https://virgool.ir/feed/@MBHomayounدانشجوی مهندسی، علاقه‌مند به اکوسیستم (چه زیست‌محیطی چه کارآفرینی)، در حال یادگیری و عاشق فرهنگfa2026-11-11 16:05:36https://files.virgool.ir/upload/users/219866/avatar/bgpf8K.pnghttps://virgool.ir/@MBHomayounhttps://virgool.ir/@MBHomayoun/دوخت-و-دوز-به-سبکی-خیلی-نو-jsa8duwn1e23هشدار اسپویل پس از خواندن این نوشتهآنچه گفته شد را از اینجا بخوانید... <br/>دوباره سلام عرض می‌کنم پس از گذشت 20 روز از اولین تجربه ویرگول‌نویسی که به نظرم خیلی خوب بود و حس می‌کنم اندازه توییتر دوسش دارم [منتظر واریز هزینه تبلیغات از طرف ویرگول هستم] راستش امتحانا تموم شد و منم تو کل این مدت به فکر اینجا بودم که ادامه بحث رو یه جوری نگارش کنم که هم مثل سری قبلی خیلی طولانی نشه و بحثای اصلی بمونه و هم قدردان لطف هر کسی که این نوشته رو خواهد خوند باشم ♥️اولین مواردی که می‌خوام درباره جدی شدن بحث کارآفرینی و ورود به دنیای استارت‌آپ‌ها مطرح کنم رو دوست دارم در قالب ارائه‌ای که از برنامه سلامتی - که توی قسمت قبل تعریف کردم - برای شتابدهنده سامسونگ تو سال 97 داشتم براتون بنویسم. مرکز نوآوری و شتابدهنده سامسونگ مال دانشگاه امیرکبیره و ما هم که برای اولین دوره ورودش از تبلیغای دانشگاه متوجه وجود و افتتاح این مرکز شدیم (البته مال زمانی که کره جنوبی و سامسونگ واسه ما کلاس نگذاشته بودن و از ایران کامل نرفته بودن) بعد از حضور رییس بخش خاورمیانه سامسونگ و رییس دانشگاه ما وارد سایتشون شدیم (که انصافا برای یه مجموعه به اسم سامسونگ واقعاً ضایع بود که با html خالص و انقد زشت در حد بلاگفا یه سایت ساخته بودن، که از حق نگذریم الان سایتشون بهتر شده) و چون سایتشون امکانشو نداشت حتی یه فرم هم نذاشته بودن و یه لینک به گوگل فرم داده بودن. هنوز که هنوزه هم در 4 زمینه سلامت و آب و بهداشت و محیط‌زیست جذب تیم دارند و ما هم بعد از ورود مشخصات اولیه منتظر جواب بررسی‌های اولیه موندیم. بعد از حدود 1 ماه یه ایمیل اومد که شما تو ارزیابی‌های اولیه پذیرفته شدین و این صحبتا، برای فلان روز (که واقعا یادم نیست) لطف کنید و برای جلسه توجیهی تشریف بیارید. آقا منم خوشحااااال :)))) همون روز به همه گفتم آقا دیگه تموم شد... این هفته سامسونگ، هفته بعدی همین جمع «سیلیکون ولی». خلاصه من یه پاورپوینت خیلی ابتدایی آماده کردم و رفتیم که توی سالن کنفرانس که اون روز تیم‌های متقاضی قرار بود ارائه بدن مستقر شدیم. اول از همه یکی از داورها نظرمو جلب کرد که به خاطر شباهت ظاهری خیلی زیادی که به فردی به نام مستر تیستر داشت نمی‌تونستم تمرکز کنم و واقعا جلوی خندم رو به سختی گرفته بودم. مهم‌ترین و اولین بحثی که همیشه در چنین جلساتی پرسیده میشه و یکی از رفقا که تجربه حضور توی جلسه شتابدهنده شریف رو داشت هم تایید کرد «تخمین بازار هدف» از طرف کسب و کاره. شما واقعا هم وقتی می‌تونید وارد فضای رقابتی بشید که بدونید محصولتون رو چه کسانی استفاده خواهند کرد و در واقع حاضرند براش پول خرج کنند. به عنوان مثال اگر شما محصول نه چندان گران قیمتی رو برای افراد خاصی که احتمالا در سال از 100 نفر هم تجاوز نمی‌کنند عرضه کنید طبیعتا در همون کوتاه مدت انگیزه مالی و رقابتیتون رو از دست خواهید داد و کار خواهد خوابید. نکته بعدی که به همون اهمیت نکته قبله و به شدت با هم مرتبطند «اندازه بازار محصول» و به تبع اون «سهم شما از این بازار» خواهد بود. این مساله به این دلیل خیلی مهم خواهد بود که اگر پیرو بحث قبلی شما کل اندازه بازارتون از لحاظ عددی مثلا 100 میلیون تومان باشه، شما بر فرض تقریباً غیرممکنی بتونید از کل ظرفیت بازار استفاده کنید، باز هم میزان عایدی شما عدد جذابی برای توجیه هزینه‌های خودتون به علاوه حاشیه سود نخواهد بود و توصیه میشه اگه کلاً بی‌خیالش نمی‌شین حداقل با استراتژی جدیدی به موازات یک بازار اصلی سراغش برید. در طول این ارائه، اون داور مورد نظر ما که به نظر به طرز فراستی‌طوری در نقش منتقد ظاهر شده بود، ایراداتی رو بعضاً به حق و بعضاً بنی‌اسرائیلی مطرح می‌کرد. اولین چیز این بود که آیا کسب و کارهای رقیب رو بررسی کردید یا نه؟ خب این سوال بعد از دو مورد مطرح شده به نظر میاد دارای اهمیت بسیار زیادی باشه. دلیلش هم چیزی نیست جز این که شما توی game هم که وارد میشید دونستن نقشه بقیه تیما و کارایی که کردن هم بهتون دید میده، هم از تجربیاتشون بهرهشمند میشید و هم باعث تمرکز منابع بر قسمت‌هایی میشه که شانس شما رو تو موفقیت در برابر اونا بیشتر می‌کنه که به طور کلی به این قسمت میگن «آنالیز رقبا» یا competitor analysis. اما خب سوالای مسخره هم ممکنه ازتون پرسیده بشه مثل این که مثلا مادربزرگ من گوشی هوشمند نداره یا بلد نیست کار کنه، شما می‌خواین چی کار کنین؟ که البته الان که فک می‌کنم از یه جهت ممکنه معنادار به نظر بیاد اما جواب من این بود که «به عنوان نوه یه کار در حقش بکن و برای مادربزرگت گوشی بخر و بهش یاد بده» خلاصه این جلسه هم گذشت و بعد از حدود یک ماه دیگه به ما خبر دادن که تیم شما پذیرفته شد و لطفاً برای جلسه نهایی تشریف بیارید. بیشتر جلسه بر این محور گذشت که امکانات سامسونگ چیه و انتظاراتش از ما چیه. انتظاراتشون خب طبیعتا اسکان حداقل 2 نفر تمام وقت از تیم توی مجموعه بود و جلسات منتورینگ و مشاوره، امکاناتشون هم تا سقف 6 میلیون تومان اعتبار که بابت میز کار و اینترنت و اینا کسر می‌شد :/// ما ازشون درباره امکاناتی که نیاز داشتیم مثل نیروی انسانی و عدم امکان حضورمون به طور تمام وقت گفتیم و با پاسخ اون‌ها متوجه شدیم که شکستی دیگر در مسیر ارتقای زیست‌بوم استارت‌آپی متحمل شدیم و اینجوری خودمونو دوباره آروم کردیم که «هر شکست پلی است برای پیروزی»... [گریه حضار] ادامه دارد... امضا دوزینو :)م. همایونم. همایونFri, 17 Jul 2020 16:48:29 +0430https://virgool.ir/@MBHomayoun/doozinoir-oudykwx4drcuاین عکس تزئینی است.تابستان سال 96 بود که با چندتا از دوستای قدیمی (الان تقریباً 12 ساله که به بودن باهاشون افتخار می کنم ?) تصمیم گرفتیم از حالت دانشجوهای دبیرستانی‌مآب (دانشجوهایی که هنوز تو فاز فقط درس خوندن و جزوه نوشتن و امتحان دادن گیر کردن) در بیایم و بالاخره بعد از دو دهه از پا گذاشتن به این جهان برای خودمون هم یه کار جدیدی تجربه کرده باشیم (البته از نوع خوبش ?)یادم میاد که خیابون سپهبد قرنی رو از مطهری تا میدون فردوسی پیاده اومدیم اون روز و با هم درباره ایده‌های کسب و کار صحبت کردیم - برای این که بدونین اون موقع فقط سه سال بود که شرکت اسنپ (روماک) تاسیس شده بود و تازه یه سال بود که راه افتاده بود برای همین دنیای استارتاپی یا به قول اهلش #اکوسیستم هنوز انقدرام گسترده و متنوع نشده بود - یکی از ایده هایی که من دادم مراقبت از سالمندا در منزل بود که اتفاقا جمع خیلی استقبال کرد و قرار شد تو همین فیلد چکش کاری ایده و تصمیم گیریا رو ادامه بدیم.این ایده اولین روز کاری از سال 97 (97/01/05) به یه شرکت تبدیل شد و تا آخرای سال هم همچنان با جدیت ادامه داشت و از اون ایده ی خام اولیه انقدری فاصله گرفته بود که دیگه به تنها چیزی که شباهت نداشت همون مراقبت از سالمندا در منزل بود!اما به چند دلیل این ایده همچنان به صورت توافقی روی زمین مونده که مهم ترینش پیدا نکردن افراد متخصص تو حوزه برنامه نویسی بود که با شرایط مالی ما که چند تا دانشجوی آس و پاس و رویاپرداز و تازه وارد در این فضا بودیم کنار بیان. البته نه که در اون حوزه تخصصی که ما می خواستیم (برای بک‌اند و به فریم‌ورک Node.js بود و یادم میاد چقد CTOمون که رفیق خوبمه سر این موضوع نیروی انسانی اذیت شد ?) هیچ کسی پیدا نشه ولی خب طبیعتا کسی که بتونه نیازهای فنی اون پروژه که غولی شده بود برای خودش و هنوز که هنوزه در سال 99 هم کسی اون ایده ما رو تو حوزه سلامت عملیاتی نکرده رو عملیاتی کنه نمیاد مجانی و به امید چیزهایی مثل سهام‌دار شدن کار کنه - متأسفانه -.حالا به عنوان اولین نوشته اگه بخوام سرتونو درد نیارم اون پروژه تعطیله و داره غبار سالیان روش میشینه ولی خدا رو شکر می کنم که حداقل با ندونم کاری و عجله ران نشد و ما رو زیر دِین و تعهدات عمل ناپذیر حداقل دفن نکرد.اما چیزی که می خواستم درباره‌ش الان بنویسم و حس می کنم این نوشته انقدری طولانی شد که بذارمش برای ورژن بعدی، ایده ای بود که از همون سال 97 بهش پرداختیم و این بار با درس گرفتن از پروژه قبلی موضوع رو یه کم سبک تر و آسون تر شروع کردیم تا دیگه مشکلات قدیمی تکرار نشن و مشکلات جدیدی رو تجربه کنیم ?پس به نظرم الان برم سراغ مرور بقیه کلاس مجازی استاد و برای امتحان آماده‌شم و تازه فهمیدم که موقع امتحان انقدر درس خوندن به آدم سخت می‌گذره که حاضره به خاطر نخوندش برای اولین بار بیاد تو ویرگول ثبت نام کنه و تازه یه نوشته هم بنویسه :)))پســـــــ این داستان ادامه دارد...امضا دوزینو :)م. همایونم. همایونSat, 27 Jun 2020 20:40:47 +0430