https://virgool.ir/feed/@MR.EIGHTیک نویسنده، برنامه نویس، فریلنسر، منجم، ریاضیدان و...fa2026-11-12 09:12:04https://files.virgool.ir/upload/users/84766/avatar/rMQNMG.pnghttps://virgool.ir/@MR.EIGHThttps://virgool.ir/@MR.EIGHT/طعمِ-گسِ-پایان-پیش-درآمد-xdqcqs2ecerxبدون شرح!این روزها با دفترم زندگی میکنم.پیش از آنکه قلم را در ورطه‌ی تحریر افکار آشفته و بی‌سرانجام جوانی کهنسال، لیک امیدوار بیندازم. می‌خواستم داستانی ادبی پر از آرایه‌های سخن و استعاره‌های دور و تشبیه‌هایی از سر اطناب - و همه ی اینها را با هدف دور کردن خواننده از حقیقت پشت داستان که روح نویسنده را در وادی "یقین به شک" سرگردان ساخته - را به رشته‌ی تحریر در بیاورم.موهبت پیچیده ساختن ساده‌ترین افکار و احساسات – بر خلاف موهبت سهل و سطحی ساختن افکار پیچیده، که گویی همه‌ی آن‌دیگری‌ها صاحب آنند- را دارم. اما انجام چنین کاری به منزله ی انجام عملی است که تمام عمر انجامش داده‌ام. پنهان شدن پشت نقابِ پیچیدگی.قدری می‌اندیشم و این پتک فکر که بیان میدارد آرایه‌ها برای زیبایی و گیرایی سخن‌اند و داستانی که تو می نویسی مستلزم هیچ یک از آنها نیست، بر سرم فرود می‌آید. ضربه‌ای سهمگین بود. حالا حتی اگر چنین قصدی داشته باشم نیز از انجام آن عاجزم.تصمیمم را می‌گیرم داستانی به دور از پیچیدگی و اطناب، به دور از زیبایی‌های ساختگی و تحمیلی – که انجام آن عبث مثل ملوّن ساختن زغال خواهد بود – خواهم نوشت. تا بلکه روزنه‌ای روی نقابی که با دقت تمام، در تمام این سال ها به عالی‌ترین شکل ممکن آن را ساخته و صیقل داده‌ام، ایجاد شود.به گذشته می‌اندیشم و تصویری که از خود دارم. انسانی نه چندان کامل اما به غایت منسجم است. اما حالا گویی تکه‌های این جسم مجسم بی انسجام تاب معیت یکدیگر را ندارند و به سمت متلاشی ساختن این کل، که جزء ناچیزی از جزئیات عالم است، می روند.نویسندگی یک بازی الاکلنگ بی انتهاست. بازی شخصی که خود را نویسنده می‌خواند و کلمات.روزها این نویسنده است که کلمات را آن‌طور که اراده می‌کند به کار می‌برد و شب‌ها این کلماتند که نویسنده را در دادگاه کابوس‌هایش محاکمه می‌کنند.اما من تصمیمم را گرفته‌ام. داستانم برخلاف مقدمه‌اش باید ساده و همه فهم باشد. سرشار از ایجاز و دور از پیچیدگی.سکانس اول. برداشت اول.مهردادمهردادSun, 16 Apr 2023 23:56:15 +0330https://virgool.ir/@MR.EIGHT/missing-vztcrphxgv8yعجب پاییزی بود. دلتنگی بود و دلتنگی. راه فراری جز نوشتن نیست.دلتنگی نمادی است از همه ی احساسات سرکوب شده. همه ی آن دست دست کردن ها و نگفتن ها و نشدن ها و نخواستن ها و رد شدن ها و...دلتنگی یعنی پاییزِ سرد تر از زمستان و پیاده روی های طولانیِ بدون مقصد. گاهی هم سیگار.دلتنگی یعنی بیخوابی. دلتنگی یعنی لبخند تلخِ معنی دار.دلتنگی یعنی نوشتن.نوشتن یعنی آخرین امید، آخرین راه فرار، نوشتن یعنی ریختن افکارت روی کاغذ. افکاری که اگر بیرون نریزی، در ذهنت رسوب میکنند و یک شب، یک شب سرد پاییزی کار دستت میدهند...مینویسم تا دوام بیاورم. با اینکه دیگر مرا هیچ چیز از پای در نمی آورد، من پاییزِ بدون تو را دیده ام!دلتنگی برای هرکسی شکلی دارد دلتنگی برای من این شکلی است:«یک میز گوشه ی کافه، یک نفر پشت میز، دو قهوه، یکی سردتر، تلخ تر.»گلی ترقی در کتاب "جایی دیگر" گفته بود که «عشق منتظر آدم ها نمی ماند.». راست میگفت، منتظر نمی ماند و میرود و همان جمله ی کلیشه ای که "گاهی زود دیر میشود". اما کلیشه یعنی تکرار و تکرار. تکرارِ بی پایانِ دیر شدن ها."من برنده شدم"، "کتاب هایم را نوشتم" و دنیا را دیدم. ولی حالا میگویم، یک باخت با تو را به هزاران برد بی تو ترجیح می دادم (هنوز هم...).نوشتم و خواند.نوشتم و خواند و رفت و من ماندم و پاییز و دلتنگی...من هم میروم.پاییز بماند و دلتنگی هایش...مهردادمهردادThu, 12 Dec 2019 00:21:20 +0330