https://virgool.ir/feed/@MIMETICسعی می‌کنم با نوشتن به سبک خودم برسم. اگر می‌تونید کمک کنید حتما زیر نوشته‌ها نظر بدین. https://t.me/MIMETIC_Cfa2026-11-11 16:19:04https://files.virgool.ir/upload/users/83440/avatar/sJLMw2.jpghttps://virgool.ir/@MIMETIChttps://virgool.ir/@MIMETIC/چهاردهم-vcp7ltqxvxkbدر ابتدای نوشتن به این موضوع رسیدم که هر زمان در بیرون رخداد یا تجربه‌ای جدید، چه مثبت و چه منفی - منفی‌ها همیشه قوی‌تر بودند- می‌افتد بهتر می‌نویسم. و کم کم داشتم به این موضوع باور می‌کردم - باوری شاید تا حدودی مخالف آنچه که درک کرده بودم- مایه‌های نوشتن از اتفاقات می‌آیند و هر چه اتفاقات بیشتر باشد امکان نوشتنم بیشتر خواهد شد. این خیلی هنوز اشتباه نیست اما ایراد آن این است که تنها داشت بیرون مجدد از درون مهم‌تر می‌شد. عزیزتر. و این بطور ضمنی مرا ناراحت و غمگین می‌کرد که چرا تجربه‌های بیرونی‌ام کم است که مایه‌ای برای نوشتن ندارم. و مرا از درک و فهم دنیای درون و پیدا کردن راهی برای تبدیل آن درونیات به نوشتن دور می‌کرد. چیزی که شاید حرف‌های اصلی آنجا هستند. راه درون سخت‌تر است. تنهایی در آن اصل است. شما در راه اندیشیدن به افکار خود تنها هستید. و اگر تنهایی را درک نکنید برای مواجه با اندیشه‌های خود باید از بیرون کمک بگیرید که این باز نگاه به بیرون است. این آن چیزی نیست که من در پی آن باشم. دنیای درونم نمی‌دانم چقدر است. شاید حتی کم مایه‌تر از دنیای کوچک بیرونم باشد. اما هنوز همین را هم مطمئن نیستم.MIMETICMIMETICThu, 29 Oct 2026 00:58:52 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/سینزدهم-yz0qcgg4ua2jداستان کوتاهی با مضمون شهر از سایه کاویانی از مجله بهاران داستان خواندم. من اینجا تقریبا غریبم. هنوز خیلی از جاهای شهر که می‌روم احساس غریبی می‌کنم. هر چند که آدم‌ها را می‌توانم بشناسم و درکشان کنم. اما مکان‌ها با این که بسیار شبیه به خیلی از شهرهای دیگر است هنوز غریبه بودن مرا به من یادآوری می‌کنند. دیگر جایی برای برگشتن ندارم. شهر مادریم بسیار دور است. و آنجا هم خیلی کسی مرا نمی‌شناسد. عجیب است. آنجا هم خیلی جاها را نرفته‌ام اما به یاد دارم که جاهایی می‌رفتم که جدید بود اما احساس غربت به من نمی‌داد. آخر چیست آن راز پشت این بافت شهری. شاید که چیزی باشد که خیلی در مورد خود ساختمان‌ها و خیابان‌ها نباشد. شاید واقعا به آدم‌های آن شهر ربط داشته باشد. نمی‌دانم. خسته‌ام و باید این سر شبی برم به رختخواب تا فردا هر چه زودتر بیدار شوم. چرا که حوصله مترو شلوغ را ندارم. مخصوصا در این فصل جدید مدارس که پر از پسران نوجوان و جوان مدرسه‌ای است که آداب حضور در جامعه را هنوز کامل فرا نگرفته‌اند. و پیر مردانی که برای پله برقی دوان دوان به سوی آن می‌دوند.MIMETICMIMETICSun, 18 Oct 2026 21:58:46 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/دوازدهم-lg2t6wi2pn6bچیزی که بی‌نظیره اما برای خواب و زندگی روی روال خوب نیست، تجربه زیبایی شناختی است. که حسی مقابل تجربه ترما یا چیزی شبیه آن است. هر دو خواب و روال عادی زندگی را بر‌هم می‌زنند. به این فکر می‌کردم که باید عبارت یا بهتر کلمه‌ای بجای «تجربه زیبایی شناختی» پیدا کنم. این عبارت خیلی قابل بحث نیست. شاید کمی ادایی یا زرد یا خیلی چهره علمی داشته باشه. (در عذابم جایی از متن با «باشد» و «است» تمام میشه جایی با «باشه» و «هست» تمام می‌گردد.) در فکر این هستم که کجای روز یا شب یا هفته و ماه، کجای زندگی می‌توان تجربه زیبایی شناختی را قرار داد. اما نکته‌ای در مورد آن وجود دارد. تجربه زیبایی شناختی مانند تجربه عاشقی است. مانند دیدن خوابی که دوست داری و نمی‌دانی کدام شب به سراغت می‌آید. سر زده از راه می‌رسد. اگر آگاه به نزدیکی آن باشی احتمالا دلت را خواهد زد. احتمالا عاشقش نخواهی شد و یا زود از خواب بیدار شوی. باید غافلگیر شوی. باید حواست پرت سایر زندگی‌ات باشد. بابت همین است که وقتی خیلی فیلم نگاه کنی کمتر فیلمی چشمت را می‌گیرد و باید مدتی از فیلم دیدن دور شوی تا دوباره فرمی نظرت را بگیرد.MIMETICMIMETICSun, 11 Oct 2026 21:28:48 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/یازدهم-صورت-عشق-r9ft5ay2p17pامروز تو مترو دختر خانمی بسیار زیبا را دیدم که پس از سالها می‌توانست مجدد مرا به عشق و عاشقی بیندازد. چیزی که که فکر می‌کنم بعید است مجدد به دام آن بیفتم. دلم برای دیگران می‌سوزد. هر کی با او در ارتباط باشد افسون است. مگر مانند من بداند که چطور باید از چنگال عشق بگریزد. همه صورت اون کافی بود برای خیال پردازی‌های عاشقانه. هیچ احتیاج به هیچ کاری بیشتر نداشت. تنها بستن پلک‌ها و باز کردنشان. شبیه آخرین دختری بود که عاشقش شده بودم. که با همکلاسی دیگرمان ازدواج کرد و از ایران رفت. و پیرو آن تحقیق که می‌گفت بعد از داشتن چیزی از روز بعد همان را در اختیار دیگران بیشتر پیدا می‌کنید، از پس از عاشق همکلاسی شدنم در دخترانی آن صورت به همان شکل را بیشتر می‌بینم. هر چند کم است و در کل از آن سال تنها دو نفر را پیدا کردم که یکی این دختر امروز است و آن دیگری یک نقاش یوتیوبر است. اما همین تعداد هم برای پیدا کردن تصاویر مشابه عشق از دست‌داده که به اروپا مهاجرت کرده است هم زیاد است چرا که هنوز هیچ تصویری مشابه عشق اولی که به آمریکا مهاجرت کرده است هنوز پیدا نشده است. او واقعا خاص و کم بود. هر چند که بازیگرانی قدیمی را بشود مشابه‌اش دانست اما از مردمان معمولی که می‌توانی با آنها رو در رو شوی هیچ هنوز پیدا نشده است. ترفند رهایی از عشق بماند برای بعد.MIMETICMIMETICSat, 03 Oct 2026 23:03:58 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/دهم-از-جایی-دیگر-snirjlvh2lfdاثری فاخر که معنی آن را نمی‌دانیم به اثری فاخرتر -در حدود موسیقی بی‌کلام- تبدیل می‌شود. همین که معنی کلمات را متوجه بشویم اثر چیزی به مانند آثار هموطنانی نزول می‌کند که دوست ندارید به صدای آنها گوش دهید چرا که فقط سمت اشتباه تاریخ بوده‌اند. هیچ ایرادی ندارد که آثار هنرمندانی از سایر دنیا را بشنویم که از دیدگاه‌های سیاسی-اجتماعی آنها و یا فرزندان آنها آگاه نیستیم. و مردمان سایر دنیا هم به خاطری آسوده به صدای هموطنان ما گوش کنند که برای آنها صدایی بیشتر از یک ساز نیست.به این صورت است که می‌توانید به موسیقی بی‌کلامی گوش دهید که دیگران برای آن به دنبال معانی‌ای هستند تا با انتخاب خودشون نصف زیبایی آن را با مفاهیم پیش پا افتاده‌ای به مانند عشق و فراق تاخت بزنند. هر چند که سالها بعد که مجدد آن معانی را فراموش کرده‌اند می‌توانند تا حدودی به فرم آن اثر فاخر مجدد گوش بدهند. اما هیچ وقت راهی برای درک فرم هنری یک هنرمند هموطنی که گرایش‌های مخالف ما را هم دارد وجود ندارد مگر در حالاتی که نتوانیم کلام و گوینده آن را تشخیص دهیم که معلوم نیست در آن حال از فرم آن اثر چیزی را درک بیابیم.MIMETICMIMETICSat, 03 Oct 2026 22:50:17 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/نهم-gonh2xsd02ftنوشتن رویا توست. پس خواند را واگذار و نوشتن را حتی کلمه ای را آغاز کن. این متن چیزی‌ دیگری ندارد و می‌توانی با خیالی آسوده آن را به حال خود واگذاری و سرنوشت آن برایت مانند تمام درماندگانی که در درد خود می‌پیجند که نامی از آنها نمی‌دانی مهم نباشد. نوشتن غایت است. تمام هنر آدمی است. از هیچ از مفاهیمی گنگ وصل به کلماتی گنگ‌تر برای خلق فکر و ایده‌ای شفاف و درخشان. مبهوت کننده یک نفر، نویسنده آن. دیگری مهم است اما نه در نوشتن، نه در هنر. سخن نوشتن سخت است. باید مهمل نوشت. امر نوشتن خود آن را تصحیح خواهد کرد. کوتاه می‌نویسی اما دیری نمی‌پاید که قلمت بلند شود. اما آن مهمل‌ها لازمه آن است. مانند صداها و قدم‌های کودکی بی‌تجربه و خام. اما زیبا و معصوم. نوشته تو هر چه باشد نویسنده‌ تو را زنده نگه‌ می‌دارد. به او بها می‌دهد تا راه خود را بیابد. تا شخصیت او ساخته شود. نمی‌شود کاری دیگر کرد. نوشتن همه چیز است. مخصوصا زمانی که کسی نیست که آن را بخواند.MIMETICMIMETICSat, 26 Sep 2026 22:18:02 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/هشتم-bujgumovu7zkبه نویسنده‌ام ظلم می‌کنم. اما این نویسنده خیلی حرف دارد برای گفتن. و زمان‌هایی که اتفاق خاصی نیفتاده است نیازی نیست به صحبت‌هایش خیلی گوش کنم. هر چند که می‌دونم دارم اشتباه می‌کنم. خود ساکتم را در برابر دیگران دوست دارم و از اینکه این سکوت را به این نویسنده عرضه نمی‌کنم احساس ظالم بودن می‌کنم. چند روزی، بیشتر از یک هفته، است که حرف‌هایی دارد برای گفتن. از کسی که سالها‌ قبل بسیار سر حال و سر زنده بوده و حالا از اینکه شکسته و بیمار شده بسیار ناراحت و اندوهگین شده. از زمانی که با هم آن کس را دیدیم در چهره همه پیر بیمار شکسته‌ تنهایی رو تصور می‌کنیم. و بیشتر به این فکر می‌کنم که آخر ما باید به دست خودمان باشد نه این شیاطین درد و رنج که زندگی برایمان تدارک دیده. MIMETICMIMETICSun, 13 Sep 2026 22:36:19 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/هفتم-همزاد-vhfrhv7dtg97نمی‌شود ننوشت. مخصوصا اگر که مواجه‌ای غیر منتظره رخ داده باشد. اما خب کلمات زیادی نمی‌دانم. حس کودکی را دارم که حرفی دارد برای گفتن اما نه حرفش جدی است و نه قدرت کلامی که دیگران او را جدی بگیرند. اینجا که می‌نویسم حس می‌کنم مزاحمتان می‌شوم. اما خب چه می‌شود کرد. نه می‌توانم این صحبت‌ها را با دوستان و آشنایان کرد و نه می‌شود غریبه‌ای را گیر تا سرش را درد آورد. مواجه ناراحت کننده‌ای بود. پس از مدت‌ها در این شهر سلمانی‌ای را پیدا کرده بودم که نمی‌پرسید «صورت چی؟» و نرخ منصفانه و سرعت دست خوبی داشت. اما این ملاقات دومم با او که بسیار خوش سیما و خوش صدا هم بود آخرین بود. متاسفانه در بند علوم خرافی بود و اصرار بر اینکه همزادت اذیتت می‌کند و آیه و قرآن و نماز به وقت بخوان. ناراحت کننده است که هنوز خرافه در این جامع جای دارد. می‌دانم که در نهایت او هم احتمال خیلی زیاد قصد کلاه برداری داشته با فروش چیزهایی به مانند عقایدش خرافی. یعنی در واقع خیلی دوست دارم که این طور باشد تا اینکه بیهوده خود را درگیر این مسائل کرده باشد.MIMETICMIMETICSun, 30 Aug 2026 23:31:22 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/ششم-e8cwscfqew4vاوایل افسردگی، گرسنگی و خستگی، هر اتفاق کسالت آوری به راحتی با موجی از موج‌های افسردگی اشتباه گرفته می‌شود. پس از سال‌ها افسردگی بدون آن زندگی کردن امکان پذیر نیست. چه تحمل خوشی‌های کوچکی که در سیر کردن شکم، بیدار شدن با سرحالی به جا، شما را به یاد دوست قدیمی‌ و تازه درگذشته - که دنیا را برایتان ابری و تار می‌کرد تا در تاریکی به آنچه نباید اتفاق می‌افتاد به راحتی و ناراحتی فکر کنید - می‌اندازد و سایه‌ای از او را از حافظه فرا می‌خوانید تا این همه خوشی و لذت را کمی از خود دور کنید. چه این فقط نقش افسرده بازی کردن را به آن انسان سرخوش از اتفاقات کوچک ترجیح می‌دهید. چرا که دور شدن از نقش‌ و طرح‌های گذشته به راحتی از هوش رفتن برای استراحت شبانه نیست. تغییر به امید وابسته است و امید به چشم انداز. اگر که این همراهان را ندارید باید از آن حافظه افسرده‌زده بخواهید کمی آرام و قرار گیرد بلکه جایی برای نفس کشیدن خیال هم باز شود. بلکه او بتواند با خلاقیت خود راه و نشانی بسازد تا به امید آن به تغییری فکر کنید که شاید نقش گذشته شما کمتر در برابر شما خودنمایی کند و در نقش جدیدی خود را تصور کنید. چه این گونه است که دوستی‌هایمان را فراموش می‌کنیم.MIMETICMIMETICSat, 29 Aug 2026 13:52:11 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/پنجم-e5x7wfmvq3wgنوشتن بسیار دشوار خواهد بود اگر که نقاد همیشه حضور داشته باشد. نمی‌توان چیزی ارائه داد. او شما را از آگاهی همگان آگاه می‌کند و سخن شما را مهمل و پوچ جلوه می‌دهد. زمانی که تصمیم گرفتم تا از اضطراب روز‌های تعطیل بنویسم، او با شکیبایی صبر پیشه کرد تا خوب مطلبم را پیدا کنم و پردازش کنم و در نهایت تنها دقایقی قبل از نوشتن گفت «حرف جدیدی نیست و تو تازه به آن پی برده‌ای که بهتر است حتی هیچ در موردش نگویی». اما خب آیندگان که نمی‌دانند. «آیندگان هم خواهند رفت. نیازی به این صحبت‌ها ندارند. خوب یا بد آنها هم خواهند رفت». همه خواهیم رفت. همه هیچ خواهیم شد. تنها ویجرها شاید کمی بیشتر از ما شانس خواهند داشت. اما در نهایت آنها هم خواهند رفت. در واقع که جایی نمی‌رویم. در همین حوالی کمی تغییر شکل خواهیم داد بدون این که دیگر متوجه آن باشیم. اما ماهیت ما پس چه می‌شود؟ یعنی باید صبر کرد تا به آن نقطه برسیم؟ خب با این حساب چطور اسم آن را انتها می‌گذاری؟ اگر که همه هستیم و فقط کمی خاکی‌تر می‌شویم و بدون درک آن را خواهیم زیست، چرا حالا که درک ناقصی داریم آن طور که طبیعت این آگاهی طلب می‌کند چیزی ننویسم؟ حتی تکراری؟ آخر مگر کاری جز تکرار و تقلید داریم؟ چه بسیار کسانی که ننوشتند تا از پس آن پی ببرند که چه خوب کردند که نوشتند. نه برای اینکه کسی نیاز دارد بلکه آخر این طبیعت نیمه خود آگاه پندار این طور طلب می‌کند. چه بسیار تقلیدهای فاخری نوشته نشد. .اما خب که چه؟ به جای آنها خواهند نوشت. کسانی که به هر دلیل تصمیمی متفاوت گرفتند. شاید که حتی سبب آن را آگاهی آنها نباید بدانیم. خب بعد از این همه آخر فکر می‌کنم تا حدودی توانستم آن نقاد را به سکوت کوتاهی اجبار کنم و حالا می‌توانم از اضطراب روزهای تعطیل بگویم. مخصوصا اگر که روزهای زیادی تعطیل باشد. همه چی به انتظار بر می‌گردد و عادات شما. شما اگر به زندگی تکراری عادت کرده‌اید روزهای تعطیل غیر معمول در تقویم شما را مضطرب می‌کند. چه آن را شیرینی لذیذی می‌دانید که هر طور هست باید به بهترین شکل از آن کام بگیرید. اما شما عادت به این کار ندارید و آن روز تعطیل با کش آمدن چند عادت خوب و بد شما پر می‌شود و شما از آن هیچ بهره‌ای نمی‌برید. جز یک روز تعطیل همیشگی رقیق شده.MIMETICMIMETICFri, 14 Aug 2026 01:39:14 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/چهارم-eyjjz5jd0kykشما نمی‌توانید در خلا بنویسید. باید چیزی گذشته باشد. این شخص نویسنده مانند آن شخص گوینده از دنیای بیرون و درون تغذیه می‌کند اما گوینده راحت‌تر در دسترس است و نویسنده مانند کسی که معلولیتی دارد باید ابزاری مانند قلم یا کیبورد را استفاده کند تا بتواند پا به پای شخص گوینده -که فقط می‌گویند فقط به این دلیل که حنجره از قبل براش آماده شده است - ادامه دهد. اما وقتی شروع به نوشتن که می‌کند آن شخص گوینده شرم‌زده از پرت و پلاهایی که گفته به نوشته او خیره می‌شود و در آینده زمانی که مجدد نوشته را می‌خواند سعی دارد تو را راضی کند که اینها نوشته‌های تو نیست. لااقل دیگر تو آنی نیستی که این خزعبلات را نوشته. نمی‌گذارد که تو به این فکر برسی که اگر به نویسنده بیشتر زمان بدهی حتما که مجدد تمام آن نوشته‌‌ها معنی پیدا می‌کنند و نویسنده قوی‌تر از قبل می‌شود. البته که گوینده آن قدر‌ها هم بد نیست. اما آن دیگری که نه می‌گوید و نه می‌نویسد. اویی که با تنها فکر کردن به کلمات افکار تو را می‌سازد. او با نویسنده بیشتر خوش است. چرا که برای افکارش ارزش بیشتری قائل می‌شود. اما نویسنده کند است. خیلی کند.MIMETICMIMETICWed, 12 Aug 2026 17:58:11 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/سوم-ouxxod7qf68hمی‌گه که هر چی دوست داری بنویس. خب من دوست دارم بگم که نوشتن مهمه. یعنی همین. ولی خب باید بیشتر بازش کنم. نمی‌شه که فقط همین رو بگم. خب مهمه چرا که بعد از نوشتن هستش که با یک سری از جنبه‌های دیگه خودت آشنا می‌شی. مثلا طرز فکر کردن در زمان نوشتن با زمان صحبت با خودت بدون کلام - فقط با فکر به صدای کلمات - خیلی فرق داره. شما که می‌نویسی اون فکر ظاهر میشه و اونجا خیره بهت نگاه می‌کنه. و در این فرم تفکر شما خیلی بیشتر اتفاق تصحیح رو تجربه می‌کنی. تجربه تصحیح خود. اما در صحبت بدون کلام خودت در تنهایی شما شاید گه‌ گداری اگر که دیگه خیلی حرف غیر منطقی‌ای به ذهنت رسیده باشه با خودت مثلا میگی که «نه حالا تا این حد». شما در صحبت با خودت کلمات و افکار بیان شده را بلافاصله در گذشته رویت می‌کنی. در نوشته او همان جاست. تا زمانی که دست از نوشته بر نداشته‌ای او در زمان حال به مانند خودتان بسر می‌برد.نوشته حاصل شخص دیگری‌ست. کسی که سخن می‌گوید تصویری از کسی که می‌نویسد دارد و بر عکس. و این تصاویر با هم تفاوت‌های شگرف و ظریفی دارند. نویسنده محافظه کارتر است. گوینده سریع‌‌تر و روان‌تر و خودمانی‌تر است. اما نویسنده حساب شده‌تر می‌نویسد. درک لحن سخنگو خیلی سخت‌تر از دست‌خط‌های گاهی زشت و گاهی زیباست. دست‌خط زیباتر نشانه‌ای است. شاید برای یک نویسنده خبر از روز خوبی بدهد و برای دیگری روز آرام. اما دست‌خط‌های بد می‌تواند بی‌قراری، اجبار به نگه‌داری روتین چیزی یا عادتی، خستگی باشد.باید در رابطه با اهمیت نوشتن پس از بسیار خواندن بیشتر سخن گفت و سخن نوشت.MIMETICMIMETICMon, 10 Aug 2026 22:36:32 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/دوم-brjukycyai80خیلی وقته که با قلم می‌نویسم. اما استفاده از این مکان برای بیشتر جدی‌تر نوشتنه. نوشتن است یا نوشتن هستش یا نوشتنه. آخرش با خودم کنار خواهم آمد و یکی رو انتخاب می‌کنم. اما خیلی نمی‌شه جدی شد. بیهوده است بنظرم. چیزی داری برای گفتن یا نوشتن، مهم اول اینه که بنویسی. شاید صادق نبودم. اینجا می‌نویسم که شاید دیده بشم؟که در نهایت این هم مهم نیست. می‌دونید چی از همه چی مهمتره؟ خود نوشتن. من الان دارم سعی می‌کنم که با این نوشته و نوشته‌های آینده اون نوشتنی که حدس می‌زنم که می‌تونم اسمش رو نوشتن بزارم، نوشتن واقعی، به اون نزدیک بشم. در حالی که شاید همین نهایت چیزی باشه می‌تونم بنویسم. که می‌دونم خب خیلی واقعیت نداره. چرا که هیچ چیز ثابت نیست. حتی نوع نوشته‌های ما هم ثابت نخواهد بود. مانند کارگردانی که کارهای سال‌های طولانی‌اش در یک حال و هوا نمی‌گذرد. دقت کنیم این حال رو در همه احوال زندگی داریم. این که آماده بشیم و آماده بشیم، برای اینکه روزی زندگی کنیم. این نشون میده که ما از اون موضوع خیلی اطلاعی نداریم. چه نوشته باشه چه زندگی یا هر چیز دیگه‌ای. نمی‌دونم دیگه چی بگم :\ میرم شاید زود برگردم برای سوم.MIMETICMIMETICFri, 07 Aug 2026 19:44:46 +0330https://virgool.ir/@MIMETIC/first-sirqxmzsjyojهمین اولش باید بگم که چیزی برای ‌گفتن ندارم. یعنی شاید چیز‌هایی باشه اما اون آخرش همیشه این سوال هست که چی‌ بشه؟ احتمالا همه نه خیلی بهترش نه خیلی بدترش یه چیزی حول و حوش همین رو از راه‌های مختلفی تجربه و فهمش کردن. ولی خب چه می‌شه کرد؟ تنهایی سخته. باید خودت رو سرگرم کنی که بگذره. بگذره که بره. نمی‌دونم شاید هم اشتباه که باید کاری کنی که فقط بگذره. شاید باید دنبال یه هدف واقعی باشی. ولی هدف خب خودش که الکی ایجاد یا پیدا نمی‌شه که. هدف رو نیاز‌ها می‌سازن. تا نیازی به چیزی نداشته باشی هدفی هم نخواهی داشت. برخی هدف‌ها کم عمر هستن و سریع می‌شه بهشون رسید. برخی دیگه دورتر و سخت‌‌تر دستیافتنی هستند. اما همشون از نیاز تغذیه می‌کنند. نیاز هم که از کمبود می‌آد. شما تا کمبودی در زندگی نداشته باشی نیازی هم نخواهی‌ داشت. و کمبود هم فعلا جز ذات این دنیاست. تنها حالتی که می‌شه هدفی نداشت اینه که کمبودی نداشت. یعنی به نوعی از ذات این دنیا جدا شده باشی یا باهاش در تضاد باشی. یعنی به عمد به خودت بگی که کمبودی نداری. ولی این فقط در سطح ذهن اتفاق می‌افته خیلی نمی‌شه به بدن خودت اینو بفهمونی. اون بیشتر با ناخودآگاهت در ارتباطه تا توئه مثلا آگاه. در هر حال با این شرایط خوب که نگاه کنی هیچی نداشته باشی اهداف کوتاه عمری پیرامونت هستند که بیشتر نیازهای بدنت هستن.MIMETICMIMETICThu, 06 Aug 2026 22:37:58 +0330