https://virgool.ir/feed/@MO-JAMمی‌نویسم آنچه در ذهنم چرخ می‌زند و می‌خواهد از جایی بیرون بزند!fa2026-11-12 01:30:52https://files.virgool.ir/upload/users/5696/avatar/SUUgwJ.pnghttps://virgool.ir/@MO-JAMhttps://virgool.ir/@MO-JAM/کمینه-یا-حداقلی-شدن-n3ll0zoctzxuزندگی این روزها برای خیلی از ماها، قانع شدن (نمی خواهم از کلمه زیبا و باشکوه قناعت برای منظورم استفاده کنم...)... راضی شدن (این بهتر است، گرچه باز مفهوم ذلیلانه‌ای که در ذهنم هست را نمی‌رساند) به کمینه‌هاست... کمینه، حداقل، مینیمم... هر چه به سمت صفر میل می‌کند! انگار در همه چیزمان به کمترین‌ها بسنده کرده‌ایم و این ما را دچار انجماد و خمودگی و وارفتگی عمیقی در زندگی کرده! به نظرم... (آه، که شاید من از دیدۀ خودم، به جامعه نگاه می‌کنم، و اساساً اشکال از دیدۀ من است) به نظرم، امروز ما در خیلی از ابعاد زندگی‌مان حداقلی شده‌ایم! حداقلِ خیلی از چیزها، ما را بیخیالِ رفتن دنبال حداکثر آنها کرده است... و این ما را از حرکت و بهتر شدن، بازداشته! و اما چند نمونه که درگیری بعضی وقت‌های من هست...درآمد حداقلی! در کسب و کار و وضعیت اشتغال به جایی رسیدیم که عموم مردم، بسنده می‌کنند به درآمد حداقلی! آب‌باریکه، درآمد جزئی، ... کلمات سخیف و کمینه‌ای هستند که چنان در ادبیات عامیانه ما و گفتگوهای رایج ما جا افتاده که عمق کم‌اندیشی و حداقل‌پروری را در جامعه نشان می‌دهد. چرا ما باید به درآمد حداقلی قانع باشیم!؟ چرا نباید همه از درآمدهای روزافزونشان و کسب و کارهای جدیدشان حرف بزنند؟ چرا نباید هر کس حساب کند در ماه جاری چقدر درآمدش به درآمد آرمانیَش نزدیک شده و همیشه با آن حداقل موجود مقایسه‌اش می‌کند؟!دینداری حداقلی! امروز ما دین و اعتقادمان را هم به حداقل موجود تقلیل داده‌ایم! آه... که از اعماق دین و فرازهای بلند دینداری فرسنگ‌ها فاصله داریم. جامعه‌مان آنجا که دین ندارد، که ندارد؛ اما آنجا همه که دارد یا می‌خواهد نشان بدهد که دارد (چه اسمش را تظاهر بگذاریم و چه نگذاریم) به پوسته‌ای و قشری و موی ظاهری (چه ریش آقایان و چه گیسوی بانوان) چسبیده و هیچ به تعالیم بلند دین نمی‌پردازد که هیچ... خبر هم از آنها ندارد! چرا امروز ما درگیر این ظواهر و کمینه‌های خجالت‌آور دینیم، اما از برنامه آن برای زندگی و نجات بشر از ظلم و هوس و درنده‌خویی حیوانات انسان‌نما استفاده نمی‌کنیم؟!محبت حداقلی! نگاه آدم‌ها را در خیابان که رصد کنی و حتی نگاه آدم‌هایی در یک جامعه کوچکتر را... می‌بینی فارغ از احترام یا روابط تعریف‌شده اجتماعی که بیشتر بوی قانون می‌دهد، هیچ اثری از محبت آنها به هم نیست! آه... چه حرف خیال‌انگیز و دور از دسترس و توهم زیبایی! مردم کوچه و خیابان به هم محبت کنند... نگاه محبت‌آمیز به هم بیندازند! هیهات... کمینه محبتی که گاه فقط ردی از آن (و نه خودِ آن) می‌بینی از جنس بلندشدن جوانی برای جا دادن به پیرمرد یا پیرزنی در مترو است... و تمام! کجا آدم‌هایی که از خیابان کنار هم رد می‌شوند، به هم سلام گرم می‌کنند و دست همدیگر را گرم می‌فشرند و سراغ حال و روز هم را می‌گیرند...!؟ (به نقل تاریخ، البته زمانی، ما اینطور بودیم...اما گویا زمانی نزدیک، اما دور!)همه این مثال‌ها را که می‌نوشتم، یاد داستانی افتادم... داستان صفتی از یاران موعود که دست در جیب هم دارند و از مال هم به رضایت برمی‌دارند! آدم‌هایی حداکثری و بیشینه... مالاً، اعتقاداً و محبتاً (گرچه از لحاظر ادبی، سه صفت آخر اشتباه بود، اما حوصله را کمتر سرمی‌برد از درازگویی!!)محمد جمشیدیانمحمد جمشیدیانSun, 10 Jun 2018 17:56:52 +0430https://virgool.ir/@MO-JAM/هیچ-xytc24eoylh4چند روز پیش که عکس‌های دوران خوابگاه را اتفاقی دوره می‌کردم...دیدم عجب عمرم گذشته...خب این که «گذشته» چیز جدیدی نیست. یعنی مطلب جدیدی نیست که بخواهم بهش فکر کنم یا بنویسم... بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین! تا زمانی که زبان فارسی زنده است، امثال حافظ این تعابیر را به بهترین حالت گفته‌اند...اما من به این فکر می‌کردم که چه ماند از این گذر؟ داشتم مشخصاً به این که از آن خوابگاه و از آن فضا و از آن آدم‌ها چه مانده برایم فکر می‌کردم. آه... که از بعضی حتی صدایی هم در گوشم نمانده...یا شماره‌ای در گوشیَم! آه که چقدر بعضی آدم‌ها خالی و بی‌اثر از کنار عمر آدم می‌گذرند! عجیب نیست...؟! بی هیچ اثری... بی هیچ خاطره خوب یا حتی بدی... روزی آمدند و روزی می‌روند! این را می‌شود تعمیم داد به مکان‌ها هم... چه جاهایی که آدم بی‌ثمر و بی‌اثر و بی‌خاطره در آنها بوده و حالا دیگر نیست...این را باز هم می‌شود تعمیم داد! و هیهات از این تعمیم! وحشت می‌کند آدم از این تعمیم! تعمیم این که زمان و عمر آدم هم گاهی چنین است... واحسرتا! واوحشتا!! چه قدر هراسناک و هول‌آور است که آدمی، عمرش - همه یا بخشی ازش - را بگذراند، در حالی که هیچ از آن نمانده برایش! هیچ... وای که این کلمه در این مجال چقدر وحشتناک است... حالا این را هم به توان برسانید که چه بسیار آدم‌هایی در چه بسیار نسل‌هایی در چه بسیار مکان‌ها و زمان‌هایی... همینطور هیچ می‌شوند و می‌شوند و می‌شوند...هیچ! (جای خیام خالی!)باید خودم را جمع کنم...نوشته‌ام بیشتر از آنچه که اولش فکر می‌کردم دارد وحشتناک و رو به پوچی می‌رود! انگار نه انگار که از یک سری عکس دیدن اتفاقی شروع شد... اما حقیقت این است؛ که اگر ما پُر نکنیم وقتمان را، زمانمان را، مکانمان را، عمرمان را از چیزهایی مانا و خاطره‌گون...همه‌شان تمام می‌شوند بی «هیچ» اثری و ثمری...محمد جمشیدیانمحمد جمشیدیانWed, 16 May 2018 17:42:41 +0430https://virgool.ir/@MO-JAM/بسمالله-yrtafy8wvllfآدمی فربه شود از راه گوش...اولاً که معلوم است این فربه شدن مربوط به روح است و نه جسم... دوماً شاید آدمی از راه‌های دیگر هم فربه بشود...نه؟ مثلا از راه چشم...مثلا از راه دست... با گوش می‌شنود، با چشم می‌بیند و با دست می‌نویسد...خب این که حضرت مولوی این كلام نغز را سروده می‌شود نتیجه گرفت، یکی از راه‌های مهم فربه شدن روح آدم از راه گوش است...اما من مثلاً می‌توانم به همین فرمت نگاه، بگویم از راه نوشتن هم فربه می‌شوم...؟امیدوارم جواب سؤالم «بله» باشد و بتوانم بقیه متنم بنویسم.واقعاً گاهی از ننوشتن حس تنگی و ترشی مزاج و دل و دماغ می‌کنم... انگار باید بنویسم و کلمات را از یک تنگنایی و یک زندانی برهانم... اگر ننویسم انگار رنجور و نزار و زردروی می‌شوم -و این صفات همه در مقابل فربهی و برگردنده به روح است-. خب شیرپاک‌خورده‌ای اینجا را به من معرفی کرد و می‌خواهم کمی فربهی کنم...بسم‌الله...محمد جمشیدیانمحمد جمشیدیانFri, 27 Apr 2018 00:45:14 +0430