https://virgool.ir/feed/@Mahsa.ebrnfa2026-11-10 23:27:31https://files.virgool.ir/upload/users/60630/avatar/UuJBXJ.pnghttps://virgool.ir/@Mahsa.ebrnhttps://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/حریق-itvwwylsy2qc ✅️یک: آتش و دود بود. دود غلیظی راه گرفته بود. نور نارنجی و گرمی او را در خود فرو برده بود‌. دست و پایش را گم کرده بود.اما نه آنقدر که کودک ۵ ساله‌اش را فراموش کند. از فرط حیرت و ناباوری خشکش زده بود. از میان ترق و تور ق اسباب و اثاثیه و زبانه کشیدن هرم آتش که بی‌ملاحظه هر لحظه گداخته تر می‌شد، صدای جیغ کودکش را می‌شنید. به خودش آمد و همه توانش را در پاهای خود جمع کرد و به طرف اتاق کودک دوید. کودک را به آغوش کشید. بدنش داغ و عرق‌کرده بود. گریه میکرد و می‌ترسید. قبل از آن که راه خروج مسدود شود باید عجله می‌کرد. دستانش از دستگیره‌ی در سوخت ولی چه اهمیتی داشت؟ به طرف بیرون گریخت. راه پله‌ها مالامال از دود غلیظی بود که امان نفس کشیدن نمی‌داد. کودکش را نگاه کرد تقریبا بیهوش بود. خودش هم داشت از پا می‌افتاد. اکسیژن نبود. ۴ طبقه را در آن حال کشان‌کشان آمد. به خاطر کودکش باید سرپا می‌ماند، دلیلی برای توانستن. بلاخره به خیابان رسید. ماموران آتش‌نشانی داشتند آتش طبقات بالایی را خاموش می کردند. به آمبولانس رسید، حالش بد بود، مسمومیت شدید با دود. ولی کودک سالم بود.✅️دوم: آتش و دود بود. ماموران آتش‌نشانی در تکاپوی برای باز کردن یک راه ورود بودند. هرم آتش حس میشد. اصلا مشخص نبود در یک ساختمان مسکونی به چه علتی چنین آتش‌سوزی اتفاق افتاده است. تقریبا ساختمان را تخلیه کرده بودندو عملیات نجات همچنان ادامه داشت. صدای فریادهای خروشان مردی شنیده می‌شد. اسمی را صدا میزد و می‌دوید به طرف محل حادثه. ماموران مانع ورود او شدند و گفت که فرزندش ۵ ساله است و در طبقه ۴ خانه‌اش است. با عجز و لابه از ماموران می‌خواست تا کودکش را نجات دهند. او را آرام کردند و همزمان پله‌های بلند آتش‌نشانی برپا شدند، مانور جوان با پتوی خیس، از پله به سرعت بالا رفت. شیشه را شکست و وارد ساختمان شد. از میان آتش و دود و وسایل نیم‌سوخته راست گردان راست گردان همه خانه را بررسی کرد. کپسول اکسیژن روی دوشش سنگینی می‌کرد. در نهایت کودک را بیهوش یافت. پتو را به دور او کشیدو به سرعت قبل از مسدود شدن راه خروج از آنجا بیرون رفت. کودک به آغوش پدر بازگشت.✅️سوم: دود و آتش و گرمای شدید کودک را بیدار کرد. اطراف را نگاه کردفقط نورهای نارنجی و حرکت دودهای را میدید. نه گریه میکرد و نه جیغی می‌کشید. حتی پدر و مادرش را هم صدا نمی‌زد زیرا که می‌دانست هر دوی آنها سرکار و شیفت شب هستند. قرار بود دایی کودک از او مراقبت کند ولی او هم‌ رفته بیرون و کودک تنها مانده بود. کودک هر طرف را نگاه می‌کرد، نارنجی‌های داغی میدید. ملحفه‌ی تختش را درآورد و به سراغ آب‌پاش گلدان‌های مادرش رفت، همه آب آن را روی ملحفه خالی کرد و روی دهان و بینی خود قرار داد و به طرف کمدش دوید تا آنجا قائم شود. در مهدکودک مانورهای حریق و زلزله را آموزش دیده بود. کودک درون کمد بی‌رمق شده بود. گرم بود. عرق کرده بود. به یختی نفس می‌کشید. چشمانش میسوخت. از لای در کمد میدی آتش دارد دانه به دانه اسباب بازی‌هایش را می‌سوزاند و آب می‌کند. کم‌کم داشت از حال می‌رفت که مردی با کلاه بزرگی دید، او را روی دست بلند کرد و بعد از آن را نفهمید چه شده ولی گم‌کم هوا سبک و خنک شد.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 28 Nov 2025 19:05:11 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/رو-به-دریا-h5tpajmqf5jv💫زنی را دیدم ایستاده رو به دریا، به رویا می‌مانست. لباس بلند حریر سفید نشسته بر اندام اثیری او، در دست باد بود. باد می‌رفت و لباس را با خود می‌برد. گویی باد هم تاب دیدن لباس بر تن حوری‌وش او را نداشت. موهایش خود دریایی بودند از حجم بلند مشکی، نامرتب و ژولیده و زیبا. بخت همان‌قدر با من یار بود که فقط لحظه‌ای از نیم رخ او را ببینم ولی همان‌ بس که برای فراموش کردنش تا آخر عمر به تریاک و افیون و شراب پناه ببرم‌. لب‌های گوشتالوی گرم او که انگار از بوسه‌ی گرم و طولانی جدا شده و هنوز هم بی‌تاب است‌ چشم براق او از دریا آبی تر بود.#نویسنده_زنMahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 16 Oct 2025 18:36:38 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/زشت-در-آیینه-qercul7nnsbn🌿توی چشم‌هایش نگاه کرد و گفت: بگو من زیباترین آدمی هستم که تا امروز دیده شده! منم همین را گفتم و باورم شد. آب دهانش را قورت داد و گفت: همینجوری بگم؟ با سرش تایید کرد و گفت آره دیگه، هر روز میری جلوی آینه اینو به خودت میگی، حقیقتا ضایع بود، کافی بود فقط ۱بار برادرش مزدک را در آن حالت ببیند که دارد قربان صدقه‌ی لب و لوچه‌ی خودش می‌رود، آنها از این چیزها در خانواده‌‌‌شان نداشتند. از اولش همه‌شان می‌دانستند، آدم‌های به درد نخور و بدون جذابیتی هستند و به قول مادرش همین که همه‌ی اعضای بدنشان سرجای خود هست می‌تواند تنها ویژگی و امتیازشان باشد، هرچند که برادرش مزدک همین را هم ندارد و دماغش آنقدر به دهانش نزدیک شده که با ترکیب همدیگر یک عضو جدیدو نادر را در چهره‌اش ساخته‌اند. درواقع زشت‌ترین آدمی است که به طول عمرش دیده بود و او هم اگر ریا نباشد، خواهر دوقلوی مزدک است. به خاطر همین است که اعتماد به نفس در خانواده‌ی آنها از ریشه بی‌معنی و بدون کاربرد است. نه تنها چیزی برای ارائه ندارند بلکه باید تا جایی که می توانند خودسانسوری هم داشته باشند تا چهره بصری جامعه را بهم نریزند.اما بعد از جلسه دوم مشاوره فهمید باید هرروز برود جلوی آینه و به خودش بگوید او زیباترین دختری است که تا امروز دیده شده است این جمله فقط درصورتی صادق بود که او اولین زن خلق شده روی زمین بوده باشد. اما مشاورش طبق کلیشه‌های هرروزه از بین کرکره‌های پنجره اتاقش، بیرون را نگاه کرد و غافل از اینکه این حرکت برای کارگاه‌هاست و نه مشاوره‌ها، گفت: کاری که بهت میگم رو انجام بده، تا جلسه‌ی بعد.وقتی برگشت خانه، طبق معمول بوی کاغذ سوخته از اتاقش می‌آمد. او و مزدک عادت داشتند عکس‌های خوشگل بازیگران سینما و تبلیغات را می‌سوزاندند یا با روزنامه‌هایشان شیشه پاک کنند و یا می‌گزارند کف قفس پرنده‌هایشان و توی صفحه‌هایشان هم فحش می‌نویسند. به قول بابا اینطوری هم عقده‌ای نمی‌شوند هم می‌فهمند ظاهر زیبا فناپذیر است. اما سیرت زیبا به هیچ وجه.متاسفانه تا جایی که او حرف‌های مشاورش را می‌فهمید از قسمت دوم ماجرا که همان سیرت زیباست هم به او چیزی نماسیده و چه بسا وضعیت در آن قسمت حادتر هم هست. در اتاق مزدک را باز کرد و دید عکس مصطفی زمانی دارد توی دستش ته می‌گیرد. گفت: اینو کاریش نداشته باشیا، تو همه فیلماش خدا زدتش. مزدک عکس را از پنجره بیرون انداخت و گفت:باز رفتی عین این دختر پوست نازکا مشاوره؟ در اتاقش را بست و داد زد و گفت: صدبار گفتم بهت اون جا جای بجه قرتی‌هاست. میری عین کروکودیل وسطشون میشینی خودتو میبازی اصلااو مزدک تا چند سال اول زندگی‌شان فقط پدر و مادرشان را می‌دیدند و فکر می‌کردند اوضاع طبیعی است. بعدش با آینه آشنا شدند و خودشان را که دیدند فقط مزدک به مادرش گفت احساس می‌کند همه اعضای بدنش را سر جای درست نگذاشته‌اند. اما وقتی مدرسه رفتند و بچه‌ها اصرار می‌کردند که ماسک روی صورتشان است و این قیافه خودشان نیست، دیگر احساس کردند باید بروند مشاورمزدک راست می‌گفت آن زمان‌ها وقتی می‌رفتی مشاوره ۴ نفر آدم بی‌اعصاب و دست بسته و سوءتغذیه‌ای میدیدی و خدا را هم شکر می‌کردی، مشکلش فقط قیافه‌اش است اما جدیدا مزدک دیگر مشاوره نمی‌آید چون یک مشت خوشگل و پوست کالباسی با کفش‌ها و ساعت‌های لاکچری می‌آیند ویزیت و درحالی‌که نخودی اشک می‌ریزند می‌گویند مشکلشان این است که دیگر با چیزی آن طور عمیق خوش‌حال نمی‌شوند. ایستاده جلو آینه اتاق مزدک گفت:باورت میشه ۴۵k فالوور توی ۱روز؟!! موبایلش را از دستش کشید و داد زد: نه چطور روت میشه قیافه گرازتو بزاری تو اینترنت؟ مزدک آمد و کنارش جلوی آینه ایستاد و عضله بازویش را سفت کرد تا هیکلش سینه‌کفتری شود و گفت: همین دیگه، ملت عاشق تفاوت‌هام شدن. فکر میکنن فیلتره! بدو با هم یه عکس بزاریم بترکه‌. تو دیگه خیلی زشتی، عالی میشه.واقعیتش او و مزدک کل عمرشان دوتا رفیق بیشتر نداشتند که یکیش خودشان بودند برای همدیگر و آن یکی هم اسمش بهروز بود که آنها را هرچند وقت یکبار دعوت می‌کرد خانه‌شان بعدها فهمیدند درواقع نوعی تنبیه برای بچه‌هایشان بوده و بهشان می‌گفته اینها چون به حرف پدر و مادرشان گوش نکرده‌اند و اتاقشان مرتب نبوده و خودشان را خوب نمی‌شستند این شکلی شده‌اند. اما هیچوقت فکر نمی‌کردند روزی ۱ میلیون فالو منتظر آنها باشد او را در حالت‌های مختلف زشتی‌اش ببینند و با مزدک تبلیغ اکستنشن و قلیون‌سرا و دامپزشکی بکنند و با پولش بروند کانادا خواننده محبوبشان را پیدا کنند و پکیج خودش و خانه‌اش را درجا بخرند و ببندندش به صندلی رو به روی آینه تا روزی ۱۵۰ بار بگوید: من بیجا بکنم بگم فقط خوشگلا باید برقصن!Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 16 Oct 2025 18:22:49 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/مطالعه-ie318omotmx6در حال مطالعه است. راحت و آرام روی تختش دراز کشیده است و پتوی آبی رنگش را به روی خود کشیده، کتابش در دستش است. اخمی از روی دقت به چهره‌اش چسبیده، چشمانش روی خط‌ها می‌غلتید و به سرعت صفحه‌ها را پشت سرهم می‌خواند و جلو می‌رفت گویی برای تمام کردن کتاب عجله دارد و یا قسمت مهیج داستان است و نمی‌تواند هیچ وقفه‌ای در خواندن بیاندازد. از جایش تکانی نمی‌خورد و سخت مشغول خواندن و درک و هضم کتاب بود که ناگهان صدایی از موبایلش او را غافلگیر کر. تکانی خورد که خود گواه این است که غرق کتاب بوده و از زمین و از اطرافش جدا شده بوده است. کتاب را بست و موبایلش را برداشت، چیز خاصی در چهره‌اش نبود، به پهلو غلتید و نفس بلندی کشید، گوشی را به شارژر وصل کرد. از جایش بلند شد. موهایش را بست و در آینه نگاه کوتاهی انداخت. از پله‌ها پایین رفت. اطرافش را از نظر گذراند و در دلش همه آن نظم و تمیزی را تحسین کرد. عاشق تمیزی خانه است. سلامی به مادرش کرد و در جواب نگاه پرمحبتی دریافت کرد. وارد آشپزخانه شد تا ظرف‌های ناهار را بشوید. ظرف‌ها کم بودند و دستکش به دست مشغول شد. خیلی سریع کار را تمام کرد. از نحوه ایستادند مشخص بود که باز هم از این دنیا جدا شده و به دنیای قصه‌ی کتابش ملحق شده و لبخندی هم روی لبانش دویدن گرفت.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Jun 2025 13:07:45 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/نویسندگی-bomyst3e1kexبهترین تجربه من از نوشتن، لمس افکار از هم گسیخته و نامنظمم بوده است. دقیقا مثل آن که رشته کلاف پرپیچ و خمی را در دست دارم و با هر کلمه‌ای که از قلم بر صفحه‌ی سفید کاغذ روان میشود، از هم باز می‌شود. همه‌ی معماها حل می‌شود. همه مشکلات ملموس می‌شود. رشته افکاری که از ذهن من می‌گذرد و بر کاغذ آرام‌ می‌گیرد و ذهنم با دقت بیشتری می‌اندیشد.میتوانم لایه‌های عمیق روان خودم را ببینم. آنجا که هرچه خاطره از خوب و بد رسوب کرده، آنجا که حرف‌های زده و نزده قرار گرفته، آنجا که کارهای کرده و نکرده سایه انداخته‌اند، آنجا که موهبتهای داشته و نداشته یکی است. به مانند اینکه همه‌چیز به عرصه‌ی وجود می‌رسد، این جاست که می‌توان همه‌ی رویاها را در آغوش کشید و آسوده خیال بود. می‌توان با سیری در اعماق روان قدم برداشت و از تک‌تک درختان ذهن، میوه‌ای از جنس خیال چید و در سبد نوشته‌ها انداخت.با داستان‌پردازی، از لایه‌های عمیق روانم، از زندگی‌های زیست نکرده‌ای که در قانون و قواعد دنیای ما نمیگنجد، بگویم و روان شوند. آنچه در من هست تا بیش از این رسوب نکند، ترس‌هایم اضطراب‌هایم، رویاهایم و ارمان‌هایم، همه‌ی آنها را در حجم دوبعدی نگاشتم تا بلکه حجم‌های بیشتری از ذهنم را رها سازم از هرچه که می‌تواند بر پای افکارم بند ببندد. به راستی که این اتاق تاریک ذهن آزادترین جای جهان است، رنگ، خاطره، فکر همه از آن عبور می‌کنند.آنجا Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 26 Jun 2025 17:01:17 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/سنجاق-سپید-qd5qu5whc8slباور نمی‌کنی اما سنجاق سپید مادربزرگ را یافته‌ام. یادگاری دور از روزهای روشن. می‌دانم تو نیز همانند مت این سنجاق را گواه دوران شاد و آسودگی میگیری و دل‌خوش و گاه دل‌شکسته می‌شوی. دورانی که اکنون چنان دور می‌نماید، اما سایه‌های آن دوران و زمان و زمانه قلبمان را از گسستن و فرو ریختن محفوظ داشته است و از اندوه این روزهای سرد خالی از حضور بابرکتش.مرگ قریب‌الوقوع مادربزرگ آن هم در روز پیش از ازدواجت تو را بیش از هرکسی درهم شکست و قلبت را فشرد. اکنون که ۴۰ طلوع و غروب از آن غروب می‌گذرد، من به کاشانه‌ی آن قناری دل‌زنده، پا گذاشته‌ام و ارمغان موهای سپیدش را در برابر خود یافتم. آن را برایت میفرستم تا تسلای قلب مجروحت شود. مراقبش باش، آن طور که او مراقبش بود.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 26 Jun 2025 16:32:43 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/هرمونیکا-svwnyuxak3auسرخابی رنگ است و فلزی. اغلب اوقات فلز آن سرد است و لب‌هایم سرد و سر می‌کند. نوشته‌های طلایی روی بدنه آن حک شده است که هیچگاه معانی آن را نفهمیدم و اصلا هم نمی‌دانم که به چه زبانی نوشته شده است. کنارش پروانه‌ای با خطوط طلایی ظریف و ساده نقاشی شده است. زیبا و دوست‌داشتنی ولی چیزی که این وسیله را برایم گران‌بها می‌سازد خاطره‌ای دور است از دوران کودکی‌ام. سالهای آسودگی و بی‌غمی. سالهایی که شاد بودیم، به راستی شاد بودیم و آینده واژه بود نه چیزی دیگر.این خاطرات را مدیون سوغات مکه مادربزرگم هستم. سوغاتی که گرچه عزیز است ولی هیچگاه نیاموختم که چگونه باید با آن بازی کنم و ساز بزنم. در آن می‌دمیدم و اصوات ناهمگون و گوش‌خراشی از آن خارج میشد.تنها چیزی که از آن فهمیدم این است که از یک سو به سوی دیگر صدایش از بم به زیر تغییر می‌کند.سالها باید می‌گذشت که بفهمم نواختن هارمونیکا به آموزش و تمرین نیاز دارد، قانون‌ها دارد ولی اکنون از پس سالها هوای نواختن آن از سرم‌افتاده و فقط آن را به شکل گنج نایابی محافظت میکنم.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 26 Jun 2025 14:19:11 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/جشن-فارغ-التحصیلی-xhth0wmgqstv📌از جشن برایت بگویم. جشن خوبی بود. تقریبا همه‌ی دوستانم حضور داشتند. عکاس هم بود. عکس‌های خوبی گرفتیم ولی راستش به نظرم می‌توانست بهتر از این هم باشد. کيفيت بالاتری داشته باشد. اگر من عهده‌دار تدارکات این جشن بودم به جزئیات توجه بیشتری میکردم. صدایی درونم‌می‌گوید جشن اشتباهي را انتخاب کرده‌ام و بهتر بود آن جشن شام دخترانه را انتخاب میکردم. اما میدانی دلم می‌خواست هر دوی آنها را شرکت می کردم اینگونه حسرتی به دلم نمی‌ماند. خیلی دلم‌می‌خواست یک لباس فارغ‌التحصی برای خودم می داشتم تا ساعات طولانی‌تری آن را به تن نگه میداشتم. ولی با این حال به همین هم راضی‌ام.📌صادقانه برایت بگویم؟ از حس قلبم و بدون سانسور؟ با آن چیزی که انتظار آن را می‌کشیدم زمین تا آسمان تفاوت داشت و در پایان فقط پشیمانی از شرکت در این جشن ماند برایم ولی آخر خشک و خالی هم که نمی‌شود. جشن بقیه را دیده‌ام و دلم چنان چیزی می‌خواست. مثل یک دانشجوی واقعی که ۴ سال درس خوانده و اکنون مستحق یک خداحافظی تمام و کمال است.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 26 Jun 2025 14:11:27 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/اغذیه-فروشی-p3qsljizlt65از اینجایی که من نشسته‌ام یک اغذیه فروشی مقابلم می‌بینم. شلوغ است و همه در تب‌و‌تاب سفارش غذا هستند. بوی روغن و فلافل و سمبوسه فضا را مرطوب و سنگین و اشباع کرده است. چقدر از این بو منزجر می‌شوم. گرسنه‌ام ولی خستگی توان انتظار کشیدن را از من گرفته. بقیه را نگاه می‌کنم. نه بهتر است بگویم بررسی می‌کنم. انسان‌های مرددی که نمی‌دانند چه غذایی سفارش دهند و این تردید را چنان جدی گرفته‌اند که گویی مسئله مرگ و زندگی است. شاید مسئله بلع و خوردن اصلی‌ترین بخش زندگی‌شان را تشکیل داده. درست برخلاف من که برایم حاشیه‌ای‌ترین مسئله، همین غذا خوردن است.باد می‌وزد و برای ثانیه‌ای فضای از این بوی آکنده منزجر سبک می‌شود و توان نفس کشیدن می‌یابم، لحظه‌ای بعد که باد خوابید دوباره فضا از بوی روغن اشباع می‌شود. شامه‌ام پر شده از این بوهای متنوع و درهم تنیده‌ای که حالم را دگرگون ساخته بوی روغن، نوشابه، خیابان و ... همه با هم ترکیب می‌شوند و با همهمه‌ی مردم تکمیل می‌شود.آدم‌هایی که غذا خوردن برایشان به مثابه فرصتی برای با هم بودن است و یا آنهایی که فقط برای تجدید قوا، برای ادامه دادن، خوردن را ارج می‌نهند. بچه کوچکی که از گرسنگی بی‌تاب شده، بدخلقی و بدعنقی می‌کند. لباس‌های مادرش را می‌کشد و به زمین پا می‌کوبد. زوج جوانی که آن طرفتر هستند و شمایل دانشجویی دارند. آه، ایام دانشگاه یادش بخیر روزهای گرانقدر طلایی بی تکراری بودند.عجله برای تحویل سینی غذا امان بعضی‌ها را بریده. چه نسل عجول و بی‌طاقتی هستیم. حتی صبر من هم لبریز شد و قصد غذا خوردن کرده‌ام.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaSat, 14 Jun 2025 13:39:39 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/معلم-t8w9elgidyqm📌سلام ببخشید مزاحم شدم، شما خانوم جعفری هستید؟ با این صدا گوش‌هایم تیز شد و به آقایی که سرپا در چند قدمی من ایستاده بود نگاه کردم، و بعد هم خانوم مسن و جاافتاده‌ای که عینک روی چشم داشت از نظر گذراندم. زن داشت بروشور داروهایش را میخواند و از چهره‌ی پر چروک می‌خواندم که سال‌های سختی را تاب می‌آورد. زن ابتدا مبهوت ماند ولی با لحنی پرسشگرانه و متعجب پرسید: بله خودمم، به جا نمیارم؟؟ چه صدای پرصلابتی! مرد جوان گفت: صدای شما رو خوب به خاطر دارم، من شاگردتون بودم، دبستان حکیمی، یادتون هست؟ معلوم‌بود زن تنها چیزی که یادش آمده آن مدرسه و سال‌های تدریس و گچ تخته خوردن بوده، کاغذ بروشور را تا زد و عینکش را به دور گردن رها کرد و گفت مدرسه رو یادم هست اونجا رو خیلی دوست داشتم ولی شرمنده‌ام حافظه یاری نمیکنه و تو رو یادم‌نمیاد. اسم مرد را پرسید. مرد گفت عرشیا اکبری.همان لحظه مترو از راه رسید و عده‌‌ی زیادی به استقبال مترو رفتند، صندلی کنار زن خالی شد و مرد نشست.با حالتی ملتمسانه پرسید: واقعا منو یادتون‌نمیاد؟ من همونم که مادرم کلوچه می‌پخت برای بوفه مدرسه می‌میفروختیم.گویی که زن چراغی درون افکارش روشن شده بود و نور آن از چشمانش منعکس میشد و با صدای شاد گفت: حالا یادم‌ اومد، مادرت عجب شیرینی‌هایی می‌پخت. هنوز هم میپزه یا بازنشسته شده مثل من؟ پسر جواب داد: الان یه قنادی کوچیک داریم.-خودت چه میکنی پسرم؟ درس خوندی؟شرمگین و سر به زیر افکنده گفت: ارشد الکترونیک دارم، کنار دست مادرم توی قنادی ‌کار میکنم ولی از اونجا هم راضی نیستم.-چرا خودت یه کاری راه نمیندازی؟-همین کارو کردم چندسال پیش با بچه‌های ارشد یه استارت آپ راه انداختیم ولی راه به جایی نبرد، آخرش تک تک هرکی راه خودشو کشید رفت و با دلخوری جدا شدیم. یکی ‌رفت دنبال کار دولتی با حقوق ثابت یکی رفت خارج یکی باباش فوت کرد فت سر مغازه باباش کار کنه. خلاصه که به هر دری زدم نشد.آه کشید و با مهر به صورت معلم پیر نگاهی انداخت و گفت: بگذریم شما چندساله بازنشسته شدین؟-۱۷ سالی میشه. ولی دوباره تدریس شروع کردم برای مدارس غیر انتفاعی. حقوق معلمی بازنشسته اصلا کفاف هزینه‌های درمانم رو نمیده.-چه درماني؟ -دیابت زده به کبدم فضای غمگین و ماتم گرفته بین این دو نفر بزرگ و بزرگتر شد و همه‌ی ایستگاه مترو را در خود بلعید و برای لحظه‌ای همه‌جا را سکوت فراگرفت. این بتر صدای سوت مترو مرا به استقبال خود فرا می‌خواند و به پیشواز رفتمMahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaThu, 12 Jun 2025 14:39:33 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/لیوان-ezzd7pfsgqzcلبه‌ی لیوان پریدگی دارد و تا پایین به شکل ترک امتداد یافته است. یک ترک دیگر هم در سمت مقابل لیوان وجود دارد که دقیقا از وسط تصویر دلفین آبرنگیِ نقاشی شده‌ی لیوان گذشته. تصویر یک دلفین خندان و بازیگوش، درحال جست زدن در آبی دریا. تکنیک نقاش خیلی ضعیف است و رنگ‌ها را به درستی روی سفال پخش نکرده ولی جانب انصاف را باید رعایت کرد و اعتراف کنم دسته‌ی دلفینی لیوان ظریف و زیبا و کودکانه است. واقعی می‌نماید مثل یک دلفین واقعی. ولی دلفین روی تنه‌ی لیوان بسیار تخیلی‌ست. زیر شکنش را به طرز تخیل.مابآنه‌ای سبز رنگ کرده‌اندMahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 21:00:05 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/دستور-پخت-tkfjhosyx3nlمی‌خواهم تدارک غذایی را ببینم. خیلی فکر کردم چه غذایی مناسب یک دورهمی دوستانه است. همه‌ی غذاها را از نظر گذراندم ولی نمی‌دانم چرا انگار هیچ غذایی مناسب نیست. یا تکراری‌ست یا خیلی پر جزئیات است و من نمی توانم آن را بپزم. یادم هست که مامان همیشه می‌گوید فکر کردن به اینکه چه غذایی بپزی از خود غذا پختن سخت‌تر است. الان می‌فهمم چه می‌گوید.در آخر، تصمیم گرفتم لازانیا بپزم. هم ساده است و هم خیلی رسمی نیست و هم خودم دوستش دارم. مواد اولیه‌اش را از فریزر درآوردم. گوشت، قارچ، فلفل‌دلمه‌ای و پنیر پیتزا و از همه مهمتر ذرت.پیاز خرد کردم و روی گاز سرخ کردم، گوشت را اضافه کردم و بعد هم ادویه‌های لازم را به غذا اضافه کردم. همیشه زردچوبه را از بین ادویه‌ها بیشتر دوست داشته‌ام. بعد نوبت فلفل‌دلمه‌ای و قارچ رسید. کمی از مواد چشیدم و اندکی نمک اضافه کردم. تا اینجا نصف راه را رفتم و همه‌چیز خوب پیش رفت. ظرف پیرکس را چرب کردم. ورقه‌های لازانیا را دورون آن چیدم. خیلی مطمئن نبودم که باید روی گاز بجوشانمشان یا نه ولی خب داشتم از روی تنبلی خشک آنها را در ظرف می‌گذاشتم اما بعد پشیمان شدم و با خودم گفتم بهتر است ریسک نکنم، غذا خراب نشود. برای همین یک قابلمه آوردم و کارای لازم را انجام دادم. وقتی نرم شدند خیلی سریع همه را آبکش کردم.همه وسایل را دور خودم روی کابینت چیدم و مشغول رول شدن لازانیاها شدم. باحوصله وسط هر لایه املت می‌ریختم و آن را می‌پیچاندم و مرتب درون ظرف چیدم. ناخودآگاه یاد دلمه درست کردن ماان افتادم. در انتها ۷یک رب گوجه‌فرنگی غلیظ که خودم درست کردم رویشان ریختم و پنیر پیتزا هم زیاد ریختم تا حسابی کش بیاید. ظرف را در فر کذاشتم بعد از ۴۵ دقیقه آماده خوردن Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:58:52 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/پانتومیم-روح-nhpwxr7dmi9u📌انگشتانش را مثل بال زدن پروانه تکان می‌داد و رو به بالا می‌رفت. این کار را چند بار تکرار کرد. بال زدن در این صفحه‌ی سیاه پانتومیم چه مفهومی داشت؟ دستانش را به یقه‌ لباسش برد و آن را از تن شکافت. بر زمین افتاد و غلت می‌زد. خود را می‌غلتاند و تقلا می‌کرد.چیزی را از دست داده بود؟ سوگوار بود؟ناگهان خود را روی دست‌هایش بلند کرد و قدری اطراف را نگریست، اشک‌های خیالی‌اش را پاک کرد و دستش را سایه‌بان چشمش کرد. به دوردست‌ها خیره شد. به افقی دور، به آنجا که سرزمینِ از دست ندادن‌هاست، و یا همه‌ی از دست رفته‌ها آنجا جمع شده‌اند و با اصلا شاید داشت مسیر آن کسی که رهایش کرده بود را دنبال می‌کرد.شاید خودش را از دست داده بود. پروانه... غلتیدن... جامه دریدن... افق دور....نه، از خود رها شده بود. همان خودی که دیگر خودش نبود بلکه زندان بود. مثل پروانه از پیله‌ی خود رها شد و به پرواز درآمد و به همان افق دور روشن رفته بود و گستره زندگی را به نظاره نشسته بود.در سرزمین از خود رهاشده‌ها اکنون باید با شهامت زیست. ناگهان همه‌ی دست و شانه و کتفش تکان خورد و بال زد و گویی پرواز می‌کرد به افق دور، به گستره پهن.همه‌ی طلوع‌ها، همه‌ی شروع‌ها و همه‌ی خیال‌های زیبا در آنجا به سراغش می‌آمدند. کافی است دستی بگشاید و ره پرواز بیاموزد.چه باک از اینکه ما انسانیم و بال نداریم حال آنکه می‌توان روح را به اهتزار درآورد.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:57:33 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/نو-عروس-jmcev1yvxfxp۱۴ سال داشت. زیبا بود. به مانند نهالی که تازه جوانه زده باشد، پرشور و باطراوت. اما دست تقدیر او را پژمرد. او ازدواج کرد. اما نه به خواست خودش. او را شوهر دادند. او فقط یک نوجوان بود ولی چوب خیره‌سری خواهر بزرگش را خورد. از ترسِ دست از پا خطا کردن این دختر هم، او را هرچه زودتر شوهر دادند. تا آبرویی از میان نرود. ازدواجی که هیچ‌گاه او را به هیچ مرادی نرساند.در بند امر و نهی‌های مادرشوهر بود او را به مثابه یک کنیز خانه‌زاد و بی‌مزد می‌پنداشت. بد دهان بود و او را از دیدار خانواده‌اش محروم کرده‌بود. دنیای کودکانه‌ی او از رنگ خالی شده‌بود و ظلم‌هایی که سر به فلک می‌کشید. او خالی شده بود از هرچه رنگ و امید و رهایی بود. او از زن بودن خالی شده بود و گاهی حتی از انسان بودن.زندگی‌اش بی‌حاصل و بی‌مایه می‌گذشت. تقدیر به او خیلی بدهکار است و تا ابدالدهر هم تسویه نمیشد. این رنج زندگی را فزون می‌کرد. ولی شاید با مرگ به‌موقع مادرشوهر، آن زن ظالم، کمی حسابش را صاف کرده باشد و روی خوش به آن ‌زندگی رو بیاورد.گرچه این زندگی، زندگی نمی‌شود. بودن با یک شوهر بی‌عرضه که نمی‌توان از او توقع اراده‌ای حتی برای کوچکترین تصمیم‌ها را داشت، کار آسانی نیست. این زندگی همیشه خواهد لنگید. و اکنون در آستانه ۵۰ سالگی باید می‌آموخت هرچه را از او گرفته بودند. زندگی داشت او را فراموش میکرد و چه دیر به او رو کردMahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:55:24 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/معصومه-معصوم-nycdgzveerrfدر آن اتوبوس شلوغ دستم را می‌کشیدم تا میله‌ی اتوبوس را چنگ بزنم ولی دیدن یک نیم‌رخ آشنا کاری کرد تا زمین از گردش بایستد.نسرین، دختری که با بلاهتش زندگی‌ام را تباه کرد. رویم را گرداندم و بیرون را نگاه کردم. ۲ ۳ ایستگاه بالاتر به محل کارم رسیدم و پیاده شدم. مدتی بود که در این دفتر خدمات پستی مشغول به کار شده بودم. اسمم را می‌شنیدم که صدا میشدم.معصومه... معصومه... خودش بود، با بی‌تفاوتی ایستادم و در دلم گفتم چه رویی دارد!ایستاد و با صدایی نفس‌آلود گفت: سلام معصومه جون، چقدر خوشحالم می‌بینمت. به او گفتم: دیدمت ولی برایم فرقی نداشت کیستی و راهم را کشیدم و رفتم. دیرم شده‌بود و اعصابش را نداشتم. دنبالم راه افتاد و گفت: ولی من خیلی دوست داشتم ببینمت، خداراشکر که الان دیدمت، خوبی؟ روبه‌راهی؟ سرکار می‌روی، نه؟ شغلت چیست؟افاضات کلامش کلافه‌ام کرد و با حرص و تقریبا بلند گفتم: شغل خودت چیست؟ با این مانتو و مقنعه اداری مواد می‌فروشی؟!! گفت: این حرف را نزن، من معلم شده‌ام، ازدواج کرده‌ام، به خدا توبه کرده‌ام. با پوزخندی استهزاآمیز گفتم: پس والدین بچه‌ها باید خیلی حواسشان باشد که بچه‌ها معتاد نشوند.با لحن نادم گفت: به خدا معصومه من خیلی عوض شدم، عبرت گرفتم، به جون خودت من اصلا روحم هم خبر نداشت که در کیفت مواد گذاشته‌اند. من اصلا...با دندان‌های قفل‌شده و خشمی که زبانه می‌کشید گفتم: روحت خبر نداشت؟ آخه دختره‌ی بی‌چشم‌و‌ رویِ معتاد غلط کردی که خبر نداشتی. بعد اینهمه سال اومدی جلوی من پُز چی را می‌دهی؟ شوهرت؟ کارت؟ من همه‌ی زندگیم را به خاطر حماقت تو باختم، اگر راست می‌گویی پشیمانی و توبه کرده‌ای پس چرا یک تلفن نزده‌ای. غریدم و گفتم من به خاطر تو از دانشگاه اخراج شدم، آبرویم جلوی خانواده‌ام رفت. پیش خودم سرشکسته شدم. تو نزدیکترین دوست من بودی و به من خیانت کردی. حالا توء موادکش....دیگر نتوانستم ادامه ‌بدهم، هرثانیه‌ای که او را رو‌به‌روی خودم می‌دیدم بیشتر از خودم متنفر می‌شدم. با صدایی بغضی گفت: به خدا کار من نبود، آنقدرها هم نئشه نبودم که یام نیاید چه کرده‌ام. راهم را کشیدم ‌و رفتم. او هم‌ دنبالم نیامد، خداراشکر که نیامد.اصلا امروز چه روز نحسی بود که او را دیدم، از کجا جلوی راهم سبز شد؟ یعنی قبلا هم سوار این اتوبوس میشده؟ دیدن او باعث شد خاطرات زیادی را به یاد بیاورم و صحنه‌هایی از گذشته در پیش نظرم جان بگیرند. گذشته‌ای که اکنون از آن فرار می‌کنم و به زحمت آن را در پستو نهان کرده‌بودم بُراق شده و خودنمایی می‌کند.ما همسایه بودیم، بهمان می‌گفتند دوقلوهای بهم‌چسبیده، از اول دبستان هم‌مدرسه‌ای و هم‌میزی بودیم. دبستان، راهنمایی، دبیرستان همه را با هم خواندیم و بزرگ شدیم. سال به سال دوستی ما عمیق‌تر میشد و ادامه می‌یافت. همیشه فکر می‌کردم من و او جدانشدنی هستیم. دعوا ک قهر هم داشتیم ولی به یک روز نکشیده آشتی می‌کردیم. یاد آن روزهایی افتادم که تابستان‌ها پیاده تا پارک محل می‌رفتیم و رویا می‌بافتیم، دنبال گربه‌ها می‌دویدیم.نسرین، دختر صاف و ساده‌ای بود. سادگی‌اش اغلب به حماقت می‌رسید. فقط چند ماه از من بزرگتر بود ولی به راحتی به همه اعتماد می‌کرد و همیشه این من بودم که گلیمش را از آب میکشیدم. هنگام کنکور این من بودم که برای هردومان برنامه‌ریزی می‌کردم و او را ترغیب به درس خواندن می‌کردم که نتیجه‌اش هم شد قبولی رشه شیمی در یک دانشگاه بزرگ. پدر و مادرش به اعتماد و اعتبار من او را راهی شهرستان کردند و از آن پس خوابگاه‌خواب شدیم.در دانشگاه با یک دختری دوست شده بود که اهل نبود، رفتار گستاخانه‌ای داشت و شبیه لات‌های فیلم‌ها بود. اصلا نمی‌دانم چگونه این دختر آنجا بود. در موردش احساس خطر می‌کردم. به نسرین گفته بودم از رفاقت با او دوری کند و همیشه هم می‌گفت که نگران نباش ولی واقعیت چیز دیگری بود و به مرور روشن شد.نسرین با او طرح رفاقت ریخته بود و حسابی هم از او تاثیر گرفته بود.‌ لباس‌هایش فرق کرده بود، به درس و کلاس بی‌توجه شده بود، سرکلاس چرت می‌زد. اول فکر می‌کردم دارم حسودی می‌کنم چون حس مالکیت نسبت به نسرین دارم و از از دست دادن او عصبانی بودم ولی رفته‌رفته واقعا ترسیدم، برای نسرین ترسیدم. حالاتش خیلی واضح بود. مواد مصرف می‌کرد. اکثرا خمار و لخت بود. شب‌ها دیر به خوابگاه می‌آمد و صدای مسئول آنجا درآمده بود.تلفن‌های خانواده‌اش را جواب نمی‌داد و از من جویای احوالش بودند، نمی‌دانستم چه جوابی باید بهشان بدهم. اوضاع بدی بود. در قبالش احساس مسئولیت می‌کردم.باید کاری می‌کردم. صبح بعد از اولین کلاسم راهم‌ را کج کردم سمت پاتوقش. یک کافه‌ی کوچک و بی‌نام و نشان و خفه که اصلا از بیرون مشخص نبود اینجا کافه است. چه جای پرتی بود، تاریک و بی‌هوا، هیچ‌روزنه‌ی نوری نداشت. داخل که شدم گلویم از شدت دودسیگار سوخت و نفسم سنگین شد. نسرین را دیدم دستش را کشیدم گفتمش بیا بیرون کارت دارم. مثل یک گربه زخمی به من پرید و گلویم را فشار می‌داد واقعا داشتم خفه می‌شدم. داد میزد چی از جونم میخوای پیرزن چرا همیشه جلو راهم سبز میشی. به زور و خشونت او را از من جدا کردند. رنگ نگاهش را نمی‌شناختم. جیغ میزد و می‌گفت خسته شدم از تو، مثل پیرزن‌ها می‌مانی. هر لحظه بیشتر دلم می‌خواست او را از آنجا ببرم دوباره دستش را کشیدم ‌که ببرمش ولی دوباره بهم حمله کرد و مرا انداخت زمین موهایم را می‌کشید، من عصبی و خجالت‌زده گریه می‌کردم و او به جان من افتاده بود و کتکم می‌زد.داد میزد و می‌گفت چرا رهایم نمی‌کنی من از آن‌خانه بیرون زدم که از دست پدر و مادر خنگ و عقب‌افتاده‌م راحت شوم. تو سگ کی هستی که برایم تعیین و تکلیف میکنی، فکر کردی من همان نسرین احمقم که همش دنبالت بود و واست دم تکون می‌داد. من حالم از تو و آن قیافه ریغماسیت بهم می‌خورد.خردم کرد. جلوی آن چهره‌های کریه و خنده‌های چندش بی‌مقدارم کرد. بلند شدم و رفتم از آنجا بیرون. دانستم پایان این راه خوش نیست. گوشه خلوتی پشت دانشکده یافتم، نشستم‌ روی زمین و گریه می‌کردم. یک ساعتی در همان حال بودم که دوتا از مامورین حراست آمدند بالای سرم. وسایلم را خواستند بگردند و متاسفانه توی کیفم چیزهایی پیدا کردند.در اتاق حراست منتظر نشسته بودم. شوک عصبی بهم دست داده بود و افکار پرت‌وپلایی در ذهنم جولان میداد. اصلا نمی‌فهمیدم اطرافم چه می‌گذرد. بعد از صحبت با رئیس آنجا فهمیدم که آنها مواد بودند. نسرین زهرش را به من ریخت. هرچه قسم و آیه آوردم کارساز نبود، از دانشگاه اخراج شدم. پیش پدر و مادرم سرشکسته شدم. دست از پا درازتر برگشتم به شهرم. افسرده شدم و خانه‌نشین.اصلا از اتاقم بیرون نمی‌آمدم. همه‌ی کتاب‌های دانشگاهم را سوزاندم. همه یادگاری‌ها و هرچیزی که مرا به یاد آن دختر می‌انداخت را هم سوزاندم. می‌سوختم و رنج می‌کشیدم. زندگی‌ام به کل مختل شده بود.پدر و مادرم خیلی می‌ترسیدند فامیل و همسایه از قضیه مطلع شوند. به همه می‌گفتند که به خاطر دوری و سختی و دلتنگی دیگر تحمل نداشتم و خودم انصراف دادم.آخر خدایا دیدن این دختر بعد از اینهمه سال چه حکمتی داشت؟ دیدن او، همه‌ی افکار و نشخوارهای فکری‌ام را بازگرداند. کابوس‌هایم شروع شد و خوابم نمی‌برد.یک روز صبح دوباره او را دیدم. گویا منتظر من بود. تا مرا دید بدون فوت وقت، تندتند و پشت‌ سرهم گفت: معصومه آن مواد را مانلی در کیفت انداخت. همان دختری که میگفتی با او رفاقت نکنم. ای کاش به حرفت گوش داده بودم. من دیدم که اینکار را کرد ولی عصبانی بودم، فکر می‌کردم تو داری در زندگیم دخالت می‌کنی. احمق بودم که متوجه دلسوزی‌هایت نمی‌شدم. خودش هم به حراست زنگ زد باور کن‌ من مقصر نبودم.گفتمش ولی تو سکوت کردی. گفت در این ۶ ۷ ساله یک آب خوش از گلویم پایین نرفته. نگاهش کردم و خودم از سردی نگاهم سردم شد. یک کلمه گفت حلال کن و بعد هم رفت.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:53:11 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/دختر-دلخواهم-v4kwiftsgbha📌کمتر دختری در دنیاست که حداقل یک باز آرزو نکرده باشد، ای کاش به جای سارا استنلی در قصه‌های جزیره بود. همیشه به این موضوع فکر کرده‌ام که اگر جای او بودم در بدو ورودم به جزیره، بهتر با عمه هِتی تا می‌کردم و سعی می‌کردم او را درک کنم.هیچوقت هم فلیسیتی را با این دروغ که بچه‌ی واقعی خانواده‌اش نیست، نمی‌رنجاندم. خیلی دلم به حالش سوخت وقتی سارا موهایش را با قیچی کوتاه کرد ولی از حق نگذریم، خیلی حسود و بد جنس بود. کفش‌های سارا را بدجوری گِلی کرد.ولی از اینکه سارا با بدل خودش جابه‌جا شدند خیلی خوشم آمد، این ماجراجویی با وجود اضطراب فراوانش، به مذاقم خوش آمد و ختم به خیر شد.همه‌ی این شیطنت‌ها از سارا، سارا استنلی را ساخت و همه‌ی جذابیت‌اش را مدیون همین یاغی‌گری‌ها و روحیه‌ی عصیان‌گر و کنجکاویش است.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:47:54 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/آخرالزمان-heduuab5nbdh📌(بخش سوم)ویدئوهای یوتیوب از اخبار حمله همین موجودات بود. تصاویر خشنی دیدم که اشک‌هایم خشک شدند. سردم ‌بود و روی لب‌هایم مزه خاک و گچ را حس می‌کردم.اما... اما... اگر بتوانم از طریق همین امواج این موجودات را هک کنم چه؟ یک برنامه‌نویس باید شانسش را امتحان کند، لپ‌تاپم را از کیفم درآوردم. باید از سد سیستم‌ امنیتیشان عبور می‌کردم تا به آنها وصل شوم و کنترلشان را در دست بگیرم. این موجود بی‌مغز آهنی نمیتواند جان مرا بگیرد. کار سختی بود چندین لایه داشت ولی موفق شدم و نفوذم درحال کامل شدن بود. قلبم از شدت کوبش درد می‌کرد، انگار پوستم برایم تنگ شده بود.. نوار سبز رنگ به ۹۵% رسیده بود که پیغام "باطری ضعیف است" روی لپ‌تاپ آمد. فقط ۲% باطری داشتم. ضربان قلبم شدت گرفت و همه‌ی لباس‌هایم خیس از عرق بود.تکان‌های شدیدی به من وارد می‌شد و ناگهان صدای زنگ ممتد قطع شد. یک لوله پره‌دار وارد محفظه شد و دور پایم پیچید و مرا به داخل سوراخی مکش می‌کرد. به هر جایی دستم می‌رسید چنگ می‌انداختم و فریاد می‌کشیدم.در همین لحظه نوار سبز رنگ پر شد و همه‌جا تاریک و خاموش شد و با ضربه‌ی سهمگینی به زمین سقوط کردم. وقتی خودم را از میان آهن‌پاره‌های آن بیرون می‌کشیدم باورم‌ نمی‌شد که موفق شده باشم آن موجود را هک کنم.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:40:01 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/آخرالزمان-rhud7bgup3yj(بخش دوم)باید با خانواده‌ام تماس می‌گرفتم. باید از اوضاع شهرهای دیگر خبر می‌گرفتم، شاید می‌توانستم راه فراری جستجو کنم. دوباره به سمت خیابان‌های اصلی دویدم. مردم وحشت‌زده را می‌دیدم که هرکس به سویی می‌رود. بالای سرم‌را نگاه کردم، آسمان قرمز بود به رنگ خون. بوی دود و خاکستر و فاضلاب‌های نشت‌کرده‌ روی زمین، جنازه‌های بادکرده و چروکیده کف خیابان‌ها، آیفالت داغون و ترک‌خورده، لوله‌های ترکیده. به خودم آمدم، دنیا داشت نابود می‌شد. آخرالزمان بود. فیلم نبود خواب نبود، واقعیت بود.یک صدای مهیب و نور شدید و بعد از آن‌یک موجود عظیم، درست روبه‌رویم. خشک شدم. قفل شدم. از ترس خودم‌را خیس کردم. همانجا در حالت منجمد ایستاده بود و با چشم‌های خودم دیدم که یک لوله‌ی پره‌دار از آن موجود بیگانه خارج شد و به سمت من آمد و مرا به بالا کشید. لال بودم حتی چند دقیقه قلبم از تپش ایستاد. باورم‌نمی‌شد در شکم محفظه مانند یک غول آهنی باشم و انتظار مرگ را بکشم. آنجا‌ سرد و فلزی بود و صدای یک بوق ممتد آزارم می‌داد.زندگی‌ام از جلوی چشم‌هایی عبور کرد. تابه‌حال به پوچی زندگی و پوچ زندگی کردن خودم پی نبرده بودم. افکارم روی تصویر پدر و مادرم ثابت شد. ناخودآگاه با موبایلم شماره‌ی پدرم را گرفتم، تلفن را جواب نمی‌داد. با صدای ناله‌گونم یک وویس برایش گرفتم-پدر اصلا نمی‌توانی تصور کجا هستم ولی یک آدم‌فضایی مرا بلعیده فکر نمیکنم فرصت زیادی داشته باشم به مادر هم بگو ازهردوتان معذرت میخواهم پسر خوبی نبودم تصادف ۵سال پیش ماشینت کار من بود متاسفم متاسفم دوستتان دارم.صدای هق‌هق خودم در آن محفظه آهنی میپیچید که صدای پیام گوشی‌ام را شنیدم. پدرم جواب داده بود-مواد مصرف کردی؟باورم نمی‌شد در آنجا اینترنت و امواج وای‌فای وجود داشت. یوتیوب و بقیه سایت‌ها را یکی‌یکی باز کردم همگی رفرش می‌شدند! در شکم این غول اینترنت داشتم!Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:38:14 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/آخرالزمان-tavhg8hws3sf📌(بخش اول)با صدای مهیبی از خواب پریدم. صدای یک رعدوبرق بود ولی عادی نبود. از پنجره بیرون را نگاه کردم، یک ابر قرمز همه‌ی شهر را دربرگرفته بود، از آن ابرهای قرمز باران‌دار نبود، یک قرمز خونی وحشت‌انگیز بود. مردم را می‌دیدم که دسته‌دسته با لباس‌های خواب از خانه خارج می‌شوند و بیرون می‌آیند. ترسشان را حس می‌کردم. طولی نکشید که یک صدای کرکننده همراه نوری خیره‌کننده آمد. خیلی از من دور نبود، شاید دو خیابان بالاتر.این نور عجیب مثل رعدو‌برق بود و به زمین اصابت کرد. ناگهان همه آپارتمان لرزید، انگار زلزله‌ای مهیب رخ می‌داد. صدای ترک‌های دیوار را می شنیدم. دیگر معطل نکردم موبایل و کوله‌پشتی‌ام را همراه کاپشنم برداشتم و از خانه بیرون جهیدم.بوی تند دود و خاکستر و فاضلاب بینی‌ام را سوزاند. صدای یک زنگ ممتد حواسم را پرت می‌کرد. همراه با جمعیت من هم شروع به دویدن کردم. نمیدانستم به کجا، قلبم به شدت می‌کوبید. نمی‌توانستم چیزی را که داشتم می‌دیدم باور کنم. یک موجود آهنی عظیم با پاهایی به بلندی آسمان‌خراش‌هاچه صدای خشک و مهیبی از خودشان درست می‌کردند. دیگر پاهایم قادر به حرکت نبود، میخکوب شده بودم. مردم به من تنه می‌زدند. هرکسی سعی داشت راه خودش را باز کند و فرار کند. همدیگر را هل می‌دادند. وحشت همه‌ی شهر را فتح کرده بود. به دنبال مخفیگاه در یک خیابان فرعی پیچیدم. در آنجا جسدهایی دیدم که چروکیده و کبود بودند انگار شیره وجودشان مکیده شده بود و رشته‌های خون‌آلود عجیبی دورشان پیچیده شده‌بود.بوی تعفن می‌آمد. نمیتوانستم به درستی نفس بکشم. دهانم ترش شده بود. به گوشه‌ای خزیدم. دلم می‌خواست گریه کنم انگار در صحنه فیلم‌برداری یک فیلم آخرالزمانی هستم. موبایلم را درآوردم. ساعت هشت صبح بود ولی از هر نیمه‌شبی تاریکتر بود انگار خورشید نمی‌خواست طلوع کند...(ادامه در پست بعد)Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:37:30 +0330https://virgool.ir/@Mahsa.ebrn/حال-zaiz33rfkjlj📌ما امروز را به صورت نقد در دست داریم. التفات به زمان حال می‌تواند لحظه‌های پیش‌رو را زنده نگه دارد. امروز یک هدیه است.انسان معمولا به امروزش توجهی نمی‌کند و نقد بودن آن را دست‌کم می‌گیرد و به همین سبب است که افراد زیادی امروزشان را خرج برنامه‌ریزی برای فردا و آینده می‌کنند. بهتر است از خودمان بپرسیم بدون بهره بردن از امروز، آینده و فردایی آنچنان که دلخواه‌مان است، به دست می‌آید؟دیروز به انسان، تجربه را داده است و فردا با خود امید به همراه دارد ولی این امروز است که لحظه‌های قابل زیستن با خود دارد.امروز هر آدمی خیلی مظلوم است زیرا نه جدی گرفته می‌شود و نه توجهی بدان می‌شود. و فردا، یک طماع سیرنشدنی‌ست که همه‌چیز را به او داده‌اند و حسابی مغرور شده.زمانش رسیده به جای انتظار رسیدن فرداها، از امروزمان استقبال کنیم. بهره‌برداری از زمان حال و اکنون و امروز، به اختیار، خواست و اراده ما گره خورده است. باید عمل کرد تا سخاوتش را دید. باید با اراده خودمان به امروزمان عمق ببخشیم تا بتواند در زندگی جاری شود و از خودمان همه‌چیز بسازیم. راه آینده از امروز می‌گذرد.امروز تجربه دیروز را ندارد. دیروز با خودش تجربه و بصیرت می‌آورد، می‌شود قضاوت‌های به‌جا داشت. فردا، آبستن امید است. آروز‌ها در آینده و حسرت‌ها در گذشته معنای خود را به دست می‌آورند.دیروز را نمی‌شود تغییر داد و فردا را نمی‌شود پیش‌بینی کرد ولی با چنگ انداختن به امروز می‌توان فردا را ساخت. به جای برنامه‌ریزی برای فردا، امروزتان را دریابید و برای امروز برنامه بریزید و عمل کنید.از امروز می‌شود عصاره‌ی حیات‌بخشی بیرون کشید و به روی فردا پاشید تا درخششی خیره‌کننده داشته باشد.Mahsa EbrahimniaMahsa EbrahimniaFri, 27 Dec 2024 20:36:08 +0330