https://virgool.ir/feed/@Mahdiyeh_fathifa2026-11-12 02:33:46https://files.virgool.ir/upload/users/116097/avatar/7sw4MH.jpghttps://virgool.ir/@Mahdiyeh_fathihttps://virgool.ir/@Mahdiyeh_fathi/اینفلوئنسر-شم-یا-چی-mhwm1lm5xi7zیه مدته هر جارو نگاه میکنم یه اینفلوئنسر میبینم. دارم میرم آشغالارو بزارم سر کوچه یهو میبینم چهار نفر کنار سطل زباله وایسادن دارن نایلکس تبلیغ میکنن! تو راه شرکت تو مترو دنبال یه صندلی ام بشینم، یهو میبینم دو نفر دارن رد میشن بعد یکیشون داره توضیح میده که آره اقا من این ماسک رو برای خودم و خانوادم خریدم و میبینید که انقد جنسش خوبه که حاضر شدم تو این وضعیت کرونا، با این ماسک پاشم بیام تو مترو. دارم قدم میزنم تو پارک یه سنگو لگد میزنم، میبینم عه زیر سنگه یه اینفلوئنسره ...! یکم تحقیق میکنم میبینم عه این همه چی تبلیغ کنا، حقوق یک روزشون، حقوق دو ماه یا حتی سه ماه منه! بعد به این فکر میکنم که آقا خب منم برم اینفلوئنسر شم. بعد یکم فکر میکنم میبینم عه خب من که آدم این مسخره بازی ها نیستم. بعد به این فکر میکنم خب یوتیوبر شم خیلی هم شیکه باکلاسه تازه در آمدش هم دلاریه. بعد دوباره یکم فکر میکنم میگم خب چی رو بیام تو یوتیوب آموزش بدم؟سئو؟ محتوا؟ شنا؟ رزمی؟ دوباره فکر میکنم میبینم من کلا تو دوتا چیز خیلی تخصص دارم. یکی شنا کردن، یکی بررسی و انتخاب و مشاوره برای خرید هندزفری بلوتوث و گوشی و کلا لوازم جانبی :)) حالا یه تخصص های ریزه مزه هم تو محتوا و سئو و سوشال و این چیزا که شغلمه دارم :))حالا درباره اون دوتا تخصص خفنا باید بگم که:عاشق اینم که صبح تا شب تو جانبی، دیجی کالا یا فروشگاه های دیگه بگردم و هندزفری های جدید رو بررسی کنم و باگ هاشونو دربیارم. از خود تولید کننده بهتر بررسی کنم که این هندزفری برای کی خوبه برای کی خوب نیست. مثلا هندزفری های جانبی رو قورت دادم :) شما به صفحه هندزفری تو انواع فروشگاه های اینترنتی سر بزن، رندم دست بزار رو هر کدوم که دوست داری بعد بیا من چهار ساعت میتونم درباره اون هندزفری و اینکه چرا به درد میخوره و چرا نمیخوره باهات حرف بزنم ولی خب این تخصص من انقدری جالب و جذاب نیست که بخوام باهاش تو یوتیوب درآمد داشته باشم. بعد به گزینه بعدی یعنی شنا کردن فکر میکنم و ... بقیشو خودتون حدس بزنید دیگه. بعد یکم دیگه فکر میکنم، به آویزهای بنفش در و دیوار اتاقم نگاه میکنم و به این نتیجه میرسم که خب زندگیت چشه که میخوای اصلا به هر قیمتی از این روش مسخره پول دربیاری! بعد دوباره تو دلم میگم خب اینکه یه ماشین مدل بالاتر، خونه بهتر، لباسای خفن تر، تفریح های لاکچری تر داشته باشی باعث میشه به روش های دیگه برای درآمدزایی فکر کنی. از همه مهم تر 16 ثانیه فیلم میگیری استوری میکنی در ازاش 10 - 20 میلیون پول میگیری بعد میری وقتت رو میذاری برای چیزایی که عاشقشی و هنوز فرصت نکردی حرفه ای دنبالشون کنی ... دیگه مجبور نیستی کارمند باشی. انگار دیگه پروژه گرفتن و سئو و محتوا جواب نمیده! بعد دوباره یکم دقیق تر فکر میکنم میگم نه اقا همین الان هستن کسایی که با سئو دارن خوب پول درمیارن ولی خب درآمدشون نصف اینفلوئنسرها هم نیست. بعد دوباره فکر میکنم به این نتیجه میرسم که من آدم جنگولک بازی جلوی دوربین نیستم! بعد دوباره فکر میکنم که عه مگه هر کس اینفلوئنسره جنگولکه؟ بعد فکر میکنم نه واقعا اینطوری نیست! اینطوری میشه که درگیر یه لوپ گسترده میشم. من باید اینفلوئنسر شم یا نه. بعد فکر میکنم همونطور که همه نباید دکتر مهندس باشن، شاید لازم نیست همه اینفلوئنسر یا جنگولک باز باشن :)امین اسماعیلی یه توییت زده بود خیلی خفن بود. لازمه اینجا اشاره کنم بهش: رسیده ها؛ چه غریب و نچیده میُفتند، به پایِ هرزه علف هایِ باغِ کال پرست…#اینفلوئنسرمارکتینگ حالا تا اینجا که خوندی، اینم بگم که شما اگه سوال داشتی درباره هندزفری و نمیدونسی چی بخری، بگو من کمکت میکنم :)mahdiyeh fathimahdiyeh fathiMon, 14 Dec 2020 18:20:01 +0330https://virgool.ir/@Mahdiyeh_fathi/موظفیم-اعتماد-جلب-کنیم-نکته-ای-برای-نوشتن-رپورتاژ-آگهی-jpr8jfw93xhiراسش من از دسته آدم هایی هستم که همزمان می تونم کلی نگر و به شدت جزئی نگر باشم! به خاطر همین، تو اولین خط مقالم میخوام بهتون بگم که قرار نیست با یه آموزش جامع و کامل درباره نوشتن رپورتاژ آگهی مواجه بشید. بلکه من تو این مقاله با نگاهی همزمان جزئی و کلی قصد دارم یکی از مهم ترین نکات نوشتن رپورتاژ آگهی رو بگم.البته اینو هم بگم که اصلا کاری ندارم به اینکه رپورتاژها توسط کسی خونده میشن یا نمیشن! تو این مقاله فقط میخوام یه نکته رو درباره نگارش رپورتاژ براتون جا بندازم. فارغ از اینکه تعصبی داشته باشم نسبت به این جمله:تنها هدف رپورتاژها افزایش دامین آتوریتیه و شما اگه رفتی تو گوگل آنالیتکس و دیدی رپورتاژت 10 تا رفرال داره، کلاهتو بنداز هوا!این جمله رو چندین بار زمان هایی شنیدم که به شدت داشتم درباره تواناییم و مهارتم برای نگارش رپورتاژ لاف میزدم.آخرین باری که بهم گفتن "عزیزم رپورتاژ رو کسی نمیخونه"، تصمیم گرفتم دیگه درباره رپورتاژهایی که مینویسم لاف نزنم و به جاش این مقاله رو بنویسم.توی مراحل نوشتن رپورتاژ آگهی، تیر هوایی نزنید و با مخاطب دوست بشیدمیدونین منظورم از تیر هوایی و دوست شدن با مخاطب چیه؟ الان بهتون میگم.من عاشق موسیقی ام ولی هیچ ادعایی توش ندارم. فقط دوسش دارم و خیلی گوش میدم و بخاطر همین به انواع و اقسام هدست بلوتوث، هندزفری و هدفون ارادت خاصی دارم و یکی از هدفام برای پول جمع کردن، خرید مدل های مختلف هندزفریه :)یه مقاله هم قبلا درباره رابطم با هندزفری هام نوشتم که می تونین تو صفحه بیشعور قضاوت کننده، بخونیدش.برعکس من بابام اصلا با تکنولوژی و مخصوصا گوشی هوشمند دوست نبود و اعتقادی به گوشی لمسی و هندزفری و خیلی چیزای دیگه نداشت. هربار بهش میگفتم بابا بیا بریم یه گوشی هوشمند بخریم و شبکه اجتماعی برات نصب کنم با برخوردهای نامناسبی مواجه میشدم. تا اینکه ...چند ماه پیش، بابام خیلی سرفه میکرد و رفتیم بیمارستان تست کرونا داد. بهمون گفتن دو ساعت دیگه جوابش حاضر میشه. ساعت 10 و نیم بود و اومدیم بیرون نشستیم تو ماشین و بابام همش میگفت ای بابا ستایش رو چطوری ببینم. ساعت 11 شروع میشه. بیاین بریم خونه من ستایش رو ببینم بعد برمیگردیم جواب آزمایش رو میگیریم.از اونجایی که فاصله خونه تا بیمارستان زیاد بود ما مخالفت کردیم و قرار شد تو ماشین منتظر بمونیم. من که فرصت رو کاملا مناسب دیدم، با گوشیم پخش زنده تلویزیون رو آوردم و گفتم غصه نخور دورت بگردم بیا ستایشت رو ببین.کمتر از 5 ثانیه گذشت که گفت صدای گوشیت کمه و چیزی نمی شنوم با توجه به صدای خیابون. دیگه اینجا جرات به خرج دادم هندزفری بلوتوثی که همراهم بود رو دادم بهشون.اولش که اعصابش خرد میشد وقتی میخواست هندزفری هارو بزاره تو گوشش. چون هندزفریه لمسی بود و موقع گذاشتن تو گوش، چند بار انگشتش خرد روی هندزفری و صدا استپ شد و دوباره پلی شد.ولی وقتی هندزفری رو گذاشت ظاهرا خوشش اومده بود!خلاصه فیلم تموم شد و جواب تست کرونا هم خداروشکر منفی شد و برگشتیم خونه. تو راه داشتم بهش توضیح میدادم که بابا دیدی اون روز چقدر دعوام کردی که فلان تومن پول این هندزفری رو دادم. ولی دیدی چقدر کاربردیه. تازه من کارم همیشه طوریه که باید امکانات داشته باشم. در ضمن گوشی های هوشمند بالاخره یه روزی هم به کار شما اومد پدر عزیزم.یکم نگام کرد و گفت اره دخترم حق با توعه.این جمله از شیرین ترین جملاتی بود که من از بابام شنیدم. چون همیشه سعی میکردم بشینم باهاش صحبت کنم و قانعش کنم که گوشی هوشمند و لوازم جانبی هاش، اونقدر هم که فکر میکنی بد نیست اما هیچ فایده ای نداشت!البته از اول نسبت به گوشی های هوشمند انقدر بد بین نبود. از بس که بچه های فامیل و جوونارو دیده که بخاطر استفاده از گوشی چقدر حواس پرت شدن و حتی جونشون رو از دست دادن، یکم بد بین شده.حالا داستان تنفر پدرم از گوشی های هوشمند چه ربطی به نوشتن رپورتاژ آگهی داره؟!همه ی این داستان رو تعریف کردم که با یه مثال زنده اینو براتون توضیح بدم:اگه می خواهید مخاطب گوش شنوا برای شنیدن حرفاتون داشته باشه، باید براش آمادگی ایجاد کنید. اگه می خواهید رپورتاژتون ارزش داشته باشه و واقعا روی لینک هاش کلیک بشه، باید:1. از انتخاب موضوعات زرد برای نوشتن رپورتاژ آگهی پرهیز کنید2. موضوع مناسبی رو انتخاب کنید که واقعا دیتایی به کاربر بده یا حداقل یه جوابی به یکی از مشکلاتش بده (موضوع رپورتاژ از جنس حل مشکل یا دغدغه باشه)3. سیر محتوایی رو به شیوه ای بچینید که کاربر برای خوندن هر جزیره محتوایی، مشتاق بشه4. تنها وقتی اعتماد مخاطب رو جلب کردید، باید انکر تکست های زیباتون رو به کار ببریدوقتایی که من تلاش می کردم تا به پدرم اهمیت گوشی های هوشمند رو معرفی کنم، همیشه در حال تیر هوایی زدن بودم. چون هیچوقت گوش شنوا نداشت. تا اینکه تو یه موقعیت خوب وقتی تنور داغ بود، حرکتو زدم.شما هم باید همین فرآیند رو توی رپورتاژ آگهی هاتون پیش ببرید. اول اعتماد رو جلب کنید که دوست عزیز مهربون، ما برای فلان مشکلت یه راه حل داریم. بعد که رپورتاژ رو از جنس رفع دغدغه یا مشکل نوشتید، مخاطب تقریبا به شما اعتماد کرده.اون موقع وقتشه که با کال تو اکشن مناسب، لینک گذاری هارو انجام بدید. دقت کنید که کال تو اکشن فقط قرار نیست آخر رپورتاژ نوشته بشه.انکر تکستی که بدون کال تو اکشن مناسب نوشته بشه، تیر هوایی محسوب میشه. حالا یه مسئله مهم تر هم که وجود داره اینه که خیلی ها اصرار میکنن کال تو اکشن خوب بنویسید. اما واقعا کال تو اکشن خوب چیه و چطور نوشته میشه؟اگه نظری دارید بگید. اگه ندارید کمی صبر کنید مقاله بعدی رو درباره اصول نوشتن کال تو اکشن خوب (به زودی) منتشر می کنم.mahdiyeh fathimahdiyeh fathiFri, 31 Jul 2020 20:53:10 +0430https://virgool.ir/@Mahdiyeh_fathi/عدم-تمرکز-ضعفمونه-یا-سکوی-پرش-با-تایم-باکس-کار-کنید-b5ofzbmm8b52نمیدونم شما روزای فامیل بازی داشتید یا نه ولی من قشنگ یادم میاد اون آخر هفته های کذایی رو که فامیل‌ ها با بچه هاشون پامیشدن با شیش تا ماشین میومدن خونمون که به قول خودشون کلپچ های خوشمزه ای که بابام میپزه رو بخورن!قسمت وحشتناکش اونجایی بود که من فرداش امتحان میان ترم علوم داشتم. همیشه تو اون شرایط آخر زمانی، معادله ای که تو ذهن من شکل میگرفت این بود که اگه نوه عمم سیرابی بریزه رو کتاب علومم، قطعا فردا بوی بدی تو کلاس میپیچه و پیش فامیلا هم که هیچ تمرکزی ندارم برای درس خوندن. اگه درسم نخونم، باید هفته دیگه بابام بیاد مدرسه و بگه ببخشید که دخترم برگه امتحان علومش رو سفید داد و بازم تنبیه ام کنه و یک هفته اسکیت هامو ازم بگیره!همیشه آخر این معادله که شبیه هرچی هست جز معادله، به این نتیجه میرسیدم که یواشکی یکم برم تو حموم بشینم هر نیم ساعت یه فصل علوم رو بخونم، چون تو اتاق خوابم هیچ آسایشی از دست بچه های گوشت تلخ فامیل نداشتم.حقیقتا الان که یاد سرامیک های سرد حموم میوفتم، میگم لگد به هرچی آدم بی ملاحظه‌س!مشکل نداشتن تمرکز تقصیر من بود یا فامیل ها؟گذشت و بعدها که تو دانشگاه از این خاطرات تعریف میکردم فهمیدم که عه خیلی ها مثل من پامیشدن میرفتن تو جاهای جالب تر از حموم، مثل موتورخونه، انباری و خونه همسایه تا بتونن درس بخونن. (بعد جالب تر این بود که خیلی از هم ورودی های من میگفتن ما یادمونه بچه که بودیم خواهر برادرای دهه شصتی مون اینطوری بودن.)ولی یه فرق خاص بین من و بقیه بچه های دانشگاه بود. اینکه اونا حتی وقتی مهمون هم نداشتن به موتورخونه و حموم و اینا پناه میبردن برای درس خوندن.من که همیشه از ترس تنبیه شدن و دور شدن از اسکیت هام درس میخوندم ولی واقعا انگار بچه های دانشگاه براشون مهم بوده درساشونو یاد بگیرن. به هرحال همه ماها رفتیم دانشگاه بزرگ شدیم و الان داریم هر کدوم یه جا کار میکنیم ولی این عادت مسخره برای من تا مدت ها ادامه داشت که مگس نباید بال بزنه تا من بتونم کار کنم!مصیبت بزرگ تر از کله پاچه خوردن فامیل ها تو خونه ی ما، اونجایی شروع شد که فهمیدم عه تو شرکت با لپ تاپ نمیتونم برم تو حموم کار کنم. اینجوری شد که تصمیم گرفتم شونصد تا راه حل مختلف رو برای #افزایش_تمرکز پیدا کنم. بعد از تلاش های پشت هم فهمیدم که من تمرکزم خوبه، درست کار کردن رو بلد نیستم!شیوه درست کار کردن خودتون رو پیدا کنید تا برای بدست آوردن تمرکز، خودتونو اذیت نکنید!شخصا در مسیر خوندن مقاله های افزایش تمرکز، پیر شدم. هزار تا روش و تکنیک های مختلف به اسم های سخت خوندم و همه رو امتحان کردم آخرش به این نتیجه رسیدم نه! آقا من باید فریلنسر باشم تا خوب تمرکز داشته باشم. اینطوری شد که یه مدت هم فعالیتم رو به شکل فریلنس پیش بردم ولی اون روزی که با ترمز دستی بالا، چند کیلومتر رانندگی کردم فهمیدم نه انگار اشکال از بچه های شرکت نیست. من سهل انگارم، بلد نیستم تمرکز کنم و این بی دقتی ها و تمرکز نکردن ها روی بیشتر ابعاد زندگیم تاثیر مستقیم و غیر مستقیم داره.نمیدونم خدا دلش برام سوخت یا کائنات خواستن بهم حال بدن که یه اتفاق جالب مسیر کار کردن منو عوض کرد! یه روز که دلم نمیخواست صدای مدیرم رو بشنوم، یکی از خفن ترین هندزفری هامو گذاشتم، صداشم تا آخر زیاد کردم که ذره ای از صدای مدیرم نفوذ نکنه تو گوشم. شروع کردم کار کردن و همینطوری داشتم مقاله بعدی رو شروع می کردم که یهو ساعتو نگاه کردم، شک شدم. از ساعت 12 بعد ناهار تا ساعت 6 نشسته بودم بدون یه بار بلند شدن کل کارامو تموم کرده بودم. فقط این وسطا دو سه تا ده دقیقه میرفتم تو سوشال هام.اون روز خیلی تعجب کردم خودم و خیلی فکر کردم که واقعا چون عصبی بودم خوب کار کردم یا چون هیچ صدایی جز آهنگ نشنیدم!دیگه یاد گرفته بودم آهنگای خفن میزاشتم و شروع می کردم به کار کردن. دیگه اگه سیل و زلزله میومد هم من تا وقتی که خودم نمیخواستم، کارم رو متوقف نمی کردم.چجوری تمرکز نداشتن، سکوی پرش من شد؟!همه چیز به همین حالت پیش می رفت و من گوشامو پاره کرده بودم با صدای موزیک تا بتونم کار کنم. تا اینکه اومدم وبسیما و یه روز امیر حسین اسماعیلی اومد تو واحدمون و یه جلسه خفن گذاشت که آخرش ما فهمیدیم که کند نیستیم! اشتباه کار میکنیم.چیزی که مهندس اسماعیلی اون روز یادمون داد این بود که تایم های کاریمون رو به چندتا Time Box تقسیم کنیم و بین این تایم باکس ها استراحت در نظر بگیریم و توی اون تایم باکس ها هیچ کاری جز کار کردن نکنیم!خلاصه چند ماه با این روند ادامه دادیم تا این که چند روز بعد اون یکی جناب اسماعیلی اومدن و در مورد نمودار impactو effort باهامون صحبت کردن. اولین چیزی که برام جالب بود این بود که این نمودار، رویکرد "قورباغتو قورت بده" رو نقض می کرد. حقیقتا من پیش بردن کارها با این نمودار رو خیلی دوست دارم چون همیشه از قورت دادن قورباغه کله صبح، معده درد می گرفتم و کل شرکتو زیر و رو میکردم تا یکی بهم یه رانتیدین بده.تازه بعد از یکم بررسی متوجه شدم که قورت دادن قورباغه اشتباهه خب باید جناب قورباغه به چند قسمت کله پاچه، سیرابی و اینا تقسیم بشه وگرنه اون تسکی که شبیه به قورباغه هست اشتباه تعریف شده! فکر میکنم همه چیز دست به دست هم داد تا به یه نتیجه کلی برسم. شاید اگه اون روزا عمم نمیومد خونمون کله پاچه بخوره من نمیفهمیدم که چجوری باید تمرکز بدست بیارم. شاید اگه چند سال پیش با مدیرم دعوام نمیشد نمیفهمیدم که موسیقی، راندمان منو شیشصد برابر میکنه. در نهایت اگه از نمودار impact و effort استفاده نمیکردم و انقد سرعت عملم بالا نمیرفت، قطعا این مقاله رو نمی نوشتم.اگه مثل ماه های قبلی من با تکون خوردن پشه تمرکزتون از بین میره، آگاه باشید که مسئله تمرکز نیست! مسئله اینه که شما دارید اشتباه کار میکنید.نمودار impact و effort چیه و چجوری بهتون کمک میکنه؟این نمودار از دو عبارت اصلی impact (تاثیر) و effort (تلاش) تشکیل شده. اینطوریه که شما یک نمودار شبیه به عکس بالا میکشید. روزتون رو به 3 یا 4 تایم باکس تقسیم کنین و بینش یه رب یا نیم ساعت استراحت بذارید.بعد کارهایی که دارید رو بر اساس میزان تلاش و تاثیرش و همچنین نوع روحیتون تقسیم کنید.مثلا من اگه کاری که تاثیر زیادی داره و تلاش کمی نیاز داره رو صبح کله سحر انجام بدم تا خود عصر شارژم!توجه کنین اون تسکی که تاثیر کمی داره و تلاش زیادی نیاز داره اشتباه تعریف شده! یا باید تسک رو ادیت کنین یا حذفش کنین یا خلاصه یه بلایی سرش بیارین چون قطعا چیزی که تاثیر کمی داره، لیاقت تلاش زیاد نداره ? همینقدر خشن و واقع بین باشید ?من توضیحات زیادی در مورد این نمودار نمیدم و فقط در حدی گفتم که پیش زمینه ذهنی براتون پیش بیاد تا مجبور شید برید خوب در موردش تحقیق کنین. اگه نتیجه خوبی گرفتید، خوشحال میشم برگردید اینجا و من رو هم خوشحال کنید.mahdiyeh fathimahdiyeh fathiSun, 23 Feb 2020 11:27:16 +0330https://virgool.ir/@Mahdiyeh_fathi/لطفا-تو-رابطه-شخصی-من-و-هندزفریهام-دخالت-نکنید-s8mqm0adagguهمه کسایی که منو میشناسن میدونن که من چقدر عاشق هدست، هندزفری و کلا هر چیزی هستم که بشه ازش صدای موسیقی دربیاد. تا جایی که وقتی میخوان خیلی خوشحالم کنن برام هندزفری و هدست و هدفون می‌خرن. حالا بماند که تا الان کلی هندزفری، هدست و هدفون خراب کردم.یکی از هدست‌های گردنیم، ارگونومیش طوری طراحی شده که باید سیمش دور گردنم قرار بگیره. اما از اونجایی که من زمان کار کردن باید موهام رو تو حالت آزاد قرار بدم و باز کنم، سختمه که سیم هندزفری رو از پشت گردن رد کنم چون گیر میکنه به موهام. به خاطر همین سیمش رو میزارم جلوی گردنم! همین تصمیم کافی بود تا دوستان متخصص طراحی هندزفری روزگار من رو سیاه کنن و اصرار کنن که درست از تکنولوژی استفاده کنم! نمونه‌ای از جملاتی که شنیدم:- هه‌هه قبل از خرید یه نگاه به عکساش تو اینترنت میکردی!- این اینجوری نیست که. بلد نیستی؟- آبرومونو بردی داهاتی. از پشت گردنت بنداز هندزفری رو.- عه چرا اینو اینطوری انداختی دیوونه، اینجوری نیست که بزار من درستش کنم (و همون لحظه من تلاش میکردم که توضیح بدم و بدون توجه به دست‌و‌پا زدن‌های من صحنه‌ی کنده شدن دسته‌ای از موهام توسط دوست عزیزمون رو تصور کنید? تازه آخرش گفت عه اینجوری گیر میکنه به موهات که)خلاصه مجروح و زخمی شدم تا به دوستان و آشنایان توضیح بدم که عزیزانِ دل من بلدم اینو از پشت گردن بندازم ولی وقتایی که موهام باز هست، این هندزفری رو از جلو میندازم تا به موهام گیر نکنه. خدا میدونه چقدر دلم میخواست تعداد زیادی کتاب بیشعوری بخرم و به این دوستان هدیه بدم.همون زمانا بود که یاد چهار پنج سال پیش خودم افتادم. اینکه خودم چهار سال پیش چقدر شبیه به این دوستان بودم!چطور چند سال پیش یک قضاوت‌کننده بودم!اون چهار پنج سال پیش ها، یکی از سرگرمی‌های من و محبوب‌ترین دوستم تو دوران دانشجویی، پاساژگردی بود. به واسطه همین کار، دوستم علاقش رو پیدا کرد و وارد دنیای مد و فشن شد! گاهی‌اوقات فکر می‌کنم که بیهوده‌ترین کارها هم مواقعی به یک ریشه مقاوم برای یک بنای جدید تبدیل میشن؛ البته اگه به درستی انجام شن!یادمه یکی از روزهای سرد زمستونی که کلاس آخرمون کنسل شده بود، به تفریح همیشگی (همون پاساژگردی) مشغول شدیم و از سرمای بیرون به جای نمازخونه دانشکده، به پاساژ ساویج پناه بردیم. البته که پاساژ کوچیکی بود ولی سینمای اون باب آشنایی ما با مغازه‌های مختلف پاساژ ساویج شده بود.تو همون روز سرد زمستونی جمله‌هایی بین من و دوستم ردل‌وبدل شد که حالا بعد از 4 سال من رو وادار کرد تا خوب به حرف‌های اون روزمون فکر کنم.از جلوی یه مغازه کفش فروشی رد شدیم. دوستم یک کتونی در ابعاد چرخ‌های تراکتور نشونم داد که ترکیبی از طرح پلنگ، پوست‌مار و رنگ صورتی به متفاوت‌ ترین شکل ممکن توی اون به کار رفته بود.اولین واکنش من بعد از دیدن این صحنه خندیدن بود و گفتن این جمله: واقعا کسی هست که این مبلغ رو برای این تراکتور بیریخت حیف کنه؟ بماند که جلوی همون پاساژ، یک BMW مشکی رنگ دیدیم که یک خانم جوان به همراه همسرش از اون پیاده شدن و هر دو دقیقا همین کفش نه چندان اسپورت رو پوشیده بودن. تا شب مدام می‌گفتم خدایا چرا سلیقه‌ها اینقدر متفاوت هست و انگار واقعا کسی هست که این پول رو پرداخت کنه و حتی شاید کسانی هستند که پرداخت میکنن!جملاتی که بین من و فاطمه ردوبدل شد:_ ولی فاطمه به نظرم شبیه تراکتوره. حالا اگه دوست داری بخری بخرش.+ تو هیچی از مد نمیفهمی_ خب باشه تو حکیم دانا، ولی اگه دوسش داری بخرش. نزار چشمت بمونه دنبالش+ حقیقتا پول ندارم. اونم اینقدر_ خب دو هفته پولاتو جمع کن. دفعه بعد که اومدیم سینما همینجا اینو می‌خریم دیگه. نهایتا اگه اینجا تموم بشه تو همین گوهردشت یه مدل خزترش رو برات پیدا می‌کنیم.+ اولا خز نیست، مد شده این مدل و میبینی که پای همه هست. دوما تا دو هفته دیگه که من پولام رو جمع کنم یه چیز دیگه مد میشه. مشکل ما بی پولا همینه. مد سریع عوض میشه و موجودی جیب ما همیشه یه مرحله عقب‌تره، بخاطر همین نمی‌تونیم چیزی که ترند شده رو بخریم و میگیم ما اهل مد نیسیم! تا میایم پول جمع کنیم چیزی که دوست داریم رو بخریم، می‌بینیم که عه از مد افتاد.اینجا بود که داشتم به حرف‌هاش فکر می‌کردم اما حقیقتا نمی‌تونستم محض‌رضای هیچ خدایی درکش کنم. مگه آدم قسمتی از وجودش دچار مشکل هست که یک کتونی رو بخره، دو هفته بپوشه، تو سطح شهر هم کتونی‌پوش‌های شبیه به خودش رو ببینه بعد دو هفته که گذشت دنبال ترند جدید باشه!حالا حتی اگه این عمل غیرمنطقی، صحیح هم باشه، سوال من این هست که بعد از دو هفته، تکلیف اون کتونی بیچاره که اسکانس‌های بیچاره تر از خودش حرومش شدن چی میشه؟ میره جزو وسایل قابل بازیافت؟همون کتونی‌های تراکتوری، به من یاد دادن به هندزفری کسی کار نداشته باشم!سال‌ها از اون جریان میگذره و از تاثیرگذارترین درس هایی که اون روز گرفتم، این بود که هر کی میتونه هرچی که دلش می خواد باشه و هر تراکتوری که دوست داره رو بپوشه. از همون روز تا الان، شاید هزاران بار به خودم گفتم که لطفا خودت باش!حتی اگر میخوای کسی رو الگوی خودت قرار بدی، تقلید نکن و چیزی باش که دلت می‌پسنده. البته که معتقدم انسان با گذر از لحظه‌های متفاوت و شرایط دور از انتظار، قسمت‌هایی از خودش رو می‌بینه که هیچگاه در طول عمر چندین ساله خودش با اون‌ها مواجه نشده، چون این قسمت‌ها احتمالا در زمان‌هایی به وجود اومدن که متوجه به وجود اومدنشون هم نشدیم!این روزها هرچه بیشتر پیش میرم، عمیق‌تر به این مسئله نگاه می‌کنم که خیلی چیزها به من چه؟ این روزها وقتی تو شبکه‌های اجتماعی میچرخم، وقتی قضاوت‌های عجولانه رو می‌شنوم یا روبروی تفنگ قضاوت قرار میگیرم به خودم میگم:بگذار بشود هر چه می خواهد شود، تو همانی که هنوز نداری یک جفت کتونی تراکتوری ...معتقدم آنکه بی جا قضاوت میکند از حقیرترین هاست. ?✋خیلی برام پیش اومده که تو شرایط کاملا غیر طبیعی و وحشتناک قرار گرفتم و توی یک لحظه مچ خودم رو گرفتم که ای خدای ادعا، ترس از قضاوتت برای چیه؟ شرایط لجن مال رو ببین. خودت رو نجات بده و خدا پدر قضاوت کنندگان رو بیامرزد!گاهی اوقات فکر میکنم برای من که سال ها در مورد قضاوت کردن و قضاوت شدن خوندم، بحث کردم، نتیجه‌گیری کردم و هنوز گمراهم، راه تاریک هست و کوچه بن بست.چه انتظاری از مردم دلگیر، افسرده، عصبانی و خسته سرزمینم دارم که قضاوت کردن، براشون طعم شراب‌های بهشتی رو داره. در نهایت تصمیم گرفتم برای دل خودم زندگی کنم. ترس از قضاوت رو کمرنگ کنم و تا جایی که میتونم اجازه‌ی قضاوت رو به خودم و ضمیر ناخودآگاهم ندهم. حتی اگه نمیخوام شبیه کسی باشم که کتونی پلنگی پوست ماری صورتی می پوشه، حق ندارم فقط خودم رو صاحب حق انتخاب بدونم!راستش تصمیم گرفتم که حتی اگر قضاوت هم شدم، توجه نکنم! سخت هست اما لطفا توی رودخونه‌ای که براتون جاری می کنن، خودتون رو قربانی نکنین.درگوشی خودمونی:مدتی هست که دارم سعی میکنم با آدم‌های بیشتری آشنا بشم و ارتباطاتم رو کمی گسترش بدم. هر چی بیشتر پیش میرم بیشتر متوجه می‌شم که اوضاع خیلی خراب هست! همه در حال قضاوت همدیگه هستیم. انگار که توی یک دستمون ذره‌بین هست و خودمون زیر ذره‌بین وایسادیم تا بزرگ‌تر دیده شیم. با اون یکی دستمون هم به دیگران اشاره می‌کنیم و توپ و گلوله رو به سرتاپاشون می‌بندیم. دوستان، عزیزان، همکاران، بیایید آروم باشیم.بیاید خودمون باشیم و بذاریم دیگران هم خودشون باشن. (زندگی کن و اجازه بده دیگران زندگی کنن)شاید این حوالی کسی کتونی پلنگی پوست‌ماری و حتی با چاشنی گورخری دوست داشته باشه ... !شما تجربه ای مشابه من داشتید که به خاطر قضاوت نابجا عصبی و کلافه بشین؟ به نظرتون با چنین افرادی باید چطور برخورد کنیم؟ آیا باید بهشون توضیح بدیم که مسئله چیز دیگه ای هست و اونا دارن اشتباه فکر میکنن یا نه؟ اگه راهکار یا پیشنهادی دارید، خوشحال میشم نظرتون رو بنویسید.mahdiyeh fathimahdiyeh fathiWed, 08 Jan 2020 17:31:42 +0330