https://virgool.ir/feed/@Mahlafa2026-11-11 15:14:18https://files.virgool.ir/upload/users/314838/avatar/vi5nmk.jpeghttps://virgool.ir/@Mahlahttps://virgool.ir/@Mahla/ماسک-در-دِنا-قسمت-اول-blfvw0wgobmzقبل از این‌که تابلوی ورودی شهر سی‌سخت رو ببینیم؛ بیمارستان صحرایی و بیشمار مردان رزمی‌پوش؛ نظرم رو جلب می‌کند. انگار که خط مقدم جنگ باشد.چند زن و مرد و بچه در حال تلاش برای روشن کردن‌ آتشند. شاید با چوب‌های بلوط زاگرس. با فاصله ازشان ایستاده‌ام و نگاه‌شان می‌کنم که ببینم با نگاه‌شان مرا به حریمشان راه می‌دهند یا نه. این ماسک لعنتی به خاطر کرونا قدرت لبخند را از هر دویمان گرفته است. زن جوان را می‌گویم که لباس سبزآبی لری پوشیده و نمی‌فهمم چطور در این برف و سرمای استخوان‌سوز یه لا لباس گرم‌تر نپوشیده. همین که نگاهم می‌کند انگار که اجازه را گرفته باشم؛ نزدیک‌تر می‌شوم و دستانم را بالای آتش می‌گیرم. جواب می‌دهد؛ به محض تلاشم برای گرم ماندن در آتشی که این خانواده به پا کرده، حمایت مردان خانواده را هم جلب می‌کنم و جا باز می‌کنند که همه به یک میزان از گرمای آتش بهره‌مند شویم. حالا در دایره‌ی این خانواده قرار دارم.-عجب سرده.+ما دیگه عادت داریم. از کجا آمدی؟-از مشهد. (حقیقت این است که از تهران آمده‌ام اما پیش‌فرض منفی آدم‌ها به مرکزنشینان وادارم می‌کند نام شهر پدری‌ام را بگویم)+خوش آمدی. ببخشید که نمی‌تونیم ازتان درست پذیرایی کنیم. شما مهمان ما هستین. (این‌ها را در ترکیبی از فارسی و لری می‌گوید. بعضی از کلمات را تلاش می‌کنم حدس بزنم. پدر خانواده به سختی فارسی حرف می‌زند و بعضی وقت‌ها زن جوان که شاید دختر یا عروس خانواده باشد برایم ترجمه می‌کند. ناراحتم که نیم بیشتری از صورتم زیر ماسک است و باقی بدنم هم به خاطر سرما، بخش زیادی از کنترل روی زبان بدن را از دست داده است. همانطور نصفه نیمه به گفت‌وگو ادامه می‌دهم.)_سلامت باشین. شما خونه‌تون کدومه؟+همین ساختمان سه طبقه. از بیرون هیچی نیست. اما داخلش ترک ترک شده. ما اینجا مستاجریم. این خونه تازه سازه ولی به هیچی بند نیست.[در حال ریختن آب از داخل دبه به داخل کتری است.]-می‌پرسم: آب که قطع نشده؟+نه آب هست. می‌ریم برمی‌داریم از داخل خانه.-پتو هم از داخل خانه برداشتین؟+آره هرچی لازم باشه برمی‌داریم. می‌خوای پتو برات بیاریم که گرم شی؟-نه خوبه منم باید عادت کنم یکم، خیلی ممنون.+شب‌ها خیلی سرد می‌شه. هر چی پتو داریم می‌ا‌ندازیم روی بچه‌ها ولی بازم سرده. حالا از دیروز بخاری برقی دادن. ولی کافی نیست. باید خودمون بخاری گازی هم بذاریم. این‌هارا زن جوان خانواده می‌گوید و اضافه می‌کند؛ دیشب نزدیک بود آتش سوزی بشه، خدا رحم کرد. سیم برق بخاری اتصالی کرد.مرد خانواده می‌پرسد تو از طرف کی اومدی؟-از طرف جمعیت امام علی اومدیم.+یعنی دولتی چیزی هستی؟-نه. ما یه مرکز مردم نهادیم. مردمیم، بیشترمون دانشجوییم.+خوش آمدین. خوش آمدین.-در مورد خرابی خونه‌تون کسی چیزی نگفته هنوز؟+چرا آمدند. یکی از مسئولین آمد گفت می‌خواستین خانه‌هایتان را محکم‌تر بسازید. به لری ادامه می‌دهد و بعد هم همه‌ی خانواده می‌خندند و با چشم‌هایشان مرا هم دعوت به خندیدن می‌کنند.-زن جوان می‌گوید: مثکه بنیاد مسکن نام نویسی می‌کند ولی معلوم نیست. ما هم که مستاجریم. معلوم نیست چی بشه.چای آماده شده. تعارفم می‌کنند. در دوراهی ریسک کرونا و رد حمایت خانواده قرار می‌گیرم.MahlaMahlaThu, 11 Mar 2021 13:21:53 +0330https://virgool.ir/@Mahla/تهران-ru7zs5uvfc7d دیروز رفتم انقلاب و تو اون شلوغی کفرم دراومد. نم بارون که زد و دستفروش‌ها که پلاستیک هارو درآوردن بکشن رو بساتشون و پیاده‌ها که اَمون گرفتن زیر طاق مغازه‌ها، قدم‌هامو تندتر برداشتم و خودمو رسوندم به کنار میله‌های دانشگاه تهران. اولش تند تند میرفتم تا اینکه دیدم خیلی خلوته دیگه. وایسادم و زل زدم به ساختمونای کهنه دانشگاه. یاد حوالی هشت سال پیش افتادم. ظهرایی که آفتاب زده بود و فلافل به دست از راه آهن به سمت مولوی گز می‌کردیم. چقدر تصویر پارک هرندی تو ذهنم پررنگه. اولین بارها بود که این روی تهران رو می‌دیدم. خاطراتم پیش از اون از تهران، خونه‌ی زن دایی جون حوالی تجریش بود. همون خونه‌ی زیبا تو یه کوچه‌‌ای که بوی برگ سبز و نارنجی درخت می‌داد. حالا بویی که از کوچه‌های منتهی به دروازه غار می‌شنیدم، بوی زمخت فقر بود.نم بارون که تموم شد دوباره راه افتادم. غریبه بودن تو یک شهر همون قدر که حس رهایی داره فکر کنم حس سردرگمی هم داره. رسیدم به تئاتر شهر و سربرگردوندم از بنرهای جشنواره. تو محوطه‌ی تاب و سرسره‌ی بچه‌ها، چندتا زن که شبییه مامان‌ها بودن رو دیدم و پناه گرفتم تو صدای بلندشون که شمالی حرف می‌زدن و بلند بلند میخندیدن. احساس امنیت کردم.MahlaMahlaTue, 02 Feb 2021 16:35:41 +0330https://virgool.ir/@Mahla/تو-این-اوضاع-وسواس-گرفته-dhhb30ecp75lهر لحظه لباساشو درمیاره و میره جلوی آینه و زار میزنه که چرا سینه‌هام هم‌اندازه نیست. خب یکی نیست بهش بگه زن کی اصلا به تو نگاه می‌کنه که بفهمه سینه‌هات هم اندازه‌ان یا نیستن.بابام هم راست میگه خب، تو این اوضاع و شرایط، اصلا اونقدر پول نداریم که خرج دوا درمونش کنیم. بابام همه‌ی آینه‌هارو شکسته که مامان دیگه ول کنه از برانداز کردن خودش جلوی آینه، ولی مگه دست برمیداره. امروز جلوی شیشه‌ی گاز، پیرهنش رو داده بود بالا و باز زار می‌زد. باز زار می‌زد. لعنتی یه طوری زار می‌زنه انگار مادرش مُرده.واقعا همه‌ش فکر میکنم شماها که پول نداشتین برای چی بچه آوردین. واقعا برای چی؟دیشب شیما و شوهرش باز اومده بودن ا‌ین‌جا. معلومه که نمی‌خواستم حتی ریختشون رو ببینم. از تو اتاق جم نخوردم. اصلا لباس هم نداشتم که بپوشم، خسته شدم از این لباس‌های زشت تکراری، سردرد رو بهونه کردم و خوابیدم.شیما بهش می‌گفت از وقتی قرص‌های این دکتر رو می‌خوری اینطوری شدی. می‌گفت مگه تو دیوونه‌ای که رفتی پیش روانپزشک؟ دختره‌ی احمق خیر سرش لیسانس داره. دلم می‌خواست برم بزنم تو دهنش. حتی دلم می‌خواست بزنم تو دهن بابا.اونام بدبختن. خودِ شیما با اون شوهرش و بچه‌ی لوسش. اصلا تو این خراب شده همه بدبختن.اصلا خوشبخت عالم فقط مهدی‌ه، از صبح میره بیرون، برای خودش میره سرکار، شب هم گاهی میاد گاهی نمیاد. هر چی میخواد می‌پوشه. هر جا بخواد میره. هرکار بخواد می‌کنه. خفه شو بابا. آخه این چطور خوشبیختی ه.بابا بعضی وقتا با اصرار مامان میره اسنپ و تپسی و هر مرگ دیگه‌ای که گیرش بیاد، کار می‌کنه. اره معلومه که خنده داره. تاجر آهن اصفهان به روزی رسیده که تو این سن و سال باید شوفری کنه. آدرس‌هارو هم بلد نیست و دیروز با یه یارو دعواش شده. اونام حق دارن. اصلا همه‌ی دنیا حق دارن. فقط من نمی‌فهمم اینا که اینارو می‌دونستن، چرا باز دم پیری بچه آوردن؟------بر اساس درد و دل های یک دختر نوجوان در یکی از محلات متوسط اصفهان.MahlaMahlaFri, 20 Nov 2020 13:02:31 +0330https://virgool.ir/@Mahla/وقتی-گریستیم-ابراهیم-اعدام-شد-mxyojkvomp0vملیحه شروع کرد به گریه کردن. بعدتر گفت که برای بابابزرگ گریه می‌کردم. عمه و زن عمو خیلی بهش توجه کردن. منم تلاش کردم ناراحت باشم ولی بیشتر احساس شرم می‌کردم از اینکه نمی‌تونم ناراحت باشم. اصلا چطور ممکنه آدم برای کسی که پنج سال پیش از تولدش مرده، و هیچ تاثیر خاصی هم توی زندگیش نداره، ناراحت باشه و گریه کنه؟!همین حس رو در مورد عزاداری‌ها داشتم. محرم که می‌شد هر شب می‌رفتیم روضه. وقتی چراغ‌هارو کم میکردن، عزای واقعی منم شروع می‌شد. همه می‌رفتن زیر چادرهاشون و وقتی درمیومدن چشم‌هاشون قرمز قرمز شده بود. بعضی‌ها انقدر حالشون بد بود که براشون آب می‌آوردن. یا بعضی‌ها انقدر زجه میزدن که نیمه هشیار می‌شدن و بساط آب قند و گلاب هم مهیا بود.تمام سال‌های محرم و صفرِ کودکی، با احساس شرم، تلاش می‌کردم بفهمم آدم‌ها چطور گریه می‌کنن؟یک روز خونه‌ی مادرجان همین بحث بود. زن عمو گفت؛ «من تو عزاداری امام حسین، یاد بابام هم می‌افتم و برای اونم گریه می‌کنم». بعد حرف این شده بود که اگه آدم برای غم‌های خودش گریه کنه، آیا بازم ثواب می‌بره؟ مثلا اونجایی که می‌گن «یک قطره اشک برای امام حسین باعث پاک شدن کل گناهان می‌شه»، منظورشون کدوم گریه است؟ خیلی بحث بالا گرفته بود و اختلاف نظر جدی بین زن عموها در جریان بود.تو نوزده سالگی، تو طرحی شرکت کردم که شعارش این بود که "برای طفلان مسلم دیروز می‌گرییم، آیا برای طفلان مسلم امروز می‌کوشیم؟" انگار پاسخ به دغدغه‌های کودکیم بود. با این حال، بازم نمی‌فهمیدمش. برام غریب بود.تا اینکه با ابراهیم آشنا شدم، پسر نوجوونی که تو یک روستای دور و کوچک، تو دعوای ناموسی، جهل و تعصب کل مردم روستارو با چاقو فرو کرده بود تو قلب رفیقش. و آدم‌هایی رو می‌دیدم که روزهای بسیار، برای جلب رضایت اولویای دم، بارها می‌رفتن به اون روستای دور و گاهی امیدوار و گاهی دلشکسته برمی‌گشتن و دوباره و دوباره. شبیه جرقه‌های نور بودن تو ظلمات مطلق.نشد.قدرت ظلمات اونقدر زیاد شده بود که سیاهی تمام شهر رو گرفت.اون شب آخر. شب میلاد حضرت فاطمه(س)، مادر امام حسین(ع)، روز مادر سال هزار و سیصد و نود و سه، ابراهیم اعدام شد. اون طلوع خورشید، اولین باری بود که از ته دلم گریه کردم. برای غریبی امام حسین تو زمونه‌ی خودش. برای طفلان مسلم تمام تاریخ.برای طفلان مسلم دیروز می‌گرییم آیا برای طفلان مسلم امروز می‌کوشیم MahlaMahlaFri, 13 Nov 2020 14:57:43 +0330https://virgool.ir/@Mahla/داستان-یک-قتل-رفع-و-رجوع-شده-oqerersbyhbpناظر: ما از مردم محلی شنیدیم که یک نفر کشته شده. زیر آوار مونده. وقتی پیمانکار شهرداری داشته یک دیوار رو تخریب میکرده.رئیس: اینو کی بهتون گفته؟ناظر: مهم اینه که بدونیم که این اتفاق افتاده یا نه؟رئیس: خب ما میخوایم بدونیم چی شنیدین، تو محله چه خبره؟ناظر: ما شنیدیم که شهرداری یک نفر رو کشته.رئیس: اینطوری نبوده. اون پیمانکار اصلا مجوز نداشته. هنوز اصلا قرارداد باهاش نبسته بودیم. اون برای خودشیرینی یا چمیدونم اثبات حسن نیتش، خودش رفته چندتا از دیوارهایی که برای براورد قیمت بهش نشون داده بودیم رو تخریب کرده. بعدم حل شد دیگه.ناظر: حل شد؟ چی حل شد؟ چطوری حل شد؟رئیس: ما همه جمع شدیم. رفتیم با خانواده‌ی مرحوم صحبت کردیم. یه هدیه‌ای هم دادیم. حل شد دیگه.ناظر: آخه ما شنیدیم که چون اون مرد افغانستانی بوده، یه طورایی سرو تهش رو هم آوردین.رئیس: نه اینطوری نبوده. به هر حال اینو هم باید در نظر گرفت که اون مرد اتباع کشور بیگانه بوده و مدارک هم نداشته. خانواده‌اش هم مدارک نداشتن. اگه میخواستن شکایت کنن اول از همه برای خودشون بد میشد. حالا این هدیه رو گرفتن و همه چی حل و فصل شد. شما تو محله چی شنیدین؟ناظر: ما شنیدیم که شما راه افتادین تو محله چو انداختین که ملک شخصی بوده و بنا و کارگر هم شخصی بوده و دخلی به شهرداری نداشته.رئیس: خب ببینین در اصل هم همینطور بوده دیگه. پیمانکار که قرارداد نداشته. اصلا بیمه هم نبوده.ناظر: ولی شما که میدونین بوده. اصلا یه بخش از اون دیوار تو زمین‌های تملک شده‌ی شهرداری مگه نبوده؟رئیس: ببینین اونجا داشت تجمع و اعتراض راه میفتاد. یکی از بزرگای محله خیابون رو بسته بود و میخواست تجمع راه بندازهناظر: خب اون چطور شد که کوتاه اومد؟رئیس: ما رفتیم بهش گفتیم تو بزرگتر محلی. بالاخره الان تجمع راه انداختن به صلاح نیست. به صلاح امنیت مملکت نیست. دست آویز سواستفاده دشمن میشه.ناظر: بعدش چی شد؟رئیس: با همون بزرگای محله جمع شدیم. رفتیم خونه‌ی اون بنده خدا. یه هدیه‌ای دادیم و با سلام صلوات مسئله ختم به خیر شد. حالا شما تو محله چی شنیدین؟ناظر: هیچی. ما تو محله شنیدیم که یه ملک شخصی بوده که داشته تعمیرات انجام میداده و آوار ریخته رو سر یه رهگذر، بعدم تو عالم همسایگی رفع و رجوع شده.MahlaMahlaFri, 06 Nov 2020 11:24:51 +0330https://virgool.ir/@Mahla/زرخاتون-q1yxmh9dmt8uبوی روغن نارگیل میان موهای بلند سیاه بافته شده‌، تصویریست که همه‌ی زنان جوان روستاهای بلوچستان را شبیه هم می‌کند.زرخاتون بچه را از زیر سینه‌اش میگیرد و مینشاند روی پایش.کتاب دعا را ورق میزد. روی جلد کتاب نوشته شده است “غم فضیلت است” .در مورد کتاب میپرسم؛ می‌گوید محمد که رفت دیگر هیچ ندارم. کاش زن دیگری میگرفت ولی زنده بود.هنوز لباس سیاه به تن دارد. البته “هنوز” کلمه‌ی بی معنی‌ای در این رابطه است. در بیشتر روستاها زنان بلوچ‌ طبق یک سنت قدیمی، بعد فوت شوهر تا آخر عمر سیاه پوش می‌مانند. مگر اینکه دوباره شوهر کنند. اما تا آن‌ وقت نه‌تنها سیاه‌پوش میمانند که از سفر و حتی رفت و آمد با خویشان خود محروم‌اند.زرخاتون کمتر از دو ماه است که همسر خود را از دست داده. محمد در ماشین حمل بار، نزدیک مرز پاکستان، با گلوله‌‌ای، کشته شده است. گلوله‌ی سربازی که شاید وحشت و ترس از باد و خاک، به او کمک کرده که نتواند تشخیص دهد که محمد ۲۷ساله مسلح نیست و برای گذاشتن لقمه نانی بر دهان فرزندانش، زهرا و منصور و عمر، و زرخاتون، همسر ۲۴ ساله‌اش پا در رکاب جاده‌ی مرگ گذاشته است.MahlaMahlaWed, 14 Oct 2020 11:36:51 +0330