https://virgool.ir/feed/@Mahdis.hنقاشی میکشم. کتاب میخونم. کمی هم مینویسم:)fa2026-11-11 10:56:46https://files.virgool.ir/upload/users/170923/avatar/LGn47g.jpghttps://virgool.ir/@Mahdis.hhttps://virgool.ir/@Mahdis.h/ماجرایی-ترسناک-اما-به-ظاهر-عادی-rcsoztzgszj2خیلی خیلی زیاد این چند روز با خودم کلنجار رفتم که بعد چند ماه نبودن، بیام و راجع به این موضوع حرف بزنم یا نه، یه حس ترسی میگفت که نه این کارو نکن، خب حالا که چی؟ اما یه حس قویتری توی وجودم میگفت که تا ابد که نمیشه ترسید و حرف نزد! بالاخره یه جایی باید این سکوت شکسته بشه تا بتونیم به یه چیز خوبی برسیم دیگه؟ پس تصمیم گرفتم که بگم، حرف بزنم و از همه مهمتر، نترسم. مطمئنم دیگه همه این چند روز، این ویدئو رو توی اینستاگرام دیده باشن. من که بشخصه بعد از دیدن این ویدئو، همه ی اتفاق هایی که تا حالا برام افتاده، توی چند ثانیه از جلوی چشم هام رد شدن و واقعا گریه ام گرفت. چرا؟ چون برای اینکه حتی با دلی راحت و آسوده، نمیتونیم تنهایی به یه پیاده روی معمولی بریم، نمیتونیم تنهایی بریم پارک ( البته که گاهی فرقی نداره تنها باشی یا دو یا سه نفر، طرف بخواد آزاری برسونه، کار خودشو میکنه. ) و البته که باید تاکید کنم که این آزار های روانی، جنسی و ... قطعا مختص جنسیت خاصی نیست و هم دختر ها، پسر ها رو مورد آزار قرار میدن و هم بالعکس. یکی از تجربیاتی که داشتم و خیلی هم از اون نگذشته: با دوستم با یه تیپ کاملا عادی، عصر، توی هوای کاملا روشن رفته بودیم پیاده روی. داشتیم راه میرفتیم و حرف میزدیم. یه پسری که هندزفری توی گوشش بود و انگار که داشت با تلفن حرف میزد هم پشت سرمون بود. اول خیلی ادم خوب و امنی به نظر میومد ولی بعد احساس کردیم که هر جایی که میریم، اون هم داره دنبالمون میاد. و بله، مثل اسب افتاده بود دنبالمون. هر چی ما تند تر راه میرفتیم اون هم تند تر پشت سرمون میومد تا رسیدیم به یه مغازه و رفتیم داخل. دوستم از فروشنده گوشی گرفت، زنگ زد به خانوادش و با ماشین اومدن دنبالمون. خب، پسر به ظاهر محترمی که همچین کاری میکنی، که چی بشه؟ به دوستات نشون بدی که مثلا خیلی ادم باحالی هستی که تونستی دو تا دختر رو بترسونی؟ به قول یکی از کسایی که زیر همین ویدئو کامنت گذاشته بود که دیگه دختر ها باید دفاع شخصی بلد باشن، اره باید فقط رزمی کار باشیم که یه کم احساس امنیت بیشتری داشته باشیم. یکم از لحاظ زمانی بریم عقب تر: حدود 3 یا 4 سال پیش با چند تا از دوستان رفته بودیم پارک تا یکم تفریح کنیم. بقیه داشتن بازی میکردن اما من حوصله نداشتم و پیش یه گربه ایستاده بودم و داشتم از اون عکس میگرفتم. یه اقایی اومد رد شد، یه کاغذ انداخت زمین و گفت افتخار میدی بردار و رفت :| خب که چی الان؟ فکر میکنی خیلی باحالی که به یه دختری که 20 سال ازت کوچیکتره شماره میدی؟ باز میریم عقب تر: روز تولدم بود و با دوستم توی محله ی کوچیکمون داشتیم راه میرفتیم. طی مدت کوتاهی که راه رفتیم و یه خیابون رو تا اخر رفتیم و برگشتیم، برای چند دقیقه یه موتور سوار افتاده بود دنبالمون و 6 تا پسر که پیش هم روی زمین نشسته بودن بهمون تیکه انداختن. یکم بیشتر بریم عقب: حدود 10 سالم بود. با مامانم توی بازار سربسته و شلوغی ( جوری که ادم ها همه به همدیگه میخوردن و سخت میشد راه رفت ) داشتیم راه میرفتیم و خرید میکردیم. خیلی جای شلوغی بود. یهو حس کردم که دست کسی داره به بدنم میخوره. برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم. یه مردی با قد بلند با فاصله ی خیلی خیلی کم از من داشت را میومد. به راه رفتنم ادامه دادم اما یکبار دیگه دستش رو روی بدنم حس کردم. صورتش رو ندیدم اما پیرهن و شلوار کرمی رنگ و قد بلند و دست های بزرگش رو یادم نمیره. من فکر میکنم از همون موقع بود دیگه تا الان که از جاهای شلوغ می ترسم. جاهای شلوغ مثل بازار های سربسته یا روباز، متروی شلوغ، اتوبوس شلوغ، حتی مهمونی هایی که توی خونه هستن. ( و فرقی هم نداره که ادم های مهمونی رو بشناسم یا نه. ) بازم بریم عقب تر؟!بین این تجربیاتی که گفتم، اتفاق های کوچیک دیگه رو هم خودتون تصورشو بکنید. حالا این ها رو گفتم که چی بشه؟ که بگم چه دختر یا پسر کوچیک باشیم و چه بزرگسال، اگر اینجور اتفاق ها واسمون بیوفته، تا همیشه به یادمون میمونه و گاهی اوقات جلوی چشممون رژه میرن. ممکنه گاهی همون لحظه برامون عادی به نظر برسه اما، اون اتفاق یه روزی تاثیر خودش رو توی زندگی میذاره. حالا چیکار کنیم؟ چیکار کنیم که این اتفاق ها نیوفتن؟ یا اصلا چیکار میتونیم در مواجه با همچین اتفاقی بکنیم؟ من خودم از ادمایی هستم که اگه همچین اتفاقی بیوفته، مغزم هنگ میکنه و فقط در سکوت به راهم ادامه میدم. اما بهتر میشه اگه بتونیم کاری کنیم که دیگه هیچوقت از اینجور مشکلات و اتفاق ها نبینیم، نه؟ خیلی به این موضوع فکر کردم که چیکار میتونیم انجام بدیم. به نظر من اول اینکه سکوت نکنیم، نترسیم و از اتفاقی که برامون افتاده انقدر حرف بزنیم تا به گوش آزار رساننده برسه. یه ایده هم به نظرم رسید که اگه چند نفر باشیم میتونیم اون رو عملی کنیم اما زمان بره. به خودم قول دادم که خیلی روی این قضیه فکر کنم و ایده ی خوبی رو پیدا کنم و تمام سعی ام رو برای عملی شدن اون انجام بدم تا شاید بتونم ( بتونیم ) کمی جامعه ی خودمون رو بهتر کنیم. ( چون واقعا این موضوع چند روزه شده مشغله ی ذهنی من و نمیذاره روی چیز دیگه ای تمرکز کنم. ) اگر دوست داشتید، وقتی ایده ی خوب و عملی ای پیدا کردم، اینجا هم میذارم تا با کمک همدیگه شاید بتونیم ذره ای تغییر و تحول توی جامعمون ایجاد کنیم. خوشحال میشم اگر تجربه ای، نظری، ایده و یا پیشنهادی داشتید، برام بنویسید. MahdisMahdisFri, 05 Feb 2021 03:13:19 +0330https://virgool.ir/@Mahdis.h/دیدار-بعدی-ما-بوکلند-ابتدای-همان-خیابان-بارانی-oiqqv36uqrugهمه ی ما، حالا با دوستامون یا خودمون تنها، یه سری مکان های خاص یا بخوام خودمونی بگم، پاتوق داریم. هر سری که با هم قرار میذاریم بریم بیرون، میریم همون جای همیشگیمون. اصلا میریم بیرون یه کار دیگه انجام بدیم، آخر، سر از پاتوقمون در میاریم. کلی جای بهتر و قشنگ تر توی شهر وجود داره ها، اما ما، فقط پامون رو توی همون مکان میذاریم. من همیشه یکی از فانتزی هام این بوده که توی یه روز بارونی، برم و کافه و یه قهوه ی داغ بخورم و توی بارون راه برم و در حالی که همه ی مردم بالای سرشون چتر گرفتن تا خیس نشن، اما من، بیخیال، توی بارون زیبا و هوای سرد، راه برم و لبخند بزنم. همیشه میدونستم که امکان نداره همچین چیزی، به واقعیت بپیونده اما خب، یک روز، همه چیز از این رو به اون رو شد...اواخر بهمن ۹۸، روز چهارشنبه، توی مدرسه زنگ آخر بود و ورزش داشتیم. مثل همیشه توی کلاس نشسته بودیم و از هر دری حرف می‌زدیم و معلم هم، سرش توی گوشی بود. مثل دیوونه ها، پنجره رو باز گذاشته بودیم و از اون طرف، من و دوستم، چسبیده بودیم به بخاری. من یهو نگاش کردم و گفتم:(( میای عصر بریم بوکلند؟!)) چشماش گرد شد و با تعجب بهم زل زده بود. چون همیشه اون باید اصرار می‌کرد تا من راضی بشم و بریم بیرون. گفت:(( جدی میگی؟! من که میام. تو میای دیگه؟)) با یه لبخند گنده بهش گفتم:(( ارهه ولی خب، باید اجازه ی خانواده گرامی رو هم بگیرم. هوا بارونیه شاید نزارن.))خلاصه قرار گذاشتیم وقتی رسیدیم خونه با همدیگه هماهنگ کنیم. وقتی رسیدیم خونه، با کلی حرف و اینا که حالا بارون باشه، عیب نداره، فوقش خیس میشیم و اینا، رضایت مامانم رو گرفتم و قرار شد ساعت ۴:۱۵ سر ایستگاه اتوبوس، همدیگه رو ببینیم. من بعد از اینکه ناهار خوردم، رفتم که سریع آماده بشم. یه هودی راه راه آبی و سفید و نازک پوشیدم با شلوار جین، کفش های گربه ای و رنگی، کوله مشکی و کوچیک، شال مشکی و نازک و یه شال گردن صورتی و بلند که هیچ گرمایی نداشت، فقط برای قشنگی بود. خلاصه وقتی دیدمش، اونم دست کمی از من نداشت، اونم یه مانتو نازک پوشیده بود با یه لباس آستین بلند زیرش، همین. در مقابل بقیه ی مردم، انگار که ما لباس تابستونه پوشیده بودیم. سوار اتوبوس شدیم و رفتیم و رسیدیم به پاتوقمون. اگر بوکلند رو بشناسید، یه کافه کتاب خفن هست. توی حیاطش، کافه داره و داخل، کتابفروشی و طبقه ی بالا هم که چیزی نگم بهتره. یک عالمه دفتر و خودکار و روان نویس و خلاصه، لوازم التحریر و از اینجور چیزا. وقتی رسیدیم، بارون داشت نم نم میومد. توی حیاط، خیلی شلوغ نبود و فقط چند نفر سر میز های چوبی، نشسته بودن. مثل همیشه، اول وارد کتابفروشی شدیم. من مشتاق این بودم که بین کتاب ها بگردم، کتاب های قسمت هنر و گرافیک رو با اینکه هزار بار دیدم، اما دوباره یکی یکی بردارم و از ورق زدنشون لذت ببرم اما اون، هی میخواست عکس بگیره D:بوکلند جااان:)خلاصه، بین گشتن من لا به لای کتاب ها، یک سری عکس هم گرفتیم. بعدش رفتیم طبقه ی بالا تا یکم فشارخونمون بیوفته، بعد هم بریم توی کافه، یه هات چاکلت داغ بخوریم تا فشارمون دوباره بیاد سر جاش. وارد طبقه ی بالا که شدیم، من رفتم سراغ دفتر ها و رنگ ها و روان نویس ها و اون هم رفت سراغ بخش هدایا. انقدر دفتر های رنگارنگ و خوشگل و مختلف، وجود داشت که اگه میخواستم دفتر بخرم، مطمئنا باید تا ساعت ۱۰ شب اونجا می ایستادیم تا من، بتونم یکی رو انتخاب کنم. توی بوکلند، یه قسمت کمد مانند شیشه ای وجود داره که روان نویس و چیزای نسبتا با ارزش تر رو اونجا میذارن و درش رو قفل میکنن. توی اون کمد، یه جعبه دو طبقه مدادرنگی فابرکاستل ۱۲۰ رنگ وجود داشت‌ که من با دیدنش، واقعا دلم ضعف رفت. در همون حین، دوستم از اون طرف اومد و دستم رو کشید و گفت:(( بیا. بیاااا. اینو ببین.)) یه کیف پول چرم گوگولی کرم رنگ دیده بود و عاشقش شده بود. خلاصه بعد از کلی گشتن بین اون همه چیز قشنگ، به زور از کیف پول دست کشید و گفتیم بریم یه چیزی بخوریم، فشارمون یکم بیاد بالا که...رفتیم پایین و دیدیم که ای وای! بارون تند داره میاد. گفتیم خب، با اینکه توی کافه ی حیاط، بالای صندلی ها سایه بون هست ولی سرده، یخ می‌زنیم و اینا. بریم توی بالکن بشینیم. رفتیم و دیدیم که بله. همه ی صندلی های بالکن، در هست و یدونه جای خالی هم نیست. به اجبار، رفتیم پایین و روی یکی از میز ها نشستیم. هوا خیلی سرد بود و داشتیم به خودمون میلرزیدیم. دو تا علت چاکلت و یه چیز کیک سفارش دادیم و منتظر موندیم. اون دیگه انقدر سردش بود که طاقت نیاورد و رفت و از میز کناری، پتو رو برداشت. نشست و پتو و محکم پیچید دور خودش. حالا بماند که چقدر به قیافه ی اون لحظه ی خودمون خندیدیم. سفارشامون رو آوردن و سریع، مشغول خوردن شدیم. دو تا میز اونطرف تر، یه پسر جوون نشسته بود و یه کاسه پر از سالاد، رو به روش بود. دوستم نگاش کرد و گفت:(( عه، داره سالاد سزار میخوره؟ کوفتش بشه واقعا، منم می‌خوام!)) و بحثمون این شد که دفعه ی دیگه کِی بیایم و سالاد بخوریم. هات چاکلت و چیز کیک نصفه خورده شده رو روی میز رها کردیم و حساب کردیم و به سمت خونه راه افتادیم. بماند که حالا توی راه، انقدر بارون تند شد و هوا سرد، که دیگه داشتیم به خودمون فحش می‌دادیم که اخه، کدوم آدم عاقلی توی روز بارونی میاد بیرون؟! و میخندیدیم. خلاصه، از یه اتوبوس پیاده شدیم و باید توی ایستگاه، منتظر اتوبوس بعدی میموندیم اما خب، آخه مگه اتوبوس میومد؟! ایستگاه هم فقط تابلو داشت. هیچ صندلی یا سایه بونی نبود که زیرش وایستیم. فقط یه ایستگاه بیدود که پر از دوچرخه بود، همون نزدیکی بود. رفتیم بین دوچرخه ها ایستادیم و خدا خدا میکردیم که اتوبوس هر چه زودتر بیاد. بعد از ربع ساعت بیست دقیقه لرزیدن و خیس شدن و حس اینکه پاهامون رو از دست دادیم ( اب رفته بود توی کفشمون و پاهامون سِر شده بود و به زور راه می رفتیم ) بالاخره اتوبوس اومد و سوار شدیم. درسته کلی خیس شدیم و لرزیدیم، درسته که به خودمون فحش دادیم و پشیمون شدیم از اینکه توی روز بارونی اومدیم بیرون، درسته گفتیم دیگه توی بارون، عمرا اگه بیایم بیرون، اما این روزا، که همه توی خونه ایم و بیرون نمیریم، واقعا دلم برای اون روز به یادموندنی ۴ ماه پیش، تنگ شده. درسته گفتیم دیگه توی بارون بیرون نمیریم، اما قول میدم، بهمن امسال هم، توی یه روز بارونی، توی مدرسه، در حالی که کنار بخاری نشستیم ازت بپرسم:(( میای عصر بریم بوکلند؟)) و امیدوار باشم که بگی:(( من که میام. تو میای دیگه؟))MahdisMahdisMon, 11 May 2020 01:59:00 +0430https://virgool.ir/@Mahdis.h/مکان-های-خاص-pvqvu4mkgx46گاهی اوقات به این فکر میکنم که بعضی مکان ها توی زندگی ادم، بدجوری موندگار میشن. جوری خودشون رو توی زندگیت جا میکنن که حتی اگه بدترین اتفاقات عمرت هم توی اون مکان اتفاق افتاده باشه، عمرا اگه بتونی فراموششون کنی. اما چی باعث میشه که یکسری از مکان ها، اینجوری توی زندگیت جا باز میکنن؟! چی باعث میشه که هر لحظه و هر جا، اون مکان و خاطراتش، با تصویری واضح و اشکار، بیان جلوی چشمت و خودشون رو نشون بدن؟! چی باعث میشه که همینجوری الکی نشستی و داری نقاشی میکشی، که یکهو، یک خاطره ی جالب و عجیبی که کلی وقت یادی ازش نکردی، میاد جلوی چشمت و یه لبخند بزرگ میشونه روی لبت؟! چی باعث میشه که قبل خواب، تا یه دور خاطرات قشنگ و افتضاح زندگیت رو مرور نکنی و راجع بهشون ننویسی، خوابت نبره؟! درسته، وجود آدماست. درسته که اون مکان ها هم برای خودشون صفایی دارن ( همشون نه واقعا ) اما اگه واقعا، توی اون مکان با آدم های عزیز زندگیت نبودی، آیا بازم اون مکان توی ذهنت موندگار میشد؟! بازم وقتی اون خاطرات و حرف ها به یادت میاد میخندیدی؟! آیا حاضر بودی هر کاری کنی ( هر کاری ) تا اون اتفاقات دوباره تکرار بشن؟! ( البته مطمئنا نه من و نه هیچکس دیگه ای دوست نداره بعضی از اتفاقات زندگیش دوباره تکرار بشن ) اینا رو گفتم که بگم، یک عالمه مکان ها و خاطرات قشنگ و بد، بدون وجود عزیزامون، امکان پذیر نبود. خلاصه که، خوبه قدرشون رو بدونیم؛ ممکنه یه لحظه پیشمون باشن و شاید یک لحظه ی دیگه خیلی دور، خیلی خیلی دور باشن.MahdisMahdisSun, 03 May 2020 02:00:20 +0430https://virgool.ir/@Mahdis.h/برگی-که-دلش-میخواست-باران-روی-شانه-هایش-بنشیند-jffa5yxklgedدرختان، خوشحال و خندان، در خیابان نسبتا بزرگ شهر، با صدای دلنشین باد، می‌رقصیدند. صدای خنده هایشان، سَرِ شهر را میبرد. باران داشت می‌بارید و همگی خوشحال بودند. در ضلع جنوبی خیابان، روی اولین درخت، روی شکستنی ترین و باریک ترین شاخه، ناگهان برگ کوچکی، چشمهایش را به روی دنیا باز کرد. در همین حین، باران هم آرام آرام کمتر شد و پایان یافت. درختان همه از نباریدن باران، عصبی و ناراحت شدند اما در آن بین، یکی از درختان فریاد سرداد که: اهااای، دوستان! ببینید، ببینید من دارای یک فرزند تازه شدم. و همه ی حواس ها از نباریدن باران، پرت آن برگ کوچک و زیبا شد. برگ، زیبا و باهوش بود. همه دوستش داشتند و همیشه از خاطره هایشان برای او، میگفتند. به زودی زمستان شد و همه از برف و باران و طوفان های وحشتناکی که هر سال میبارید، برای او میگفتند و به ترسش اضافه میکردند. اما... اما آن سال، برای اولین بار، هیچ برف و باران و طوفانی نیامد. همه از این بابت خوشحال بودند. به زودی بهار میشد و درختان هم که عاشق باران بهاری بودند، از بارانی که بهار آن سال، قبل از به دنیا آمدن برگ آمده بود، برای او میگفتند. برگ هیجان و ذوق زده شده بود و بی صبرانه، انتظار باران بهاری را می‌کشید. بهار شد اما هیچ خبری از باران، نبود. برگ کمی ناراحت و آشفته شده بود اما بقیه ی درختان او را دلداری میدانند و میگفتند: حالا که دنیا به آخر نرسیده! سال دیگر باران لذت بخش بهار را میبینی. چند سال گذشت اما نه هیچ خبری از برف و طوفان زمستان شد و نه از باران بهاری. درختان ناراحت و غمگین و افسرده شده بودند و دیگر هم، کمتر کسی برای گشت و گذار، به آن خیابان می آمد. کم کم همه به دنیا آمدن برگ را نحس می‌دانستند و میگفتند که بعد از به دنیا آمدن او، دیگر روی باران را هم ندیده اند. و برگ، از این حرف دوستانش، به شدت آزرده خاطر میشد. همه دیگر جانی در تن نداشتند و در حال خشک شدن بودند. تا اینکه یک روز بهاری، باران، شروع به باریدن کرد. همه شگفت زده شده بودند و نمی‌دانستند چه کاری انجام دهند. خوشحالی کنند، برقصند یا اشک شوق بریزند. برگ هم که برای اولین بار بود باران میدید، چشم هایش گرد شده بودند و نمیدانست چه کار کند. بالاخره همه از بهت زدگی خارج شدند و شروع به رقص کردند و باد هم برایشان ساز می‌نواخت. دهن بزرگ و گشاد برگ، باز مانده بود و داشت طعم باران را با تمام وجودش حس میکرد. از ظهر تا آخر شب، باران بند نیامد و یکسره در حال باریدن بود. برگ، کم کم داشت خسته میشد. چشم هایش را آرام بست و گذاشت، بدنش، باران را حس کند.باران تند تر و تند تر میشد. شاخه ی باریک درخت، دیگر توان نداشت. شاخه، آرام آرام شروع به شکستن کرد. برگ، حس کرد که کج شده است و از آسمان دور. رعد و برق وحشتناکی زد. شاخه، از درخت جدا شد و داشت، به زمین نزدیک میشد. برگ، گذاشت که آخرین قطره های باران زندگی اش، با آرامش روی شانه اش، بنشینند.MahdisMahdisTue, 28 Apr 2020 20:35:56 +0430https://virgool.ir/@Mahdis.h/ماجراهای-من-و-کتاب-هایم-m2telvsi6ci1امروز خواستم از بچه هام حرف بزنم. من یک سری بچه دارم که عاشقشونم، یا به عبارتی کل زندگی من، با وجود اون ها هست که کامل میشه. سعی میکنم بین اون ها فرقی نذارم ولی خب، نمیشه. بعضی هاشون رو بیشتر دوست دارم و بعضی ها رو کمتر. اما توی توجه به اون ها و احترام بهشون هیچوقت تفاوت نمی‌ذارم. چون به هر حال، همشون بچه هام هستن و هر کدوم دنیای خودشون رو دارن. حرف های خودشون رو برای گفتن دارن و عجیب نیست که اعتقاد و حرف هاشون شبیه هم نباشه؛ وقتی عجیب میشه که همشون یک حرف رو بزنن و یه اعتقاد داشته باشن! و به خاطر همین تفاوت هاشون هست که با تمام دل و جونم، دوستشون دارم. تقریبا حرف های بیشتر بچه هام رو گوش دادم ( و البته کلی بچه اون بیرون هست که باید حرف هاشون رو بشنوم. ) و برای همشون احترام قائلم. اما خب بعضی هاشون، حرف ها و اعتقاداتشون، به من نزدیک تره و برای همین بیشتر با همدیگه صحبت میکنیم و ارتباط برقرار میکنیم. و وقتی حرف هامون تموم شد، هر دو می‌زنیم زیر گریه‌. اما خب، جای نگرانی واسمون وجود نداره چون هر دو میدونیم که بعد از یه مدت، دوباره با هم حرف می‌زنیم و سعی میکنیم چیز های بیشتری از همدیگه یاد بگیریم و تجربه های بیشتری به دست بیاریم. خلاصه، هر چی از خوبی این بچه ها بگم، کم گفتم؛ بگذریم. میدونید بدیِ آدمی که کلی بچه داره و البته که عاشقشونم هست، چیه؟! هر کَس و ناکَسی اگر بیاد و بگه میشه بچه ی تو رو یه چند روز قرض بگیرم و به حرف هاش گوش کنم، نه نمیاریم و میگیم باشه. بدون هیچ شرط و شروطی! من یکی که اینطوریم، حالا شما رو دیگه نمی‌دونم؛ و البته که از همچین آدمی بودن، اصلا خوشم نمیاد اما خب، چیکار میشه کرد؟ نمیتونم بگم نه، نمیتونم بچمو بهت قرض بدم چون میزنی داغونش میکنی! بدون هیچ حرفی میگم باشه و بعد از یک سال ( چند روز طرف شد یک سال ) که با بچه ی قشنگم رو به رو میشم، میبینم ای وای بر من! لبه هاش برگشته. جلدش کثیف شده. جلد پشتش پاره شده. کاغذ هاش تا خورده و...حالا چی؟! من موندم و یک بچه که بعد از کلی دوری، میبینم زخمی شده و آسیب دیده؛ اون از نظر جسمی و من از نظر روحی. مسلما هر کسی بچه ی قشنگش رو اینجوری ببینه، کلی غصه میخوره و اعصابش به هم می‌ریزه. از اینا که بگذریم، در کل، حرفم اینه که لطفا، خواهشا، اگر بچه ی کسی رو چند روزی امانت میگیرید، مثل بچه ی خودتون ازش مراقبت کنید و لطفاً زود بچه رو پیش پدر یا مادرش برگردونید؛ والدینش در نبود اون، کلی غصه میخورن و نبودش توی خونه، کلی حس میشه. همه ی بچه هام جا نشدنD:نکته: البته به نظر من، اگر آرامش میخواید و دوست ندارید که به بچه هاتون آسیب جدی برسه، همه جا، جار نزنید که اهل کتاب و کتاب خوندن هستید. با ارامش، اینستا رو کنار بذارید و راحت، از شنیدن صحبت بچه هاتون لذت ببرید. پ.ن: البته خیلی ها این رو قبول دارن که کتاب، واسه ی خوندن هست و براشون مهم نیست که کتابشون الان کجا و دست چه کسیه. واسشون مهمه که اون کتاب خونده بشه و دانش اون بچه، به بقیه منتقل بشه اما خب، من همچین آدمی نیستم و فقط دوست داشتم یه جوری، حرفی که مدت هاست توی دلم هست رو بزنم، همین.MahdisMahdisSun, 26 Apr 2020 01:28:38 +0430https://virgool.ir/@Mahdis.h/کافه-v0zbfxjqezh8در خیابان های شهر قدم میزدم و غرق در افکارم بودم. باران، نم نم میبارید و زمین را تمیز و شفاف میکرد. بوی نم خاک را با تمام اجزای بدنم حس میکردم و بینهایت مست آن شده بودم. باران و این حال و هوا عجب چیز عجیبی هستند. آدم خاطراتی را به یاد می آورد که نمیداند به خاطرش بخندد یا گریه کند! (البته من گریه را ترجیح میدهم. حالا چه از غم و چه از شادی.)همانطور که راه میرفتم و با کفش های قرمز پاشنه بلندم، سر شهر را میبردم، کافه ای کوچک و خلوت، چشمکی نثارم کرد. در ورودی کافه پر بود از گل هایی با رنگ ها و طرح های زیبا و متفاوت. میز و صندلی چوبی کافه که از باران، کمی خیس شده بودند، بدجور وسوسه ات میکرد تا بنشینی و در این هوا، قهوه ای داغ، نوش جان کنی:)در کافه به جز دو دختر که نشسته بودند، گپ میزدند و سیگاری دود میکردند، پشه هم پر نمیزد. کنار درختی که نزدیک دختر ها بود، گربه ای مشکی با چشمانی سبز، لم داده بود و معلوم بود دارد از این حال و هوا، لذت میبرد. کنار گربه نشستم و به آرامی، کمی او را نوازش کردم. انقدر که آرام بود معلوم بود دستی است پس از دختر ها پرسیدم:(( مال شماست؟)) گفتند:(( نه. اما اسمش راشل هست. مال یکی از بچه های همینجاست.))با خودم گفتم چه اسم جالبی! ممکنه دختر باشه!!!بعد از چند دقیقه دست از نوازش گربه برداشتم و بدون توجه به حال و هوای دلچسب کافه، به راهی که بی هدف شروع کرده بودم، ادامه دادم. MahdisMahdisMon, 13 Apr 2020 02:11:31 +0430