https://virgool.ir/feed/@Mahdiroozbehدانشجوی روانشناسی، علاقه‌مند به هنر، ادبیات و سیاستfa2026-11-11 00:23:02https://files.virgool.ir/upload/users/2398605/avatar/PTx6jQ.jpghttps://virgool.ir/@Mahdiroozbehhttps://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/راز-آگاهی-در-پویایی-مغز-aydrxliz1dvkاخیرا یک سوال به‌شدت ذهنم را درگیر کرده است. اینکه اگر آگاهی به فعالیت و پویایی میلیاردها نورون مغز وابسته باشد، با کاهش تدریجی این فعالیت چه اتفاقی برای تجربه آگاهانه می‌افتد؟آیا آگاهی در نقطه‌ای مشخص و ناگهانی از بین می‌رود؟ یا با تغییر تدریجی پویایی و ارتباط میان شبکه‌های مغزی، تجربه آگاهانه نیز کم‌کم تغییر می‌کند؟و شاید سوال سخت‌تر این باشد که علوم اعصاب چگونه می‌تواند مرز میان وجود و فقدان تجربه آگاهانه را مشخص کند؟ما می‌توانیم فعالیت عصبی، ارتباط میان نواحی مختلف مغز، میزان هماهنگی فعالیت در شبکه‌های عصبی و تغییرات حالت‌های مغزی را اندازه‌گیری کنیم. اما خود آگاهی یک تجربه ذهنی و اول‌شخص است. بنابراین، چگونه می‌توان آنچه را در مغز اندازه‌گیری می‌کنیم، به چیزی که فرد واقعا تجربه می‌کند مرتبط کرد؟این پرسش باعث شد بیشتر درباره مفهوم «همبسته‌های عصبی آگاهی» (Neural Correlates of Consciousness) کنجکاو شوم.یکی از راه‌های مطالعه این مسئله، مقایسه حالت‌های مختلف مغز، از بیداری و خواب تا بیهوشی و اختلالات هوشیاری است. پژوهشگران در این شرایط، اتصال‌پذیری مغز، پویایی شبکه‌ها، پیچیدگی فعالیت عصبی و تعامل میان نواحی مختلف را بررسی می‌کنند. روش‌هایی مانند EEG، MEG و fMRI نیز امکان مطالعه این تغییرات را در مقیاس‌های مختلف فراهم می‌کنند.با این حال، مسئله اصلی همچنان پابرجاست. آیا آگاهی صرفا پدیده‌ای صفر و یکی است، یا می‌تواند فرایندی تدریجی و پویا باشد؟ و آیا می‌توان در فعالیت و پویایی مغز، مرزی مشخص میان آگاهی و بی‌آگاهی پیدا کرد؟حقیقتا همین شکاف یکی از مهم‌ترین دلایلی بود که باعث شد به پژوهش جدی در علوم شناختی علاقه‌مند شوم. فعلا در حال یادگیری عمیق‌تر این حوزه هستم و بسیار دوست دارم بدانم نظر شما چیست.با احترام، مهدی روزبه.‏1. Koch C., Massimini M., Boly M., & Tononi G. (2016). Neural correlates of consciousness: progress and problems. Nature Reviews Neuroscience, 17, 307–321.‏2. Mashour G. A. & Hudetz A. G. (2018). Neural Correlates of Unconsciousness in Large-Scale Brain Networks. Trends in Neurosciences, 41(3), 150–160.‏3. Friedman G., Turk K. W. & Budson A. E. (2023). The Current of Consciousness: Neural Correlates and Clinical Aspects. Current Neurology and Neuroscience Reports, 23, 345–352.Mahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 18 Sep 2026 23:21:48 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/نگاهی-به-مسئله-اعدام-hylnmgzwow6cمتاسفانه مدت‌هاست دیگر حوصلهٔ بحث و جدل سیاسی و عقیدتی ندارم. احتمالا می‌توانید حدس بزنید از چه زمانی!اما این روزها فکر می‌کنم بتوانم خیلی کوتاه دربارهٔ مقولهٔ اعدام صحبت کنم. البته «کوتاه» در معنای نسبی کلمه!من صریحا با هرگونه اعدام مخالفم. اما بیایید فعلا از شعار، احساسات و موضع‌گیری‌های سیاسی فاصله بگیریم و ببینیم از نظر علمی، آماری، روان‌شناختی، اقتصادی و اجتماعی چه می‌دانیم.اول از همه، اعدام واقعا چقدر بازدارنده است؟یکی از مهم‌ترین استدلال‌های طرفداران مجازات اعدام این است که اگر مجازات یک جرم مرگ باشد، افراد بیشتری از ارتکاب آن جرم می‌ترسند. در ظاهر، استدلال ساده و جذابی است، اما مسئله این است که داده‌های علمی چنین نتیجهٔ ساده‌ای را تایید نمی‌کنند.شاید مهم‌ترین منبع علمی در این زمینه گزارش جامع National Research Council در سال ۲۰۱۲ باشد. این شورا پس از بررسی دهه‌ها پژوهش دربارهٔ رابطهٔ مجازات اعدام و نرخ قتل، به نتیجه‌ای بسیار محتاطانه رسید: پژوهش‌های موجود اساسا نمی‌توانند نشان دهند که مجازات اعدام نرخ قتل را کاهش می‌دهد. این نکته بسیار مهم است!اما مشکل مطالعات آماری چیست؟فرض کنید ایالتی در آمریکا مجازات اعدام دارد و نرخ قتلش بالاست و ایالت دیگری مجازات اعدام ندارد و نرخ قتلش پایین‌تر است. آیا می‌توانیم نتیجه بگیریم که اعدام باعث افزایش قتل شده؟ نه. همین‌طور اگر ایالتی اعدام را لغو کند و نرخ قتلش پایین بیاید، نمی‌توانیم بگوییم لغو اعدام علت کاهش قتل بوده است. چرا؟ چون نرخ قتل تحت تاثیر ده‌ها متغیر از جمله فقر، نابرابری، بیکاری، ساختار جمعیتی، شهرنشینی، قوانین اسلحه، کیفیت پلیس، سیاست‌های اجتماعی، مواد مخدر، آموزش، وضعیت اقتصادی و ده‌ها عامل دیگر است.پس باید علمی و منصف باشیم. علم می‌گوید ما شواهد تجربی کافی برای تعیین اثر علی اعدام بر نرخ قتل نداریم. و وقتی یک سیاست، مزیت بازدارندگی اثبات‌شده‌ای ندارد، اما هزینه‌ها و خطرهای بسیار جدی دیگری دارد، باید دربارهٔ ضرورت آن بسیار سخت‌گیرانه‌تر سوال کنیم.اما مسئلهٔ دوم که می‌تواند بازدارندهٔ حکم اعدام شو‌د این است که انسان ممکن است اشتباه کند! به نظرم این یکی از بنیادی‌ترین مشکلات اعدام است.نظام قضایی را انسان‌ها اداره می‌کنند.قاضی انسان است.دادستان انسان است.وکیل انسان است.پلیس انسان است.شاهد انسان است.کارشناس انسان است.هیئت منصفه انسان است.و انسان خطا می‌کند.ممکن است شاهد اشتباه کند.پلیس اشتباه کند.اعتراف دروغین گرفته شود.شواهد بد تفسیر شوند.تعصب نژادی یا طبقاتی وارد فرایند شود.وکیل مدافع ضعیف باشد.یا فناوری جدید، سال‌ها بعد نشان دهد که برداشت قبلی از شواهد اشتباه بوده است.و این فقط یک فرض فلسفی نیست.DNA تاکنون در صدها پرونده به تبرئهٔ افرادی کمک کرده که قبلا به جرایم سنگین محکوم شده بودند. Innocence Projectدر سال ۲۰۲۶ گزارش داد که DNA در بیش از ۶۰۰ تبرئه در آمریکا نقش داشته و ۲۰۵ نفر از موکلان این سازمان با کمک DNA تبرئه شده‌اند. همچنین میانگین زمانی که موکلان آن پیش از تبرئه در زندان گذرانده‌اند حدود ۱۶ سال بوده است. پس وجود خطای قضایی در نظام کیفری، واقعیتی انکارناپذیر است.نکتهٔ مهم دیگر این است که حبس اشتباه جبران می‌شود، اما اعدام اشتباه هرگز قابل جبران نیست. اگر فردی را به اشتباه ۲۰ سال زندانی کنیم و بعد بی‌گناهی او ثابت شود، دست‌کم می‌توانیم در را باز کنیم. اما اگر او را اعدام کرده باشیم، هیچ دادگاه، آزمایش DNA یا فناوری جدیدی نمی‌تواند زندگی را به او برگرداند.یکی از مشهورترین نمونه‌های بحث‌برانگیز در آمریکا، پروندهٔ Cameron Todd Willingham در تگزاس است. او در سال ۲۰۰۴ به جرم آتش‌زدن خانه و قتل سه فرزندش اعدام شد.سال‌ها بعد، متخصصان دربارهٔ روش‌هایی که برای اثبات عمدی بودن آتش‌سوزی در پروندهٔ او استفاده شده بود، تردیدهای جدی مطرح کردند. بخش مهمی از مبانی علمی مورد استفاده برای محکومیت او بعدها به‌شدت زیر سوال رفت و پروندهٔ او به یکی از مشهورترین نمونه‌های خطر خطای قضایی در مجازات اعدام تبدیل شد.و حالا برسیم به سیاست!بحث اعدام در کشوری مثل آمریکا فقط حقوقی نیست و البته بسیار وابسته به سیاست است. در دهه‌های گذشته، جمهوری‌خواهان عموما حمایت بیشتری از مجازات اعدام داشته‌اند.برای مثال، در نظرسنجی Pew در سال ۲۰۲۱، حدود ۷۷٪ جمهوری‌خواهان از اعدام حمایت می‌کردند. در مقابل، ۵۳٪ دموکرات‌ها مخالف اعدام بودند. این شکاف درون‌حزبی و ایدئولوژیک قابل توجه است.البته یک نکته را نباید فراموش کنیم که حمایت از اعدام در آمریکا دیگر مثل دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیست. Gallup در اکتبر ۲۰۲۵ میزان حمایت از مجازات اعدام را ۵۲٪ و مخالفت را ۴۴٪ ثبت کرد، در حالی که حمایت در سال ۱۹۹۴ به ۸۰٪ رسیده بود.و اما دربارهٔ لمپن دنیای سیاست، جناب دونالد ترامپ!ترامپ سال‌هاست از مجازات اعدام به‌عنوان یکی از ابزارهای سیاست کیفری دفاع کرده است. در دورهٔ فعلی ریاست‌جمهوری او نیز دولت آمریکا سیاست گسترش و تسریع استفاده از مجازات اعدام را دنبال کرده است.در آوریل ۲۰۲۶ نیز وزارت دادگستری آمریکا اعلام کرد که در راستای دستور ترامپ، اقداماتی برای تقویت مجازات اعدام و تسریع برخی فرایندهای مربوط به پرونده‌های capital انجام داده است. در مورد مواد مخدر نیز موضع ترامپ جدید نیست. او سال‌هاست استدلال کرده که برخی قاچاقچیان مواد مخدر می‌توانند به اندازهٔ قاتلان جمعی به جامعه آسیب بزنند و باید با مجازات‌های بسیار شدید، از جمله اعدام، مواجه شوند.اما اینجا دقیقا همان جایی است که باید دوباره به علم برگردیم. شدت مجازات با اثربخشی مجازات یکی نیست. اینکه یک مجازات بسیار شدید باشد، به خودی خود ثابت نمی‌کند که جرم را بیشتر کاهش می‌دهد.ممکن است کسی بگوید: شما دارید دربارهٔ یک اتوپیا حرف می‌زنید! اگر فردی قاتل زنجیره‌ای باشد چه؟ آیا باید کشور هزینهٔ نگهداری او را تا پایان عمر بپردازد؟خب این سوال مهمی است، اما در واقع دو بحث متفاوت را با هم ترکیب می‌کند.بحث اول: آیا یک کشور توان مالی و اجرایی نگهداری مجرمان خطرناک را دارد؟ این بحثی بسیار بزرگ دربارهٔ بودجهٔ عمومی، زندان، امنیت، مدیریت ریسک، سیاست کیفری و اولویت‌های اقتصادی دولت است.بحث دوم: آیا برای حل این مسئله، کشتن مجرم بهترین، ضروری‌ترین و اخلاقا قابل دفاع‌ترین ابزار است؟ تمام بحث من دربارهٔ سوال دوم است. اگر یک کشور واقعا منابع لازم برای نگهداری یک قاتل زنجیره‌ای را ندارد، با مسئلهٔ ظرفیت دولت مواجه است که خود نیازمند بحثی جداگانه است.اما پاسخ به «کمبود ظرفیت» لزوما نباید «اعدام» باشد. ضمن اینکه استدلال اقتصادی «اعدام ارزان‌تر است» نیز پشتوانهٔ محکمی ندارد. برعکس، مطالعات مختلف نشان داده‌اند که پرونده‌های اعدام، به دلیل دادرسی پیچیده‌تر، انتخاب هیئت منصفه، کارشناسی، وکلای تخصصی و فرایندهای طولانی تجدیدنظر، معمولا از حبس ابد هزینه‌برتر هستند. بنابراین حتی اگر بحث را کاملا اقتصادی کنیم، نتیجه آن چیزی نیست که معمولا تصور می‌شود.اما نکتهٔ مهم دیگر این است که «زنده نگه داشتن» با «آزاد گذاشتن» فرق دارد. وقتی دربارهٔ جایگزین اعدام صحبت می‌کنیم، گاهی این تصور ایجاد می‌شود که مخالف اعدام می‌خواهد قاتل خطرناک را دوباره به جامعه برگرداند. نه! گزینهٔ واقعی در بسیاری از پرونده‌ها می‌تواند حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط باشد. در این حالت، فرد از جامعه جدا می‌شود و امکان ارتکاب قتل دیگری در جامعه را از دست می‌دهد.و در نهایت، بخش روان‌شناختی ماجرااینجا شاید بحث برای من از همه مهم‌تر شود. جامعه فقط مجموعه‌ای از قوانین و مجازات‌ها نیست. در جامعه، انسان‌ها از یکدیگر یاد می‌گیرند.وقتی دولت، یعنی قدرتمندترین نهاد رسمی جامعه، اعلام می‌کند که «کشتن، اگر توسط دولت و تحت شرایط قانونی انجام شود، یک مجازات مشروع است»، ما فقط دربارهٔ یک فرد محکوم صحبت نمی‌کنیم. دربارهٔ هنجارهای اجتماعی، معنای خشونت و رابطهٔ قدرت با زندگی انسان‌ها نیز صحبت می‌کنیم. البته نمی‌توان صرفا از این گزاره نتیجه گرفت که «اعدام حتما جامعه را خشن‌تر می‌کند»، چون شواهد علمی چنین نتیجهٔ قطعی‌ای نمی‌دهند.اما از منظر روان‌شناسی اجتماعی و اخلاق عمومی، یک پرسش جدی باقی می‌ماند که آیا دولت برای آموزش اینکه «کشتن بد است» باید خودش دست به کشتن بزند؟پاسخ من منفی است. جامعه باید بتواند از خطرناک‌ترین افراد محافظت کند، بدون اینکه برای دفاع از ارزش زندگی، به سلب زندگی متوسل شود.در نهایت من مخالف اعدام و در عین حال، صریحا مدافع عدالت اجتماعی هستم. مسئله این است که ما عدالت را چگونه تعریف می‌کنیم؟ اگر هدف حفاظت از جامعه است، حبس ابد می‌تواند این هدف را دنبال کند. اگر هدف کاهش قتل است، شواهد مربوط به مزیت بازدارندگی اعدام قانع‌کننده نیست. اگر هدف صرفه‌جویی اقتصادی است، شواهد آمریکا نشان نمی‌دهد که اعدام راه ارزان‌تری باشد. اگر هدف اجرای عدالت است، این دیگر یک بحث اخلاقی و فلسفی است.بنابراین وقتی یک مجازات برگشت‌ناپذیر است، وقتی خطای انسانی اجتناب‌ناپذیر است، وقتی مزیت بازدارندگی آن از نظر علمی اثبات نشده، وقتی هزینهٔ آن لزوما کمتر از حبس ابد نیست، و وقتی می‌توان با حبس طولانی‌مدت از جامعه محافظت کرد، من دلیلی کافی برای دادن اختیار کشتن به دولت نمی‌بینم.جامعه‌ای که می‌خواهد خشونت را کمتر کند، بهتر است برای مقابله با خشونت، تا حد امکان ابزارهای غیرخشونت‌آمیزتری داشته باشد. چرا؟ چون انسان خطا می‌کند و وقتی پای مجازات اعدام در میان است، یک خطای انسانی می‌تواند آخرین خطا باشد.با احترام، مهدی روزبهمنابع اصلی برای مطالعه:National Research Council, Deterrence and the Death Penalty (2012)Durlauf, Fu & Navarro, Assumptions Matter: Model Uncertainty and the Deterrent Effect of Capital Punishment, American Economic Review (2012)Gallup, Death Penalty – Historical TrendsPew Research Center, Most Americans Favor the Death Penalty Despite Concerns About Its AdministrationInnocence Project, Exonerations Data و پژوهش‌های مربوط به خطاهای قضایی و DNAU.S. Department of Justice, اقدامات دولت ترامپ دربارهٔ مجازات اعدام در سال ۲۰۲۶The White House, سیاست‌های دولت ترامپ دربارهٔ اعدام و جرایم مرتبط با مواد مخدر و قتل ماموران اجرای قانونMahdi RoozbehMahdi RoozbehSun, 09 Aug 2026 17:06:24 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/انگیزه-یا-عادت-ldiq9ag8mxvrانگیزه یا دیسیپلین؟ 🧠در روانشناسی و علوم شناختی، مقایسهٔ انگیزه و دیسیپلین یکی از موضوعات کلیدی در عملکرد فردی است. انگیزه با فعال‌سازی سیستم پاداش مغز، به ویژه نواحی نئوکورتکس پیش‌پیشانی، انرژی اولیه و جهت حرکت را فراهم می‌کند، در حالی که دیسیپلین با تأثیر بر قشر پیش‌پیشانی جانبی و قشر سینگولیت قدامی، عامل تداوم و پیشرفت بلندمدت است.مطالعات نشان داده‌اند که حتی افراد با انگیزهٔ بالا، اگر ساختار دیسیپلین نداشته باشند، در مواجهه با دشواری‌ها به سرعت خسته شده و مسیر خود را رها می‌کنند. در مقابل، کسانی که دیسیپلین ثابتی دارند، حتی زمانی که انگیزه‌شان نوسان دارد، قادر به حفظ عملکرد مستمر هستند. از منظر علوم شناختی نیز، دیسیپلین با ایجاد عادت‌ها و کاهش بار تصمیم‌گیری، انرژی ذهنی را آزاد کرده و تحقق اهداف بلندمدت را ممکن می‌سازد.بنابراین، اگرچه انگیزه نقش مهمی دارد، اما دیسیپلین ستون اصلی موفقیت و پیشرفت پایدار است. به عبارت دیگر، می‌توان گفت انگیزه مانند جرقه است و دیسیپلین شعله‌ای است که آن جرقه را حفظ و روشن نگه می‌دارد.🔗 For further reading: http://linkedin.com/in/mahdiroozbehMahdi RoozbehMahdi RoozbehSun, 30 Nov 2025 02:07:30 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/هوش-مصنوعی-تهدید-یا-فرصت-lnyrzbq5ixdsاپیزود بیست‌ویکم پادکست «فکتیکال» با عنوان «تعارض علم و دین و خدای شکاف‌ها»، به روایت مهدی روزبه، هم‌اکنون در اپلیکیشن Castbox و چنل یوتیوب قابل شنیدن است.خوش‌بختانه یا متاسفانه، هوش مصنوعی کم‌کم داره به یک شریک فکری تبدیل می‌شه. به‌قدری وارد زندگی روزمره شده که حس می‌کنم قراره به‌زودی مثل ما زندگی بسازه. وقتی جی‌پی‌تی این عکس رو خیلی سریع، با این جزئیات کامل برام ساخت، با خودم گفتم واقعاً چقدر همه‌چیز عجیب و راحت شده! تا همین چند سال پیش، یک انیماتور باید ساعت‌ها یا حتی روزها برای خلق چنین تصویری وقت می‌ذاشت، اما حالا با کمک علم و تکنولوژی، در عرض چند ثانیه حاضره.درست همون لحظه بود که سوی دیگه ماجرا رو دیدم. واقعاً همه‌چیز مثل یک تیغ دولبه عمل می‌کنه. هرچند تکنولوژی ما رو به جلو هل می‌ده، احتمالاً می‌تونه چیزهایی رو هم از ما بگیره. این موضوع فقط محدود به هوش مصنوعی نیست. حتی واژه‌ها، عبارات، مفاهیم و معانی مثبتی چون امید، انگیزه، دانش و رشد رو هم شامل می‌شه. امید بیش از حد می‌تونه ما رو از واقعیت دور کنه. انگیزهٔ افسارگسیخته ممکنه ما رو به سمت هدفی اشتباه ببره. دانشی که بدون اخلاق پیش بره، می‌تونه خطرناک بشه. و هر نوع پیشرفت فاقد آگاهی و تعادل، هر اندازه هم چشمگیر، در نهایت می‌تونه به سقوط برسه! اگر ندونیم چطور ازش استفاده کنیم، شاید پیش از ساختن آینده‌ای روشن، بخشی از گذشته رو از بین ببره.در جهانی که هر چیز در عین زیبایی، سایه‌ای از تناقض به همراه داره، احتمالاً مهم‌ترین مهارت ما درک این دوگانگی و یافتن تعادل باشه. هوش مصنوعی خیلی جذابه، اما مثل هر ابزار قدرتمند دیگه، می‌تونه خطرناک بشه. هرچند تقریباً تمام ابزارهای بزرگ تاریخ همین ویژگی رو داشتن. چاپ، برق، اینترنت و غیره، همگی در کنار رشد، بخشی از زیست پیشین ما رو تغییر دادن یا حذف کردن. هوش مصنوعی هم فعلاً داره همین مسیر رو طی می‌کنه.به هر حال، من موقتاً خوش‌بینم. اما خب، اندیشه انسان هرگز ایستا نیست. شاید روزی نظرم تغییر کنه! برای رهایی از تعصب، گاهی باید مقداری تغییر و تحول رو تجربه کرد. به‌قول یکی از روان‌شناسان اگزیستانسیالیست، ایستایی شخصیت و اندیشه مترادف با مرگ است.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehTue, 25 Nov 2025 21:43:22 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/ازدواج-درست-چگونه-است-tbq8pw2fnnhmاگر از من بپرسید که ازدواج درست چگونه است، این‌گونه پاسخ می‌دهم: وقتی تصمیم بگیرید احساسی را به سرانجامی به نام ازدواج برسانید، اولین حرکت این است که از خود بپرسید آیا به سن کافی رسیده‌اید و آیا خودتان و او را به اندازه کافی شناخته‌اید؟ اگر پاسخ مثبت بود باید ببینید که آیا براستی انتخاب این فرد بر مبنای عشق است یا تنها بدلیل ترشح مقداری دوپامین و گذران موقت زندگی شیفته او شدید؟ اگر عشق‌تان واقعی است، آیا باور دارید که تا سنین پیری از سخن گفتن با او لذت خواهید برد؟ تا زمانی که دو نفر حرفی برای گفتن و گوشی برای شنیدن ندارند، نمی‌توان به عمر ارتباط‌شان امید داشت.در نظام فلسفی نیچه، عشق همانند تجربه‌ای ظاهر می‌شود که می‌تواند اجازه دهد از میثاق و کلیشه‌ای رها شویم که تمام عمر به‌صورت تفکری قالب محدودمان کرده است. برای فیلسوفی که مرگ خدای مسیحی را تشخیص داده و همه‌ ارزش‌ها را بر مبنای معیاری جدید سنجیده، در رویایش ابرمردی خلق می‌شود تا بر زوال و انحطاط و همچنین پوچ‌گرایی که پیش‌تر تشخیص داده بود فائق آید و در مقابل ذهنیت و ادراک جمعی انسان معاصر، این عشق است که قابلیت بالقوه‌ آشکارسازی و شناخت جنبه‌های شخصی و درونی را دارد. چنین است که در کلام اغواگر و فریبنده نیچه می‌شنویم: «تبدیل شدن به آنچه هستی.» آری، نیچه به سادگی این استعداد نهانی را به ما معرفی می‌کند.نیچه می‌گوید: ازدواج به معنای بورژوازی کلمه، که معنایی محترمانه به حساب می‌آید، به‌هیچ‌‌ وجه عشق نیست، همان‌گونه که معنی پول و معامله را هم نمی‌دهد. هیچ موسسه‌ای را نمی‌توان بر اساس عشق بنیان نهاد. در واقع ازدواج، اعطای اجازه‌ اجتماعی به دو نفر است تا نیاز جنسی خود را ارضا کنند. بدیهی است شرایطی که جامعه در نظر می‌گیرد بنابر جذبه و کشش بین دو شریک زندگی و اراده و آرزوهای خوب طرفین است. این اراده و عزم با هم بودن به مواردی نظیر صبوری، سازگاری، صمیمیت، برابری، تعهد و مراقبت از یکدیگر تبدیل می‌شود. برای دو عاشق کلمه‌ رضایت جنسی به معنای کامل و تام کلمه نمادی از تسلیم بی‌قیدوشرط است، سمبلی از رضایت و لذت بردن.فروید نیز در این‌باره می‌گوید: عشق به معنای والایش جنسی است؛ به این معنا که اگر تمایل جنسی به ظریف‌ترین، لطیف‌ترین، انسانی‌ترین و احساسی‌ترین حد برسد، به عشق تبدیل می‌شود. عشق با آموختن آغاز شده و با شناخت به اوج خود می‌رسد. به همین جهت است که هیچ عشقی یکباره و در یک‌نگاه بوجود نیامده و نخواهد آمد.با احترام، مهدی روزبه.Mahdi RoozbehMahdi RoozbehMon, 24 Nov 2025 01:59:52 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/کتاب-زرد-و-روانشناسی-انگیزشی-ooycxmnbocy7متاسفانه در دنیای امروز، تمایز میان حقیقت و دروغ، و تشخيص علم از شبه‌علم به‌مراتب دشوار‌تر از گذشته است. بر این مبنا، بسیاری گمان می‌کنند با مطالعهٔ کتاب‌های انگیزشی، و یا توسل به کارما و قانون جذب، می‌توانند آرامش و انقلابی شگرف را درون خود تجربه کنند و زخم‌های خود را التیام بخشند. در حالی‌كه باید گفت: آری! شاید شما با خواندن کتاب معجزه شکرگزاری موقتاً آرام شوید و سطحی‌ترین احوالات شما دگرگون شود، اما غافلید که در عمق وجود خود غوغایی گاه غیرقابل درمان به پا کرده‌اید.کتاب‌های زرد، غالباً در وهلهٔ نخست آرامشی موقت به خواننده تزریق می‌کنند، اما در ادامه چشم او را بر حقایق تلخ و انکارناپذیر زندگی می‌بندند. در این شرایط خواننده در دنیایی خیالی، از تجربیات واقعی و گاه تلخ که خود می‌تواند مقدمهٔ شناخت و آگاهی شود غافل می‌شود. گمان می‌کند اگر آن‌گونه که می‌گویند زندگی نکند، پس کامل نیست، پس مشکل از اوست، پس این زندگی نیست که سخت و دشوار است، بلکه او بی‌اراده است و چون پنج صبح بیدار نشده و ملزومات ارسال صحیح ارتعاشات و جذب ثروت را انجام نداده، اکنون از دیگران عقب مانده است! و درست همین‌جاست که آسیب‌ها و سرزنش‌ها شروع می‌شود.معمولاً رژیم ایران، و نیز اغلب حکومت‌های جهان از روانشناسی انگیزشی حمایت می‌کنند؛ زیرا با این کار عملکرد ضعیف خود و سازمان‌های وابسته را تبرئه کرده و شما را مقصر عدم پیشرفتتان معرفی می‌کنند. آن‌ها می‌گویند این شمائید که به اندازهٔ کافی تلاش نکرده‌اید، وگرنه سیستم اقتصادی مشکلی ندارد!اما خطاب به دوستانی که معتقدند از مطالعهٔ این کتاب‌ها، و یا انجام عبادات دینی بسیار لذت می‌برند می‌گویم: این احساسات، تنها و تنها نتیجهٔ باورهای اشتباه شماست. راه سعادت هر انسانی متفاوت است و هرکس نسخهٔ منحصر به فرد خودش را دارد، درنتیجه نیازی نیست همگان پنج صبح بیدار شوند! اگر باورمندیم که خواندن کتاب شاکلهٔ فکری ما را می‌سازد، پس باید از کتاب‌هایی که خود شاکلهٔ علمی ندارند و بر پایهٔ خرافات و شبه‌علم بنا شده‌اند، دوری کرد.اگرچه مزاج مردمان ما بیش از آن‌که با علم و اندیشه سازگار باشد، با شبه‌علم و دروغ‌های شیرین و خرافات ماورایی دمساز است، و نیز کتاب‌های انگیزشی، پوچ و بی‌ارزشی چون چهار اثر از فلورانس جزو پر تیراژترین کتاب‌های کشور می‌شود، اما از یاد مبرید که بزرگ‌ترین لطمه به فرهنگ و دانش این سرزمین را نه مردم، که حکومت فعلی وارد کرده است؛ ضربه‌ای که دهه‌ها برای ترمیم آن زمان نیاز است.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehMon, 24 Nov 2025 01:04:58 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/ضرورت-گذار-از-آرمان-گرایی-ایدئولوژیک-به-واقع-گرایی-سازنده-در-دکترین-سیاست-خارجی-jqma2npslhmiدر علم سیاست و روابط بین‌الملل، یکی از اساسی‌ترین مؤلفه‌های تعیین‌کننده در موفقیت یا ناکامی سیاست خارجی، نوع دکترین راهبردی کشورها در مواجهه با نظام بین‌الملل است. به‌طور کلی، دو رویکرد عمده در این عرصه وجود دارد: آرمان‌گرایی (Idealism) و عمل‌گرایی یا پراگماتیسم (Pragmatism). کشورهایی که بر مبنای آرمان‌گرایی سیاست خارجی خود را طراحی می‌کنند، معمولاً بر اصول هنجاری، ایدئولوژیک و ارزشی تکیه دارند و کمتر ملاحظات قدرت، منافع متغیر و الزامات ساختار بین‌المللی را در نظر می‌گیرند. در مقابل، دولت‌های پراگماتیست بر اساس محاسبه دقیق منافع ملی، هزینه–فایدهٔ تصمیمات و اقتضائات زمان و مکان عمل می‌کنند.در این میان، تجربهٔ چند دههٔ اخیر نشان داده است که پافشاری بر آرمان‌گرایی در سیاست خارجی، به‌ویژه در فضای آنارشیک بین‌المللی و رقابتی کنونی، معمولاً منجر به انزوای دیپلماتیک، تحمیل هزینه‌های اقتصادی و کاهش نفوذ منطقه‌ای می‌شود. نمونهٔ بارز آن را می‌توان در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران مشاهده کرد که علی‌رغم برخورداری از ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی، انرژی، و فرهنگی قابل توجه، به‌سبب تداوم نگاه آرمان‌محور و چارچوب‌مند به مفاهیم قدرت و منافع، در تحقق بخش قابل توجهی از اهداف اعلامی خود ناکام مانده است.پراگماتیسم در سیاست خارجی به‌معنای نفی ارزش‌ها یا اصول نیست، بلکه به تعبیر جان دیوئی، به معنای «ترجمهٔ ارزش‌ها در قالب کارکردهای عملی و نتیجه‌محور» است. در این چارچوب، سیاست خارجی کارآمد باید انعطاف‌پذیر، نتیجه‌گرا و مبتنی بر تعامل هوشمند با بازیگران جهانی باشد. کشورهایی مانند چین، هند و عربستان سعودی، با وجود اختلاف در نظام سیاسی یا ایدئولوژی داخلی، توانسته‌اند با اتخاذ رویکرد پراگماتیستی در حوزهٔ بین‌الملل، همزمان هم منافع ملی خود را تأمین کنند و هم جایگاه بین‌المللی‌شان را ارتقا دهند.در نهایت، در شرایطی که نظم بین‌الملل کنونی در حال گذار به چندقطبی‌گری است، بازتعریف دکترین سیاست خارجی بر اساس پراگماتیسم هوشمند و انعطاف‌پذیر، یک ضرورت است. برای کشوری مانند ایران، رهایی از چارچوب‌های ایدئولوژیک و گذار به دیپلماسی واقع‌گرایانه، می‌تواند مسیر بازگشت به تعامل مؤثر، توسعه اقتصادی و افزایش قدرت نرم را هموار سازد.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehSun, 09 Nov 2025 00:00:03 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/تحلیل-انتخابات-اخیر-شهرداری-نیویورک-g80qnzguz3peتحلیل عملکرد و پایداری نهادها در ایالات متحده: مطالعهٔ موردی انتخابات اخیر شهرداری نیویورکانتخابات اخیر شهرداری نیویورک، فرصتی کم‌نظیر برای بازاندیشی در باب پویایی نهادها، رفتار رأی‌دهندگان و کارکرد واقعی دموکراسی در بستر سرمایه‌داری آمریکایی فراهم می‌آورد. پیروزی ممدانی، سیاستمدار مسلمان شیعه را می‌توان رویدادی نمادین و تحول‌آفرین در ساختار سیاسی و فرهنگی این کشور دانست.پیروزی فردی بدون سابقهٔ سیاسی گسترده که دیدگاه‌هایش با گفتمان راست افراطی و میراث ترامپیسم در تضاد آشکار است، نشان‌دهندهٔ دگرگونی عمیق در الگوی تصمیم‌گیری عمومی و رفتار رأی‌دهندگان شهری است.با این حال، چنین پدیده‌هایی را باید در چارچوب تاریخی و نهادی ایالات متحده تحلیل کرد. نظام سیاسی–اقتصادی آمریکا به‌گونه‌ای طراحی شده است که حتی تصمیمات غیرمنتظرهٔ رأی‌دهندگان نیز اختلالی در ثبات کلان آن ایجاد نمی‌کند. نهادهای سیاسی و اقتصادی این کشور از چنان استحکام و پیوستگی برخوردارند که انتقال قدرت، سرمایه و دانش میان نخبگان و نسل‌ها به‌صورت مداوم و پایدار ادامه می‌یابد.در این میان، نقش رسانه‌ها بسیار تعیین‌کننده است. رسانه‌ها با ساده‌سازی فرآیندهای پیچیدهٔ سیاست، مشارکت عمومی را ممکن می‌سازند و در عین حال افکار عمومی را در چارچوب‌های خاص هدایت می‌کنند. از این رو، حتی زمانی که نتایج انتخاباتی در ظاهر خلاف منطق سنتی سیاست‌ورزی به نظر می‌رسند، نظام نهادی توان جذب و تعدیل آن‌ها را دارد.تاریخ و بافت فرهنگی شهر نیویورک نیز عاملی تعیین‌کننده است. این شهر همواره عرصهٔ تنوع، تضاد و تجربه‌های نوین سیاسی بوده و انتخاب ممدانی را می‌توان ادامهٔ همین سنت دموکراتیک دانست.در نگاهی کلان‌تر، این تجربه بار دیگر امکان بازخوانی مباحث نظری کلاسیک، همچون ایدهٔ آریستوکراسی افلاطون و نسبت آن با لیبرال‌دموکراسی را فراهم می‌کند. شاید ترکیب محدودیت‌ها و نظارت نخبگان با سازوکارهای انتخاب عمومی بتواند الگویی کارآمد برای کاهش اثر تصمیمات هیجانی و ارتقای کیفیت حکمرانی ارائه دهد.در مجموع، این پدیده نشان می‌دهد که سیاست و فرآیند تصمیم‌گیری جمعی، علاوه بر دانش و تجربهٔ فردی رأی‌دهندگان، محصول تعامل پیچیدهٔ میان نهادها، رسانه‌ها، تاریخ و فرهنگ سیاسی است. انتخابات اخیر شهرداری نیویورک را می‌توان نمونه‌ای عینی از پویایی و انعطاف‌پذیری نهادی در دموکراسی آمریکایی دانست.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehWed, 05 Nov 2025 21:27:01 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/چرا-تصمیم-گیری-صرفاً-عقلانی-یک-افسانه-است-uv19vjis1vs5چرا تصور می‌کنیم برای تصمیم‌گیری درست باید احساسات را کنار بگذاریم؟این تصور چنان در فرهنگ عمومی ریشه دوانده که «عقل» و «احساس» را عملا به دو نیروی متضاد تبدیل کرده است. گویی هرچه یک تصمیم از احساسات فاصله بیشتری داشته باشد، عقلانی‌تر است. اما یافته‌های علوم شناختی این دوگانه ساده را زیر سوال می‌برند.اگر احساس دشمن عقل بود، انتظار می‌رفت اختلال در پردازش هیجانی دست‌کم به تصمیم‌گیری منطقی‌تر منجر شود. اما پژوهش روی بیمارانی با آسیب در بخش‌هایی از مغز، به‌ویژه قشر پیش‌پیشانی شکمی–میانی (vmPFC)، تصویر متفاوتی ارائه می‌کند. این افراد ممکن است بسیاری از توانایی‌های شناختی و استدلالی خود را حفظ کرده باشند، اما در برخی تکالیف تصمیم‌گیری و انتخاب میان گزینه‌ها عملکرد نامطلوبی نشان دهند.چرا؟چون تصمیم‌گیری فقط محاسبه پیامدها نیست. می‌توان مزایا و معایب گزینه‌ها را فهرست کرد، احتمال‌ها را سنجید و برای هر انتخاب استدلال آورد. اما در نهایت باید بدانیم کدام پیامد برای ما ارزشمندتر است، از چه چیزی باید پرهیز کنیم و به چه چیزی اهمیت می‌دهیم. اینجاست که هیجان وارد فرایند تصمیم‌گیری می‌شود.آنتونیو دامازیو این ایده را در قالب «فرضیه نشانگر سوماتیک» صورت‌بندی کرد. بر اساس این فرضیه، احساسات صرفا مخل فرایند عقلانی نیستند و می‌توانند در ارزیابی ارزش گزینه‌ها نقش داشته باشند، توجه را هدایت کنند و دامنه انتخاب‌های ممکن را محدود سازند.بنابراین شاید مسئله اساسا دوگانه «عقل یا احساس» نباشد. عقل و احساس را نباید لزوما دو سیستم مستقل و متخاصم تصور کرد که برای تصمیم‌گیری باید یکی را انتخاب و دیگری را حذف کنیم. در بسیاری از موقعیت‌ها، احساسات می‌توانند به فرایند عقلانی جهت و اولویت دهند.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 17 Oct 2025 16:36:19 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/شوپنهاور-و-معنای-زندگی-j2atbnjr4aflجایی خواندم که نوشته بود: زندگی انتظار کشیدن برای پایان طوفان نیست، بلکه بودن و رقصیدن زیر باران است.پس از خواندن نخستین کلمات این جمله، اولین چیزی که به ذهنم آمد، چهرهٔ عبوس و عریان «آرتور شوپنهاور» بود؛ فیلسوفی کج‌خلق و صریح که تندخویی وجهی از چهرهٔ او بود. تا جایی که به خاطر دارم، همواره نصیحت‌های پدرانهٔ شوپنهاور برایم جذابیت داشت. او در طول حیات خود می‌کوشید تا این نکته را به همگان یادآور شود که زندگی تا چه حد می‌تواند رنج‌آور باشد. او می‌گوید زندگی آونگی‌ست میان فشار خواستن و درد ملالت، و این جملات همواره برای آن جوان ایرانی که در سخت‌ترین شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی به سر می‌برد، بیش از هر کس دیگری قابل لمس است.وقتی به جملهٔ نخست بازگشتم، این واقعیت که «ماهیت زندگی درد و رنج است»، برای چندمین‌بار همچون یک سیلی به گوشم نواخته شد. اما در ادامه که به تحلیل متن پرداختم، مقداری آرام گرفتم. اگر طوفان و باران را به مثابهٔ درد و رنج زیستن در نظر بگیریم، می‌گوید زندگی انتظار برای پایان این ملالت نیست بلکه رقصیدن و پذیرفتن آن است. غم و اندوه، ناخوشی و ناملایمات زندگی تمام‌نشدنی‌ست. از زمین و زمان می‌بارد. نباید ساده‌لوحانه در انتظار پایان این طوفان سهمگین باشیم، چرا که نرسیدن و نشدن بخش جدایی‌ناپذیر زندگی ماست. تنها در صورتی که این واقعیت را پذیرفتیم و با آن روبه‌رو شدیم، رقصیدن را خواهیم آموخت؛ رقصیدن، ولو زیر قطرات سرد باران. رویارویی با تلخی زندگی شجاعت می‌خواهد و البته که از پس آن، آرامش و حال خوش می‌آورد.بدون تردید در کنار این پذیرش، تلاش برای رسیدن به اهدافی مشخص (اگر تا حد امکان لطمه‌ای به کیفیت زندگی وارد نکند) حتما امری لازم و ضروری است. اما متأسفانه بسیاری از ما، با تعبیر نادرستی از واژهٔ «ریسک» و به بهانهٔ پیشرفت و رسیدن به قلهٔ پیروزی و غفلت از اینکه مسیر همان مقصد است، مدام دست به کارهایی می‌زنیم که نتیجهٔ خوشایندی در پی ندارد.- چرا این تصمیم احمقانه را گرفتی؟- فلانی تأیید کرد و من ریسک کردم!- چرا آثار راندا برن و ناپلئون هیل را می‌خوانی؟- می‌خواهم با استفاده از این روش‌ها یک‌شبه ثروتمند شوم. ریسک هزینهٔ فرصت را به جان می‌خرم و تمام اوقاتم را صرف مطالعهٔ این کتاب‌ها می‌کنم!در واقع ریسک یعنی بُعدی میان روشنی و تاریکی. می‌دانم که گاهی برای به دست آوردن یک چیز باید چیز دیگری را از دست داد، اما سؤال اینجاست که آیا در فلان زمینه، با در نظر گرفتن تمام جوانب چنین تصمیمی گرفتید یا از سر حماقتی افسانه‌ای؟ ریسکی منطقی یا احمقانه؟ نگاهی علمی یا توسل به خرافات و تلاشی پوچ و بیهوده؟ تمام مسئله همین است.و اما برگردیم به آن زندگی ملال‌آور و چگونگی مهار آن!می‌توان با قاطعیت گفت که تنها راه مبارزه با رنج زیستن، «معنا آفریدن» است. چگونه آفریدن آن کار سختی نیست. هنگامی که از نقطهٔ امن خود بیرون آمدید و خود را در میان برهوت زندگی یافتید، فقط کافی‌ست که نگاهی به اطرافتان بیندازید: پدر و مادرتان، فرزندتان، هدف ادامهٔ تحصیل و مهاجرتی قریب‌الوقوع، همسرتان، خرید خانه، سفری که در پیش رو خواهید داشت، ارتقای سمت شغلی، حتی همین فنجان قهوه یا چایی که در دست دارید. نمی‌دانم! خودتان که بهتر می‌دانید. فقط کافی‌ست نگاهی دوباره به اطرافتان بیندازید.پی‌نوشت: متن بالا دل‌نوشته‌ای است از میان هزاران افکار درست یا نادرستی که هر یک از ما در طول روز با آن مواجه می‌شویم، اما جزمیّت لاجرم بر دل شما نخواهد تابید؛ زیرا در جست‌وجوی یک «مخاطب خاص» نیست. صرفا می‌خواستم آن را در اینجا به اشتراک بگذارم. شاید به‌صورت موقت و شاید دائم! می‌دانید که شخصیت به هیچ وجه ایستا نیست. شاید نظرم دربارهٔ هر آنچه گفتم، دگرگون شد! برای فرار از تعصب، گاهی می‌بایست مقداری این تغییر و تحول را تجربه کرد. «رولو می» می‌گوید: ایستایی شخصیت و اندیشه، مترادف با مرگ است.نظر شما چیست؟با احترام؛ مهدی روزبه.Mahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 26 Sep 2025 22:27:49 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/برترین-تیترهای-شبه-علمی-یا-خرافی-کدامند-e9vt0jeemppqاین عناوین تنها بخشی کوچک و معروفی از شبه‌علم‌هایی هستند که طرفداران محکم و متعصبی هم در جهان امروز دارند:انرژی درمانی، چاکرا و چشم سوم، تله پاتی، قانون جذب، موفقیت کوانتومی، درمان بیماری‌ها با طب سنتی، مثبت اندیشی کارکردی، استفاده ده درصدی از مغز، طالع‌بینی، اخترگرایی یا آسترولوژی (تاثیر ماه تولد در شخصیت)، رابطه سحرخیزی با موفقیت شخص، اثر برمودا، عرفان حلقه، تناسخ، تئوری‌های توطئه، چشم زخم، فنگ‌شویی، تاثیر مثبت روزه‌داری بر سلامتی، قانون راز، قانون کارما، ثروت آفرینی با ذهن و مدیتیشن، ارتباط ثروت با فرکانس، ارتعاشات و بسامد، ژن برتر در انسان‌ها (نژادگرایی)، اثر انرژی مثبت و انرژی منفی و...شبه‌علم یا Pseudoscience ناعلمی است که با لباس علم خودنمایی می‌کند و طرفداران یا پیروانشان اصرار به علمی بودن و کارا بودن آن دارند. شبه‌علم، از واژه‌های علمی یا مثال‌های بدون منبع و صرفا زیبا برای تقویت و تثبیت مواضعی صحبت می‌کند که اساسا پایهٔ علمی ندارند و نمی‌شود آن‌ها را اندازه گرفت یا مستندشان کرد.علم چیست و چرا مهم است؟علم دانش مبتنی بر داده‌های قابل اثبات و تجدیدپذیر است؛ دروغ نمی‌گوید، نظام‌مند و قابل تکرار است، فقط ادعا نیست. علم قصد دارد از طریق آزمایش و تجزیه و تحلیل به نتایج قابل ‌اندازه‌گیری شفاف دست پیدا کند. در واقع نخستین معیار علمی بودن یک پدیده، پیروی از اصل ابطال‌پذیری و امکان راستی آزمایی آن است.ادعای طرفداران و پیروان شبه‌علم چیست؟اکثر افرادی که شبه‌علم را دوست دارند، مدعی‌اند که این‌ها از درک و ظرفیت و قبول افراد معمولی خارج است و اگر آن‌ها را قلبی بپذیرید حتما کار می‌کند. می‌گویند اگر شما موفق نیستید و نمی‌فهمید، ظرف تفکر شما گنجایش این مطالب را ندارد و آماده درک آن‌ها نیستید.لازم به ذکر است که الزاما هرچیزی که علم نیست، مضر یا غلط مطلق نیست. اما شبه‌علم، می‌تواند گمراه کننده باشد یا از آن به راحتی در جهت سواستفاده و سودجویی استفاده کرد.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 26 Sep 2025 21:10:51 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/آسترولوژی-علم-یا-خرافه-kvsgqlntflj8من باور دارم زمین تخت است. باور دارم کارما وجود دارد. باور دارم ارتعاشات می‌توانند آرزوهای ما را برآورده کنند. حتی باور دارم ماه تولد می‌تواند بر شکل‌گیری شخصیت انسان تاثیر بگذارد.راستش را بخواهید، باور ما به یک گزاره اصلاً مهم نیست. چیزی که اهمیت دارد، شواهد است. تا امروز، پژوهش‌های مختلف شواهد قابل‌اتکایی برای این ادعا که ماه تولد بتواند ویژگی‌های شخصیتی افراد را به شکل معناداری پیش‌بینی کند، پیدا نکرده‌اند.شخصیت انسان پدیده‌ای پیچیده است و شکل‌گیری آن حاصل تعامل عوامل متعددی، از جمله عوامل ژنتیکی، محیط، یادگیری، روابط و تجربه‌های فردی است. بنابراین لزومی ندارد برای توضیح هر ویژگی شخصیتی، به موقعیت ستاره‌ها و صورت‌های فلکی متوسل شویم.اگر واقعاً بخواهیم شخصیت را مطالعه کنیم، ابزارهای علمی‌تری در اختیار داریم. برای مثال، مدل «پنج عامل بزرگ شخصیت» (Big Five) یکی از چارچوب‌های مهم در روان‌شناسی شخصیت است که پنج بعد اصلی را بررسی می‌کند.گشودگی به تجربه (Openness)، وظیفه‌شناسی (Conscientiousness)، برون‌گرایی (Extraversion)، سازگاری (Agreeableness) و روان‌رنجوری (Neuroticism).این مدل البته توضیح نهایی و کاملی برای تمام ابعاد شخصیت انسان نیست، اما برخلاف آسترولوژی، بر دهه‌ها پژوهش تجربی و روش‌های روان‌سنجی استوار است.انسان معمولاً تمایل دارد از دل هر چیزی الگویی پیدا کند، به اتفاقات معنا بدهد و میان پدیده‌هایی که لزوماً ارتباط علّی ندارند، رابطه برقرار کند. به همین دلیل، صرفاً یافتن یک الگو به معنای وجود یک رابطه واقعی نیست.باید بتوانیم میان باور و شواهد تفاوت بگذاریم. اگر به روش علمی پایبند باشیم، باید بپذیریم که واقعیت مستقل از خواسته‌ها و آرزوهای ماست. جهان چنان که ما فکر می‌کنیم، منظم و الگومند نیست.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 26 Sep 2025 21:02:12 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/آیا-ما-واقعاً-تنبلیم-نگاهی-علمی-و-روان-شناختی-به-سازوکارهای-پنهان-ذهن-dwofuu8ke0ppآیا ما واقعاً تنبل هستیم؟ نگاهی علمی و روان‌شناختی به سازوکارهای پنهان ذهنوقتی ذهن خسته است، اغلب ما را به تنبلی متهم می‌کنند. اما واقعیت، مانند بسیاری از جنبه‌های روان انسان، ساده و تک‌بعدی نیست. نمی‌توان همه‌چیز را به یک علت واحد تقلیل داد، به‌ویژه در مواجهه با رفتاری که ریشه در ژرفای نادیدهٔ روان دارد.در حقیقت، آنچه در ظاهر بی‌میلی یا بی‌انگیزگی به نظر می‌رسد، لزوماً به ضعف اراده یا تنبلی مربوط نیست. پژوهش‌های معتبر در حوزهٔ علوم اعصاب و روان‌شناسی شناختی — از نظریهٔ «Ego Depletion» بامایستر و مقیاس «Burnout» کریستینا ماسلاچ گرفته تا کتاب تحلیلی «Laziness Does Not Exist» اثر دکتر دوون پرایس — نشان داده‌اند آنچه ما «تنبلی» می‌نامیم، در بسیاری از موارد نشانه‌ای از خستگی ذهنی، تعارض‌های درونی یا فرسودگی ناشی از اضطراب، فشار روانی یا افسردگی پنهان است. این وضعیت همچنین می‌تواند متأثر از شرایط اجتماعی–اقتصادی یا محدودیت‌ها و فرصت‌های فردی باشد. در نتیجه، تنبلی در معنای رایج آن، اغلب برچسبی نادقیق است.مغز در چنین شرایطی می‌کوشد میان منابع محدود انرژی روانی، انگیزهٔ درونی و فشارهای بیرونی تعادل برقرار کند. رفتاری که از بیرون بی‌علاقگی یا کم‌کاری به نظر می‌رسد، ممکن است در واقع سازوکاری برای بازسازی، حفظ تعادل، صیانت از بقا و پیشگیری از فروپاشی روانی باشد. از همین رو، خودسرزنشی نه‌تنها کارساز نیست، بلکه اغلب چرخه‌ای معیوب از احساس گناه، کاهش اعتمادبه‌نفس و تشدید خستگی روانی ایجاد می‌کند.حال، شاید بپرسید که تفاوت میان «تنبلی» و «خستگی ذهنی» چیست؟ پاسخ در نوع نگاه و شیوهٔ مواجهه با مسئله نهفته است. هنگامی که فرد به‌جای سرزنش خود، در پی فهم ریشه‌های درونی تجربه‌اش برمی‌آید، امکان تغییر واقعی فراهم می‌شود و مسیر ترمیم هموارتر می‌گردد. برچسب «تنبلی» تنها بار عاطفی منفی و احساس گناه به همراه دارد، اما درک خستگی و فرسودگی ذهن، نخستین گام برای مراقبت، بازسازی و مداخلهٔ مؤثر روانی است.با احترام، مهدی روزبه.Mahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 26 Sep 2025 20:56:21 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/نقدی-بر-آزمون-mbti-kpzgydbp2anjآزمون شخصیت مایرز–بریگز (MBTI)، با طبقه‌بندی افراد به ۱۶ تیپ شخصیتی، توانسته به حوزه‌های مدیریت منابع انسانی، مشاورهٔ شغلی و خودشناسی عمومی راه یابد. اما با وجود محبوبیت فراگیر، بررسی‌های علمی دقیق نشان می‌دهد که اعتبار و روایی این آزمون، به‌مراتب کمتر از آن چیزی است که عموم مردم تصور می‌کنند.۱. پشتوانهٔ نظری ضعیف:این آزمون مبتنی بر نظریهٔ غیرتجربی یونگ و فاقد داده‌های علمی و آزمون‌های آماری دقیق است.۲. دوگانه‌سازی کاذب:ویژگی‌های انسانی را به‌صورت صفر و یک طبقه‌بندی می‌کند، در حالی که شخصیت طیفی و پویاست.۳. پایایی پایین:نتایج آزمون در بازه‌های زمانی کوتاه متغیرند و ثبات تیپ شخصیتی محل تردید است.۴. ضعف در پیش‌بینی رفتار:در مقایسه با مدل پنج‌عاملی شخصیت (Big Five)، توانایی کمتری در پیش‌بینی رفتارهای واقعی دارد.۵. جذاب اما کم‌کارآمد:جذاب، قابل‌فهم و ساده است، اما برای تصمیم‌گیری‌های جدی روان‌شناختی مناسب نیست.جمع‌بندی:‏MBTI ابزاری است که می‌تواند در حوزهٔ خودشناسی اولیه یا گفت‌وگوی عمومی دربارهٔ شخصیت مفید باشد. اما برای تصمیم‌گیری‌های مهم روان‌شناختی، شغلی، سازمانی یا درمانی، استفادهٔ انحصاری از آن نه‌تنها سودمند نیست، بلکه گمراه‌کننده نیز می‌تواند باشد. رویکرد علمی مستلزم بهره‌گیری از ابزارهایی چون مدل پنج‌عاملی شخصیت، با تکیه بر داده‌های پایا، نظریه‌های آزموده‌شده و تحلیل‌های آماری معتبر است.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 26 Sep 2025 20:47:28 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/تنهایی-آری-اما-همیشه-نه-cnmdwt068aghشوپنهاور و سارتر از نگاه روانشناسی مدرنتنهایی؟ آری، اما همیشه نه!.آرتور شوپنهاور، آن فیلسوف خاموش و بدبین قرن نوزدهم، تنهایی را سرنوشت محتوم و در عین حال والای انسان‌های برتر می‌دانست. او در سکوت فردی، بذر خردورزی را می‌کاشت و در هیاهوی اجتماع، پژواک ابتذال را می‌شنید. از نگاه او، روابط انسانی اغلب چیزی جز بازتاب خودخواهی و سوءتفاهم نبودند. پس جای تعجب نیست که پناهگاه مطمئن او، خلوت و انزوا باشد.در همین راستا، ژان پل سارتر با جملهٔ مشهور و تندخویانهٔ «جهنم دیگران‌اند»، بر بی‌امان بودن قضاوت‌های انسانی و بیزاری از نگاه تحمیل‌گر جامعه صحه گذاشت. در منظومهٔ اگزیستانسیالیسم او، آدمی باید در برابر دیگری بایستد تا خویشتن را بیافریند.اما آیا این رویکرد به «دیگری» و «تنهایی» را می‌توان در ساحت روان‌شناسی مدرن نیز بدون اصلاح پذیرفت؟یافته‌های اخیر علوم شناختی و روان‌شناسی اجتماعی، ما را به درنگی جدی فراخوانده و نشان می‌دهند که رابطه‌مندی ایمن و اصیل با دیگران، بستر اصلی رشد هیجانی، معنا و حتی خودآگاهی است. تنهایی مزمن و ایزوله شدن از جامعه، برخلاف تنهایی انتخابی و خلوت خلاق، می‌تواند به افسردگی، اضطراب و کاهش عملکرد شناختی بینجامد.افزون بر این، روان‌شناسی معاصر از مفهوم interpersonal neurobiology یا روان‌شناسی بین‌فردی سخن می‌گوید. این شاخه نشان می‌دهد که ذهن انسان در بستر ارتباطات اجتماعی شکل می‌گیرد. از آغاز، مغز ما برای هم‌تنظیمی با دیگران طراحی شده است. حتی خوداندیشی، که شوپنهاور آن را میراث تنهایی می‌دانست، در ساختاری زبانی شکل می‌گیرد که از اجتماع و روابط با دیگران آموخته‌ایم.البته باید اذعان داشت که نقد شوپنهاور بر سطحی بودن بسیاری از روابط انسانی، همچنان پابرجاست. او هشدار می‌داد که ارتباطات بدون تأمل و جمع‌های سرشار از هم‌رنگی، فردیت را می‌بلعند. این هشدار، به‌ویژه در عصر رسانه‌های اجتماعی که در آن تعاملات گاه به نمایش‌های پی‌درپی از خودشیفتگی و فومو تبدیل شده‌اند، اهمیتی دوچندان یافته است. با این حال، راه رهایی در بریدن کامل از دیگری نیست و تنها در انتخاب آگاهانهٔ روابط سرشار از فهم، همدلی و رشد متقابل ممکن می‌شود.بنابراین، اگرچه باید به شوپنهاور آفرین گفت که رنج حضور را دید و از هیاهوی پوچ رهایی جست، اما هم‌زمان باید پذیرفت که انسان تنها در آینهٔ دیگری خود را بازمی‌یابد.با احترام، مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehFri, 26 Sep 2025 20:34:18 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/کتاب-آغوش-جنون-urzlkow8lczsآغوش جنون منتشر شد!معرفی کتاب:کتاب «آغوش جنون» به نویسندگی مهدی روزبه، در تابستان چهارصد و سه، توسط نشر متخصصان روانه بازار شد. فرایند نگارش و چاپ این کتاب به دلیل اینکه بسیاری از مطالب درج شده در متن کتاب با قوانین و ضوابط نشر مطابقت نداشت، بیش از هفده ماه به طول انجامید و سرانجام با ارسال اصلاحات و موافقت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کتاب آغوش جنون در شرایطی که بخش‌های مهمی از آن حذف شد، به چاپ رسید.آغوش جنون رمانی فلسفی و روانشناختی است که برخی از قسمت‌های آن به جستار بیشتر شبیه است. متن کتاب بیش از آن که از خط داستانی خود بهره ببرد، ابتدا مخاطب را در انبوهی از پرسش و ابهام رها می‌کند و سپس به کمک شخصیت اصلی داستان که بیمار یا قهرمان بودن آن نیز در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته، به نقد و بررسی تجربیات او در طول زندگی‌اش می‌پردازد. نویسنده در این کتاب می‌کوشد تا با استفاده از مفاهيمی چون مرگ، زندگی و جاودانگی، عشق، علم و حقیقت، بدبینی و نومیدی، رویکرد روان‌درمانی اگزيستانسياليسم، پرداختن به چند اختلال روانی و همچنین آشنایی با ساده‌ترین نوع نبوغ که رسیدن به آن تنها با شناخت و پذیرش واقعیت امکان‌پذیر است، مخاطب را وادار به اندیشیدن کند و کمی از ماهیت زندگی سخن بگوید.اما آیا این کتاب می‌تواند نقشه راهی برای بالا بردن سطح آگاهی در جامعه باشد؟ و آیا اصلا می‌توان همگان را به اندیشیدن وادار کرد؟ نویسنده در پاسخ به این پرسش می‌گوید که تنها راه از بین بردن خرافات، انقراض انسان و نابودی نسل بشر است!بخشی از کتاب آغوش جنون:بدبختی بزرگ میان عموم مردم این است که آنها خودکشی را ضعف می‌دانند و فکر می‌کنند کسی که خودکشی می‌کند، بی‌تردید آدمی ضعیف، بزدل و به‌درد نخور است. درحالی که مسئله بسیار عمیق‌تر، مهم‌تر و فراتر از این‌ها است. خودکشی گاهی می‌تواند عصیان باشد. گاهی می‌تواند اعتراض به اصل بودن باشد. چنان‌که کامو می‌گوید، خودکشی گاهی می‌تواند از سر آگاهی و شهامت باشد و نه بزدلی و ضعف. چه چیز هیجان‌انگیزتر از این که خودمان موعد مرگ خود را تعیین کنیم؟ مرگ چنان عظمتی دارد که برای برخی از ترسویان، بخش قابل ملاحظه‌ای از انرژی صرف انکار مرگ می‌شود. درحالی که مرگ پایان هر داستانی است، چرا هرچه زودتر خود را در آغوش آن نیندازیم؟ به‌راستی که انکارکنندگان مرگ، گناهکارند و مرگ به‌زودی چنان گلوی آنان را می‌فشارد که هزارباره آرزوی مرگ زودهنگام خواهند کرد.برای تهیه نسخه فیزیکی کتاب «آغوش جنون» به سایت نشر متخصصان و نسخه الکترونیکی آن، به اپلیکیشن طاقچه و فراکتاب مراجعه کنید.آغوش جنون‌Mahdi RoozbehMahdi RoozbehSun, 07 Jul 2024 03:52:41 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/جبر-یا-اختیار-i2p0yq5sv8y0در اینکه هیچ موجود ماورائی زندگی ما را از پیش تعیین نکرده است، شکی نیست اما اگر بخواهیم ماجرای جبر یا اختیار انسان را بیشتر مورد بررسی قرار دهیم باید کمی عمیق‌تر به این پرسش بنگریم. آیا انسان مجبور است یا مختار؟ این پرسش جزو آن دسته از پرسش‌هایی است که نمی‌توان با یک بله یا خیر ساده به آن پاسخ داد. بنجامین لیبت محقق برجسته آمریکایی فیزیولوژی و علوم آزمایشی، طی یک آزمایش به این نتیجه رسید که انسان آزادی انتخاب ندارد و موجودی مجبور است و در نهایت علم عصب شناسی نیز تایید کرد که:اراده‌ی آزاد توهمی بیش نیست!با آزمایش بنجامین لیبت تصمیم‌گیری آگاهانه زیر سوال می‌رود چرا که مغز ما پیش از آنکه از تصمیماتمان مطلع شویم، برای ما تصمیم‌گیری می‌کند. به طوری که حتی گاهی اوقات سخن گفتن هم بدون خودآگاهی انجام می‌شود. اما این به این معنا نیست که ما ربات هستیم و نقش‌های از پیش تعیین شده را ایفا می‌کنیم، بلکه مغز ما به عنوان فرمانده تمام بدن، فرایندهای بسیار پیچیده‌ای دارد و قبل از هر انتخاب (و آگاهی از آن انتخاب)، فعل و انفعالات مغزی حدود ۳۰۰ میلی ثانیه قبل از آگاه بودن شخص به آن تصمیم، در مغز ظاهر می‌شود و خود این تحت تاثیر عواملی چون ژنتیک و تفکراتی است که در طول عمر خود به آن می‌اندیشیم.در نتیجه نه من و مایی وجود دارد و نه اراده‌ای آزاد که بخواهد تصمیم‌گیرنده و یا تعیین کننده نوع واکنش باشد. جبر اندر جبر اندر جبر! سیستم دوپامینی مغز ما همواره خواستار انتخابات و خواستن‌ها است که ما فکر می‌کنیم خواسته‌ایم یا انتخاب کرده‌ایم! همه‌ی این ساختارهای انتخاب رفتاری را مغزمان تهیه می‌بیند و این انتخاب نهایی ما بر اساس ساختار از پیش تعیین شده می‌باشد. به گفته‌ی دکتر تقی کیمیایی‌اسدی، تمام کارهایی که از انسان سر می‌زند حتی آنچه که در امعاء و احشاء رخ می‌دهد، تحت کنترل بافت مطلقا فیزیکی مغز است که یک دستگاه الکتروشیمیایی است.این دستگاه بشدت انعطاف پذیر، محصول ژنتیک، عوامل اپی ژنتیک تعیین کننده بیان ژنی، و تمامی اتفاقاتی است که از ابتدای شکل‌گیری مغز در دوران جنینی تا هنگام مرگ، مغز با آنها برخورد کرده و باید زندگی فرد را با آنها تطابق دهد. هیچ اثری از هیچ نیرو یا ماهیتی جدا از این بافت فیزیکی در بدن نیست تا بتواند در تعیین واکنش‌ها دخیل باشد. هیچ نهاد فرافیزیکی نه تنها در مغز بلکه در جهان وجود ندارد که بتواند بر این بافت اثر گذارد. چرا که از کشتزار مغزتان همان چیزهایی را درو می‌کنید که در آن کاشته‌اید، هر چند هم خاک خوبی در آن به ارث برده باشید.این در واقع همان جبر تعدیل پذیر است که در لحظه‌ی انجام واکنش، مغزتان مفعول جبر مطلق کیفیت ساختار خودش در آن لحظات است و از کوزه همان برون تراود که در اوست! نه منی و نه روحی و نه اراده‌ای و نه ذهنی و نه آگاهی موثری برای گزینش وجود ندارد. همه‌ی ما انسان‌ها در جلسه‌ی امتحانی هستیم که مغزمان باید آماده‌ی جواب مناسب باشد وگرنه در آزمایش جبر زمانه مردود می‌شویم._مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehWed, 20 Dec 2023 17:22:49 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/آیا-دکتر-هلاکویی-زرد-است-glhhjel5dg9kآیا به‌راستی فرهنگ هلاکویی را می‌توان در جرگه روان‌شناسان زرد قرار داد؟ اولا برچسب زدن به دیگران به همین سادگی نیست! دوما اگرچه سازمان نظام روانشناسی کشور از دکتر هلاکویی با عنوان روانشناس زرد یاد کرده است اما نباید این نکته را فراموش کنیم که فرهنگ هلاکویی در ایران هیچ فعالیتی نمی‌کند، پس درمورد زرد بودن یا نبودن، مجوز داشتن یا نداشتن، باید کشور محل زندگی ایشان (امریکا) تصمیم گیری کند که گویا آقای هلاکویی مجوزهای لازم را دارد.‌علاوه‌براین ایشان قبل از انقلاب استاد دانشگاه تهران بودند و فعالیت‌های مهم علمی در این زمینه داشته‌اند و همچنین دارای مدارک معتبر علمی هستند. (دارای سه مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌های روان‌شناسی و اقتصاد از دانشگاه تهران و مشاورهٔ ازدواج، خانواده و کودکان از دانشگاه یوتا و مدرک دکترا در رشتهٔ جامعه‌شناسی از دانشگاه یوتای آمریکا) اما اگر می‌گویید کار ایشان از لحاظ فعالیت رادیویی و آگاه‌سازی جمعی مورد اشکال است، باید بگویم اگرچه می‌دانم نمی‌توان از طریق رادیو به‌راحتی مسیر درمان را طی نمود و در عرض چند دقیقه تشخیص‌گذاری کرد، اما بر اساس آنچه تاكنون از کنفرانس‌ها و فایل‌های صوتی ایشان شنیدم، دکتر هلاکویی در بیشتر موارد جوانب علمی و روانشناختی را در نظر گرفته و رعایت کرده‌اند، هرچند گاهی دچار مغلطه و خشونت‌های بیجا شدند.برخی می‌گویند آقای هلاکویی در گذشته از خرافاتی همچون قانون جذب و امثالهم صحبت کرده‌اند پس می‌توان ایشان را در سطح روانشناسان جعلی قرار داد که حقیقتا گذشته ایشان را نمی‌دانم و اصلا چه اهمیتی دارد وقتی اینک از منتقدان این خرافات هستند! برخی دیگر می‌گویند که چون دکتر هلاکویی چندین ازدواج ناموفق داشته است بنابراین نمی‌تواند در این زمینه‌ها روانشناس خوبی باشد! در پاسخ باید گفت که اولا آقای هلاکویی هیچ‌گاه ادعا نکردند روانشناسی را بهتر از هرکسی می‌دانند بلکه حتی گاهی خود را صرفا یک مشاور یا راهنمای معمولی معرفی کردند، دوما مگر شلوار یک خیاط هیچ‌وقت پاره نمی‌شود؟ اگر صحبت‌های ایشان در این زمینه‌ها درست، علمی و منطقی باشد چه اهمیتی دارد که زندگی شخصی و خصوصی سخنران چگونه است؟! مگر قرار نبود که ببینیم چه می‌گویند و نه اینکه ببینیم چه کسی می‌گوید؟ در نتیجه سخن را ارزشی بیشتر است تا عمل و شخصیت صاحب‌سخن.حال اگرچه روان‌شناسان بسیاری با این نوشته مخالف خواهند بود، اما نمی‌توانم از حقیقت بگذرم و دکتر هلاکویی را در سطح روانشناسان و مدعیان دروغینی همچون انوشه و الهی قمشه‌ای قرار دهم.⁩⁩_مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehSun, 17 Dec 2023 13:44:37 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/چرا-کارما-یک-دروغ-بزرگ-است-jegszw102l7sکارما چیست؟ در فرهنگ ما تعریف ساده‌ای برای این موضوع وجود دارد که از گذشته‌های دور، مردم جامعه‌ی ما بدان معتقد بودند. «از هر دست بدهی، از همان دست پس می‌گیری/ زمین گرد است و عمل ما بازتاب دارد/ هرچه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی/ بهشت و جهنم این دنیاست و...» واقعا ایده‌ی جالب و جذابی است که معتقد باشیم کائنات و یا نوعی شعور کیهانی می‌تواند عمل ما را به ما بازگرداند! اما دیگر وقت آن رسیده است که بدنبال واقعیت باشیم و حقیقت را آن چنان که هست، دریابیم. هم‌اکنون که درحال مطالعه‌ی این پست هستید، هزاران هزار کودک بی‌گناه، با فقر و گرسنگی دست و پنجه نرم می‌کنند! مشکلاتی که تاکنون توانسته است انسان‌های بسیاری را به کام مرگ روانه کند.آیا تا بحال از خود پرسیده‌اید که گناه این کودکان چیست؟ آن‌ها مرتکب چه عمل بد و غلطی شده‌اند که بازتاب عمل‌شان تا این حد وحشتناک است؟ واقعیت این است که در جهان ما هیچ عدالتی وجود ندارد و ظلم و ستم در آن بیداد می‌کند. در جهانی که کودک افریقایی بنابر جبر جغرافیایی قبل از شش سالگی بر اثر گرسنگی یا ایدز می‌میرد حال آن‌که کودک امریکایی سرفراز در خیابان‌های بورلی هیلز بازی می‌کند، چگونه می‌توانید زندگی را عادلانه ببینید؟ مثال‌های بسیاری مانند این وجود دارد که می‌تواند به راحتی نشان دهد که دنیا سراسر رنج و سختی است، کما اینکه فکر می‌کنم اکنون شما هم دیگر به این نتیجه رسیده‌اید که:تار و پود دنیا درد و رنج است.با این تفاسیر، در جهانی که بی‌عدالتی در آن موج می‌زند، چگونه می‌توانید معتقد باشید که از هر دست بدهیم از همان دست پس می‌گیریم؟ اگر این‌گونه بود که جهان در کمال عدالت پیش می‌رفت و هیچ درد و رنجی در آن راه نداشت و نه اینکه به طور میانگین هر پنج ثانیه یک کودک زیر پانزده سال جان خود را از دست بدهد! حال ممکن است که بگویید: «من با چشمان خود کسی را دیده‌ام که برای مثال به پدر و مادر خود بدی کرده است و اینک فرزندان‌اش به او بدی می‌کنند، اگر این کارما نیست پس چیست؟» اما پاسخ بسیار ساده است! هیچ نیرو و یا شعور کیهانی او را به چنین روزی نینداخته است بلکه خود او عامل این مشکل است. همان تفکری که به پدر و مادر خود بدی کرده است، اینک فرزندان خود را به بدترین شکل ممکن تربیت می‌کند و همین عامل موجب می‌شود که فرزندان‌اش به او بدی کنند و این موضوع هیچ ارتباطی با کارما ندارد.برخی چون نمی‌توانند حق خود را از دیگران بگیرند، معتقد می‌شوند که قانون کارما این بدی را به او بازمی‌گرداند، اما این چیزی جز یک امید واهی نیست. حال پرسش این است که اگر دنیا دار مکافات نیست و عمل ما بازتابی ندارد، پس چگونه خود را ملزم به رعایت اصول اخلاقی کنیم؟ باید گفت که حتما لازم نیست برای رعایت اخلاق از چیزی بترسیم و معتقد باشیم که در آتش جهنم می‌سوزیم و یا در همین دنیا سرمان می‌آید! فقط کافیست که بنابر اصل انسانیت بدی را بد بدانیم و خوبی را خوب. اگر به راستی انتظار داریم که چنانچه روزی زمین خوردیم کسی دستمان را بگیرد، پس ما نیز باید به دیگران کمک کنیم و برای منفعت جمعی، صادق باشیم و مهربانانه‌تر رفتار کنیم._مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehWed, 22 Nov 2023 14:22:25 +0330https://virgool.ir/@Mahdiroozbeh/گیاه-خواری-و-مضرات-آن-blvlvitxokbhحتما تاکنون بارها شنیده‌اید که می‌گویند وگانیسم و گیاه‌خواری می‌تواند تاثیرات مثبتی بر سلامت انسان ایجاد کند. اما واقعیت این است که انسان با همه‌چیزخواری به اینجا رسیده است! اگر نگاهی به سیر تحول و دگرگونش نسل انسان خردمند و پیش از آن (نئاندرتال‌ها و...) بیندازید، خواهید دید که یکی از وعده‌های اصلی غذایی انسان گوشت و پروتئین بوده است. در نتیجه نمی‌توانیم بگوییم که انسان ذاتا گیاه‌خوار یا گوشت‌خوار است.حال ممکن است بعضی‌ها بگویند که اکنون ما می‌خواهیم برخلاف گذشتگان در مسیر درستِ گیاهخواری قدم برداریم، چرا که نه تنها برای سلامتی مفید است بلکه می‌تواند به لحاظ اخلاقی درست باشد و از این طریق حیوانات کمتری کشته شوند. اما در جواب باید گفت که نه تنها به لحاظ علمی گیاهخواری مفید نیست بلکه بر اساس تحقیقات دانشگاه آکسفورد، ۷۵٪ گیاه‌خواران دچار کمبود کلسیم هستند و ۳۰٪ بیشتر در معرض خطر شکستگی‌ استخوان قرار دارند.علاوه بر این، موضوعات اخلاقی هم نمی‌تواند چندان گیاه‌خواری را توجیه کند چرا که برای پرورش‌ گیاهان از آفت‌کش‌های بسیاری استفاده می‌شود و از این طریق حشرات زیادی کشته می‌شوند. آیا حشرات حیوان نیستند؟ آیا آنها درد را احساس نمی‌کنند؟ چه تفاوتی میان حشرات و دیگر حیوانات است؟ علاوه بر مواردی که گفته شد، گیاهخواران حتی نمی‌توانند از قرص و دارو استفاده کنند چرا که در مراحل آزمایش و ساخت این مواد از حیوانات بسیاری استفاده می‌شود. توجیهات زیادی وجود دارد که می‌تواند نشان دهد گیاهخواری مطلق فایده‌ای ندارد. پس فارغ از توجیه اخلاقی و البته گاها غیرمنطقی گیاهخواران باید ببینید که عقل چه می‌گوید! در نتیجه گاهی باید احساسات را کنار بگذاریم و منطقی و عقلانی تصمیم بگیریم._مهدی روزبهMahdi RoozbehMahdi RoozbehMon, 06 Nov 2023 22:06:54 +0330