نوشته های آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر

چطور زندگی رو تا دَسته زندگی کنم؟

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Fri, 30 May 2025 11:13:50 +0330

قیافه یه آدم تا دسته زندگی کُنزندگی یک بازی ساده است که بشدت پیچیده شده. مثل یک کلاف توپی از کاموا. بستگی به تو داره که مثل یه گربه با کلاف زندگیت رفتار کنی تا کلافه و سر درگم بشی یا بافتن رو یاد بگیری و مثل یه پیر زن روی صندلی راحتی که آروم عقب و جلو میره و قیژ قیژ میکنه بدون توجه به دینگ دینگ ساعت دیواری پر سر و صدای خونت به بافتن بند بند زندگیت توجه کنی.زندگی توی سر و صدا، پر سرعت میگذره بخاطر همینه که وقتی کلّت و میکنی تو گوشی و چار تا کلیپ به ظاهر حال خوب کن میبینی، علاوه بر اینکه شاید ساعت ها بگذره، برای ساعت ها بعدشم حوصله زندگی کردن نداری. چه بخوایم چه نخوایم زندگی توی حرکت اتفاق میفته. به مقدار حرکتت میتونی بشینی و از زندگیت لذت ببری. سرمایه داری که میشینه روی صندلیش و با گوشیش میلیارد جابجا میکنه، همونیه که یروز خودش یا پدرش با یه چرخ دستی روز به روز حرکت زندگیشو ساخته، باید اول خودت و جِر بدی و خونه بسازی تا از تِق تِق بارون روی شیشه خونت توی پاییز با یه چایی داغ توی دستت لذت ببری، وگرنه همین بارون قشنگ میشه بدترین فوحش دنیا و دنبال سوراخ موش میگردی تا شاید یکم از واقعیت موش آب کشیده فاصله بگیری.نمیگم توی سکوت زندگی کن، ولی دائم توی مهمونی و بزن و بکوب نباش، مگه اینکه بیزنست باشه. شاید تا الان متوجه شده باشی منظور واقعی من از زندگی پر سر و صدا مقدار جمعیت یا حتی میزان صدای واقعی نیست. ما هممون با خودمون صحبت می کنیم. حتی وقتی توی خوابیم بیشتر از بیداری. شاید یادمون نیاد ولی ما حرف نگفته یا حتی حرف تکراری زیادی داریم که با خودمون بزنیم تا زندگیمون حرکت کنه.زندگی ما مثل یه قایق توی اقیانوس تا اَبد محکوم به حرکته، حالا این انتخابه خودته که بزاری موج های سرکش برات انتخاب کنن یا دستای به ظاهر کم توان خودت، یا هردو. آدمای موفق یا به تعبیر درست تر سعادتمند فقط زور نمیزنن که پارو رو بلند کنن و 90 سال زمین نزارنش، بلکه با زورشون توی مسیری قرار میدن قایقشون رو که باد و موج و تمام دنیا خواسته یا ناخواسته به حرکت زندگیشون کمک میکنن. اونوقت می بینی نا خدا داره کنار قایقش چایی با کیکِ هویچ میزنه و بقیه دارن زندگیش رو به جلو حرکت میدن. ناخدا از دور برات دست تکون میده، در حالی که تو داری به زحمت بادبانت رو بسمتی میکنی که موج ها قایقت و چپه نکنن. ناخدا بهت نزدیک میشه و دریا هم آروم میگره، بهت میگه چجوری طناب بادبانت و گره بزنی و حتی بهت کیک هویچ میده ولی تو دستشو پس میزنی و دستاتو میزاری روی گوشتو در حالی که داری دور میشی داد میزنی: زندگی خودمه به کسی مربوط نیست. (مواظب باش نا خدا های زندگیت و پس نزنی که کارت عجیب گره میخوره.گاهی ناخدا سکان کشتی رو کمی بسمت چپ یا راست تکون میده و یه دست کوچیکی هم به بادبان قایقش می کشه. ناخدا وظیفش اینه که نزاره قایقش توی زمان و مکانی قرار بگیره که موج های سرکش و باد های طوفانی برای قایق زندگیش انتخاب کنن. ولی زندگی همیشه به این راحتی و آرومی نیست. پس ناخدا جان، باید یادبگیری وقتی اتفاقای بد و مزخرفی مثل طوفان میفته چطوری خودتو جمع و جور کنی و راه و گم نکنی یا حتی اگه قایقت شکست به کدوم ساحل اَمن خودتو برسونی و قایق زندگیت و تعمیر کنی. گاهی اوقات همین شکستن باعث میشه بتونی توی خلوت ساحل زندگیت با قلبی شکسته و قایقی به گل نشسته بیشتر فکر کنی و این بار بجای قایق یک کشتی بسازی که دیگه توی اون طوفان قبلی که هیچ توی بد تر از اونم اتفاقی براش نیفته.رفیق مرحله اول و هیچقوت فراموش نکن، پاشو پارو قایق زندگیت و دستت بگیر و خودتو بشناس و بدون کدوم مسیر توی ای نقشه بی انتهای زندگی مسیر توئه، با ترس و لرز توی اون مسیر قدم بزار و به تاریکی های ترس هات با فانوس حرکتت نور بده.اگه این سوالای زیر سوالای تو هم باشه احتمالا باید دوباره این متن و بخونی تا جوابت و بگیری:1. چرا زندگیم بسرعت داره میگذره و حس عقب موندگی دارم؟2. چرا حس میکنم از خودم فاصله گرفتم و با خودم غریبه شدم؟3. چجوری خودم و بشناسم و برای حرکت زندگیم تصمیم بگیرم؟4. چطوری از شکست نترسم و بعد هر شکست قوی تر بشم؟

چطور اهدافمون رو قورت بدیم؟

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Tue, 24 Dec 2024 14:45:11 +0330

مثلا داره هدفاش و قورت میده :) یه روز خوب میاد!همون روزی که همه کار هات و تیک زدی و نشستی، در حالی که داری آب کرفست و می نوشی از خیسی ماسک صورت لاکچری روی صورتت لذت میبری. خُب خیالات بسه. بهت اطمینان میدم این اتفاقات توی خود بهشت هم قٌفله. شاید فکر کنی این یه نظر مَن دَر آوردیه ولی بیا تا علمی در موردش صحبت کنیم.این همین الانشم توی آرزوی های ما داره می زندگیه :)دانشمند های احساسات 1 تا 10یه مُشت دانشمند جمع میشن و به یه مُشت آدم یه مُشت برگه میدن که توی موقعیت های مختلف زندگیشون باید به اوضاع و احوالشون یه نمره از 1 تا 10 بدن.. من امروز اِسهال شدم > 3. امروز یه تیکه بزرگ کیک و با قهوه دادم پایین > 9. الان دارم از افسردگی میمیرم > 2. دارم تلویزیون میبینم > 7. داریم غذا میخورم > 7. سر کارم > 7(وَ هزاران هفت دیگه کنار هم)نتیجه این تحقیق چی شد؟دانشمندا فهمیدن که ما فارق از اتفاقات تلخ و شیرین، باحال و ضد حال که میفته اکثر اوقات توی 7 گیر کردیم. ولی این بر خلاف تصور اکثرمون از زندگیه. چون تموم زندگی برای رسیدن به 10 و موندن توش یا فرار از 1 و دار و دستش، در حال تلاش و تلاش و تلاش بیشتر نبودیم و خودمونو این وسط فراموش نمی کردیم.واسه چیزی که رفتنیه خودتو جِر ندهببین رفیق بالاخره روزای سال میگذرن و تولد خودتو و اطرافیانت میشه و حال میکنی. بالاخره یکی از دور و بریات مریض میشه یا حتی ممکنه بمیره و تو رو یه مدت بهم بریزه و ضد حال بخوری. ولی تهش چی میمونه؟ تو میمونی و حال 7 و البته تاثیر همه کارایی که توی موقعیت های باحالِ 9 و 10 یا ضد حالِ 1 و 2 انجام دادی. حالت خوب بود و شنگول بودی، پس بسلامتی جمع کٌلی نوشابه انرژی زای بدون الکل با چیپس و ماست موسیر میزنی و آخر شب باید هرچی عشق و حال و نمره 10 رو تحویل چاه توالت 7 کنی و احتمالا با حال داغون و 3 به خواب میری و فرداش خیلی سحر خیز باشی 12 ظهر بلند میشی و تا به خودت بیای شب شده و خبری از حال 10 دیشب نیست.حالا اگه از این حال خوش و خرم و 10 مثل آدم استفاده میکردی و با چارتا آدم جدید و بدرد بخور توی اون مهمونی ارتباط میزدی برای حال و آیندت بهتر بود یا الان. (قطعا هرکی جواب خاص خودشو داره، ولی ارزشش و داره که بهش یُخده فک کرد.)90 روز گذشته رو با خودت مرور کنتوی 90 روز گذشته چه اتفاقایی برات افتاده؟شاید یکی دو نفر مُرده باشن یا به دنیا اومده باشن. کُلی پول از بلک فرایدی از پاچه ملت کندی، کلی ورزش کردی یا غذا های چرب و چیل و دهن آب بنداز خوردی ، دعوا کردی یا شایدم با یکی قرار گذاشتی.همه اینا گذشته و حتی به زور یادت میاد اما تاثیر همگی اونها روی روح و جسمت به یادگار مونده. اگه ورزش کردی : راحت تر نفس میکشی و روزا سر حال تریاگه کُلی پیتزا و همبر خوردی: یه تیکه جدا نشدنی از بدنت شدن به اسم دُنبه و احتمالا احساس سنگینی میکنیاگه پول در آوردی : سرمایه گذاری کردی و دارایی هاتو افزایش دادی و احتمالا از تورم موشکی زدی جلوعرق ریختن ورزش، لذت ترکیب پنیر پیتزا و سُس و گوشت ریش شده توی دهن، حتی حس پولدار شدن، نه تنها دیگه یادت نمیاد بلکه اگه دوباره تکرار بشن تبدیل میشن به عادت و روتین زندگیت، مرگ خاموش همینه ولی کسی صداشو در نمیاره.خودتو بِشکن تا برنده بشییه مفهوم درستی بنام پادشکنندگی وجود داره که میگه: سختی هایی که خودت به خودت متحمل میکنی (جوری که در حد تواناییت هست ولی از حالت عادی یکم سخت تره) کم کم تو رو قوی تر و ارزشمند تر میکنه. دقیقا مثل آدمی که میره باشگاه و اون دمبل کوفتی 5 کیلویی رو 10 بار میزنه و بعدش باید دردش و تحمل کنه. ولی وقتی 1 ماه ادامش میده اون وزنه براش آسون تر از گذاشتن یه تیکه پیتزای 50 گرمی توی دهنش میشه.پادشکنندگی یعنی: خودت و بشکن تا زندگی تو رو نشکنه.خودت انتخاب کن درد ورزش و تحمل کنی تا زندگی 20 سال دیگه مجبورت نکنه درد کمر و تنگی نفس و عدم اعتماد به نفس به خودت و هم زمان تحمل کنی. همیشه این قانون ثابته: دردی که خودت میسازی خیلی خیلی کمتر از دردیه که زندگی واست میسازه. چون زندگی صبوره. میزاره 20 سال عشق و حال کنی، بعد کل عشقو حال و موقعیت های 9 و 10 رو از دماغت میکشه بیرون و درد 20 ساله رو یجا توی 1 سال بهت میچپونه. اون موقع شروع میکنیم به ای کاش... ای کاش گفتن های مشهور.خلاصه که...حتی اگه الان توی همون موقعیت باشی، میتونی راه 20 ساله رو برگردی، تا 20 سال بعدش زیر خاک سرد (اونم نه بخاطر تقدیر و سرنوشتت بلکه بخاطر گُشادی و نشکستن خودت) باشی. با آرزو ها سرگرم نشو، با قدم های کوچیک بسازشون و حس و حال های خوب و بد زندگی رو بپذیر و با مجموعه کلکسیون همشون زندگیتو بساز.زندگی بازی بشکن بشکنه، اگه نشکنی زندگی خوب بلده بشکنه :)...............................................................................................................ممنون که این نوشته رو خوندی، لطفا نظرت و برام بزار و به کلوپ دوستای آقای زندگی اضافه شو. من محمدرضام | آقای زندگی | سعی میکنم با نوشته هام به خودم و دوستام کمک کنم تا بتونیم بهتر از دیروز زندگی کنیم.

کمال گرایی به رنگ پیتزا

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Mon, 16 Dec 2024 12:46:48 +0330

شیطونک کمال گرایی بر گُرده های ترسوی گُشاد تقریبا مطمئنم که کمال گرایی یک طرف همه نرسیدن های دنیاست. مرز باریکیه بین اینکه بفهمیم کجا باید بیخیال بشیم یا کجا نباید بیخیال بشیم. کجا کمال گرایی خِرِمون و چسبیده و با توهم خفگی نمیزاره پیش بریم، کجا واقعیت خِرِمون چسبیده و باید باهاش کنار بیایم تا واقعا خفمون نکنه. انجام چند تا کار با هم بوسیله کارک هاانجام کارک ها یا همون کار های کوچیک باعث میشه هم از کمال گرایی دور بشیم، هم میتونیم باهاش به تصور کمال گرایانمون که انجام همه کار ها با همه برسیم. تا جایی که یا بتونیم با هم هماهنگشون کنیم یا یکی یا حتی چند تا از اون کار ها رو به نفع دیگری حذف کنیم. با یه دست میشه یه مُشت پسته برداشتمثلا: من دوست دارم باشگاه برم و به نویسندگی هم علاقه دارم، میخوام در روز کتاب بخونم و آموزش هم ببینیم. بقیه میگن نمیشه، چون با یه دست نمیشه 2 تا هندونه برداشت، ولی من میگم با یک دست میشه کُلی پسته برداشت. شاید کوچیک باشه ولی قوت و قدرت بیشتری نسبت به هندونه آبکی درونشه. میخوای ورزش کنی؟ 2 دقیقه درجا بزن، اگه میخوای شکم و آب کنی 5 تا دراز و نشست بزن یا دراز بکش و دوچرخه بزن اما فقط 2 دقیقه. به نویسندگی علاقه مندی؟ 2 خط در روز هرچی به ذهنت میرسه بنویس، توی هرجایی که زحمت کمتری برای گشادیّت درونت داره. دفترچه، موبایل، لب تاب، روی یه تیکه سنگ یا حتی تایپ صوتی.(حتی اگه کور و کَر هم باشی بازم میتونی بنویسی) به کتاب خوندن نیاز داری؟ 2 صفحه در روز نمیکشتت. میخوای یه دوره آموزشی ببینی؟ فقط 15 دقیقه در روز ببین و نکته هاشو بنویسیه فشار کوچیک و دائم بهتر از یه ضربه محکم و موقتهنکته اساسی اینه که فقط باید یذره بهت فشار بیاد. فشار انجام یک کار کوچیک ولی ثابت و روتین. مهم نیست بعد یک هفته 5 کیلو کم کرده باشی یا 1 فصل از کتابتو تموم کرده باشی. مهم اینه که هویت اون کار درونت ساخته شده باشه و چرخه عادت رو ساخته باشی. این سخت تر از اینه که بخوای هر روز بری باشگاه و 2 ساعت ورزش کنی ولی بعد 2 ماه ولش کنی. چون این 5 تا دراز نشست و قراره 365 روز سال بزنی. توی سواحل دوغوز آباد نشستی و داری آفتاب میگیری، 5 تا دراز نشست بزن و تا فردا تمام، توی خونه نشستی و داری زخم کاری میبینی، استپ بزن و 5 تا دراز نشست برو، توی دستشویی نشستی و داری کارتو میکنی، تموم که شد دستات و بشور و جلوی در دستشویی کَلَکِ 5 تا رو بِکَّن. اگه فکر میکنی ضد حال و احمقانس باید بهت بگم دقیقا همینطوریه. کلوپ اَحمق های در حال رشدآدم های موفق یا بهتره بگم در حال رشد یه مشت احمقن که کارای ثابتی رو در طول روز انجام میدن تا آینده بهتری داشته باشن، با اینکه الان میتونن عشق و حال کنن و دهنشون بعدا سرویس بشه. پس هرچی زودتر به کلوپ رفقای احمقِ در حال رشد بپیوندیم، تا قبل اینکه سرنوشت بصورت اَدد اجباری وارد گروه ترسو های گُشاد بُکُنَتِمون. یه کار کوچیک و انتخاب کن و 1 هفته انجامش بده، نزار شیطون های توی کَلّت بِنام های کمال گرایی و نا امیدی (که زیر مجموعه کمال گراییه) بشینن روی کَلَّت و یه تیکه پیتزا سر نخ آویزون کنن و تو رو هر سمتی غیر از موفقیت بکشونن، تا فکر کنی زندگی باحالی داری و داری در لحظه زندگی میکنی. در لحظه زندگی کردن یعنی نگاه نکردن به آینده و گذشته برای تمرکز روی همون 5 تا دراز نشست به ظاهر بی اهمیت که قراره پِی یا همون زیر بنا تموم رشد آیندمون رو بسازه. مَخلَص کلامیه درد کوچیک بهتر از درد بی درمونه. درد خودت و انتخاب کن و احساس قدرت و اعتماد به نفس رو به زندگیت بیار تا اینکه دردی رو زندگی برات انتخاب کنه و احساس ضعف و ناتوانی و محاصره شدن توسط تموم انرژی های بد بهت دست بده. بقول خارجکیا: جاست دو ایت (فقط بزن تو دلش)این روزانه نویسی من یعنی محمدرضا دلاویز | ملقب به آقای زندگی هستش. اگه غلط املایی یا هرچیز دیگه ای دیدین، به باحالی خودتون بگذرید چون این نوشته ویرایش نشده و داغ داغ بعد نوشتن گذاشته شده، ممنون که وقت ارزمشندت و اینجا هدر دادی امیدوارم بدردت بخوره :)

کشتن آدم با دادن بی نهایت انتخاب

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Thu, 30 May 2024 16:27:45 +0330

زندگی یعنی ترکیب :) با :(آدم هرچقدر هم که محکم باشه یه روزایی دلش میگیره.تا بحال شده به راهی که میرین شک کنین. نه اینکه بین غلط و درست. بین درست و درست تر و درست تر و تا بی نهایت درست تر. اگه تجربه کردی باید بگم خوشبختم تو هم مثل من توی دنیای مُدرن زندگی میکنی.خیلی قدیم زمان بابا بزرگ هامون انتخاب ها خیلی محدود بود. یا باید کشاورز میشدی یا درس میخوندی و کارمند میشدی. تازه کارمندی و معلمی چه شغل با برکت و با کلاسی بود. همه میگفتن آقای کارمند، آقای معلم، گوش میدادن چیز یاد بگیرن. اون موقع دانستن خیلی گران بها بود. چون مردم حتی سواد خوندن نداشتن. به همین خاطر تک تک کلماتی که از دهن یک آدم کتاب خونده بیرون میومد رو به ذهن میسپردن و بعدم توی زندگی عملی میکردن.تو دنیای مدرن علم چندان اهمیت نداره. چون همه با سوادن. ولی نکته اصلی اینجاس که دیدن و خوندن و شنیدن علم و دانایی هیچ اهمیتی نداره. وقتی ارزشمند میشه که بره توی مغزت و ته نشین بشه و عمق بگیره. بیاد تو عملت جون بگیره. در نهایت تبدیل بشه به خِرَد، چیزی که جامعه امروز باهاش خیلی فاصله داره.اطلاعاتی که ما توی یک روز بدست میاریم میلیون ها برابر بیشتر از اطلاعات یک شهر نشین در زمان بابا بزرگامونه، ولی چرا درک و عملمون نصف اونام نیست. اطلاعات سلامتی زیاده، حقیقتا هم اوضاع سلامتی بهتر شده، ولی کمر من 24 ساله درد میکنه ، کمر بابا بزرگ 85 سالمم درد میکنه. من کلی کتاب میخونم تا بفهمم معنا زندگی چیه، بابا بزرگم با اون معنایی که من دنبالشم نیم قرن زندگی کرده.الان میفهمم بهترین راه برای فلج کردن یه آدم این نیست که انتخاب هاش رو کامل ازش بگیری و توی زندانش کنی (چون اتفاقا تمام قدرت های ذهنی و جسمیش رو میزاره تا از زندان بیاد بیرون و دهن مبارک کسی که انداختش اون تو رو سرویس کنه)بهترین راه برای فلج کردنش اینه که انتخاب هاش رو خیلی زیاد کنی. انتخاب بین کارمندی و کشاورزی خیلی راحت بود. اما انتخاب بین نویسندگی، فروشندگی، مشاوره، بازی سازی، عکاسی و فیلسوف شدن خیلی سخته.از بابا بزرگ پرسیدم قدیم به چی فکر میکردین؟ گفت: همینکه خیالمون از این راحت میشد که به اندازه سالمون گندم واسه نون پختن داریم دغدغه دیگه ای نداشتیم. چقدر اونا رها بودن و ما چقدر گیریم. با هزار جلسه تراپی و یوگا و مدیتیشن هم نمیشه به چنین رها بودنی رسید. اینا همش نشونس که نشون بده زندگی مدرن و باحال و راحت ما اونقدرام بی نقص نیست.وقتی سراغ زندگی آدم های بدرد بخور و خارق العاده مثل ابوعلی سینا هم میریم همین رو میبینیم. هیچ آدم بدرد بخوری نمیخواست دنیا رو فتح کنه و آوازه جهانی داشته باشه غیر از شاه های بی عرضه.حالا اینکه همه ما مثل حضرات شاهیون اینقدر کمالگرا شدیم بی دلیل نمیتونه باشه. زندگی درست و خوب توی همه جای دنیا و با هر دین و مذهبی چیزیه که انسان رو به آرامش و رهایی میرسونه، حتی وسط آتیش مشکلات زندگی. دنیای مدرن برای تکاملش یک واژه زیاد و یک واژه کم داره. فقط کافیه توی تمام معادلات زندگیمون واژه من رو حذف کنیم و جاش خدا بزاریم.):)من یه نویسندم که اینجا رو برای نوشتن انتخاب کرده.امروز 10 خرداد ساعت 16:20 دقیقس و قسمت 5 روزانه نویسیم رو منتشر کردم.خوشحال میشم تجربه یا نظرت رو برام بنویسی و بهم برای روزانه نویسی های بعدی پیشنهاد بدی.ممنون بابت وقت ارزشمندی که گذاشتی، یادت نره منو دنبال کنی تا از نوشته های بعدی با خبر بشی.

یک روز بهتر نخواهد آمد

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Wed, 29 May 2024 17:43:38 +0330

گاهی امید نداشتن بهترین کار دنیاس.چرا همیشه نا امید میشیم؟ چرا همیشه یچیزی هست که بتونه بهمون ضد حال بزنه؟ چرا بعد هر شادی بالاخره سر و کله جناب غم پیدا میشه؟یادمه یجا خوندم که اگه بهت بگن از طرف بانک خراب شده یه آپارتمان خفن 200 متری توی بالا شهر تهران برنده شدی خیلی خوشحال میشی. اما اگه موقع تحویل ببرنت پایین شهر و یه 60 متری تحویلت بدن بدجور میخوای زمین و مثل همبرگر گاز بزنی. اما از دور که بهش نگاه میکنی تو در هر صورت یه خونه بردی و دیگه نمیخواد از ماه دیگه نگران اجاره خونه باشی.امید بعضی وقتا میتونه زندگی ما رو هک کنه. امید واهی میتونه ما رو تا آسمون بالا ببره و از بالای ابرای گوگولی سفید و پنبه ای جوری با مغز بزنه زمین که بلند شدنمون 30 سال طول بکشه.رشد، پیشرفت، خوشبختی یا هر کلمه باحال دیگه لازمش نبود درد و غرق شدن توی خوشحالی بی انتها نیست. شما اگه پولدار ترین آدم دنیا هم باشی بازم دردایی هست که بیان سراغت. مثلا: اگه بانک ورشکسته بشه و پولتو هاپولی کنه یا دزد بزنه به قصر تیلیاردیت چی میشه؟ سهام شرکتت امروز قرمز شده و ممکنه قرمز هم بمونه. دنیا قرار نیست هیچوقت بدون درد و ضد حال باشه. ما قراره قوی تر بشیم و از دنیا و امید های واهی که داره رو دست نخوریم.ما 2 نوع امید دارم امید واهیامید واقعیامید واهی : امیدی که هیچ پشتوانه ای نداره، کاغذ اسکناسی که هیچ طلایی پشتوانش توی خزانه نیست. خونه لاکچری و ماشین خفن و شریک عاطفی سیندرلایی برای جوونی که تا لنگ ظهر یه پاشو از پتو میده بیرون تا با تدابیر خفنش بتونه دمای بدنش رو برای ادامه خواب حفظ کنه.امید واقعی: حکم طلا رو برای آدم داره. دانش آموزی که در طول سال گوش داده و نکته برداری کرده و همه مبحث توی مغزش هست میتونه امید داشته باشه نمره خوبی بگیره. آدمی که آموزش دیده و داره طبق اصول تولید محتوا میکنه میتونه امید داشته باشه تا فالور جدید بدست بیاره. چیزی که توی مجازی دارن تو مخمون میکنن امید واهیه نه واقعی. عملکرد الانه ماست که آینده رویایی ما رو میسازه. نتیجه گیریپس رفیق اگه جو کاشتی امید پرتقال در اومدن نداشته باشاگه پرتقال کاشتی و یک بارم بهش آب ندادی توقع محصول خفن نداشته باشاگه 3 ماه از درختت مراقبت کردی و بعدش رفتی یه درخت سیب کنار پرتقالت کاشتی سر سال نه توقع پرتقال داشته باش نه سیبیه باغچه کوچیک که توش 4 لاخ سبزی بکاری و بهش رسیدگی کنی شرف داره به باغی که توی رویا ها بسازی.):)من یه نویسندم که اینجا رو برای نوشتن انتخاب کرده.امروز 9 خرداد ساعت 17:35 دقیقس و قسمت 4 روزانه نویسیم رو منتشر کردم.خوشحال میشم تجربه یا نظرت رو برام بنویسی و بهم برای روزانه نویسی های بعدی پیشنهاد بدی.ممنون بابت وقت ارزشمندی که گذاشتی، یادت نره منو دنبال کنی تا از نوشته های بعدی با خبر بشی.

چرا به هدف هامون نمی رسیم؟!

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Tue, 28 May 2024 12:37:31 +0330

< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >" />" />< چیزی که بهش میزنیم vs چیزی که میخوایم بزنیم >با کُلی امید هر بار برنامه میریزیم و نمیشه.مشکل کجاست؟ چرا از شنبه هامون تبدیل شده به رویا؟ چرا نمیتونیم اونطوری که خودمون و توی آینده تصور میکنیم باشیم؟ برای مقدمه باید بگم که: همش زیر سر ذهنه پدر سوختمونه، ولی لازم نیست با مشت بیفتی به جونش فقط باید درکش کنی.ما توی ذهن مغز یا هرچیز دیگه به 2 صورت به خودمون نگاه میکنیم:1. منِ دور بین2. منِ نزدیک بینمَنِ دوربین : این یکی بفکر سود و زیان توی آیندس. یعنی همون رویا پردازی ها و هدف هایی که میخوایم بهشون برسیم. میخوایم پولامونو کمتر خرج کنیم تا تابستون یه مسافرت خفن بریم. میخوایم وزن کم کنیم و غذای سالم بخوریم. میخوایم ازدواج کنیم و بچه دار شیم. یا حتی میخوایم کسب و کار خودمونو راه بندازیم و بترکونیم.مَنِ نزدیک بین: این یکی بفکر منفعت و ضرر یا همون حال و ضد حال توی همین اَلان ماست. میخوایم پول جمع کنیم و تابستون مسافرت بریم ولی امشب پیتزا می چسبه. میخوایم وزن کم کنیم ولی امشب مهمونی خونه مامان جون دعوت میشیم و رژیم کنسله. میخوایم ازدوج کنیم یا بچه دار بشیم تا خونواده دار بشیم، ولی دورهمی با رفقا الان بیشتر حال میده.تموم کردن جنگ بین من ها کاری که ما باید انجام بدیم اینه که منفعت های آینده رو کوچیک کنیم تا همین الان به چشم بیان و بر عکس عشق و حال های مضر الان رو همین الان تبدیل به ضد حال کنیم و بعلاوه روی تاثیرشون تو آینده هم فکر کنیم.بجای اینکه بگیم میخوام لاغر کنم، بگیم از امروز میخوام 1 دونه شنا بزنم یا از امروز عصر لباس ورزشیم و می پوشم. نگاه کلی به یک هدف یا خواسته باعث جنگ بین من دوربین و نزدیک بین میشه. آدم احساس کلافگی میکنه و وقتی هم که به خواستش نمیرسه فکر میکنه بی عرضس و باید این ناکامی رو تا آخر عمر بپذیره.اما فقط با کوچیک کردن این هدف میتونیم بین این 2 تا منِ شیطون صلح و حتی همکاری برقرار کنیم.یه مثال از خودمم بهتون بگم: من داشتم روی نوشتن کتابم کار میکردم ولی بعد یک مدت بدون این که متوجه بشم کاملا کنار گذاشتمش و به کارای روزانم مشغول شدم. بعدش سعی کردم فقط مقاله های 1000 کلمه ای رو کنار هم بزارم تا یک کتاب بنویسم. اما الان نتیجه گرفتم همه اینا علاوه بر این که باعث جنگ بین من دوربین و نزدیک بینم میشه فرصتی میشه تا کمال گرایی هم زهرشو با بی حسی بهم بریزه و براحتی بیخیال هدفم بشم.الان تصمیم گرفتم قبل از نوشتن یک کتاب نویسنده باشم، پس بخاطر همین سعی میکنم روزانه نویسی های کوتاهم رو اینجا منتشر کنم تا توی ذهنم هویت نویسندگی تشکیل بشه و همینکه هر روز موفق میشیم 5 تا 20 دقیقه بنویسم خودم رو موفق میدونم و دیگه نیاز نیست با من نزدیک بینم دعوا راه بندازم.هدفتو کوچیکش کن و از همین امروز شروعش کن. شعارت و یه هفته همین بزار ببین چی میشه.کوچیک کُن، شروع کُن(:(من یه نویسندم که اینجا رو برای نوشتن انتخاب کرده.امروز 8 خرداد ساعت 12:27 دقیقس و قسمت 3 روزانه نویسیم رو منتشر کردم.خوشحال میشم تجربه یا نظرت رو برام بنویسی و بهم برای روزانه نویسی های بعدی پیشنهاد بدی.ممنون بابت وقت ارزشمندی که گذاشتی، یادت نره منو دنبال کنی تا از نوشته های بعدی با خبر بشی.

تنها راه پیشرفت | تخم مرغ زندگیت رو بشکن

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Mon, 27 May 2024 13:05:17 +0330

تخم مرغ زندگی :)زندگی مثل تخم مرغ 2 لایه داره.لایه اول سفیدس که هیچکس بهش اهمیتی نمیده. چون تغییر کردن حتی کوچیکش در لحظه درد داره، در لحظه فقط زندگی و عشق و حال. خلاصه که لایه اول رفتار و هویت الانمونه. اما لایه دوم، اون نارنجی زرد ِطلایی و خوشگل که همه تا آخر عمر دنبالش میدون. اسم این زرده همون نتیجه، هدف یا خوشبختیه که هممون دنبالشیم. لایه اول هم اون رفتار و شخصیت و هویت ماست که اصلا آدم حسابش نمیکنیم. همه ما سفیده رو میخوریم تا به زرده برسیم یا حتی گاهی اوقات سفیده رو میشکافیم تا به زرده گرد و تپل مُپل خودمون برسیم. (البته غیر از ورزشکارا که اونام مجبورن برای بدن باحالشون سفیده رو تحمل کنن)برای اینکه زرده بهتری داشته باشیم و پُزش و حداقل به خودمون بدیم باید سفیده با کیفیت تری داشته باشیم. ریز رفتار های ما هستند که کیفیت این سفیده رو تعیین میکنن و شخصیت و زندگی آینده ما رو از همین ثانیه هایی که داری این مقاله رو میخونی شکل میدن.تمرکز ما روی دستاورد ها و هدف هاست. بزار راستشو بگم: اگه امیدی که از رسیدن به آرزو هامون و داریم رو ازمون بگیرن احتمالا خودکشی بهترین انتخاب باشه. همون طور که برخی از فلاسفه معتقد بودن تنها مسئله مهم فلسفه اینه که زندگی ارزش زیستن داره یا نه. پس بجای تمرکز روی دستاوردی که معلوم نیست بدست بیاد یا نه روی (منِ) مزخرف الانم کار کنم.رویا بافی بجای تخم مرغ سازیبیایم بجای رویا پردازی در مورد رقم بی نهایتی که توی کارتمون میاد روی افزایش منابع درآمدی کار کنیم. مثلا : اگه کارمند یجا هستیم، روی مهارت نویسندگیمون کار کنیم و توی خلوت یه فریلنسر مقاله نویس بشیم یا حتی میتونیم یه وبلاگ داشته باشیم و به زندگیمون معنا بدیم.نکته واقعی اینجاس که هرچقدر به زرده توجه کنی زندگیت بد مزه تر میشه. چون 20 درصد تخم مرغ زندگی زردس و 80 درصدش سفیده. پس بجای هدف روی الان تمرکز کنیم. همین الان روی کاناپه لم دادی و گوشی دستته و قراره بعد این مقاله بری اینستا رو بالا پایین کنی، پس تخم مرغت در آینده نچندان دور فاسد میشه.سفیده فاسد میشه، زرده رو هم فاسد میکنه. یه امشب این پیتزا رو بزنیم تبدیل میشه به 20 کیلو دنبه اضافه که در به در دنبال یه معجزه هستیم تا اضافه وزن 10 ساله رو 1 ماهه آب کنیم بره. بخاطر همین بعضیا حاضرن تا پای مرگ بابت پیکر تراشی برن ولی کمتر نخورن. مواظب سفیده زندگیمون بیشتر باشیم، از شنبه نه از همین الان. (:(من یه نویسندم که اینجا رو برای نوشتن انتخاب کرده.امروز 7 خرداد ساعت 13:01 دقیقس و قسمت 2 روزانه نویسیم رو منتشر کردم.

معماری زندگیتو از نو طراحی کن

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Sun, 26 May 2024 11:31:46 +0330

با چکش ثور محیط زندگیتو خراب کن و از نو بسازوقتی بچه ایم زندگی خیلی ساده و یه طرفس.اما هرچی بزرگتر میشیم روز به روز جاده های زندگیمون زیاد و زیاد تر میشه، انقدر زیاد که هر روز توی شک و تردید بین انتخاب های بی شماری که داریم گیر میکنیم. اگه نتونیم صدا های ذهنمون و ساکت کنیم و اولویت های زندگیمون و پیدا کنیم طبیعتا با کوچیک ترین اتفاقات مثل بید می لرزیم.چند وقتیه که دارم در مورد عادت تحقیق میکنم و به چیزای باحالی رسیدم. مثلا: ما فکر می کنیم توی زندگی با آزادی کامل انتخاب میکنیم ، ولی هزاران چیز توی اطرافمون هستن که ما رو بسمت انتخاب های از قبل تعیین شده هُل میدن. بعنوان مثال: اگه روی اُپن خونت یه بسته چیپس باشه احتمال اینکه هر وقت گشنت شد بجای میوه و غذای سالم بری سراغ اون خوشمزه تُرد خیلی بیشتر از وقتیه که روی اون اُپن یه سبد میوه شسته شده آماده گاز زدن باشه.انتخاب های ما زندگی ما رو میسازن. انتخاب میکنیم چه رشته ای رو بخونیم، با کی ازدواج کنیم، کی طلاق بگیریم، کی ببخشیم یا کی سر یکی هوار بکشیم. چیزی که مهمه صرفا انتخاب نیست. بلکه چیزایی هستش که ما رو بسمت اون انتخاب پرت میکنه. مطمئن باش یه آدم انتخاب نمیکنه بره زیر تریلی ولی سرعت زیاد و حواس پرت و ماشین گند اونو بسمت این انتخاب پرت میکنه. کسی سرطان رو انتخاب نمیکنه بلکه سبک زندگی غلط و تغذیه نامناسب و خوردن غذای سلف دانشگاه بمدت 4 ساله که ما رو به این انتخاب قهوه ای میرسونه.پس مهم اینه که ما بسمت تغییر قسمتایی از زندگیمون بریم که توی موقعیت های خاص باعث انتخاب (که شامل رفتار، فکر، ذهنیت) میشه. مهم ترین قسمتش هم عادته. وقتی به رانندگی آدمیزادی عادت کنی، احتمالش خیلی کمتره وقتی که پشت فرمونی سرعت بالایی داشته باشی یا پشت فرمون با پشت خطیت که احتمالا زنت باشه دعوا کنی و به فنا بری.هیس انتخاب ها فریاد نمیزنندعادت ها قسمت های بی سر و صدا و خاموش زندگی ما هستن به خاطر همین کسی بهشون توجهی نمیکنه. همه ما یه نوع لباس میپوشیم و یه نوع خاصی غذا میخوریم و میخوابیم بدون اینکه فکر کنیم چرا؟ اما با یقین کامل و محکم وایمیستیم و میگیم این انتخاب ماست و اینطوری راحت تریم. این حرف کلا وجود نداره. برای اینکه اینو بهتون ثابت کنم بزارید یه پژوهشی رو براتون تعریف کنمتوی کافه بیمارستان ماساچوست تیم تحقیقاتی از هاروارد میاد یه حرکتی میزنه. میبینه کنار صندوق پرداخت 2 تا یخچال بزرگ، پر از نوشابه های رنگارنگ وجود داره. ولی آب معدنی توی گوشه های سالن و قسمتای نه چندان توی چشم قرار داره. حرکتی که زدن این بود که بطری های آب معدنی رو همه جا قابل دسترسی کردن. کنار اون نوشابه ها آب اضافه کردن و قسمت های مختلف کافه آب و قرار دادن. نتیجه تحقیق 6 ماه بعد 26 درصد خرید آب افرایش پیدا کرده بود و خرید نوشابه 11 درصد کاهش اونم فقط با یه تغییر دکوراسیون ساده. جالب اینجاس که اگه از آدمایی که از اون کافه خرید میکنن بپرسی: چرا آب یا نوشابه رو انتخاب کردی میگن: تشنم بود یا دوست داشتم نوشابه بخورم. با اینکه تنها دلیلش میتونه این باشه که جلوی چشمشون بوده و انتخابش کردن. به این حرکت میگن معماری انتخاب. یعنی محیط اطرافت رو جوری بسازی که تو رو بسمت انتخاب های درست هدایت کنه. وقتی توی تخفیف افق کوروش 20 تا بستنی میخری و میزاری توی فریزر خونت نمیتونی توقع لاغر شدن یا کم کردن مصرف شیرینی جات داشته باشی، چون معماری انتخاب محیطت جوری عمل میکنه که بعد یکم گرم شدن هوا و روشن کردن کولر با خودت بگی: هی محمدرضا الان یه بستنی یخی می چسبه. از اونجا که ما آدمای تنبلی هستیم اگه بستنی نداشته باشیم احتمال اینکه حتی با گوشیمون سفارش بدیم کمتر از وقتیه که به محض باز کردن فریزر در کمتر از چند ثانیه بستنی رو فرو کرده باشیم توی دهنمون و خنک شده باشیم.یه نگاه به اطرافت بنداز و ببین انتخاب های زندگیتو چیا دارن ازت می دزدن ، از زندگیت پرتشون کن بیرون.(:(من یه نویسندم که اینجا رو برای نوشتن انتخاب کرده.امروز 6 خرداد ساعت 11:25 دقیقس و قسمت 1 روزانه نویسیم رو منتشر کردم.

چطور هدف زندگیمو پیدا کنم؟

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Thu, 16 May 2024 13:39:36 +0330

:)فک کن یکسال تموم از صبح که بیدار میشی میخوای یکار جون دار انجام بدی و دیگه صبحتو با گشتن بین کانالای بی خودِ صبحگاهی تلویزیون یا اِستوری های جواب سلام واجبه و صبح بخیر احمقانه شروع نکنی.روزت رو درست شروع کنهر روز تا صبحونتو میزنی به بدن و یه گشتی تو اخبار نیمروزی میزنی و برای وضعیت کشورت تاسف میخوری ظهر میشه و باید دوباره یچیزی بریزی توی اون ایربگ تا خفه خون بگیره و بزاره راحت خواب عصرونتو بزنی یا تو یوتیوب بچری.این حالت خیلی خیلی قهوه ایه، مثل اینه که می‌بینی یخ عمرت تو دستت داره آب میشه اما حوصلشو نداری که بزاریش تو فریزر کوفتی و در پر سر صداشو ببندی.اگه تو هم این داستان برات رخ داده بدون اوضات خیلی خیطه. اما همین‌که فهمیدی خودش بُرده. میلیون ها نفر همینم نفهمیدن و فقط سر خودشونو با پول درآوردن گرم کردن و فک میکنن شاخ کرگدن شکستن.اما وقتی جمعه میشه و هیچ کاری و مسئولیتی ندارن احساس خالی بودن پیدا میکنن و اسمشو میزارن دلگیری غروب جمعه، اما همین غروب جمعه رو خیلیا دارن زندگی میکنن. حتی موقع تفریح کردنشون هم دارن با هدفشون زندگی می‌کنن.درد خودتو انتخاب کناینکه بپرسی به چی میخوام برسم از ریشه سوال چرندیه، تو باید یک درد و رنج و انتخاب کنی و باهاش زندگی کنی.فک کن بهت حق انتخاب میدن که با چی بزننت: مگس کش، چوب درخت، سنگ یا بطری شیشه ای دلستر. اونوقت به اندازه شدت و مقدار ضربه ای که بهت وارد میشه به هدفت نزدیکتر میشی.دردی که نکشتت قوی ترت می‌کنهتو انتخاب نمی‌کنی که یه زن خوب بگیری بلکه انتخاب می‌کنی برای داشتن یک همسر خوب کلی خواستگاری باید بری و مکالمه های آشنایی داشته باشی، تازه آخرشم ممکنه جوابی که میشنوی نه باشه.تو انتخاب نمی‌کنی وزن ایده آل خودتو داشته باشی بلکه انتخاب می‌کنی چند ساعت توی خونه یا باشگاه حاضری عرق بریزی و دور غذا های خوشمزه و خوش رنگی مثل پیتزا و ماکارونی با ته دیگه سیب زمینی چرب و چیل خط قرمز بکشی. (گَندشو بزنن فکرشم آب دهن راه بندازه)انتخاب نمی‌کنی یه کارخونه با 200 تا کارگر داشته باشیو مردم عاشق محصولات مزخرف فرآوری شدت باشن.انتخاب می‌کنی که کلی باید اینور و اونور بری تا بعد یکسال فقط یک مجوز کوفتی و بگیری و تازه بعد دو سال بهت وام کوفتی ترشونو بدن و باید از جون خودت و کارگرای بیچاره، مایه بزاری و قسطای کوفتی تر تر وبتونی بدی.آخرشم چون محصولت شناخته شده نیست ویزیتورای محترم ازت کلی سود میگیرن تا کنار محصولای دیگه ردش کنن به مغازه ها.خیلی از کار هایی که تو ذهنت دوست داری انجامشون بدی فقط یک توهم نتیجن. یعنی تو از انجام اون کار لذتی نمیبری و فقط عاشق نتیجه مزخرفشی (احتمالا چون یجا دیدی یکی با انجام این کار مث خر پولدار یا مشهور و خوش تیپ شده)در واقع تو رسیدن به قُله رو میخوای نه مسیر کوهنوردی رو.رفیق زندگی اگه آسون بود فقط بدرد توالت می‌خورد و هیچ ارزشی نداشت، همین انتخاب تحمل رنجه که به زندگیت معنا میده. هدفِ تو کاریه که حاضری مسیر سختشو به جون بخری و باهاش زندگی کنی، نه آه و ناله.ارزش های بدرد نخور نداشته باشاگه وقتی بهت میگم هدفت چیه؟ میخوای چرندیات پیجای انگیزشی و بیای بگی و دوره های مزخرف ثروت آفرینی، باید بهت با کمال احترام بگم گمشو بابااااا. اونا دارن بهت آرزو هاتو جای ارزش میفروشن و روز به روز پولدار تر میشن، اصا بنظرم یکی از عوامل موفقیت بیرون کشیدن از این پیجای به ظاهر زرده. (بظاهر زرد، چون من بهشون میگم قهوه ای تیره).ارزش یکی می‌تونه امنیت و راحتی خونوادش باشه، یا کارآفرینی برای یک عده، کمک به نیازمندا یا مثل من مطالعه و نوشتن چرندیاتی به امید تغییر : )همه ادیان و مذاهب یسری ارزش ها و در نهایت باور هایی رو برای خودشون دارن. مثلا توی اسلام بالا ترین ارزش خود خداست و تو هرکاری که می‌کنی حتی پول در آوردن باید تو مسیر هدف اصلی یعنی خود خدا باشه. تا هم خودت رشد کنی،و هم بجای اینکه دهن ملت و سرویس کنی به رشد کردن اونا هم کمک کنی.خودش آفریده دفترچه راهنماتم بهت داده.حالا خودت انتخاب می‌کنی چه ارزشی داشته باشی. ارزشای دوزاری و زود گذر که حتی انقدر تکونت نمیده که از خواب بیدارشی، یا ارزشای ثابت و ارزشمند توی هر زمان، حتی 1000 سال دیگه.دو تا ارزش بدرد بخور بعنوان نمونه بهت میگم اگه خوشت اومد در موردشون تحقیق کن و بعد فک کن شاید زندگیت سر و سامون گرفت.عدالت طلبی: یعنی اینکه نمیخوای به کسی ظلم بشه و دوست داری همه به حقشون برسن، از همه مهم تر خودت گند نزنی به حق بقیه آدما، حیوانات و حتی طبیعت. از کسی که ظالمه هم دفاع نکنی و جلوی قدرتش به خودت نترسی. مرحله بعدی هم اینه که بدونی عدالت طلبی جلوی یکی داد زدن سرشه مثل دشمن. جلوی یکی بوسیدن دستش مثل پدر.رشد انسان یا تعلیم و تربیت : یعنی هرجایی که بنظرت کمبود داریم برای آموزش انسان ها تو می‌تونی پرش کنی و بهشون کمک کنی زندگی جُفت دنیا هاشونو بهتر کنن. اینجوری جُور آموزش و پرورش و دانشگاها رو هم میکشی، خدا خیرت بده.فِلو خودت و پیدا کنتوی کتاب ایکیگای (نوشته هکتور گارسیا + فرانسیس میرالس) یچیزی رو معرفی می‌کنه بنام حالت فِلو.فِلو به حالتی میگن که تو مشغول کاری هستی و از گذر زمان غافل میشی. توی این حالت نه به گذشته و نه به آینده فکر نمیکنی، بلکه واقعا در لحظه داری زندگی می‌کنی.مثل یک اسکی سوار که روی برفا سُر میخوره و تمام تمرکزش روی حرکات بدنشه تا بتونه حرکت مناسب و بموقع انجام بده و نره قاطی باقالیا، اسکی سوار به آینده (چیکار کنم تعطیلات عیدو) یا گذشته (تخم مرغ صبح سر دلم مونده و ظرفارو نشستنم) فکر نمی‌کنه. حتی به گذر زمان هم فکر نمی‌کنه.تابحال دیدی توی مسابقه دو میدانی، خود دونده یک تایمر بگیره دستشو زمان دویدنشو حساب کنه؟! حتی توی تمرین هم یکی دیگه زمان سنج و گرفته و حساب می‌کنه. چون دونده تمام تمرکزش باید جمع کارش باشه.اون حتی به عرقش که کُل زمین و آبیاری کرده هم نگاه نمی‌کنه، شاید تشویقا رو هم نشنوه.به این حالت میگن فِلو. پس تو هم باید بگردی و امتحان کنی ببینی با چه کارایی (می‌تونه چند تا باشه) تو به این حالت دست پیدا می‌کنی.شاید فِلو تونوشتن یک شعر در مورد برف زمستون یا داستان یک مرد تنها که عاشق میشه. شایدم شمردن پول و تحلیل عدد و رقم پشت باجه بانک باشی یا رصد بازار های مالی .جالبه که بدونی خیلی از آدمای مشهوری که تا لحظه آخر زندگیشون مشغول انجام کاری بودن این حالت رو تجربه کردن.معروفه که ابوعلی سینا وقتی داشت از دنیا می‌رفت، دَر گوشی از دکتر بالای سر خودش یک سوال پرسید، بهش گفتن: تو داری میمیری، دیگه چی میخوای بدونی؟ هرچی دونستی بسه.اما اون گفت من تا لحظه آخر زندگیم میخوام به علمم اضافه کنم. قطعا توی اون لحظه بفکر پول و شهرت نبود و ارزش های بالاتر اونو به این کار واداشته.شاید اگه ماهم یکم نگاهمونو به زندگی عوض کنیم،اونوقت نسبت به چیزایی که اونا دربدر دنبالش بودن احساس نیاز کنیم. چیزایی که نمیشه با هرچیز قابل لمس خریدش یا تجربه کرد.هدف خوب چه ویژگی هایی داره؟1. نباید خیلی آسون یا خیلی سخت باشهنه باید انقدر آسون باشه که توی اون کار مهارت کامل داری، چون خسته کنندس و اصلا جدیش نمی‌گیری. نه انقدر سخت که از پسش برنیای و نتیجه های جزئی برات نداشته باشه که انگیزه ادامه راهت باشه. اما اگه سخت باشه برات چالش برانگیز میشه و ادامش میدی.2. باید واضح و محکم باشهیک هدف واضح و محدود بهتر از یک هدف پر جزئیات و گیج کنندس.خصوصا تو این دنیای مدرن با مغزای فست فودی یخورده یچیزی رو بپیچونی یا حتی توضیح اضافی بدی براحتی دکمه خروجو می‌زنه و دهنت و می‌بنده.مثلا اگه میخوای یک کافه بزنی و شیرینی های مخصوص خودتو به مردم بدی، باید بدونی که اول از همه باید شیرینی های خوبی و یا بگیری بپزی، بعدش طعم جدید خودتو خلق کنی. بعدش هم باید کافه گردونی یاد بگیری و لوازم اونجارو تهیه کنی و یجای خوب و اجاره کنی.اگه فقط تو فکرت این باشه که میخوای شیرینی متفاوتی بپزی هیچوقت نمیدونی خواستت دقیق و واضح چیه.3. روی یک کار تمرکز کندر واقع افسانه انجام چندتا کار باهم و حتی برای پُز دادن هم فراموش کن.وقتی دوتا کار و باهم انجام میدی یه زمانی این وسط از دست میدی برای انتقال توجهت از یک کار به اون یکی، پس تمرکز روی هیچ کدوم از دو تا کارات نداری.بنظرم بگیری بخوابی ثوابش بیشتره.نتیجه گیریوقتی یه کاری رو انتخاب میکنیم باید سختی های اونم بپذیریم. نگران نباش چون دردی که نکشتت قوی ترت میکنه. ما باید ارزش های بدرد بخور برای زندگیمون تعیین کنیم و فلو خودمون و پیدا کنیم، یعنی همون کاری که وقتی انجامش میدیم گذر زمان رو احساس نمیکنیم و با اشتیاق و مهارت انجامش میدیم. اینو فراموش نکن که یه هدف خوب 3 ویژگی مهم داره اونم اینه که نباید خیلی راحت یا خیلی سخت باشه تا تو رو رشدت بده. باید واضح و محکم باشه پس بجای آرزو های دور و دراز یک هدف معقول و مشخص برای خودت انتخاب کن. در آخر هم باید روی یک کار تمرکز کنی چون ما نمیتونیم همزمان توی چند تا کار فعالیت کنیم و توی همشون هم موفق بشیم. امیدوارم هدف خودتو با خوندن این مقاله پیدا کرده باشی و مسیر روبروت حتی شده یه ذره روشن تر شده باشه.(:(من یه نویسندم که اینجا رو برای نوشتن انتخاب کرده.خوشحال میشم تجربه یا نظرت رو برام بنویسی و بهم برای مقاله های بعدی پیشنهاد بدی.ممنون بابت وقت ارزشمندی که گذاشتی، یادت نره منو دنبال کنی تا از نوشته های بعدی با خبر بشی.

ماراتُن موفقیت | تنها راه رسیدن به موفقیت

آقای زندگی | ایده هایی برای زندگی بهتر — Mon, 13 May 2024 14:45:36 +0330

اولین مقاله آقای زندگیبهترین آدما این پولدارای الکی نیستن، بهترین آدما کسایی هستن که بدون چشم داشت به چیزی برای کارشون ارزش قائل بودن، به این فکر نمی‌کردن که چقد براشون می صرفه یا میتونه یه آینده بهتر براشون بسازه.مثلا فک کن، ابوعلی سینا هر روز به شوق این بیدار می‌شد که بتونه بالاخره، مدرسه طب و فلسفه خودشو بزنه 10 تا دانشجوشو بکنه 100 تا و بعدشم بوم 1000 تا. بعدشم با پول آموزشش بره بهترین اسبِ شهرشون و بخره .تو ویلای بالاشهرش درس برگزار کنه تا به دانشجو هاش بگه تلاش کنید شماهم سزاوارِ چنین زندگی هستید، اگه من تونستم شما هم میتونید.احتمالا اسطوره ها عملکرد انقدر ضعیف و مزخرف و مادی به زندگی نداشتن .شاید تصورش برای خود منم سخت باشه ولی اونا علم رو برای علم میخواستن، نه برای راحتی بیشتر، رنج کمتر، ثروت کلان و هزارتا چیز خوب اما کم ارزش .برای اینکه میخواستن به بالاترین حد کمال یک انسان، یعنی انسان برتر خودشون برسن، چیزی که اونا رو شبیه آفریدگارشون می‌کنه، نه چیزی که از انسان برتر دورشون می‌کنه.اما الان انقد از این جور چیزا دور شدیم که حتی یه بچه هم می‌تونه به ما آرزو پول و ثروت بفروشه و مارو از بالای قَلعه توهمات پرت کنه پایین (حتی اگه به نهایت ثروت برسیم)از بچه کلاس اولی بپرس چیکاره میخواد بشه؟وقتی از بچه کلاس اولی این سوال رو میپرسی، احتمالا در جواب بهت میگه : پلیس، دکتر، مهندس. من خودم می‌گفتم فضانورد (نمیدونم شاید چیز میزای این دنیا قانعم نمیکرد)دوباره ازشون بپرسی چرا میخوان اینکاره بشن؟تهِ همه جواباشون، پول و قدرته. انسانیت همینجا از بین رفته ولی ما وقتی بزرگ میشیم دنبالش میگردیم. این غلط رو از بزرگترا یاد گرفتیم .هرجا میشینیم یا حَرفه گرونیه، یا هرچیز دیگه ای که مرتبط باهاشه، دلار بره بالا ناراحت میشیم و بیاد پایین خوشحال، حتی اگه هیچ تاثیری توی ارتباطمون با خونواده نداشته باشه.اما وقتی بچه ها بزرگ میشن توقع داریم فقط به پول فکر نکنن و به فکر آخرتشون هم باشن. در صورتی که بچه ها همونی میشن که ما بزرگترا واقعا هستیم نه اون چیزی که انتظار داریم باشین.موفقیت رو رسیدن به پول و منسب بیشتر میدونیم، وقتی میخوایم خودی نشون بدیم، گوشی بهتر و ماشین بالاترمونو نشون میدیم .دقیقا مثل یه حیوون که وقتی میخواد قدرتشو نشون بده دندونای تیزشو نشون میده. آره رفیق ما از حیوونا هم میتونیم مُزَخرف تر بشیم، چون نهایت طبیعت اونا همین نشون دادن قدرت برای محافظت از خوده.اما ما اینطوری نیستیم، ما انسانیم. ما زاده نشدیم که بِدَریم و ثابت کنیم برتریم، مسابقه ای با بقیه آدما وجود نداره. تنها مسابقه دنیا، بین خودتو خودته، اگه میخوای لِه کنی، باید خودتو لِه کنی، اگه میخوای بزرگ بشی، باید روحتو، شخصیتتو تغییر بدی نه صرفا سایز بدنتو.برای موفقیت باید خودتو کمپوت کنیهرکسی که تونست خودشو لِه کنه آدم حسابی میشه. حتی اگه دنیا بهش محل نده و با ارزشای سطح پایینش بخواد بسنجتش. از دنیای بدلیجات نمیشه توقع داشت ارزش طلا رو بفهمهاما اگه نتونی جلوی خودتو بگیری حتی اگه کل دنیا ایستاده برات 24 ساعته کف بزنن بازم به هیچ دردی نمیخوری و احتمالا چند سال بعد مردنت حتی دور و وری هاتم بهت فکر نکنن.ملاک خوب بودن و خفن بودن به به و چه چه کردن بقیه نیست باید خودت به خودت افتخار کنی که یجایی کم نیاوردی و تونستی ضد حال های زندگی رو تحمل کنی تا به یه حال بهتر و با ارزش تر دست پیدا کنی. هیچ آدم موفقی توی دنیا پیدا نمیکنی که هرکاری که دلش میخواسته انجام داده باشه و بدون هیچ دردی قهرمان هم شده باشه. آدمای موفق از درد دوری نمیکنن انتخابش میکنن.اگه میخوای تاجر موفقی بشی باید یه وقتایی بجای دورهمی و عشق و حال بشینی کتاب بخونی و انقدر غرورتو زمین زده باشی تا به خودت اجازه بدی از بقیه مشاوره بگیری.اگه میخوای ورزشکار موفقی بشی باید خودتو قانع کنی که دور فست فود و خط قرمز بکشی و هرچی مربی بهت میگه انجام بدی تا بدنت برای مسابقه روی فرم باشه و ذهنت آروم. در غیر این صورت موفقیت جز یک توهم توی ذهن چیز دیگه ای نمیتونه بشهحتی اگه یک هدف معنوی هم داشته باشی نمیتونی یه شبه بهش برسی و باید زحمت بکشی. نمیشه هر ساعتی از شب که دلت خواست بخوابی و توقع داشته باشی نماز صبحت قضا نشه. نمیتونی با هرکسی که دلت خواست بگردی و فکر کنی هیچ تاثیری روی تو نمیزاره. زندگی همینه وقتی یچیزی رو انتخاب میکنی باید دور یچیزای دیگه ای که اتفاقا اونا رو هم دوست داری خط قرمز بکشی تا دور اون هدفی که دلت میخواد بهش برسی یه ضربدر بزرگ نخوره.چطوری جلوی خودم واستم تا رشد کنم؟اگه میخوای جلوی خودت واستی باید فکر کنی ببینی چه کاری انجام دادن یا انجام ندادنش برات سخته، همونو باید از یه گوشه شروع کنی به انجام دادن تا رشد کنی. اگه خیلی غذا خوردن و دوست داری سعی کن قبل از اینکه سیر بشی دست ازش بکشی.اگه صبح زود بیدار شدن برات سخته، شب زودتر بخواب و صبح نیم ساعت زودتر از روزای قبل بیدار شو . اگه ورزش برات سخته ، روزی 10 تا شنا بزن ، 5 تا صبح ، 5 تا شب.نیاز نیست انقدر به خودت سخت بگیری که از تغییر پشیمون بشی ، فقط قراره خودتو با یه چالش کوچیک توی مسیر رشد قرار بدی و به ذهنت بفهمونی که مخالفت با چیزی که دلت میخواد اونقدرا هم سخت نیست.ما با عادت های ذهنی و عملی خودمون میتونیم رشد کنیم . اینطوری واستادن جلوی خواسته های کم ارزش رو روز به روز آسون تر می کنیم.):)ممنون که این مقاله رو خوندی خوشحال میشم صفحه وبلاگ منو توی ویرگول دنبال کنی.