیاورد.درخششدرخشش برای اولین بار توسط جان کیلی از استودیو وارنربراس به دست کارگردان کمال‌گرای آن دوره، استنلی کوبریک که تا آن موقع اثری در ژانر وحشت نساخته بود، رسید. او به شدت از داستان استقبال کرد اما خواستار تغییراتی در طرح داستان بود. کوبریک برای این کار از رمان نویس مشهور دایان جانسون برای نوشتن فیلمنامه و درآوردن طرح نهایی درخشش کمک می‌گیرد. او در نوشتن فیلمنامه و نهایی کردن آن به قدری سخت گیر بود که درگیری‌های متعددی با بازیگران اصلی فیلمش پیدا می‌کند. این تغییرات گاهی چندین بار در روز، حین فیلمبرداری در فیلمنامه اصلی صورت می گرفت تا جایی که جک نیکلسون بازیگر نقش جک تورنس دست از خواندن فیلمنامه می‌کشد.آرشیوی از مصاحبه روزنامه نگاران با استنلی کوبریک بعد از به نمایش درآمدن فیلم درخشش، در زیر آروده شده است:چه چیزی بیشتر از همه نظر شما را نسبت به داستان درخشش جذب کرد؟خب این داستان از طریق جان کیلی از وارنربراس برای من فرستاده شد و جالبیش اینجا بود که خیلی کم پیش میاد جذب داستان هایی بشم که معمولا برام می فرستن و معمولاً بعد از خوندن چند صفحه رهاشون می‌کردم. اما دربارۀ رمان درخشش همه چیز فرق می‌کرد. در ژانر خودش، طرح و قصه حیرت انگیز بود. صحنه‌ها، ایده‌اش و ساختاری که داشت، بیشتر تجسم کردنی بود و فکر کردم خیلی حیفه آدم از چنین داستانی فیلمی نسازه.آیا کارهای قبلی استیون کینگ رو هم مطالعه کرده بودین؟نه ولی فیلم کری ( اقتباسی از رمان کری استیون کینگ) رو دیده بودم. فکر می‌کنم بیشتر استعداد استیون کینگ در ساختار موقعیت‌های مختلفی هست که توی داستان ایجاد می‌کنه. کینگ خیلی توجه زیادی به ساختار قلمش نداره و بنظرم اینجوری میاد بار اولی که می‌نویسه، یه بار از روش می‌خونه و بعد یه بار دیگه شاید بازنویسی کنه و در نهایت همون رو تحویل ناشر می‌ده.. استعداد کینگ بیشتر در خلاقیت و ابتکاری هست که در داستان‌هاش به خرج می‌ده و خودشم اینو قبول داره.دایان جانسون که به شما در نوشتن فیلمنامه کمک کرده کیست؟یک نویسنده خیلی خوب که 5 یا 6 کتاب چاپ کرده بود و من درباره یکی از کتاب‌هاش با او صحبتی داشتم و بعد متوجه شدم او واحدی درباره رمان‌های گوتیک در دانشگاه برکلی کالیفرنیا تدریس می‌کنه و بنظرم اومد مشورت و کار باهاش درباره رمان درخشش مفید باشه. درخشش اولین فیلمنامه‌ای بود که دایان جانسون می‌نوشت.قبل از اینکه این رمان به دستتون برسه، به ساختن فیلمی در ژانر وحشت فکر می‌کردین؟نه. وقتی من در حال ساختن فیلمی باشم، فیلم یا داستان دیگری در دست ندارم. هیچوقت در یک زمان به دو داستان مختلف فکر نمی‌کنم. به علاوه اینکه در حین ساختن فیلمی برای فیلم بعدی‌ام طرح و نقشه نمی‌ریزم و سعی ندارم فیلم‌هایم شبیه به هم باشند. برای مثال در حال حاضر نمی‌دونم می‌خوام برای فیلم بعدیم چی کار کنم و هیچ ایده‌ای ندارم. کاش داشتم! چون دیگه زمان زیادی رو هدر نمی‌دادم.در فیلم های قبلی شما در ژانرهایی مثل علمی- تخیلی، هیجان انگیز، جنگی و .. کار کردین؛ آیا درخشش رو برای این انتخاب کردین، چون دری به سوی قانون‌های یک ژانر جدید و متفاوت رو در حرفه‌تون به روی شما باز می‌کرد؟در واقع تنها قانونی که در این ژانر (وحشت) بهش رسیدم، اینه که نباید خیلی تلاش کنین علت وقایعی که می‌افته رو توضیح بدین. بلکه باید ادراکی از احساس وهم و ترس رو به وجود بیارین. فروید در یکی از کتاب‌هاش عنوان می‌کنه: درک احساس وهم و وحشت در هنر قدرمندانه‌تر از زندگي واقعي ادا می‌شه. این موضوع کمکی به من در نوشتن فیلمنامه نکرد اما دیدگاه جالبی بود که در مورد این ژانر به دست آوردم. در مقاله دیگری درباره این ژانر خواندم: شما هیچوقت نباید در این تلاش باشین که توضیح بدین در واقع چه اتفاقی داره می‌افته، چون دقیقاً همون چیزی که داره اتفاق می‌افته، باید به تنهایی قوه تخیل، وحشت و اضطراب تماشاگر رو تحریک ‌کنه. اگه اینطوری نباشه در واقع با تضادهای درونی که در صحنه‌ها ایجاد می‌شه، شما قوه تخیل و همچنین سورپرایز شدن تماشاگر رو ازش می‌گیرین. تماشاگر باید برای دیدن هرچه بیشتر صحنه‌ها و اتفاقات بعدی کنجکاوتر بشه و ندونه چه اتفاقی بعدا ممکنه بیفته، تا آخر داستان پیش بره و البته در نهایت حس نکنه که کل مدت فیلم گول زده شده."در پست‌های بعدی مصاحبه را ادامه می‌دهم."مه شادمه شادMon, 08 Jun 2020 01:45:30 +0430https://virgool.ir/fboard/مکالمه-فیلمی-درخشان-از-کارگردانِ-پدرخوانده-dfl8iwkjyoumایده اصلی فیلم "مکالمه" از مکالمه‌ای ساده بین من و اروینگ کریشنر شکل گرفت. درحال صحبت کردن دربارۀ مقوله جاسوسی بودیم که اروینگ گفت، اکثرا معتقدن امن ترین راه برای اینکه مورد شنود و جاسوسی قرار نگیرن، راه رفتن در انبوهی از جمعیته؛ اما باز هم یه سری از دستگاه‌ها موجودند که با میکروفون‌هایی قادرند صداهای مشخصی توی جمع رو با نشونه گیری اشخاص در حین مکالمه ضبط ‌کنند. منم همون لحظه متعجب شدم و سریعا به این فکر افتادم که این یه ایده عالی برای یه فیلمه. "فرانسیس فورد کاپولا"مکالمهفرانسیس فورد کاپولا در بحبوحه شاهکار فراموش نشدنی‌اش "پدرخوانده" و همچنین سه گانه‌ آن، دست و پنجه نرم می‌کرد که به فکر ساخت فیلمی شخصی‌تر در مقیاس کوچک‌تر می‌افتد. کاپولا طرح اولیه فیلم را در سال 1969 می‌ریزد و آن را مکالمه می‌نامد. او با ایدۀ شنود مکالمه‌ای خصوصی، میان دو نفر در انبوهی از جمعیت مسحور می‌شود اما بیشتر از اینکه به خود مکالمه توجه نشان دهد، ترجیح داد به کسی که در واقع این شنود را ثبت و ضبط می‌کند بیشتر بپردازد. اینجاست که با یکی از شخصیت پردازی‌های نمونه در سینما طرف می‌شویم. در صحنه ابتدایی فیلم در واقع کسی که در میان انبوه جمعیت به ما نشان داده می‌شود، طرفین در حال مکالمه نیستند بلکه کسی است که وظیفه ثبت و ضبط این شنود را بر عهده دارد.اینکه چرا کاپولا شخصیت محوری داستانش را چنین کسی در نظر گرفته، به عنوان یک ارجاع دهنده خودکار عمل می‌کند و به این موضوع اشاره دارد که تمرکز اصلی در واقع روی فرد مشاهده‌گر بصورت وسواس گونه بیشتر از هرکسی کنترل کامل به آنچه می‌بیند یا می‌شنود دارد. چنین کسی با زاویه دید و شنودی که در کارش بدست می‌آورد نسبت به کسانی که از مکالماتشان جاسوسی می‌شود، کنترل کاملتری را به دست می‌آورد. به عنوان مثال عملکردهای یک کارگردان به گونه‌ایست که بر همه مکالمات، حرکات و حتی احساسات فاش نشده بازیگرها از قبل احاطه کامل دارد.فرانسیس فورد کاپولاتوهم در دست داشتن کنترل، طلب کردن آن و غوطه ور شدن در این وهم تاریک که همه چیز در نهایت تحت کنترل است از تم‌های اصلی فیلم "مکالمه" فوردکاپولا محسوب می‌شود. اعجاز فیلم اما جاییست که کاپولا به ما به عنوان تماشاگر، این فرصت را می‌دهد که هرچه بیشتر درباره شخصیت اصلی "هری کال" اطلاعات جمع کنیم و سر از کارهایش در بیاوریم. هری کال فقط شخص کارکشته‌ای نیست که استخدام شده تا مکالمه‌ای خصوصی بین دو جوان را تحت نظارت خود قرار دهد؛ بلکه علاوه بر حرفه‌ای بودن در کارش، شخصیتی مرموز و دست نیافتنی از خودش نشان می‌دهد که قوه کنجکاوی تماشاگر را به شدت با کارها، روابطش با دیگران و رفتارهای وسواس گونه‌اش تحریک می‌کند.در نهایت هری کال طی بررسی این مکالمه ضبط شده، می‌فهمدد دونفری که مکالمه‌شان را تحت نظر داشته در خطر مرگ هستند. به این صورت که اگر او نوار را به کارفرمایش تحویل دهد معلوم نیست چه بلایی سر این دونفر بیاید. او تا جایی که می‌تواند از دادن نوار به کارفرما خودداری می‌کند اما در آخر موفق نمی‌شود و نوار به دست کارفرما می‌رسد، هری کال دستمزدش را می گیرد و حال دچار عذاب وجدانی شدید می شود و می‌خواهد هرطور شده جلوی قتل احتمالی آن دو را بگیرد.اینکه در واقع چه خاستگاهي موجب واكنش هری کال در برابر مرگ این دو جوان مي شود و همچنين عذاب وجدان او در کاری که انجام می‌دهد و حقيقتاً در آن استعدادِ بالقوه‌ای هم دارد، از نکاتی است که در نیمه دوم فیلم، به خوبی بر بیننده آشکار می‌شود. جریان خوابی که هری می‌بیند و در آن با همان دختری که مکالمه‌اش را ضبط می‌کرده از دوران کودکی‌اش حرف می‌زند و همچنین گرفتن اتاقی در همان هتلی که دو جوان اقامت دارند و کار گذاشتن میکروفون در آن، همه به خوبی نشان دهنده عذابی است که هری در تحویل دادن نوار به وجدانش تحمیل می‌کند. اما داستان فقط به همان شکلی که هری آن را ثبت و ضبط کرده پیش نمی‌رود و فوردکاپولا هم تماشاگر و هم شخصیت اصلی‌اش را تا نیمه‌های پایانی فیلم به بازی می‌گیرد و در نهایت در بهتی ناشناخته فرو می‌گذارد.مسئله مهم دیگری که کاپولا در فیلم مطرح می‌کند مقوله راستی آزمایی شنیدن است. آیا هری کال توانایی تشخیص درست و غلط را فقط از طریق شنیدن مکالمه افراد داراست یا نه. همان مسئله‌ای که سال‌ها قبل‌تر، آلفرد هیچکاک در فیلم "پنجره پشتی" به خوبی برایمان نمایان می‌سازد. اگر اینجا هری کال در شنیدن مکالمات افراد و ثبت و ضبط آن ماهر است، در فیلم پنجره پشتی، شخصیت اصلی داستان "جف" با بازی جیمز استوارت، عکاس ماهری است که با دوربین‌هایش همه وقایع مشکوکی که در پس پنجره خانه همسایه هایش اتقاق می‌افتد، خوب زیرنظر می‌گیرد.پنجره پشتیناگفته نماند، فیلم مکالمه اثر درخشان و کمتر دیده شده فرانسیس فورد کاپولا جایزه های بسیاری از جشنواره‌های معتبر سینمایی دریافت کرده است. البته که بخشی از موفقیت درخشان فیلم، مدیون بازیگر نقش اول "جین هاکمن" است که نقش دشوار "هری کال" را به خوبی ایفا مي كند. ( در ابتدا این نقش به مارلون براندو پیشنهاد شد که آن را رد کرد.)بدون شک عوامل بسیاری در شکل گیری ایده اولیه فیلم به کاپولا کمک کرده‌اند. یکی از آن عوامل، فیلم معروف "آگراندیسمان" اثر کارگردان ایتالیایی مایکل آنجلو آنتونیونی است که داستان عکاس فشنی را روايت مي كند که در حین عکاسی از زوجی در پارک و چاپ این عکس‌ها، متوجه نفر سومی در عکس‌ها و گرفتار مسائل دیگری نیز می‌شود.آگراندیسمانشكل گيري ایده اولیه فیلم برای من از یک کانسپت شروع شد نه از یک شخصیت. و این به تنهایی کوهی از مشکلات رو برای من ایجاد می‌کرد. حس خوبی نسبت به کاراکتر پیدا نمی‌کردم و این برایم خوشایند نبود. معمولاً در نوشتن شخصیت‌ها راحت تر بودم، به عبارتی یا از آدم‌هایی که در زندگیم می‌شناختم الهام می‌گرفتم یا براساس چیزی که خودم حس می‌کردم. اما نوشتن درباره هری کال کار آسونی نبود. نه مي تونستم ارتباطی با این شخصیت بگیرم و نه خودمو جاش بذارم؛ در نهایت تصمیم گرفتم که شخصیتشو خودم دربیارم و به اصطلاح بارور کنم. اونو یک هومری قرون وسطی در نظر گرفتم که تو یکی از این اتاق‌های مبله کرایه‌ای زندگیش رو می‌گذرونه. حالا باید روح این مرد رو از جسمش بیرون می‌کشیدم و اونو واقعی می‌کردم. طبیعتاً در این حین، از خود بازیگر هم کمک می‌گرفتم و در یک سری سکانس‌ها، به گذشته خودم رجوع می‌کردم. به عنوان مثال صحنه‌ای که هری توی خواب داره خاطره دوران کودکش رو تعریف می‌کنه، خاطره‌ای واقعی از دوران کودکی خودمه.. " فرانسیس فورد کاپولا در گفت و گویی با برایان دی پالما "از ویژگی‌های بارز دیگری که کاپولا به کاراکترش نسبت می‌دهد، بخشیدن روحیه‌ای مذهبی به اوست. کاپولا ترجیح می‌دهد این غرض ورزی معنوی را با سکانسی از اعترافِ هری کال در کلیسا نشان دهد؛ چرا که به عقیده او اعتراف کردن، یکی از فرم‌های اولیه تعرض به خلوت آدمی است و از فرم‌های ابتدایی تحت نظارت داشتن. این واقعیت که کاپولا شخصیتی کاتولیک به هری کال مي بخشد، لایه‌ای مهم و اساسی به کل فیلم اضافه می‌کند که می‌توان آن را در زمره ژانر نئو نوار به حساب آورد. جایی که مذهب، به طور علنی به هری این توانایی را می‌دهد و او را به سمت مجادله‌ای درونی در ضمیرش و علاقه‌اش به سرک کشیدن در زندگی دیگران سوق می‌دهد و احساسات متناقضی را در رابطه با آن‌ها در خود پیدا می‌کند. او در کاری ماهر است که در گذشته باعث مرگ چندین نفر شده و در عین حال از این بابت که کسی بخاطر کار او کشته می‌شود متاسف و دچار عذاب وجدان است."در پایان تماشای این اثر مهم و به یاد ماندنی را به هوداران کارگردان چیره دست آمریکایی "فرانسیس فورد کاپولا" توصیه می‌کنم."مه شادمه شادSat, 06 Jun 2020 23:54:32 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/تانگوی-شیطان-wpqcivcuiu57تانگوی شیطانساعات گرگ و میش یک روز گرم تابستانی را به یاد می‌آورم. پردۀ پنجره کوچک اتاقم را گوشه‌ای جمع کرده بودم و انتظار بالا آمدن خورشید را می‌کشیدم. از سر شب، خواب با چشم‌هایم سَرِ جنگ داشت. پشت میز کارم نشسته بودم و وزن عقربه‌های ساعت را مثل یک گونی پر از شِن، روی شانه‌هایم حس می‌کردم. به سرم زد فیلمی را ببینم که خیلی وقت بود جرات دیدنش را نداشتم. فیلمی که عزم تماشایش کرده بودم، 7 ساعت و نیم زمان داشت.. از آن فیلم‌های فلسفی که هوش و حواس شش دُنگ می‎خواست. بلاخره با خودم قرار گذاشتم این فیلم 7 ساعته را در سه شب پشت هم، مثل یک سریال سه قسمتی ببینم. تماشای این فیلم از چند جهت برایم مهم شده بود؛ چرا که اول از همه دوستی سفارشش را کرده بود و قرار بود بعد از دیدن فیلم حتما باهم نقدش کنیم و حسابی لذت ببریم.. خلاصه که به احترام همان دوستی که حالا دیگر دست لطف و مهربانی‌اش را از سر سفره زندگی‌ام برداشته بود، لپتاپم را روشن کردم و فیلم را گذاشتم. این خاطره مربوط به سال‌ها پیش است. روزی که برای اولین بار فیلم فراموش نشدنی "تانگوی شیطان" را دیدم. تانگوی شیطان قبل از اینکه فیلمی شود به کارگردانی بلاتار، رمانی است به قلم نویسنده مجارستانی "لاسلو کراسناهورکایی" که در سال 1985 به عنوان اولین کتابش، آن را به چاپ رساند. کراسناهورکای درباره اولین تجربه های نویسندگی‌اش می‌گوید: همیشه با خودم می‌گفتم زندگی، جایی که من هستم نیست و جای دیگریست.. آن زمان یعنی دهه 60 تا 70 دو کتاب برای من حکم انجیل را داشتند: "قصر" اثر فرانتس کافکا و "زیر کوه آتشفشان" اثر مالکولم لاوریهیچوقت دلم نمی‌خواست نویسنده بزرگی شوم. در این فکر بودم که فقط یک کتاب چاپ کنم و بعد از آن به کارهای دیگری بپردازم. موسیقی از همه بیشتر در فکرم بود. راستش بیشتر از همه دلم می‌خواست با مردم فقیر و روستایی زندگی کنم. به نظرم زندگی واقعی همین بود. روستاهای زیادی عوض می‌کردم و با هر بدبختی که بود به کار و مردم هر روستا خو می‌گرفتم. در این مدت، هم می‌نوشتم و هم مدیر چند انجمن فرهنگی در روستاهای مختلف بودم. هرکاری می‌کردم تا فقط از فضای بورژوازی خانوده‌ام دور بمانم. از کارهای دیگری که در آن زمان انجام می‌دادم، پاسبانی شبانه از 300 گاو در آغل بود. برایم به شدت جذاب بود از این جهت که در آغل گاو تو متعلق به هیچ روستا و شهر و سرزمین کناری نیستی. برای چندین ماه پاسبان بودم و زندگی فقیرانه‌ام را با کتاب کوه آتشفشان در یک جیبم و داستایوسکی در جیب دیگرم می‌گذراندم. در آن زمان سیستم کمونیستی شدیدی در کشور حاکم بود و ما دو پاسپورت داشتیم؛ یکی قرمز که با آن فقط برای سفر به کشورهای سوسیالیستی مجاز بودیم و یکی آبی، که به معنای آزادی کامل بود. من فقط یک پاسپورت قرمز داشتم که آن را هم به سبب بعضی نوشته‌هایم که پلیس به نظرش سیاسی می‌آمد، توقیف کردند و من تا سال‌ها پاسپورتی نداشتم. در واقع من هیچگاه موضع سیاسی مشخصی به خود نمی‌گرفتم. من فقط مردی بودم که در روستاهای کوچک زندگی می‌گذراند و در این میان اولین کتابم یعنی تانگوی شیطان را می‌نوشتم.. به گمانم نویسنده‌ها قادر نیستند چیزی بنویسند یا به عبارتی خلق کنند؛ مگر اینکه نوشته‌های خود را به معنای واقعی زندگی کرده باشند. وقتی مصاحبه کراسناهورکايي را می‌خواندم، مدام به این فکر می‌کردم که تک تک ماجراهای تانگوی شیطان را از زبان مردی شنیده‌ام که این صحنه‌ها را روزها و ساعت‌ها در برابر چشمانش گذرانده و برایش حکم تک تک دقیقه‌های زندگی‌اش را دارد. فیلم از روی رمان کراسناهورکایی به کارگردانی بلاتار ساخته می‌شود. خیلی‌ها زمان 7 ساعت و نیمه فیلم برایشان طاقت فرساست و البته ناگفته نماند که قصد نویسنده و کارگردان دقیقا همین است که زخم فراموش نشدنی و طاقت فرسای تانگوی شیطان را در روحتان برای همیشه به جای بگذارند. فکرش را بکنید با فیلمی طرف هستید که گاهاً شما را در یک قاب بندی سیاه و سفید بی‌نظیر 20 دقیقه‌ای، فقط و فقط با بارش بی‌وقفۀ باران، بر زمینی خاکی یکی از همین روستاها رها می‌کند و ماجرای روزهای ورشکستگی و فقر مردم این روستا را با موسیقی زیبای میهای ویگ در برابر چشم‌هایمان، بی‌رحمانه به تصویر می‌کشد.فیلم مملو است از سکانس‌هایی طولانی و صدای رنج آور عقربه‌های ساعت که تا روزها به سختی از ذهنتان بیرون خواهد رفت. مردمانی که ساعت‌ها نا‌امیدانه، در کافه‌ای تنها به تماشای باران بر زمین بایرشان نشسته‌اند. مرد شیادی که دم از تغییر و خودباوری می زند و مردمِ روستا کورکورانه، چشم و امیدشان را برای نجات و رهایی از وضع اسفناک خود به او بسته‌اند و دختر بچه‌ای که سکه‌هایش را در زمین می‌کارد تا پول هایش بیشتر شود و در بارش بی‌رحمانه بارانِ شبانه، با نگاهی معصومانه از پشت پنجره کوچک کافه، به رقص تانگوی آدم‌های روستایی خیره مانده است..(این مقاله را بعدها ادامه خواهم داد)مه شادمه شادFri, 22 May 2020 01:57:25 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/دنیا-زشتی-کم-ندارد-hxtrvni6ocnlاین بار در سالن سینما به انتظار نشسته بودم. چشم‌هایم به پرده سفید رو به رویم خیره مانده بود. کنار دستم پیرمردی نشسته بود و بیخیال با نِی آبمیوه در دهانش بازی می‌کرد. حواسش خیلی جمع نبود و من نیز چند ثانیه‌ای کوتاه، به چروک‌های عمیقی که از نیمرخ چهرۀ زهوار در رفته اش پیدا بود چشم دوختم.چند دقیقه بعد، چراغ‌های سالن خاموش شد و در یک لحظه من و پیرمرد و بقیه تماشاچی‌ها در سیاهچاله‌ای تاریک پرتاب شدیم. از عادت‌های همیشگی‌ام است که وقتی همه جا تاریک می‌شد، سرم را به این طرف و آن طرف می‌چرخاندم تا ببینم این چارقد سیاهی بر سر بقیه چگونه نشسته است.دنیا زشتی کم ندارد، زشتی‌های دنیا بیشتر بود اگر آدمی بر آن‌ها دیده بسته بود.اما آدمی چاره ساز است. بر این پرده اکنون نقشی از یک زشتی، جلوه‌ای از یک درد خواهد آمد که دیده بر آن بستن، دور است از مروت آدمی.به همه نقش هایی فکر می‌کردم که در این پرده فانی از آن‌ها سر باز زده بودم. به یاد جمله‌ای افتادم که در آن می‌گفت: ترس در عشق مایه شرافت است اما فرار مایه شرمندگی..مثل فتوا دادن می‌‍ماند، برای یک جذامی درد کشیده. نسخه‌ای بپیچانی برای مبتلایان به دردی که بی شک برای خود هم‌دردان یکسان نیست. دلم می خواست رو به همه نسخه پیچان عالم می‌گفتم، به خدا مرضِ عشق برای همه به یک شکل نيست. طعم دردی که حاصل از آن زاده می‌شود، برای من و پیرمردی که کنارم نشسته، بی شک یکی نیست. اگر همه به پای عشق مانده بودند و رشادتشان را در این راه پر پیچ و خم، در کتابی جمع آوری می‌کردند، دیگر چه کسی می‌ماند که از رنج فروپاشی حرف بزند؟هیچکس پیدا نمی‌شود که بگوید عشق سراسر شجاعت و فداکاری نیست و اینکه شاید افتادن در راه عشق، قلب را به یک جذامی زشت بدل سازد. این جذامی هر روز در آینه به خود نگاه می‌کند و خواسته یا ناخواسته چیزی جزء زشتی نمی‌بیند. اصلاً چیزی از جذام می‌دانید؟جذام همه جا هست. جذام واگیردار است و همه جا می‌تواند باشد. مایه جذام به تن آدمی که راه یافت، چین‌های پوست را سفت و بزرگ می‌کند و یاخته های عصبی را می‌خورد. بدنه‌های عصب را می‌کٌشد و حس لمس و درک گرما را از انگشت‌ها می‌کَند. چشم را کور می‌کند و به جگر و مغز استخوان راه می‌زند.چه کسی بر سر قبر عاشقانی رفته که سال‌ها دور از معشوق و یا حتی کنار او با یک قلب جذام گرفته، درد ناکامی و جنون را به جان خریده‌ بودند. مگر سال‌ها زندگی کردن با یک قلب جذامی دست خود آدم است؟ چه کسی بدش می‌آید نامش در زمرۀ عاشقان شجاع و فداکار در گوشه‌ای از تاریخ برای همیشه ثبت نشود؟ و چرا کسی از روح به تاراج رفته زنی که در گرگ و میش صبحگاهی به پهلو دراز کشیده، سرش را روی دست بی‌جانش گذاشته و موهای بلند شانه نکرده‌اش را در نقش و نگار فرشِ خاک خوردۀ خانه‌ای متروکه رها کرده، سخنی بر زبان نمی‌آورد؟ از میلی که سال‌هاست سرکوب شده و اشتیاقی که به سیاهی رنگ باخته و دردی که در سینه محبوس گشته..کاش مرا بال‌ها مثل کبوتر می‌بود تا پرواز کرده رهایی می‌یافتم. هر آینه به جایی دور می‌رفتم و در صحرا ماوا می‌گزیدم. می‌شتافتم به سوی پناهگاهی از باد تند و طوفان شدید؛ چرا که در زمین مشقت و شرارت دیده‌ام.و از چین و چروک‌های افتاده بر صورت مردی که در آستانۀ شور جوانی، مسیر سرد و غبار گرفته پیری را در پیش گرفت. از غرور شکسته شده‌ای که در یک شب سرد زمستانی به باد بی تفاوتی گرفته شد و از قلبی که در نهایت جذام گرفت.. جذام بیماری بی درمانی نیست و هرگاه در آغاز بیماری به داد جذامی رسیده‌اند، دردش را شفا داده‌اند.پایان.متن نقل قول‌ها از فیلم "خانه سیاه است" اثر فروغ فرخزاد گرفته شده است.مه شادمه شادWed, 20 May 2020 01:09:04 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/فقط-حرفت-را-بزن-همین-skocbij6palcمارگریت دوراسدر پی نوشتن شاهکار جدیدی بود. نمایشنامه یا داستانی که حسابی گٌل کند و تأثیر شگرفی بر خوانندگانش بگذارد. از صبح زود که چشم‌هایش را به سختی می‌گشود، دست و صورتش را می‌شست و در آینه بجای چیزی که واقعا باید ببیند، چهره کسی را می‌دید که بی تابانه خواهان ایجاد تغییر بزرگی است. با خودش فکر می‌کرد، یک جای کار دنیا همیشه می‌لنگد. هنوز چیزی هست که خیلی از آدم‌ها نمی‌دانند و حتی زحمت فکر کردنش را هم به خود نمی‌دهند. پس من از خیلی‌ها جلوترم. با غروری عاری از هرگونه متانت، پشت میز کارش ‌نشست و موسیقی جَز که از سبک‌های مورد علاقه‌اش بود را در دستگاهی شبیه به رادیوهای قدیمی که حالا با بلوتوث کار می‌کرد، پخش ‌کرد. در دریای بی‌نقص خیالش غوطه ور شد و بدون اینکه زیبایی انعکاس نور خورشید بر سطح دریا را ببيند، به اعماق آب‌ها به دنبال ناشناخته‌ها سفر کرد. من اینجور آدم ها را زیاد دیده‌ام. همه کسانی که عطش کشنده‌ای به خلق یک شاهکار دارند، آن هم یک شبه. به درست کردن و شکل دادن به چیزی، تماماً به دست خودشان. شاید این مفهوم برایتان غریب نباشد، اما این عدم اطمینان به همه آن چیزهایی که همین حالا به بهترین شکل، در برابرمان قرار دارند و این بی‌توجهی بی‌رحمانه به اشیا، وقایع و آدم‌های زندگی‌مان همانگونه که هستند، کمی ترسناک به نظر می‌رسد.قلم را در دست می‌گرفت، روی کاغذ فشار می‌داد و می‌نوشت و سياه می‌کرد. هیچکدام از نوشته هایش در آخر، به آن چیز ایده‌آلی که می‌خواست نزدیک هم نمی‌شدند. مچاله می‌کرد و دور می‌انداخت. همه کلمه‌هایی را که از روی اجبار به خوب و عالی نوشتن، از روی سطح ذهن متراکمش بیرون می‌کشید و همین که روی کاغذ می آورد و از رویشان می‌خواند، برایش بی معنی می‌گشت. چرا که معنا را در پس جادوی نهفته‌ای می‌دید، که تنها از عصای او برخاسته است. گاهي روزها مي‌گذشت و دست و دلش به قلم نمي‌رفت و كاغذ سفيد برايش به كابوسي شبانه بدل می‌گشت.یداله رویایی در دفترهای شسته می‌نویسد: من نمی‌توانم برای نوشتن طرح و نقشه‌ای از قبل تعیین کنم، که اگر کنم، نوشتن را از طرح و نقشه می‌اندازد و فلج می‌کند. بعد از چندین سال روزی از او پرسیدم، چه بلایی سر نوشته‌هایت آمد؟ با آن همه کاغذ و دفتر چه کردی؟ همه آن داستان‌هایی که از همان ابتدا از آن تو بود و همه حرف‌هایی که تا زمانی خواندنی بود که فقط می‌توانست از تو برآید؟در جوابم گفت: هیچکدام اهمیتی نداشتند؛ هزاران داستان دور ریخته‌ام، پاره پاره کرده‌ام و بعد از اینکه برای کسی مفید نبود، همانجا برایم می‌مٌردند. مگر داستان‌های من چه تغییری در این دنیای رو به زوال ایجاد می‌کردند!چنانچه برق از سرم پریده باشد، گفتم: تو دیوانه‌ای ! خبر نداری همه این سال‌ها خودت را کٌشتی و دفن کردی نه آن داستان‌های بیچاره را..مه شادمه شادTue, 19 May 2020 19:14:09 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/محکوم-به-تکرار-za08mthjsotnساعت گوشي را برای 8 صبح تنظیم کرده بودم. باید با کارفرماي اداره برای مسیر كارگاه هماهنگ می‌شدم. ساعت گوشی با حس مسئولیت بیشتری، پشت هم زنگ می‌زد و من همچنان اعتنایی نمی‌کردم. این روزها حس و حال درست حسابی نداشتم و اگر بخاطر کار و اداره نبود، حاضر بودم برای سال‌ها به خواب عمیقی فرو بروم و شاید حتا دلم هوس بیدار شدن هم نمی‌کرد. نیم ساعت بعد با کش و قوس عذاب آوری از رختخواب بلند شدم و بدون ناشتایی و نگاه درست و حسابی به سر و وضعم در آینه، لباس هايم را پوشیدم و از چارچوب در خانه گذشتم. نگاهم به سفیدی روی برگ درختان افتاد و برفی که هنوز آب نشده بود. زمین هنوز حسابی سُر بود و با مشقت فراوان خود را به ایستگاه اتوبوس رساندم. نزدیک چهل و پنج دقیقه در اتوبوس، کنار آدم‌های غریبه‌ با چهره هاي يخ زده، آهنگ گوش می‌دادم و به منظره جلوی رويم از پشت شیشه بزرگ و پهن اتوبوس نگاه می‌کردم. خیابان‌ها و ماشین‌ها، محله ها و گذرها و آدم‌های پیاده‌ای که مثل زنبورهای به یکباره رها شده از كندو، به محض سبز شدن چراغ راهنما، تند تند بال می‌زدند و رد می‌شدند، همه و همه سرجایشان بودند. چیزی که سرجایش نبود و با بقیه ایام فرق می‌کرد نگاه من به آن‌ها بود.نگاه سرد و تهی من به همه چیزهایی که روزی به بهانه گفتنِ شعر، برای الهام گرفتن از هیچکدامشان به راحتی نمی‌گذشتم. انگار که مردمک چشمم را دستکاری کرده باشند و آن را با دست‌های چرک و سیاهي مالیده و بعد دوباره سرجایش گذاشته باشند. هیچ چیز برایم شاعرانه و منعطف به نظر نمی‌رسید و در نگاهم خشک و بی‌روح بود. اتوبوس در ایستگاه‌های پیاپی ایست می‌کرد، صدای باز و بسته شدن در حواسم را به خودش پرت می‌کرد و دوباره بعد از توقفی کوتاه به مسیر تکراری هر روزش ادامه می‌داد. تکرار از همه چیز برایم کٌشنده‌تر به نظر می‌رسید و هیچي از معني جمله‌های ترانه‌ای که در گوشم پخش می‌شد نمی‌فهمیدم. دست هایم را روی میله سرد و صلب اتوبوس گذاشته بودم و گه‌گاهی حس می‌کردم همین الان است که کور شوم و به غیر از سفیدی مشمئز کننده‌ رو به رويم چیزی برایم باقی نمی‌ماند. حرف‌ها و نگاه خالی از لطف آدم ها حتی یک روز هم فراموشم نمي شود. براي آدمي مثل من کلمات بار منفی و مثبت دارند. اگر می‌شد زمان را به عقب بر می‌گرداندم، گوش هایم را می‌گرفتم و چشم‌هایم را محكم می‌بستم. چگونه می‌شود کلمه‌ها را بدون رغبت به زبان ‌آورد و بدون ذره‌ای فکر، امواج سرطان‌زایش را به راحتی مرتعش و ذرات این قلب بی پناه را در سینه واژگون ‌کرد..دُرُست وقتی می‌بینی از شعر گفتنت بیزارند، دیگر چه کلمه‌ای برای آدم می‌ماند که آن را مثل گِل سُفال در میان دو دستش بگیرد، با عشق لمسش کند، ذهن را متمرکز سازد و بعد به آهستگی مرکزش را پیدا کند و دو انگشت شست را کنار هم به آهستگی داخلش فرو ببرد و حال، بیتی که می‌خواهد را از آن بیرون آورد. دلم هواي گفتنِ یک شعر کوتاه و زیبا در وصف آدم‌های تنهای کوچه و خیابان را كرده است. اتوبوس به آخرین ایستگاه رسید. وقتش رسيد كه سریعتر این دنیای سرد اوهام را ترک گويم و به ناچار مسیر تلخ و تکراری این روزهایم را سپری كنم. درِ اتوبوس با همان صدای ناهنجار همیشگی باز شد و از پایانه به سمت میدان به راه افتادم. در مسير، به مغازه آهنگري قديمي برخوردم و تصویر پسر جوانی که سر و صورت سیاهی داشت و سرش حسابی به کار خودش گرم بود، از پشت شیشه مغازه نگاه مرا به خودش كشاند. شاید در آن لحظه خیال می‌کردم می‌توانم از طریق چهره تیره و غبار آلودش به اعماق روحش راهی پیدا کنم. و شاید زيبايي گمشده کلمه‌ها را در تجلی روح خسته آدم‌هایی بی‌ریا و محکوم به تکرار، برای بار دیگر بازیابم.پایان.مه شادمه شادMon, 18 May 2020 05:12:47 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/آخرین-برف-زمستان-zcf23at4nq3yخواب زمستانیاین یادداشت کوتاهی است بر روزی که با هیچ کسم میل سخن نبود. عصر سرد یکی از روزهای پایانی زمستان، قرارم را با چند نفر از دوستانم لغو کردم و گوشی رو در حالت هواپیما گذاشتم. برای خودم قرار گذاشته بودم به گالری عکسی که کمی بالاتر از محل کارم بود بروم. حس می‌کردم بخش مهمی از من کنده شده، جایی افتاده و من از روی حواس پرتی، فراموش کرده بودم برش دارم. احساس فقدان ناشناخته‌ای به سراغم آمده بود که نمی‌دانستم از کجا نشات می‌گیرد. در خیالات واهی خودم غرق بودم، صدای رفت و آمد ماشین‌ها را می‌شنیدم و صدای قدم‌های تند رهگذرانی که در یک چشم به هم زدن از کنارم می‌گذشتند و همه با گذشتن از کنار هم، در یک ثانیه محو می‌شدیم و دیگر برای هم وجود نداشتیم. آخر خیلی کم پیش می‌آید آدم برگردد و پشت سرش را نگاه کند. مگر آنکه چیز ارزشمندی را پشت سرش جا بیندازد.تو راز عجیبی را برای من فاش کردی: « می‌دانی از همان روز دوم دشوارترین تلاشم این بود که از فکر کردن بپرهیزم. دردم زیاد بود و وضعم بیش از اندازه نا امیدم می‌کرد. می‌بایست به حال خود فکر نکنم تا همت راه رفتن داشته باشم. اما افسوس، مغزم در اختیارم نبود و مثل فرفره کار می‌کرد. اما هنوز می‌توانستم تصاویری ذهنی برایش انتخاب کنم. آن را با خیال فیلمی یا کتابی بر سر شوق می‌آوردم. و فیلم و کتاب به سرعت در ذهنم مرور می‌شد. اما این کار هربار به وضع حاضرم ختم می‌شد. آنگاه ذهنم را به خاطرات دیگری روانه می‌کردم..»سرگردان در خیابان‌های ده ونک قدم بر می‌داشتم و بی آنکه جلوی پایم را ببینم، انگشتانم را روی حصار فلزی می‌کشیدم و برای چند دقیقه بی مهابا جلوي حصار توقف کردم و به زمینی پوشیده از برف با دو درخت مُرده که به دورش حصار فلزی کشیده بودند نگاه می‌کردم. خیلی خوب با حس و حال من جور در می‌آمد.باریکه‌های نور خورشید روی زمینی که تمامش را برف گرفته بود می‌افتاد و همه تلاشش بر این بود که برف‌ها را هرچه سریعتر آب کند و زمین خالی و بایری که مثل همیشه گوشه‌ای بی استفاده مانده بود را به اصالتش باز گرداند. به چند درخت بی روحی نگاه می‌کردم که شاخه‌هایشان مثل یتیمانی بی سرپناه، همین جور در هوا معلق مانده‌اند. سرد و تهی، خالی از هرگونه زیبایی. از کوچه های تاریک و تنگ ده ونک، با درخت‌های بی جان و بلند قامت لبه جوب‌ها گذشتم و به جلوی در گالری رسیدم. هیچ کس جز من و خود عکاس در اتاق گالری نبود. سکوت تلخی در فضای کوچک گالری پیچیده بود و من از جلوی تابلوی عکس‌ها که همگی از بناهای مشهور ایران بودند، یک به یک رد می‌‌شدم و هنوز به آن زمین خالی حصار گرفته‌ای فکر می کردم که روح عریانش را با آخرین برف زمستان پوشانیده بود.نقل قول از کتاب "زمین انسان‌ها" اثر آنتوان دوسنت اگزوپری/ عکس از فیلم خواب زمستانی اثر نوری بیلگه جیلانمه شادمه شادSat, 16 May 2020 23:53:52 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/عشق-زمینی-یا-کتاب-c7pfcxhj9rmpمی‌خوام براتون ماجرای ساده روزی رو تعریف کنم که بی رمق گوشه‌ای کتاب به دست نشسته بودم. در افکارم پرسه می زدم و "زمین انسان‌ها" اثر دوسنت اگزوپری رو می‌خوندم.. این کتاب رو چند سال پیش، وقتی گذری به کتاب فروشی‌های انقلاب زده بودم خریدم. جزییاتش رو به یاد ندارم اما مطمئنم که تنها بودم. از این جهت که من هیچوقت لذت کتاب فروشی گردی را با کسی تقسیم نمی‌کنم..خریدن همانا، خواندن کتاب بیچاره هم همانا.. چندسالی توی کتابخانه کوچک خانه خاک می خورد و در این چند سال از دو آشیانه نقل مکان کردیم. کتاب زبون بسته از این کارتون به اون کتابخونه جابه جا می‌شد و آخ نمی‌گفت. از بس ورق نخورده بود نوی نو مانده بود. به این فکر می‎‌کردم که چیشد در طی این دوسال دست و دلم به سمتش نرفت و در واقع دست و دلم به سمت هیچ کتاب خاصی نمی‌رفت. دوسال متوالی را در یک چشم به هم زدن به یاد آوردم. اعتراف می‌کنم که کتاب نمی‌خواندم، چون دست و دلم فقط به کار اداری و عشق‌های زمینی گذرا می‌رفت؛تصویری از خود دیدم که یا داشتم در اداره‌ای شبیه به شکنجه گاه زمان، 8 ساعت بیهوده گذر عمر می‌دیدم و یا جاهلانه عاشق آدمکی بودم و بعد از مدتی فارغ. کتاب نمی‌خواندم چراکه زیادی درگیر زندگی شده بودم. زندگی این دوسال در یک چشم به هم زدن به اندازه چند ثانیه‌ کوتاه، از پیش چشمانم گذشت و هیچ حسی را در من به وجود نیاورد جزء ملامت، خستگی و دلشکستگی..تو به قدر کفایت به خود رنج داده‌ای که سرنوشت انسانیت را از یاد ببری. تو دیگر ساکن سیاره‌ای سرگردان نیستی. تو هچ پرسش بی جوابی از خود نمی‌کنی. تو یکی از جاخوش کردگان حقیر شهر تولوزی. هنگامی که هنوز فرصتی باقی بود، کسی شانه هایت را نگرفته و تکانت نداده است. اکنون گِلی که تو را سرشته، خشکیده و سخت شده است و از این پس هیچ چیز در وجود تو نخواهد توانست، آهنگساز خفته یا شاعر یا کیهان شناسی را که چه بسا زمانی در تو بیدار بود زنده کند.با کوله باری از سرخوردگی و چشمانی که در آینه شور و شوق جوانی را در نیمه اول راه گم کرده بود..خیلی وقت بود سر به کتابفروشی مورد علاقه‌ام که به نام یک ساز دایره‌ای شکل است نزده بودم. لیست کتاب‌هایی رو که قرار بود بخونم گم کرده بودم. دلِ کلی نویسنده اهل دل رو شکسته بودم تا خودمو برای بار صدم در یک عشق زمینی بی حاصل دیگر محک بزنم.. گاهی به این فکر می‌کنم شاید عشق در ذات انسان نیست و اکتسابی است.. باید توانست عشق را فرا گرفت. چه بهتر که از کتاب‌ها، چه گنجینه‌ای والاتر از کلمات؟(متن نقل قول از کتاب زمین انسان‌ها اثر آنتوان دوسنت اگزوپری)مه شادمه شادSat, 16 May 2020 02:05:27 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/از-ابتدا-كلمه-بود-tclwob5f35pjبعد از چند روز فعاليت هاي نابه سامان و فقدان هوش و حواس، در پريشاني احوالات ناگهاني زندگي گم بودم و خود را كاويدم و به نتايج جالبي هم رسيدم. گاهي پيش مي آيد راهي كه هميشه از برش بودي را گم مي كني، سرگردان و بغرنج اين ور و آن ور تحقيق مي كني و بدنبال ذره اي تسكين خسته تن راه مي شوي. كتاب بر ميداري، فيلم مي بيني و اينترنت را زير و رو مي كني اما دريغ از يك جواب درست درمان.. سوالات ذهنت بيشتر از قبل مي شود و اضطراب مثل خوره وجودت را دربر مي گيرد. اينكه چندروز ايده اي نداشتم تا اينجا در صفحه ام به نمايشش بگذارم عذابم مي داد اما راستش دلم نمي خواست و حوصله اش را هم نداشتم پس هيچكاري نكردن را برگزيدم. اما حقيقتا خلاء چيز ديگري بيشتر در من آشوب به پا مي كرد و آن هم نوشتن بود. از اينكه چندين روز دست به كيبورد نبردم و كلمات را لمس نكرده بودم، احساس عذاب وجدان شديدي داشتم. نمي دانم كار درستي كردم يا نه اما امروز صبح تصميم گرفتم اگر ايده درست درماني ندارم و يا حوصله و اعصاب نوشتن درباره ايده هايم را، حداقل به خلوص كلمات و جادوي جمله بندي ها خيانت نكرده باشم و بتوانم درباره هيچكاري نكردن برايتان بنويسم. اعتراف تلخي است اما از بنده حقير قبول كنيد. آدم گاهي ذهنش را به چالش سكوت مي كشاند و سعي دارد ذرات حقيقي وجودش را كشف كند. شايد براي همين گاهي از زندگي حرفه اي و شغل و خانواده دست مي كشد. اما از من مي شنويد هيچكدام اين ها دليلي براي ننوشتن نيست.. كلمات اين قدرت را دارند كه از هيچ، همه چيز بيافرينند.وقتي تصميم مي گيريد هيچكاري نكنيد، از قبل مطمئن شويد كه قرار نيست در كشور افكارتان كودتا به پا كنيد و از درون دارايي هاي سيستم مغزتان را به تاراج ببريد. آرامش شرط اصلي هيچكاري نكردن است و با همين فرمان جلو رفتن تلاشتان بر اين مي شود كه به خودتان، جوهره وجودي و علايقتان بيشتر فكر كنيد. در قرنطينه هيچكاري نكردن يعني خودم را بيشتر در آينه ديدم و كاويدم. خودم را بيشتر دوست داشتم و براي سلامت روان و جسمم كوشيدم چون در آخر اين منم كه با مراقبت روحي و جسمي از خودم، علاقه و شور و شعفم به زندگي و آدم هاي اطرافم را نشان مي دهم. من آدم هاي زندگي ام را دوست دارم، پس از خودم بيشتر مراقبت مي كنم تا بيشتر در اين دنيا كنارشان بمانم و لذت ببرم. مه شادمه شادSun, 03 May 2020 13:59:42 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/شخصیت-پردازی-1-oy71h10ydv2wدر این پست قصد دارم فاکتورهای موثر در پرداخت یک شخصیت خاص و البته جذاب داستانی را با شخصیت "هری کال" با بازی "جین هکمن" در فیلم مکالمه اثر فرانسیس فورد کاپولا مثال بزنم. خلاصه داستان را در پست قبلی بخوانید.باید به این نکته توجه کنیم که برای پرداخت یک شخصیت در داستان به چه مولفه‌هایی نیاز داریم. بطور کلی داستان‌های خوب شخصیت‌های کلیشه‌ای و تقلیدی را پرورش نمی‌دهند. کاراکتر فیلم‌ها و داستان‌های قوي معمولا دارای روحیات و خصوصیات اخلاقی منحصر به فرد هستند. در فیلم مکالمه یکی از خصوصیات برجسته‌ای که از هری کال مشاهده می‌کنیم، وسواس او در شنیدن نام خدا و عیسی مسیح از زبان دیگران است. در سکانسی از فیلم او به همکارش پرخاش می‌کند که بیهوده از نام خدا و عیسی میان صحبت‌هایش استفاده نکند: میشه الکی اسم خدارو مثل نقل و نبات تو حرفات نیاری؟ صفات ظاهریبرای یک نویسنده لازم است که ویژگی های ظاهری کاراکترش را تصور کند و بعد او را پدید آورد. بارزترین صفات ظاهری که در فیلم از جین هکمن مشاهده می‌کنیم یک فرد تقریبا قد بلند که بیشتر زمان فیلم کت و شلوار رسمی با کراوات به تن دارد و در یکی از سکانس‌های اولیه او را با همان لباس‌های رسمی و انگشتری در انگشت کوچک دست راستش، در حال نواختن ساکسفون می‌بینیم. چشم‌های ما کم کم دارد به شخصیت اصلی داستان، نحوه راه رفتن و لباس پوشیدنش و ... عادت می‌کند.صفات درونیو اما قسمت مهم ماجرا! هر شخصیتی که ما خلق می‌کنیم صفات درونی خودش را دارد، صفاتی که تنها درون جسم اوست. خاطرات خودش را دارد (چه شخصی و چه نژادی) افکار و نظرات، صفات و عواطف منحصر به خودش را دارد و این هنر نویسنده است که همه نکات درونی کاراکتر خود را دقیق بداند. اما چگونه باید این خصوصیات را نشان داد؟ در قرن نوزدهم نویسنده ها سعی می‌کردند با توصیف خصوصیات کاراکترشان، به مخاطب القا کنند که با چه شخصیتی طرف هستند، اما این روش دیگر چندان خوشایند نیست. نویسنده باید بتواند شخصیت خود را در برابر چشمان خواننده بسط و تکامل دهد. او را در موقعیت‌ها و شرایط مختلف گیر بیاندازد تا عمیق ترین و پنهانی ترین خصوصیات او را به مخاطبش نشان دهد. در سکانسی که هری کال به دیدن زنی می‌رود که ظاهرا معشوقه‌اش است، دختر مدام از او می‌پرسد که کی وقتش می‌رسد که هري بلاخره رازهایش را به او بگوید؛ این که کجا کار می‌کند و اصلا کارش چیست، به او می گوید که می‌داند گاهی یواشکی به دیدنش می‌آید و مخفی می‌شود و حتی به او نمی‌گوید. از همین مکالمه ما می‌فهمیم که هری کال شخصیتی محتاط و محافظه کار دارد و بخشی از آن مربوط به کارش است. او حتی به زنی که ظاهرا دوستش هم دارد از خودش حرفی نمی‌زند و حتی حاضر است ترکش کند اما چیزی از خودش نگوید و تا اینجای کار ما دلیل کارهای کاراکترمان را نمی‌دانیم و هنوز از او رمزگشایی نکرده‌ایم. همین ما را نسبت به او کنجکاوتر و مجذوب‌تر می‌کند؛ چرا که می‌دانیم با شخصیتی معمول و کلیشه‌ای طرف نیستیم. هری به قدری با شرایط کاری‌اش خو گرفته که دچار وسواس فکری و شنیداری شده است. او مدام این جمله را از صداهایی که از آن زوج ضبط کرده به یاد می‌آورد.او در اولین فرصتی که گیر بیاره ما را می کشه.گفت و شنودداستان ها عمدتا درباره اشخاصی است که با هم در حال گفت و گو هستند. اما شخصیت اصلی ما در این فیلم به راحتی حرف‌هایش را به کاراکترهای دیگر نمی‌زند؛ اما به جایش شاهد سکانسی هستیم که هری برای اعتراف به کلیسا می‌رود. در جایی دیگر هری خوابی می‌بیند که در آن به زنی که قرار است کشته شود، اعتراف می‌کند که در دوران بچگی دچار بیماری سختی شده و مادرش به زحمت او را نجات می‌دهد اما بعد عنوان می‌کند از اینکه زنده مانده ناامید است و بعد داستانی را تعریف می‌کند که در آن باعث شد با ضربه‌ای به شکم دوست پدرش یک سال بعد بمیرد.من از مرگ نمی‌ترسم از قتل می‌ترسم. با این دیالوگ‌ها كه از كاراكتر در موقعيت مختلف مواجه مي شويم، تازه ما متوجه می‌شویم که هری به سبب کارهایی که در گذشته انجام داده باعث مرگ چندین نفر شده و از این بابت احساس عذاب وجدان شدیدی دارد؛ بعدتر کل ماجرا حول این احساس عذاب وجدان شکل می‌گیرد. جایی که هری و همچنین مخاطب ( به سبب حس همذات پندارانه‌ای که با هری دارد ) به سبب همین عذاب وجدان، از کاراکترهای دیگر که نگران مرگشان است و خود را مقصر می‌داند به بدترین شکل ممکن رودست می‌خورد. مه شادمه شادWed, 29 Apr 2020 12:05:55 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/شاهكارهاي-پايان-بندي-i6mumeiwmqnkفيلم هايي كه در اين پست قراره معرفي كنم به طرز عجيب و غريبي پايان و عاقبتشان معلوم مي شود، كه بيشتر از زمان كل فيلم ذهن شما را به ناكجاآباد مي برد. به عبارتي در نيمه هاي پاياني فيلم ممكن است دچار حادثه اي غريب به واقعه هيروشيما شويد. The Purple Rose of Cairo / Woody Allen 1985 The Purple Rose Of Cairoهمينقدر بگويم كه اين فيلم"رز ارغواني قاهره"، بهترين درام كمدي وودي آلن است؛ (بنظر شخص حقير بنده، حتي بهترين فيلم جناب كارگردان) به سبب داستان سوررئال بي نظيري كه با بازيگرهاي فوق العاده اي همچون ميا فارو ( بازيگر نقش هاي بي نظيري در "بچه رزماري" و "گتسبي بزرگ" ) ارائه مي دهد.داستان درباره زن پيشخدمت متاهلي است كه براي فرار از روزمرگي به سينما پناه مي برد و عاشق يكي از شخصيت هاي اصلي فيلم مي شود. اما كنار داستان سوررئال زيبايي كه وودي آلن ارائه مي دهد و اميال و فانتزي هاي كاراكترش را به صحنه مي آورد، پايان بندي را شاهديم كه مرز بين واقعيت و رويا را به كل مي بندد و تماشاگر را درست وقتي ساعت ها بدنبال آب چشم به سرابي بسته، تشنه رها مي كند. Leviathan / Andrey Zvyagintsev 2014 Leviathan و اما درباره كارگردان عزيز روسي مان بايد بگويم برخي بر اين باورند كه تاركوفسكي جديدي در سينما ظهور كرده است. نكته ي به شدت محسوسي كه در فيلم هاي جناب زياگينتسف وجود دارد، طرح داستان هايي به ظاهر معمول اما با شكاف هايي كه در طي داستان، ميان كاراكترها ايجاد مي شود مثل فروريختن پلي عظيم روي سر شهروندانش (تماشاگران بي گناهش) است. امكان ندارد پايان هاي زياگينتسف را حتي تصور كرد. فقط مات و مبهوت مي شود تماشايشان كرد..Three Billboards Outside Ebbing, Missouri / Martin McDonagh 2017Three billboards outside Ebbing, Missouri داستان "سه بيلبورد خارج از ابينگ، ميزوري" درباره زني است كه مدت هاست بدنبال پرونده قتل و تجاوز دخترش است و در آخر بعد از ٦ماه با سه بيلبورد دست به اعتراض مي زند، كنار نمي كشد و هركاري كه لازم باشد براي خونخواهي دخترش انجام مي دهد. اما اينجاست كه با يك پايان بندي متحير كننده و خلاف عادت فيلم هاي معمول روبه رو مي شويم. The Conversation / Francis Ford Coppola 1974The Conversation فيلم "مكالمه" درست در زمان شاهكارهاي ديگر فورد كاپولا يعني پدرخوانده و اينك آخر الزمان ساخته مي شود. در پست هاي بعدي مفصل درباره اين فيلم توضيح خواهم داد. اما كوتاه بگويم كه داستان درباره شخصي منزوي، محتاط و وسواسي است كه كارش گوش دادن به مكالمات افرادي است كه مكالماتشان نبايد شنيده شود. در طول فيلم كاراكتر اصلي ما مدام دچار حس عذاب وجدان است و صداها در ذهنش پخش مي شود و راه گريزي نمي يابد جز اينكه هر از گاهي خود را با ساكسفونش مشغول كند. همچنين وسواس شديدي به آوردن اسم خدا و عيسي مسيح دارد و در جايي از فيلم مي بينيم كه به كليسا رفته و به گناهانش اعتراف مي كند. نكته جالب اينجاست كه كاراكتر ما به سبب اينكه خيال مي كند همه چيز را با دم و دستگاهش مي شنود قادر است همه وقايع احتمالي را پيش بيني كند و از كل ماجرا باخبر است در صورتيكه با پايان بندي شاهكاري كه فورد كاپولا ارائه مي دهد، ذره اي نه به كاراكترش نه به تماشاگر رحم نمي كند. پايان بندي متلاشي شده اي كه ما را به ياد فيلم زيباي آگرانديسمان آنتونيوني مي اندازد... (چيزهايي كه نبايد ديد و شنيد.)To be Continued... مه شادمه شادTue, 28 Apr 2020 23:28:59 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/درباره-سرگیجه-هیچکاک-opsesowjfektاگر طرفدار پروپا قرص سینما باشيد فیلم سرگیجه آلفرد هیچکاک با بازی زیبای کیم نواک و جیمز استوارت را حداقل یکبار دیده‌اید. برای بسیاری این فیلم معمایی پر رمز و راز است و هنوز شکاف‌هایی در باب فیلم برایشان حل نشده است. چرا که کارگردان باهوش ما استاد تعلیق است. درباره خلاصه فیلم باید بگویم که ماجرا درباره کاراگاهی است که در طی تصادفی حین انجام وظیفه، دچار آکروفویبا یا همان ترس (آسیب شناختی ) از ارتفاع می‌شود و از طرف دوستی قدیمی استخدام می‌شود که همسرش مادلین ( با بازی کیم نواک ) را تعقیب کند. مادلین به شکل اسرارآمیزی توسط شبح "کارلوتا والدس" یک زیباروی اسپانیایی متوفی، تسخیر شده است. درطی این تعقیب اسکاتی ( جیمز استوارت ) در گل فروشی برای اولین بار مادلین را می‌بیند و این برای اسلاوی ژیژک زیباترین سکانس فیلم محسوب می‌شود.سکانسی که ما در آن اسکاتی را در موقعیت چشم چرانی و نظاره کردن از شکاف در می‌بینیم. به این صورت که در این سکانس مادلین در واقعیت عینی وجود دارد در حالیکه اسکاتی از شکافی اسرارآمیز انگار که در دنیای مبهم و فانتزی باشد، در حال دید زدن اوست. این جایگاه و موقعیت نگاه خیره تخیلی و تصوری است.بدون شک بسیاری از ما در دنیای فانتزی‌های خود به قدری غرق می‌شویم، که گاهی وقایع و یا حتی انسان‌ها را آنگونه که باید نمی‌بینیم و به قول اسلاوی ژیژک دوست داریم آن‌ها را از شکاف و فاصله‌ای از دنیایی مبهم و ناکجا آباد ببینیم. ژیژک در رابطه با سکانس خودکشی مادلین که خود را به آب می‌اندازد و در همان لحظه اسکاتی به دنبالش آمده و در آخر او را از آب نجات می‌دهد می‌گوید:غالب امور همچون چیزهای کذب و قلابی، نامعتبر و مصنوعی آغاز می‌شوند. اما شما در بازی خودتان گرفتار می‌شوید. و این تراژدی واقعی سرگیجه است. این داستان دو نفر است که هر کدام به شیوه خود در بازی ظاهرسازانه خود گرفتارند. برای هردو آنها مادلین و اسکاتی تظاهر کردن بر واقعیت غالب می‌شود.در سکانسی که نور از سمت تپه‌های سان فرانسیسکو به چشمان اسکاتی می‌خورد جایی است که اسکاتی در حال تعیقب مادلین است. به نظر می‌رسد که بحث ردگیری یا معما و قتل باشد اما در واقع بحث قدرت و آزادیست، افسردگی و شگفتی که چنان به دقت درون مارپیچ رمزگذاری شده که به سادگی متوجهش نخواهیم شد. هیچکاک اسکاتی را به عنوان عاشق فریب خورده عصر تجسم کرده بود؛ کسی که برایش غیرممکن بود بدون تحریف حافظه‌اش با آن زندگی کند. او برای مادلن بدلی را در یک بعد زمانی دیگری اختراع می کند، محدوده ای که تنها متعلق به اوست و او در آن می تواند از معمایی که در گلدن گیت آغاز شده بود، رمزگشایی کند. اما داستان ساده تر از این حرف هاست. اسکاتی مادلن را در طی حادثه برجک از دست می دهد و فکر می کند که مادلن خودکشی کرده است. با آشفتگی در شهر می‌گردد و دختری معمولی و عادی را به اسم جودی پیدا می کند که قدری شبیه مادلن است. سعی می‌کند خودش را به جودی نزدیک کند و او را شبیه مادلن بسازد. در اینجا ما می‌فهمیم که جودی همان مادلن است که در طی دسیسه‌ای از سمت دوست اسکاتی اجیر شده بود تا نقش همسرش را بازی کند و مال و اموالش را صاحب شود. معما به همین سادگی حل می‌شود؛ اما فانتزی پیچ و خم دار اسکاتی همچنان پابرجاست. هنگامی که جودی لباس و مدل مویش را مثل مادلن می‌کند و از در گام به بیرون می‎گذارد، همچون خیالی محقق می‌شود و تجسم پیدا ‌می‌کند. و البته ما نامی عالی برای خیال تحقق و تجسم یافته داریم و آن "کابوس" است. اسکاتی برای اینکه جودی را قبول کند و بتواند عاشقش شود او را پست و خار می‌کند و به امیال زنانه او اهمیتی قائل نمی‌شود و زمانی او را می‌خواهد که دقیقا شبیه مادلن و فانتزی او باشد و این همیشه بوسیله خشونت پشتیبانی می‌شود. خشونت در این مورد بیرحمانه تغییر دادن سبک چهره و لباس پوشیدن جودی است.مه شادمه شادTue, 28 Apr 2020 07:35:15 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/بخور-دعا-کن-و-عشق-بورز-kwgmpoicvclbاین مروری است بر چند متن تاثیرگذار از کتاب معروف الیزابت گیلبرت؛ بخور، دعا کن و عشق بورز. کتاب درباره زنی مدرن و نویسنده ساکن نیویورک است که از ازدواج و شرایط فعلی زندگی‌اش احساس رضایت نمی‌کند و تصمیم می‌گیرد برای تغییر شرایط و روحیه ‎اش به پیشنهاد مردی که در بالی قبلا او را ملاقات کرده بود به سه جا سفر کند. ایتالیا، هند و اندونزی. اگر کتاب را در دسترس ندارید حتما بخرید و بخوانید. اگر خیلی اهل کتاب و رمان نیستید پیشنهاد می‌کنم فیلمش را با همین اسم با بازی جولیا رابرت و خاویر باردم ببینید. (البته که به خوبی کتاب نیست)می تونی تصور کنی خیلی از ما بدون اینکه ببخشیم و یا بخشیده شویم، توی قبرهامون گذاشته می‌شویم.یکی از شاخص‌ترین مباحثی که این کتاب مطرح می‌کنه آزادی انتخاب در بودن است. بودن به این معنی که ما به ندرت در جایی که هستیم، احساس حضور بالقوه‌ای داریم. حتی وقتی سفر می‌رویم و یا به جایی دعوت می‌شویم، همیشه کوله بار سنگین گذشته و آینده را با خود به همه جا می‌بریم. ذهن ما مدام در حال کندوکاو و مقایسه اتفاقات گذشته و وقایع احتمالی آینده با یکدیگر است و همین موضوع استرس و اضطراب ما را در جایی که هستیم به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد. در جریان بسیاری از اتفاقاتی که در زندگی تجربه کرده‌ایم خیلی کم پیش آمده که واقعا خود را سنجیده باشیم و یا حتی بخاطر اشتباهات خود و دیگران واقعا آن ها یا خودمان را بخشیده باشیم. همین خاک کردن ناگهانی اتفاقات و فراموش کردن ناچارانه آنها به این دلیل است که با یادآوری آنها به شدت اذیت می‌شویم و گاهی این دردها آنقدر خوب کارشان را بلدند که برای ما لذت بخش می‌شوند. اما لذتی که ناشی از ناآگاهی ماست و ما را از حضور در زمان حال غافل می‌کند.مراقبه یا مدیتیشن ویپاسانا به ما یاد می‌دهد، غصه خوردن و اذیت شدن به عبارتی المان‌هایی جداناپذیر از زندگی ما هستند. اما اگر یاد بگیریم که با خاموشی و سکوت به زمان اجازه دهیم که کار خودش را پیش ببرد به این نکته می‌رسیم که هرچیز ناراحت کننده و یا حتی دوست داشتنی به مرور زمان می‌گذرد.خیلی از ما احتمالا پدیده فلج خواب یا بختک را در طول خواب تجربه کرده‌ایم. وقتی این اتفاق می‌افته ما در مرز بین خواب و بیداری به چاله‌ای خالی و پوچ پرتاب می‌شویم که جواب نگرفتن واکنش‌های ما در این چاله باعث ترس و برانگیختگی حالت ما می‌شود. اما نکته جالب اینجاست که وقتی توی خواب از افتادن توی چاله آگاه باشی به جای تسلیم شدن و یا صداکردن کسی برای درخواست کمک، دنبال راهی می‌گردی برای اینکه خودت رو بیدار کنی. فقط باید باور کنی که هنوز همه اینارو توی خواب داری تجربه می‌کنی نه در زمان حال که در واقع خواب هستی. چون می‌دونی ماندن توی این چاله سیاه باطل چیزی جز ترس و اضطراب برایت نخواهد داشت. در واقع با این آگاهی توی خواب به این واقف هستی که صرفا داری خواب می‌بینی و هیچی در حال حاضر واقعی نیست؛ مثل زمانی که در گذشته سیر می‌کنی و یا حتی درباره آینده بیش از حد نگرانی. در واقع سعی می‌کنی با فکر کردن به اتفاقات غیرمنتظره و یا حتی تلخ گذشته وارد همان چاله باطل بشی که رهایی ازش بسیار سخت و طاقت فرساست. اما باید یاد بگیری که بتوانی خودت را از بالا نگاه کنی و حتی گاهی تبدیل به همان چاله شوی و قبول کنی که خیلی از مسائل دست ما نیست اما آگاهی نسبت به این مسائل و کنترل کردن بازآوری گذشته و رویاپردازی وسواس گونه درباره آینده کاملا دست خود ماست.مه شادمه شادTue, 28 Apr 2020 04:12:07 +0430https://virgool.ir/@Mahshad.sq/شبی-با-چخوف-و-اشباح-uglmi8witciaanton chekhovاین یادداشت کوتاهی است بر یکی از آن هزار شبی که هیچ چیز سرجایش نبود. اشباح در اتاقم می‌رقصند و من هیچ صدایی نمی‌شنوم و قوه ادراکم به کل از کار افتاده است. مارگاریتا در اتاق بغلی خوابیده و فقط چراغ اتاق من در خانه روشن است. تقریبا 1 سال است که تصمیم گرفتیم در اتاق های جدا از هم بخوابیم تا کمتر در خانه یکدیگر را ببینیم. این قراری بود که تا الان سرجایش مانده چون با این اجاره های بالا هیچ یک موفق به گرفتن آپارتمان دیگری نشده‌ایم. خیلی به مارگاریتا و بلاهایی که سر یکدیگر آورده‌ایم فکر نمی‌کنم. همه چیز برایم تمام شده است. داستان آشنایی و ازدواج و سپس دشمنی ما خیلی کلیشه‌ای و حوصله سر بر است. از آن مجموعه اتفاقات هولناکی که در هر خانه‌ مشمول زوجین اتفاق می‌افتد و تعریف کردنش دیگر لطفی ندارد. نگرانی من از بابت این اشباح رقاص و سمج توی اتاق است. برای اینکه حواسم پرت شود روی تخت دراز می‌کشم، کتابم را بر می‌دارم و داستانی از چخوف را شروع می‌کنم و بعد به این پاراگراف می‌رسم.معمولا حرف هرچقدر سنجیده و دلنشین باشد تنها بر آدم‌های بی‌غم تاثیر می‌گذارد و کسانی را که اندوهگین یا خوشحال‌اند کمتر راضی می‌کند؛ چون بیشتر وقت‌ها سکوت بهتر از هر واژه‌ای خوشحالی یا اندوه را توصیف می‌کند. عشاق وقتی لب فرو بسته‌اند بهتر زبان یکدیگر را می‌فهمند و خطابه‌ای گرم و پرشور بر سر گور یک مرد، تنها بر آدم‌های بیگانه تاثیر می‌گذارد و در نظر همسر و بچه‌های او سرد و بی اهمیت است.اینکه هر روز سایه به سایه کسی زندگی کنی که مدام تو را به یاد یکی از بزرگترین شکست‌های زندگی‌ات می‌اندازد نباید به راحتی قابل هضم باشد. قطعا مارگاریتا بزرگترین عشق یا تاثیرگذارترین زن زندگی من نبوده. اما در مورد شکست و فروپاشی احساسی و هویتی، باید بگویم که تا اینجا تنها هیتلر زندگی من بوده است. نه تنها میراث غرور و بخششم را به تاراج برده بلکه در برابرش حاضر به پرداخت هیچ گونه غرامتی هم نیست. یعنی من از این زن که در 1 متری این اتاق، به راحتی سر به بالش گذاشته تا این حد متنفرم؟ این انزجار تا کجا ادامه پیدا می‌کند؟ گاهی دلم می‌خواهد وقتی از محل کار به خانه می‌آید تمام دست و صورتش خونی و زخمی باشد و تا همین در اتاق جان دادنش را تماشا کنم. اما دیگر اهمیتی ندارد. مهم نیست که چکار می‌کند و به زودی خود را از دست او و این اشباح سمج سرگردان نجات می‌دهم. حالم از در و دیوار کهنه این اتاق بهم می‌خورد. از این کمد چوبی شکسته با آینه کثیف و غبار گرفته‌اش. از شمعدانی‌های عهد بوقش. مور مورم می‌شود وقتی با پای برهنه روی این فرش کثیف پرز گرفته راه می‌روم و راه می‌روم و گذشته را کندوکاو می‌کنم. لحاف سفیدی که سالی یکبار هم شسته نمی‌شود را روی صورتم می‌گیرم و چشمانم را هرشب به سختی می‌بندم. خنده دار است، این اتاق و وسایل نفرین شده‌اش روزی متعلق به دو نفر بود که خیال می‌کردند یحتمل صدای عشق بازی‌ شبانه‌شان گوش شهر را کر می‌کند. از اول چرا قبول کردم که اتاق مشترکمان مال من باشد و او هم با زیرکی تمام خودش را از این جهنم ملعون خلاص کرد و اتاق بغلی را صاحب شد. کتاب را جلوی صورتم می‌گیرم و ناگهان حس کردم شبح خاک گرفته‌ای از پرده اتاق رد شد. نگاهم را به صفحه کتاب دوختم و با دو دست ورق‌هایش را چسبیده بودم و پاراگراف بعدی را بلند بلند خواندم.آبوگین و دکتر رو در رو ایستادند و دشنام‌های زشتی نثار یکدیگر کردند. آنها هیچگاه در عمرشان، حتی در حالت دیوانگی، آن همه حرف‌های ناروا، ظالمانه و بی‌معنی بر زبان نیاورده بودند. از کارهایشان پیدا بود که مثل همه آدم‌های اندوهگین اسیر خودخواهی بودند. آدم‌های غمگین خودخواه، شریر و ستم کار می‌شوند و کمتر از آدم‌های بی شعور می‌توانند همدیگر را درک کنند. نباید خیال کرد که غم سبب اتحاد مردم می‌شود، چون آنقدر که در میان آدم‌های اندوهگین بی عدالتی و ستم دیده می‌شود در میان آدم‌های دلشاد دیده نمی‌شود. چخوف راست می‌گفت؛ شاید من و مارگاریتا از اول آدم‌های شادی نبودیم. فکر می‌کردیم با تقسیم کردن غم‌هایمان شادی را به مرور زمان پیدا می‌کنیم. اما تقسیم دردهای مشترکمان شکافی عمیق‌تر روی زخم‌هایمان باز کرد و هر یک بیشتر با زخم دیگری ور می‌رفت. نیش و کنایه می‌زد و بدی‌های دیگری را زودتر تشخیص می‌داد و قضاوت می‌کرد. من و مارگاریتا توانستیم یکدیگر را نابود کنیم چون به خوبی زخم‌های یکدیگر را می‌شناختیم. هریک نقطه حساس به درد دیگری را به راحتی تشخیص می‌داد و حمله را شروع می‌کرد و در پایان خونریزی به قدری شدید شد که توان و بنیه‌ای برای دفاع نماند. فروپاشی کامل شد و زخم‌ها عمیق‌تر. آنقدر عمیق که به سختی بشود سر منشا هریک را تشخیص داد. کی فکرش را می‌کرد که زخم‌هایم راه خروج را پیدا کنند و با هیبت این اشباح سمج هیچوقت دست از سرم بر ندارند.پایان(دو پاراگراف برگرفته از داستان دشمن‌ها اثر آنتون چخوف است.)مه شادمه شادMon, 27 Apr 2020 07:11:58 +0430